NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
ŚWIAT DINOZAURÓW PARKING PO PRAWEJ STRONIE
Na początku mej podróży
Ujrzałem życie w pełnej krasie
Były rośliny i ptaki Kamienie i stworzenia
Był piasek, wzgórza i pierścienie
Najpierw spotkałem bzyczącą muchę
I niebo bez śladu chmur
Upał był wielki, a ziemia sucha
A powietrze pełne dźwięków
Przemierzyłem pustynię Na bezimiennym koniu
WIADOMOŚCI GŁOSOWE
Dobrze było zostawić deszcz za sobą
Na pustyni pamiętasz swoje imię
Bo nie ma tam nikogo Kto może zadać ci ból
GDZIE JEST BOJACK?
Po dwóch dniach w pustynnym słońcu Moja skóra poczerwieniała
CUKIER SUGARMANÓW BIZNES RODZINNY OD PONAD 100 LAT
Po trzech dniach pustynnej zabawy Spoglądałem w koryto rzeki
TU LUDZIE JEŹDZILI NA WAKACJE, NIM ZACZĘLI LATAĆ W LEPSZE MIEJSCA!
Historia o niegdyś płynącej tu rzece
Zasmuciła mnie, że teraz jest ona martwa
Przemierzyłem pustynię Na bezimiennym koniu
Dobrze było zostawić deszcz za sobą
Na pustyni pamiętasz swoje imię
Bo nie ma tam nikogo Kto może zadać ci ból
Piękno wszystkich dam razi mnie jak prąd W czterdziestym czwartym ruszam na front
PANNA POKAZAŁA NOGI!
Dobrze, Beatrice, nawąchałaś się.
Odsuń się od śniadania ojca,
nim dostaniesz od niego klapsa za węszenie.
Tak, mamo.
Jest już pan fotograf. Gdzie jest Crackerjack?
Wiedział, że pozujemy do rodzinnego portretu.
A muszę wracać do Indianapolis.
Rząd racjonuje cukier, może ty racjonuj pracę?
W końcu jest lato.
Bardzo bym chciał, ale kto by za mnie pilnował liczb
i zachwycał się obcisłymi swetrami mojej sekretarki?
Naprawdę doceniamy, że się tak dla nas poświęcasz, Joseph.
A po całym dniu zabijania hitlerowców wypijemy piwo w ogródku.
Crackerjack, czas nas goni.
Trzeba zrobić tę fotografię, nim obaj stąd pryśniemy.
Sally, idź i kup sobie jakieś lody. Reszty nie trzeba.
Ja też chcę iść na lody.
Przecież wiesz, że lody są tylko dla chłopców.
Posyp sobie cytrynę cukrem. To zdrowa przekąska dla dam.
Dobrze.
Jesteś taki przystojny w tym mundurze.
Jak młody Humphrey Boa.
Nie ma na to czasu.
Zajmie to tylko chwilę.
- Będziesz zawsze - Będziesz zawsze
- W myślach trwać - W liściach stać
Nie wygłupiaj się.
- Choć leci czas - Z bicza strzał
Lecz wspomnień czar, on trwa
Możecie nie wierzyć, ale strzała czasu nie stoi w miejscu,
tylko kroczy naprzód.
Naprawdę? Strzała czasu kroczy?
Nie wiedziałam, że strzały mają nogi. Jestem kroczącą strzałą!
Honey Sugarman, skąd na tak ślicznej buzi tak wygadane usta?
Nie wiem, ale w głowie mi kołacze,
- żeby cię tymi ustami pocałować. - To mi się podoba.
Prawie zapomniałam!
- Czy to mój kochany kocyk, Kocuś? - Pomyślałam, że mógłbyś go wziąć.
Nie potrzebuję Kocusia, żeby zwalczać fufu faszystów.
Bea, zaopiekujesz się nim?
- Ja? - Tak jest.
Będę dzięki temu lepiej walczył.
To dla przyszłych pokoleń,
więc zróbcie bardzo smutne miny.
ARTYKUŁY METALOWE "U GŁOWOMŁOTA" WYPRZEDAŻ FARB
Jestem Tamara. To Tamera.
Nie potrzebuję pomocy, dzięki.
- Przypominasz... - Goslinga?
- Ciągle nas mylą. - Nie, BoJacka Horsemana.
- Pomyłka. - Widzisz? Jest za gruby na BoJacka.
- Nie jestem za gruby na BoJacka. - BoJack jest o wiele grubszy, nie?
- Nie, nie jest. - Więc ty jesteś grubszy?
Nie, obaj jesteśmy równie szczupli.
Wiesz, kto wygląda jak BoJack Horseman? Pomagier Phil.
- Faktycznie! - Pogięło was? On nie wygląda jak ja...
jakiś tam Horseman.
Więc byłeś z Sarą Lynn, kiedy umarła, tak?
- Nie. - Podobno byłeś z nią w szpitalu.
- I trzymałeś za rękę. - Płakałeś?
- Wcale... - A narobiła w gacie?
W chwili śmierci ludzie robią w gacie.
Naprawdę?
Bo właśnie przeczytałam Romea i Julię i to totalnie wszystko zmienia.
Działa!
O nie!
WYPRZEDAŻ FARB ODWOŁANA
Hej, nie-BoJacku. Słyszałeś, że kręcą miniserial o Sarze Lynn?
- BoJacka ma zagrać Paul Giamatti. - Co?
Czemu akurat Paul Giamatti zagra mnie... typową rolę jak ta?
Kolego! Masz tam coś do naprawy drzwi?
- A co cię to? - A nic.
Ta ruina już dawno temu powinna zostać zrównana z ziemią.
Szpeci nam okolicę.
A twoje spieprzone drzwi to wisienka na tej kanapce z gówna.
- Na jakiej kanapce są wisienki? - Na gównianej!
Naprawiaj te drzwi, nie moje metafory.
Skarbie, nie dźwigaj, bo pęknie ci macica.
- Szkoda, że wyjeżdżamy z domku. - On zawsze tu będzie.
Jak polio i segregacja rasowa.
W Michigan jest takie przysłowie:
„Wstaw drzwi na miejsce, bo zamarzniesz na śmierć, tępy koniu”.
- Jak się nazywasz? - Eddie.
Eddie, weź się ode mnie odpierdol.
Czy ona z tego wyjdzie?
Musi gdzieś tutaj być.
Skarbie, on nie potrzebuje tego kocyka.
- Nie mogliśmy nic zrobić. - Muszę go znaleźć.
- Ona nie żyje? - On umarł.
Nawet Kocuś nie zatrzymałby
- hitlerowskiego pocisku. - Zawiodłam go.
Och, pani doktor, zawiodłem ją.
To było nieuniknione. Taki jest show-biznes.
Taka jest wojna.
Znalazłam, mamo.
Schowałam go w szafie.
- Nie powinnam go puszczać. - Możemy za to winić tylko Żydów,
że tak bardzo wkurzyli Hitlera.
To trzy sierotki Raz, dwa, trzy
Wciąż bez rodziny Nie miały gdzie iść...
I już nigdy nie będą sami
Bo są... Boże!
Wracajmy do domu.
Zimą są tutaj tylko duchy.
Co jest?
Wstawiłeś mi drzwi?
To przegiąłeś pałę, stary!
Zwariowałeś, człowieku?
Co jest?
Przestań wstawiać te drzwi, dupku!
Za dobrze je wstawiłeś!
A połam je, to ja cię połamię.
To chyba jestem Kit Katem, bo już jestem połamany.
Ale Kit Katy nie są połamane. W tym właśnie rzecz.
Co tu się, kurde...
Czy ty w ogóle umiesz... cokolwiek?
Zrobiłem zaprawę.
Chyba sam się zaprawiłeś.
Mam problem z zaopatrzeniem,
bo dziewuchy ze sklepu mnie wkurzają.
Wiem coś o tym. Tamera i Tamara są najgorsze.
Tamaro, może byś się tak nauczyła dobrych ta-manier?
- Przyniosę swoje narzędzia. - Spoko. Możesz pomóc. Trochę.
Jak ci tak zależy, pozwolę ci pomóc.
- Dlaczego nie odleciałeś na zimę? - Ja nie latam.
- Ale są samoloty czy coś. - Ja nie latam.
Nie musisz latać jako pilot. Jest teraz nowa opcja, „pasażer”.
Muszę cię spytać: jesteś...
- BoJackiem Horsemanem? Nie. - A kto to?
Jak to kto? To wielka gwiazda ekranu.
Znaczy był gwiazdą.
Dopóki tego nie olał, żeby żyć totalnie incognito.
Gdzie jest teraz? Nie wie nikt. Może w małej mieścinie, jak ta.
Może nawet... stoi w tym pokoju.
Nie stoi. Nie jestem BoJackiem.
Chciałem zapytać, czy jesteś krewnym Josepha Sugarmana,
czy zwykłym squatterem?
To mój dziadek. Jako dziecko spędzałem tu lato.
Od 25 lat nikt z tego domu nie korzystał. Oprócz termitów.
Bobby i Susan, spadać stąd! Nie ma obgryzania!
Tej rodziny już prawie nie ma. Ja jestem ostatni.
Jak ja i moja matka umrzemy, to koniec. I tak będzie najlepiej.
Już was nie będzie?
- Fantastycznie. - Dzięki.
O taką reakcję mi chodziło.
To... gotowe.
Miłego życia, Bumel.
- Dlaczego Bumel? - Tak się przedstawiłeś.
Bumel Fałszywington.
Racja.
Pierwsze lato tu bez niego.
Rzeczywiście, masz rację.
Ale, jak to mówią, strzała czasu kroczy naprzód.
Słyszałaś? Strzała czasu... kroczy...
Chciałbym zostać, ale muszę już jechać.
Jak każdy współczesny Amerykanin nie radzę sobie z kobiecymi emocjami.
Nikt mnie tego nie uczył i sam się nie nauczę. Trzymajcie się.
- Popatrz. - Twoja matka jest bardzo atrakcyjna.
Co? Nie! Przecież nie... Nieważne.
Patrz na wiatrowskaz.
Dom nie jest gotowy.
Musimy znaleźć wiatrowskaz.
Wiem, gdzie on jest!
Spoko.
Ojejuśku...
Jeszcze chwilę... To to?
Wiedziałem.
- To on! - Nie właź mi tu!
Mówiłeś, że nie umiesz latać! Kim jest twoja luba?
Umiem, tylko że nie latam.
Jak mam ci pomóc, to się przymknij.
A miej sobie durną tajemnicę
o ewidentnie martwej żonie i głupim wstręcie do latania.
- Z jakiej okazji są te fajerwerki? - Skończyła się wojna.
Zbombardowaliśmy Japonię i wszyscy się cieszą.
- Nie powinnyśmy świętować? - Powinnyśmy!
Pójdźmy w walca, swinga i rumbę!
W głowie mi kołacze, żeby zaszaleć jak żołnierze w Normandii!
Co? Za wcześnie?
Bracia Krab, właściciele, to straszni złomiarze.
Ukradną wszystko, co da się zwinąć.
Wciąż tam jest!
Odwrócę ich uwagę pianinem, a ty wejdź na dach.
Bo lepiej, by koń ważący pięćset kilo wdrapał się po rynnie na dach,
niż żeby ważka użyła skrzydeł, które ma od urodzenia!
Już poszedłeś. Ale zrozumiałeś przekaz.
- Mamo, mogę zjeść loda? - Tak, skarbie.
- Jedz, na co masz ochotę. - Proszę o uwagę!
Będę grać, więc patrzcie na mnie!
Tylko nie zerkajcie na dach stodoły!
Debil.
Będziesz zawsze w myślach trwać
I codziennie będę widzieć twą twarz
Choć mija czas
Z bicza strzał
Lecz wspomnień czar, on trwa
- Zima, lato, zleci rok - Zleci rok
W uszach wciąż mam melodię tę
- Czas wziąć się w garść - Nowy start
Lecz sercem wciąż targa żal
Nie zniosę dłużej tej samotności
O tobie wciąż śnię
Czekam, aż na mnie przyjdzie czas
I wreszcie znów ujrzę cię
Wiosna, jesień, życia krąg
Życia krąg
Już na zawsze pragnę uciec stąd
- Odlecieć tak - Dziś jak ptak
Choć może jutro dam wam znak
Mamo?
Sal! Sally!
- Pani Sugarman. - Jak to było, gdy umierał?
Odszedł szybko czy cierpiał?
Eddie! Chodźmy!
- To nie twoje! - Ukradliśmy to zupełnie legalnie!
- Proszę pani... - Błagam, powiedz mi.
Błagam.
Niech pani przestanie!
Oddawaj to!
- Błagam! - Mamo?
Co tak wszyscy stoicie? Śmieszy was to?
Ja chcę tańczyć. Ja chcę latać!
Proszę nie robić scen, tylko zachować się dorośle:
wypić jeszcze trochę, żeby ukoić nerwy, i zawieźć córkę do domu.
Nie każ mi wracać w to wymarłe miejsce.
- Mamo, chodź. - Eddie, chodź!
- Dobrze się czujesz? - Chyba tak. Raczej tak.
Ręce mi się trzęsą w rytm charlestona, ale...
- Mam świetny pomysł. Ty poprowadź. - Ale ja nie umiem.
To łatwe jak znalezienie bezdomnego w beczce fasoli.
Będzie świetnie. Wszystko się świetnie uda.
- Spadamy! - Wracajcie!
Jejciu!
Jesteśmy chuliganami!
Szybciej! Chcę znów poczuć, że żyję!
Zrobię wszystko, żeby poczuć, że żyję!
Przyznaję, że nieźle sobie poradziłeś ze szczypcami do sałaty
jak na kogoś, kto w życiu sałaty nie jadł.
Dzięki. Za to ty masz kawał głosu. Jesteś jak Josh Groban, tylko nieśmieszny.
Teraz dom jest absolutnie, całkowicie skończony.
Chciałbym ci się jakoś odwdzięczyć.
Nie trzeba.
Eddie...
Co ty robisz?
- Po co to zrobiłeś? - Myślałem, że przylecisz mnie ratować.
I zmuszając cię do latania, poniekąd uratowałbym ciebie.
Ile razy mam ci powtarzać, że ja nie latam?
Teraz właśnie latasz, dupku!
- Czemu mi to zrobiłeś? - Nie ma za co.
Nie latałem od śmierci Lorraine.
Wszystko popsułeś.
To ewidentnie miało wyjść totalnie inaczej.
Chcesz latać? Dobra. To lećmy.
- Cholera. Nie chcę. - Chcesz wyżej?
Sprawdzić, jak wysoko się da?
Widzę, że to drażliwy temat. Wróćmy na ziemię.
W dzień śmierci Lorraine ona też chciała wracać,
ale ja chciałem sprawdzić, jak wysoko da się polecieć.
- Samolot! Uważaj! - Chcesz wiedzieć, co czuła,
gdy poszatkował ją taki silnik? Jesteśmy jak te małe robaczki, co?
Boże, nie. Dawaj.
Pojebało cię?
Ja już nie chcę żyć!
Dlaczego mnie uratowałeś?
Ja już nie chcę żyć!
Coś ty myślała?
Wywijałaś kopytami na parkiecie jak kłusak!
- Postradałaś zmysły? - Nie gardź mną, skarbie.
- Błagam. - Nie wspominając o biednej Beatrice!
Czy ją też zamierzałaś zabić? To nasze jedyne dziecko!
- Nie złość się na mamę! - Nie wiem, co mi jest.
Jak ja mam handlować cukrem i dbać o dobre samopoczucie sekretarki,
gdy ty masz jakieś piekielne napady histerii?
- Nie krzycz, tato. - Nie wytrzymam.
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Nie mogę być wśród ludzi i nie mogę być sama.
Nie wiem, jak to naprawić.
Proszę, pomóż. Niech mnie ktoś naprawi.
WIADOMOŚCI: 47
BoJack? Gdzie jesteś? Jesteś cały?
Sam nie wiem. Przepraszam cię.
W porządku. Mów, co się dzieje.
Jestem w Michigan. Przepięknie tu.
- I wszystko jest do dupy. - Michigan?
- Wracaj do domu. - Nie mogę.
Nie pasuję tam. Nigdzie nie pasuję.
Ale o to chodzi: wszyscy pasują do Los Angeles.
Przecież tu nie ma żadnej selekcji.
Boże, to prawda. Faktycznie wpuszczają wszystkich.
Wczoraj w kawiarni
gość przechwalał się serialem, sfinansowanym przez crowdfunding.
Niech zgadnę. Serial o tym, jaki zabawny jest on i jego koledzy,
- gdy się spotykają? - To niby takie Dziewczyny z HBO,
- tylko z perspektywy faceta. - Co?
I opowiada o tym za darmochę w kawiarni?
Na badanie mózgu!
Istotne jest to, że barista na sto procent się z nim prześpi.
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
- Jak mama się czuje? - Już dobrze.
Za bardzo opanowały ją damskie emocje, to wszystko.
Ale mała operacja już ją naprawiła.
- Operacja? - Nie da się naprawić pękniętego serca.
Ale mózg? Cóż, z mózgiem radzimy sobie dzięki nauce.
Teraz jest zupełnie inną kobietą. I strasznie chce cię poznać.
- Mamo? - Witaj.
To ja, Beatrice.
Tak, to prawda. Śliczna dziewczynka.
- Co oni ci zrobili? - Spokojnie.
Nic złego się nie stało. Naprawili mnie.
Nie rozumiem.
Miłość robi z ludźmi okropne rzeczy.
Przysięgnij, że nikogo nie będziesz kochać tak,
- jak ja kochałam Crackerjacka. - Przysięgam. Nie będę.
Tak kołacze mi w głowie...
FIRMA ROZBIÓRKOWA
Jeszcze trochę. Brawo, kolego.
Co się tutaj dzieje?
Powinienem cię uprzedzić: może być głośno, jak będą burzyć dom.
Jak to burzyć dom?
A myślałeś, że będę kisił się w tej świątyni przeszłości
i z żalem patrzył, jak życie ucieka mi przez palce?
- To byłoby żałosne. - Remontowaliśmy go przez osiem miesięcy.
A potem chciałeś mnie zabić.
Ta przyjaźń nie przeszła kolaudacji.
- Co to jest kolaudacja? - Serio?
Boże, co ja robię na tym zadupiu? Macie tu w ogóle Showtime?
- To po co było to wszystko? - To była wielka strata czasu.
Przeszłości nie zmienisz. Strzała czasu kroczy naprzód.
Nie wierzę.
Zacytuję słynną damę: „Ssij pałę, jełopie”.
- Dokąd jedziesz? - Do domu.