ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Νταϊάν Νουέν κινητό Ναι Όχι
Αναπάντητη κλήση
ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΚΟΣΜΟΣ
Στην αρχή του ταξιδιού μου
Γύρω μου έβλεπα τη ζωή
Είχε φυτά και πουλιά και βράχια πολλά
Είχε άμμο και λόφους και πέτρες
Πρώτα συνάντησα μια μύγα να βουίζει
Κι έναν ασυννέφιαστο ουρανό
Η ζέστη ήταν καυτή, το χώμα στεγνό
Μα ο αέρας ήταν γεμάτος ήχους
Πέρασα την έρημο μ' ένα άλογο χωρίς όνομα
Φωνητικό μήνυμα Νταϊάν Νουέν
Ήταν ωραία εκεί, μακριά απ' τη βροχή
Στην έρημο θυμάσαι το όνομά σου
Γιατί κανείς εκεί δεν σε ενοχλεί
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΟΤΖΑΚ;
Μετά από δυο μέρες στον ήλιο
Το δέρμα μου άρχισε να κοκκινίζει
ΖΑΧΑΡΗ ΣΟΥΓΚΑΡΜΑΝ 100 χρόνια μαζί!
Μετά από τρεις μέρες στην έρημο
Έφτασα στην κοίτη ενός ποταμού
ΧΑΡΠΕΡΣ ΛΑΝΤΙΝΓΚ Εδώ έκαναν διακοπές πριν τα αεροπλάνα!
Μιλούσε για τον ποταμό που κυλούσε
Λυπήθηκα στη σκέψη ότι είχε πεθάνει
ΣΟΥΓΚΑΡΜΑΝ
Πέρασα την έρημο μ' ένα άλογο χωρίς όνομα
Ήταν ωραία εκεί, μακριά απ' τη βροχή
Στην έρημο θυμάσαι το όνομά σου
Γιατί κανείς εκεί δεν σε ενοχλεί
Ωραία μου κορίτσια του '44
Σας σκέφτομαι στον πόλεμο που πάω
ΚΟΠΕΛΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΓΑΜΠΑ
Αρκετή μυρωδιά πήρες, Μπίατρις.
Άσε τώρα το πρωινό του πατέρα σου,
πριν σε τσακώσει και σε δείρει.
Ναι, μητέρα.
Ήρθε ο φωτογράφος. Πού είναι ο Κράκερτζακ;
Ήξερε ότι θα ποζάρουμε οικογενειακά.
Πρέπει να καλπάσω στην Ινδιανάπολη.
Η κυβέρνηση έκοψε τη ζάχαρη, εσύ δεν κόβεις τη δουλειά;
Καλοκαίρι είναι, άλλωστε.
Θα ήταν υπέροχα,
αλλά ποιος θα ελέγχει τους αριθμούς
και θα κάνει κομπλιμέντα στη γραμματέα μου;
Εκτιμούμε τις θυσίες που κάνεις, Τζόζεφ.
Σκοτώνουμε Ναζί όλη μέρα
και μετά πίνουμε μπύρες στον κήπο.
Ο χρόνος κυλάει, Κράκερτζακ.
Ας βγει η φωτογραφία πριν το κόψουμε λάσπη οι δυο μας.
Σάλι, άντε να πάρεις μια γρανίτα
και κράτα τα ρέστα.
Θέλω κι εγώ γρανίτα.
Μπίατρις, ξέρεις ότι το παγωτό είναι για αγόρια.
Φάε λεμόνι με λίγη ζάχαρη. Ωραίο, υγιεινό σνακ για κορίτσια.
Ουφ, καλά.
Κράκερτζακ, είσαι πολύ όμορφος με τη στρατιωτική στολή,
σαν τον Κλαρκ Γκέιμπλ νεαρό.
Δεν είναι καλή στιγμή.
Θα κάνουμε πιο γρήγορα κι από κλύσμα.
-Πάντα θα σε σκέφτομαι -Πάντα
-Σε βλέπω σε κάθε μπίρα -Σοβαρέψου.
Κάθε μέρα που περνά
-Περνούν οι μέρες -Βιαστικά
Μα οι αναμνήσεις μένουν
Λοιπόν, το βέλος του χρόνου δεν σταματάει, ούτε γυρίζει πίσω.
Τραβάει πάντα μπροστά.
Αλήθεια; Το βέλος του χρόνου τραβάει;
Αφού δεν έχει χέρια, μήπως το τραβάνε; "Είμαι βέλος, μη με τραβάτε".
Χάνι Σούγκαρμαν, πώς έχεις και γλυκό πρόσωπο και έξυπνο στόμα;
Δεν ξέρω, αλλά μου πέρασε απ' το μυαλό
-να σε φιλήσω με το έξυπνο στόμα. -Τέτοιο μυαλό θέλω να έχεις.
Πήγα να το ξεχάσω.
Για δες, η Μπλίνκι, η κουβέρτα που είχα μωρό.
Μπορείς να την πάρεις μαζί.
Μαμά, δεν θέλω κουβερτάκι για να πολεμάω ναζιάρηδες Ναζί.
Μπι, θα μου την κρατήσεις;
-Εγώ; -Ακριβώς.
Θα πολεμάω καλά, αν την προσέχεις εσύ.
Είναι για τις επόμενες γενιές,
οπότε να κοιτάτε μακριά και μελαγχολικά.
ΧΡΩΜΑΤΟΠΩΛΕΙΟ ΧΑΜΕΡΧΕΝΤ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΜΠΟΓΙΑΣ
Γεια, είμαστε η Ταμάρα και η Ταμέρα.
-Γεια. -Δεν θέλω βοήθεια, ευχαριστώ.
-Είσαι ο... -Ράιαν Γκόσλινγκ; Όχι.
-Μου το λένε συνέχεια. -Όχι, ο Μπότζακ Χόρσμαν.
-Όχι, λυπάμαι. -Είδες; Παραείναι χοντρός για Μπότζακ.
-Δεν είμαι χοντρός για Μπότζακ. -Ναι, ο Μπότζακ είναι πιο χοντρός.
-Δεν είναι πιο χοντρός. -Οπότε εσύ είσαι πιο χοντρός;
-Όχι! Είμαστε εξίσου μη χοντροί. -Μάλιστα.
Ξέρεις ποιος του μοιάζει; Ο Φιλ, το παιδί της αποθήκης.
Ναι, φαίνεται.
Πλάκα κάνετε; Δεν μου μοιάζει...
Δεν του μοιάζει καθόλου.
Ώστε ήσουν με τη Σάρα Λιν όταν πέθανε;
-Όχι. -Είπαν πως την πήγες στο νοσοκομείο.
-Της κρατούσες το χέρι. -Έκλαψες;
-Δεν... -Χέστηκε πάνω της;
Άκουσα ότι συμβαίνει όταν πεθαίνουν.
-Ακούστε... -Σοβαρά;
Μόλις διάβασα το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και μου άλλαξες τελείως την προοπτική.
Τέλεια!
Ωχ, όχι!
ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΜΠΟΓΙΑΣ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ
Άκου, Όχι Μπότζακ, έμαθες ότι γυρίζουν μίνι σειρά για τη Σάρα Λιν;
-Ο Πολ Τζιαμάτι παίζει τον Μπότζακ. -Τι;
Γιατί έβαλαν τον Πολ Τζιαμάτι να παίξει εμέ... εκείνο τον σημαντικό ρόλο;
Φιλάρα, θα φτιάξεις και την πόρτα;
-Τι σε κόφτει; -Τίποτα.
Για μένα, μακάρι να το είχαν κατεδαφίσει χρόνια τώρα.
Είναι πληγή για τη γειτονιά.
Η σπασμένη πόρτα είναι το κερασάκι στο σάντουιτς με τα σκατά.
Τι σόι σάντουιτς έχει κερασάκι;
Αυτό που έχει σκατά. Μη διορθώνεις εμένα, διόρθωσε την πόρτα.
Γλυκιά μου, μην το σηκώνεις. Θα πάθει η μήτρα σου.
Θα μου λείψει το εξοχικό.
Θα υπάρχει πάντα, όπως η ευλογιά και οι λευκοί που ντύνονται νέγροι.
Εδώ στο Μίσιγκαν λέμε,
"Βάλε την πόρτα στη θέση της αλλιώς θα ξεπαγιάσεις, βλάκα!"
-Πώς σε λένε; -Έντι.
Έντι, γιατί δεν κοιτάς τη δουλειά σου;
Πείτε μου, γιατρέ, θα γίνει καλά;
Ξέρω πως είναι κάπου εδώ.
Τα είπαμε, αγάπη μου. Δεν χρειάζεται την κουβέρτα του.
-Δεν γινόταν τίποτα. -Θα τη βρω.
-Έπρεπε να την έχει. -Πέθανε;
Τον χάσαμε.
Η Μπλίνκι δεν θα σταματούσε τη σφαίρα των Ναζί.
Αχ, Τζόζεφ, δεν τον έσωσα.
Αχ, γιατρέ, δεν την έσωσα.
Ήταν γραφτό να συμβεί. Έτσι είναι η σόου μπίζνες.
Έτσι είναι ο πόλεμος.
Ορίστε, μητέρα.
Την είχα φυλαγμένη στην ντουλάπα.
-Δεν έπρεπε να τον αφήσω. -Αγάπη μου.
Οι Εβραίοι φταίνε, που την έσπασαν χοντρά στον Χίτλερ.
Τρία ορφανά, ένα, δύο, τρία
Χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια
Είχαμε χαθεί, τώρα βρεθήκαμε
Και τώρα... Θεέ μου!
Εμπρός, ας πάμε σπίτι.
Μόνο φαντάσματα έχει εδώ το χειμώνα.
Τι; Για στάσου.
Εσύ έφτιαξες την πόρτα;
Αυτό ήταν μαλακία, φιλάρα!
Μα τι... Τρελάθηκες;
Τι στο...
Παράτα την πόρτα μου, μαλάκα!
Γιατί την έφτιαξες γερή;
Αν τη σπάσεις, θα σε τσακίσω.
Σου έχω νέα, είμαι ήδη τσακισμένος, σαν το Κιτ Κατ.
Το Κιτ Κατ δεν είναι ήδη τσακισμένο. Εκεί είναι η ουσία.
Τι διάολο;
Μα δεν ξέρεις να κάνεις τίποτα;
Έβαλα στόκο στον τοίχο.
Σίγουρα υπάρχει κάποιος στόκος εδώ.
Δεν έχω σωστά υλικά, γιατί οι κοπέλες στο χρωματοπωλείο είναι σπαστικές.
Εμένα το λες; Η Ταμέρα και η Ταμάρα είναι φριχτές.
Ναι. "Ταμάρα, πού άφησες τους τρόπους σου σήμερα;"
Θα φέρω τα εργαλεία μου.
Καλά, βόηθα με, αλλά λίγο.
Αφού το θες τόσο, σ' αφήνω να βοηθήσεις.
Δεν φεύγεις το χειμώνα, όπως όλοι;
-Δεν πετάω. -Καλά.
-Με αεροπλάνο, τότε; -Δεν πετάω.
Δεν θα πετάς εσύ.
Είναι μια νέα εφεύρεση, λέγεται επιβάτης.
Ήθελα να σε ρωτήσω, είσαι ο...
-Μπότζακ Χόρσμαν; Όχι. -Τι; Ποιος είν' αυτός;
Δεν ξέρεις; Διάσημος σταρ της τηλεόρασης και του σινεμά.
Δηλαδή ήταν, πριν τα αφήσει όλα για μια ήσυχη και ανώνυμη ζωή.
Πού είναι; Κανείς δεν ξέρει.
Ίσως σε μια μικρή πόλη σαν αυτή.
Ίσως ακόμη και σε τούτο το δωμάτιο.
Αλλά δεν είναι, διότι δεν είμαι αυτός.
Καλά.
Εγώ θα ρωτούσα αν είσαι συγγενής του Τζόζεφ Σούγκαρμαν,
ή αν έκανες κατάληψη στο σπίτι.
Παππούς μου. Ερχόμουν εδώ τα καλοκαίρια.
Τα τελευταία 25 χρόνια δεν ήρθε κανείς, εκτός από τερμίτες.
Μπόμπι, Σούζαν, φύγετε! Σας είδα να ροκανίζετε!
Δεν έχει άλλον το σόι.
Είμαι ο τελευταίος.
Όταν πεθάνω εγώ κι η μάνα μου, τέρμα.
Μάλλον καλύτερα έτσι.
Δεν έχει άλλους;
-Τέλεια. -Ευχαριστώ.
Αυτή την αντίδραση ήθελα.
Μάλλον... τελειώσαμε.
Καλά να περνάς, Ρεμπεσκέ.
-Γιατί με λες έτσι; -Έτσι είπες ότι σε λένε.
Ρεμπεσκέ Ψευτόνομαν.
Α ναι, βέβαια.
Το πρώτο καλοκαίρι εδώ χωρίς εκείνον.
Ναι, έτσι είναι.
Όπως λένε, όμως, το βέλος του χρόνου τραβάει μπροστά.
Άκουσες, αγάπη μου; Το βέλος του χρόνου τραβάει.
Θα έμενα ευχαρίστως, αλλά πρέπει να φύγω.
Ως σύγχρονος Αμερικανός,
αδυνατώ να διαχειριστώ τα γυναικεία αισθήματα.
Δεν το διδάχτηκα ούτε θα το μάθω ποτέ.
Να είστε καλά.
Για δες εδώ.
Ναι, πολύ ελκυστική η μητέρα σου.
Τι; Όχι αυτό. Γιατί να... Ξέχνα το.
Δες τον ανεμοδείκτη.
Το σπίτι δεν τελείωσε.
Πρέπει να βρούμε τον ανεμοδείκτη!
Ξέρω πού είναι.
Ωραία.
Για να δούμε.
ΕΝΤΙ ΚΑΙ ΛΟΡΕΪΝ
Λίγο ακόμα... Εδώ είναι;
Ναι, σωστά.
-Να τος! -Μην μπαίνεις εδώ μέσα!
Είπες ότι δεν πετάς.
Ποια είναι αυτή που αγαπάς;
Δεν πετάω γιατί έτσι.
Αν θες να σε βοηθήσω, βούλωσέ το, Ρεμπεσκέ!
Κράτα το χαζό μυστικό για τη νεκρή γυναίκα σου
και το φόβο της πτήσης. Σκασίλα μου.
Γιατί ρίχνουν πυροτεχνήματα;
Επειδή τελείωσε ο πόλεμος.
Βομβαρδίσαμε την Ιαπωνία και όλοι χαίρονται.
-Δεν πρέπει να γιορτάσουμε κι εμείς; -Ναι. Ναι!
Ας το ρίξουμε έξω κι ας το κάψουμε!
Μου ήρθε στο μυαλό να τα κάνω όλα στάχτη όπως στη Νορμανδία!
Τι; Βιάστηκα;
Οι αδελφοί Κλαμ που έχουν το μέρος είναι αρπάχτρες.
Βουτάνε οτιδήποτε μπορούν.
Εδώ είναι ακόμα.
Θα κάνω αντιπερισπασμό κι εσύ θα ανέβεις να το πάρεις.
Βέβαια, ένα άλογο που ζυγίζει μισό τόνο
είναι λογικό να σκαρφαλώσει να το πάρει,
ενώ η λιβελούλα που έχει φτερά δεν μπορεί.
Ωραία, το 'χουμε. Έφυγες.
-Μητέρα, να πάρω γρανίτα; -Και βέβαια.
-Πάρε ό,τι θέλεις. -Προσοχή, παρακαλώ!
Θα παίξω ένα τραγούδι, για κοιτάξτε εδώ!
Μην κοιτάτε πάνω στη σκεπή του αχυρώνα!
Ηλίθιε.
Πάντα θα σε σκέφτομαι
Σε βλέπω κάθε μέρα που περνά
Περνούν οι μέρες
Βιαστικά
Μα οι αναμνήσεις μένουν
-Χειμώνα, καλοκαίρι, χρόνο με το χρόνο -Χρόνο με το χρόνο
Ακούω το τραγούδι μέσα μου
-Να ξαναρχίσω -Θα 'ταν ωραία
Μα η σκέψη σου με στοιχειώνει
Δεν θέλω τώρα να είμαι μόνος
Περιμένω τη σωστή στιγμή
Θέλω κάποιον πάρα πολύ
Θα ήσουν τέλεια, αγάπη μου εσύ
Άνοιξη, φθινόπωρο, πέρα δώθε
Πέρα δώθε
-Από την πόλη θέλω να ξεφύγω -Μπορεί σε λίγο
Να ανοίξω τα φτερά
Από αύριο, όχι απόψε
Μητέρα;
Σαλ! Σάλι!
-Κυρία Σούγκαρμαν. -Τι έγινε όταν τον πυροβόλησαν;
Έγινε γρήγορα; Υπέφερε;
Έντι, έλα. Έντι, πάμε!
-Δεν είναι δικό σας. -Ναι! Το κλέψαμε τίμια, με την αξία μας.
-Κυρία. -Πες μου, σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ.
Κυρία Σούγκαρμαν, συγκρατηθείτε.
Δώσ' το μου αυτό!
-Σε παρακαλώ! -Μητέρα;
Γιατί σταμάτησαν όλοι; Τι τρέχει;
Θέλω να χορέψω. Θέλω να πετάξω!
Κυρία, μεθύσατε και ξεφύγατε.
Φερθείτε υπεύθυνα: ένα ποτό για να συνέλθετε
και πάτε σπίτι με το παιδί οδηγώντας.
Δεν θέλω να γυρίσω στο άδειο σπίτι.
-Μητέρα, πάμε. -Έντι, πάμε!
-Είσαι καλά; -Εντάξει, καλά είμαι.
Τα χέρια μου χορεύουν σουίνγκ, αλλά εντάξει.
Να σου πω, γιατί δεν οδηγείς εσύ;
Μα δεν ξέρω να οδηγώ.
Πανεύκολο, σαν να βρίσκεις άστεγο σε βαρέλι.
Θα τα πας θαύμα. Όλα θα πάνε θαύμα.
-Πάμε! -Γυρίστε πίσω!
Μαμά μου!
Ναι! Είμαστε χούλιγκαν!
Πιο γρήγορα. Θέλω να νιώσω ζωντανή!
Θα έκανα τα πάντα για να νιώσω ζωντανή.
ΒΕΝΖΙΝΗ ΚΡΥΑ ΠΟΤΑ, ΚΑΥΤΑ ΛΟΓΙΑ
ΒΕΝΖΙΝΗ - ΑΝΟΙΧΤΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ATM
Ωραία κουμαντάρισες την τσιμπίδα της σαλάτας
κι ας μοιάζεις να μην έχεις φάει ποτέ σαλάτα.
Κι εσύ έχεις ωραίο λαρύγγι.
Σαν τον Τζος Γκρόμπαν αλλά χωρίς αστεία.
Ωραία, τώρα το σπίτι είναι τελειωμένο, τελείως κι εντελώς.
Πω πω.
Μακάρι να μπορούσα να σου το ξεπληρώσω.
Μη χολοσκάς.
Κοίτα, Έντι.
Τι κάνεις;
Γιατί το 'κανες αυτό;
Νόμισα πως θα με έσωζες πετώντας
και κάνοντάς σε να πετάξεις, θα σε έσωζα κατά κάποιο τρόπο!
Πόσες φορές πρέπει να σου το πω; Δεν πετάω!
Πετάς τώρα, μαλάκα!
-Γιατί με ανάγκασες να το κάνω; -Παρακαλώ.
Δεν ξαναπέταξα απ' όταν πέθανε η Λορέιν
και τώρα το χάλασες.
Προφανώς, δεν ήταν η ιδανική έκβαση για κανέναν από τους δύο.
Θες να πετάξεις; Ωραία, ας πετάξουμε.
-Γαμώτο. Όχι, άσε. -Θες να πας ψηλότερα;
Θες να δεις πόσο ψηλά μπορώ να πάω;
Λυπάμαι που έθιξα το θέμα.
Να κατέβουμε τώρα;
Τη νύχτα που πέθανε η Λορέιν, ήθελε να γυρίσει,
αλλά εγώ ήθελα να δω πόσο ψηλά μπορούσαμε να πάμε.
Αεροπλάνο! Πρόσεχε!
Θες να μάθεις πώς ένιωσε όταν τη ρούφηξε ο κινητήρας;
Όλοι είμαστε μικρά ζωύφια, σωστά;
Θεέ μου. Όχι, έλα τώρα.
Έλα τώρα.
Τρελάθηκες;
Δεν θέλω να ζήσω!
Γιατί με έσωσες;
Δεν θέλω να ζήσω!
Τι σου ήρθε και χοροπηδούσες στο χορό
σαν φακίδα με μπαταρίες;
-Σου έστριψε καμιά βίδα; -Μη με περιφρονείς.
-Σε παρακαλώ. -Τι να πω και για την Μπίατρις;
Ήθελες να την σκοτώσεις κι αυτήν; Μόνο αυτή μας έμεινε.
Μη θυμώνεις με τη μητέρα!
Δεν ξέρω τι έχω πάθει.
Πώς να πουλάω ζάχαρη και να συνεχίσω να επαινώ τη γραμματέα μου,
όταν εσύ παθαίνεις διαρκώς κρίσεις υστερίας;
-Μη φωνάζεις, πατέρα. -Δεν αντέχω άλλο.
Δεν μπορώ να μην τον σκέφτομαι.
Δεν αντέχω να είμαι με άλλους, αλλά ούτε και μόνη.
Δεν ξέρω πώς να γίνω καλά.
Βοήθησέ με. Θέλω να γίνω καλά.
47 μηνύματα
Μπότζακ; Πού είσαι; Είσαι καλά;
Δεν ξέρω. Λυπάμαι πολύ.
Δεν πειράζει. Μίλα μου. Τι συμβαίνει;
Είμαι στο Μίσιγκαν, είναι πανέμορφα εδώ
-και όλα είναι χάλια. -Στο Μίσιγκαν;
-Μπότζακ, γύρνα πίσω. -Δεν μπορώ.
Δεν ανήκω εκεί ούτε πουθενά αλλού.
Μα ακριβώς, όλοι ανήκουν στο Λος Άντζελες.
-Τίποτα δεν σε εμποδίζει να έρθεις εδώ. -Αυτό είναι αλήθεια.
Δέχονται όποιον να 'ναι.
Χτες σε ένα καφέ, κάποιος προσπαθούσε να εντυπωσιάσει
πλασάροντας μια σειρά που είχε γυρίσει.
Να μαντέψω: η σειρά δείχνει πόση πλάκα έχει με τους φίλους του
-όταν αράζουν. -Είπε ότι ήταν σαν το Girls του HBO,
-αλλά από αντρική οπτική. -Τι;
Και τα λέει έτσι χύμα μέσα στο καφέ;
Κάποιος να τον μαζέψει!
Το βασικό είναι ότι η μπαρίστα
θα κάνει σίγουρα σεξ μαζί του μετά.
Μου έλειψες, Νταϊάν.
Κι εσύ μου έλειψες.
-Είναι καλά η μητέρα; -Τώρα ναι.
Απλώς, είχε αφήσει τα γυναικεία αισθήματα να κυριαρχήσουν.
Όλα τακτοποιήθηκαν με μια μικρή εγχείριση.
Εγχείριση;
Η ραγισμένη καρδιά δεν επιδιορθώνεται,
αλλά για το μυαλό η επιστήμη μπορεί να κάνει πολλά.
Είναι άλλος άνθρωπος πια και θέλει πολύ να σε συναντήσει.
-Μητέρα; -Χαίρετε.
Η Μπίατρις είμαι.
Σωστά. Τι χαριτωμένο κοριτσάκι.
-Τι σου έκαναν; -Σώπα.
Όλα εντάξει. Είμαι καλύτερα τώρα.
Δεν καταλαβαίνω.
Η αγάπη κάνει τρομερά πράγματα στους ανθρώπους.
Να μου υποσχεθείς ότι δεν θα αγαπήσεις κανέναν
-όσο αγαπούσα τον Κράκερτζακ. -Το υπόσχομαι. Δεν θα το κάνω.
Κάτι είχα στο μυαλό μου...
ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΠΟΡ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ
Προχώρα, προχώρα. Πάμε, μεγάλε.
Όπα, τι τρέχει εδώ;
Έπρεπε να σε ειδοποιήσω,
η κατεδάφιση ίσως κάνει θόρυβο.
Κατεδάφιση;
Φαντάστηκες ότι θα σέρνομαι σε ένα μνημείο του παρελθόντος
αναμασώντας τις τύψεις μου, ενώ η ζωή με προσπερνάει;
Θλιβερό, έτσι;
Μα επί οκτώ ολόκληρους μήνες το επισκευάζαμε!
Μετά, πήγες να με σκοτώσεις.
Τελευταίο επεισόδιο μιας φιλίας.
-Τελευταίο επεισόδιο; -Ήταν επεισοδιακό.
Μα τι κάνω σ' αυτή την αραχνιασμένη πόλη;
Έχετε καλωδιακή εδώ πέρα;
-Τι νόημα είχαν όλα αυτά; -Δεν ξέρω.
Χαμένος χρόνος, μάλλον.
Όμως, το βέλος του χρόνου τραβάει μπροστά.
Δεν το πιστεύω.
Όπως είπε κάποτε μια μεγάλη κυρία, πάρε τα τρία, μαλάκα.
-Πού πας; -Σπίτι μου.
Υποτιτλισμός: Τατιάνα Ραπακούλια