NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
TEORIA WIELKIEGO ŚWINIAKA
Dzieci. Siadajcie.
Dzisiaj Ruthie opowie wam o swoich przodkach.
- Zaczynaj. - Robi się, Edu-Bocie.
Pani Edu-Bocie.
Moja prapraprababcia nazywała się Princess Carolyn.
Była agentką i menedżerką w Hollywo.
Jaka jest różnica między agentką a menedżerką?
Tylko menedżerka może być producentką.
Co?
Mama mówiła, że pochodzę z długiego rodu silnych kocic.
Princess Carolyn była najsłabsza z miotu, a wyrosła na najsilniejszą.
Mimo że zmiażdżona, tykała jak nakręcona.
Wyrażenie odnosi się do zegarów, dawnej metody mierzenia czasu,
zanim wszyscy przyjęliśmy binsystem.
Binsystem nas wyzwoli.
W Dniu Przodków opowiem wam historię o jednym, konkretnym dniu,
kiedy Princess Carolyn napotkała i przezwyciężyła konkretną trudność
w zamierzchłych czasach roku 2017.
Dzień zaczął się jak inne.
Mieszkała ze swoim chłopakiem Ralphem.
Była w ciąży i była bardzo szczęśliwa.
- Szkoda, że nie idę z tobą do lekarza. - Nie przejmuj się.
To kluczowy dzień.
Musimy wymyślić swoje święto, by konkurować z gigantami:
Hallmarkiem, American Greeting i tymi kartkami z pozytywką.
Na pewno zostaniesz nowym Janem Marią Hannuką, typem od Dnia Drzewa.
A może Dzień Znajomego Znajomego?
- Co myślisz? - Na coś wpadniesz.
Daj mi chociaż łyka tej kawy. Chyba łyka mogę.
- Jeden łyk. - Ale dzisiaj będzie super.
Myliła się.
Dzisiaj miało być do bani.
Dzień zaczęła od telefonu do BoJacka Horsemana.
Jej poprzedniego klienta i kochanka.
- Ruthie. Niestosownie! - Przepraszam.
Oto BoJack.
Fajne? Obczajam takie numery na fonie. „Obo ToJack”, lepiej? Czy za sprytne?
Pomyślą, że się wysilam. A kto mówi?
Princess Carolyn, trepie.
- O, cześć, P.C. To jak myślisz? - Ale o czym?
„Oto BoJack!” czy raczej...
Znajdź sobie nową agentkę. Mam dość ogarniania twoich dżobów.
Powiedz im, że nie zrobię znów reality show.
To poniżej wora.
Jedyne przekąski, jakie mieli, to bajaderki.
Nie pracuję dla ciebie, więc nic nikomu nie będę mówić.
Po drugie to właściwie fajne fuchy.
- Jakie? - Nie powiem ci, bo...
Masz kupę spraw. Ja też, oddzwonię.
Nie dzwoń!
Daj taki nagłówek na blogu.
„BoJack w końcu odkrywa tajemnicę matki Hollyhock, średnik, przystojniak,
myślnik, jest spoko”. Koniec cytatu.
Nie rozumiem twojego planu. I tego nagłówka.
To banalne.
Znajdziemy w archiwum sądu akt urodzenia Hollyhock
i sprawdzimy rubrykę „matka”.
Nie udostępnią ci ich ot tak.
Muszę spróbować.
W moim domu jest dziewczyna, która przyszła po pomoc.
Dobrze przemyślałeś...
Ja jestem gwiazdą. Udostępnią mi te akty urodzenia.
Wszyscy dają mi wszystko, co chcę.
To przekleństwo, ale też ogromne ułatwienie życia.
- To po co mnie wziąłeś? - Dla towarzystwa.
Wzięłam urlop, bo to miała być „nagła sprawa związana z feminizmem”.
- Podszedłem cię! - Mogłeś wziąć Hollyhock.
Wkręciła się w liczenie zębów i nie chciała nigdzie iść. Nastolatki...
To miała być opowieść o twoich przodkach.
- Kim są te pozostałe postaci? - Wypełniają przestrzeń.
A mogłabyś się skupić na temacie?
Dobra.
Princess Carolyn pojechała do Gekko-Królikenraub.
Agencji nieprzyjaciółki oraz nieprzyjaciela i byłego kochanka.
- Ruthie! - Przepraszam.
Miała wielu kochanków.
Była seksualną istotą, a nie maszyną.
Tego dnia chodziło o interesy.
Próbowała obsadzić klientkę, Courtney Portnoy, w filmie...
Wypuszczona w kankan.
Francuska historia: Cannes, lata 40. i tancerka kankana, która walczy z rakiem,
choć wciąż tańczy jak wariatka ta wiotka denatka,
a z nią Kevin Corrigan, Kevin Kline, Chris Klein, Chris Pine i Chris Kattan.
- Jasne. - Gekko...
Princess Carolyn, cześć! Fajna kiecka.
Nowa? A może widziałam cię w niej już milion razy?
Normalnie Princess Carolyn byłaby wkurzona,
ale wiedziała, że Vanessa Gekko nie ma już nad nią żadnej władzy.
Prawdę mówiąc, ta kobieta była dla niej wyzwaniem i inspiracją.
Dzięki niej była lepszą agentką i nie bała się brać z życia garściami.
Princess Carolyn chciała jej za to podziękować, jednak powiedziała...
- Wyglądasz na zmęczoną. - Ja...
Genialny pojazd.
Princess. Mamy małą wtopę...
Czy Chris Kattan wypadł? Tuż przed wielkim powrotem?
Kiedy świat jest gotowy zadowolić się Kattanem?
- Nie, to... - Zwalniam cię.
Zwalniasz mnie?
Broniłem cię, ale strzelanka nie wypaliła, wesele zamieniło się w stypę,
a ona obwinia cię o obie te porażki...
Od kiedy Portnoy strzela takie fochy? Daj mi ostatnią szansę.
Przysięgam załatwić ci główną rolę w filmie o kankanowej denatce.
Co?
P.C., C.P. wymyśliła to wszystko, żeby cię tu ściągnąć.
Uwierzyłaś w to?
Lata 40. i tańczący umarlak? To brzmi dziwacznie.
Grałaś krótkowzroczną szwaczkę w Sztormie wokół Czarnej Twierdzy.
Tylko dlatego, że chciałam pracować z Ashtonem.
Pogadamy później, co? Przykro mi.
I jak tam spotkanie? Zwolnili bidulkę?
LOT PEGAZA
Przykro mi. Masz tu latte.
- Bez kofeiny. - Dzięki, Judah.
Rok temu po takim ciosie bym się totalnie załamała.
Ale nie potrzebuję Courtney. Każdy upadek czyni nas silniejszymi.
- Proszę o alleluja. - To świeżo wyciskany sok?
Będzie na biurku przed 12.45.
Co dalej?
Popsuł ci się naszyjnik, więc przesunąłem ci lekarza i znalazłem jubilera.
Co bym bez ciebie zrobiła, kudłata dwójeczko?
Beznadziejnie zabrzmiało.
Czy już nie czas z kopyta zacząć zganiać BoJacka z powrotem do naszej stajni?
Przepraszam. „Stajnia” i „z kopyta” to zły dobór słów.
Nie chciałem żartować w czasie pracy,
ale tylko dziś przyszło 15 kolejnych zapytań o BoJacka.
Nie wiem, czy to mądrze darowanemu... fuksowi zaglądać w zęby.
On nie wchodzi w grę. Jesteśmy małą firmą menedżerską.
- Skupmy się na obecnych klientach. - Oczywiście.
- Co to za pies? - Peanutbutter...
Tu mówi Peanutbutter.
Podobno nie startujesz na gubernatora?
Wróć do pracy w czymś, co się naprawdę liczy. Show-biznesie!
- Muszę ci przerwać. - Skończyłam.
Chcę wrócić przed kamery,
ale muszę pomóc byłemu wrogowi pokonać moje dwie eks.
Jedna pracuje dla lobbystów,
a druga zamordowała aktora i dźwiękowca, Zacha Braffa, i zjadła jego zwłoki.
Polityczna normalka, co?
- Gdybyś się namyślił... - Lecę! Wszystkie ręce na pokład,
bo Woodchuck stracił swoje pod ziemią i zastąpili mu je szczypcami homara.
Polityczny klasyk.
Chciałabym zmienić w tym zapięcie. Złoto, 24 karaty.
To bezcenna pamiątka rodzinna.
Carolyn dostała ten naszyjnik od matki,
ona od swojej matki, a ta kupiła go w Europie.
Kiedy nasi przodkowie przybyli do Ameryki, byli biedni.
W ojczyźnie byli lekarzami i inżynierami, ale tutaj walczyli o jakąkolwiek pracę.
Każdego wieczoru śpiewali tradycyjne pieśni
w nadziei, że czasy ich świetności powrócą.
Powoli sprzedawali cały majątek, próbując utrzymać jakość życia
na poziomie klasy średniej.
Ale naszyjnika nie sprzedała.
Był to jedyny dar, który mogła przekazać córce.
Skarb z przeszłości oraz symbol niezatapialności
i trzymania się życia pazurami, dzięki którym nasza rodzina
spadała zawsze na cztery łapy.
- Proszę wrócić za dwie godziny. - Dziękuję.
Sorki, sorki!
Już dobrze.
Szukam czegoś naprawdę ładnego.
Będzie dla seksownej ośmiorniczki, którą poznałem w Internecie.
- Charley? - Princess Carolyn!
- Pracujesz teraz w salonie jubilerskim? - Mam firmę menedżerską.
Naprawdę? Gratuluję.
Jestem z ciebie dumny.
Mam gdzieś twoje uznanie.
To chyba dobrze, że odrzuciłaś moją ofertę.
O której konkretnie ofercie mówisz?
Bo mam ich tak dużo.
W zeszłym roku złożyłem ją temu twojemu... Judo?
- Judah. - Ten gostek nazywał się Judo.
Chciałem kupić twój VIM i połączyć z Vigorem.
Nową firmę nazwalibyśmy VIMgor.
Ach, tak! Ta oferta.
- Nie mogłem uwierzyć, że ją odrzuciłaś. - Tak było, a on ci to przekazał.
To chyba wszystkim wyszło na dobre.
Ty wróciłaś do bycia menedżerką,
a ja, zamiast kupić VIM, kupiłem Utah Jazz.
Słabi agenci, ale robią postępy.
- Tak. - Fajnie było cię...
- Sorki! - Uwaga! Błagam.
To było drogie? Było.
Prapraprababcia była przerażona, że jej współpracownik to przed nią zataił.
Głowiła się, czy Judah był zdolny do oszustwa.
Liczyła, że Charley nie mówił prawdy,
ale instynkt mówił jej, że żaba była za głupia, by kłamać.
Jedna ćwiartka, druga ćwiartka...
Wybacz. Witaj.
Nigdy nie zgadniesz, na kogo przed chwilą wpadłam.
Nie zgadnę. Bardzo sprytnie.
Na Charleya Witherspoona.
Char... Leya...
Wither... Spoona.
- Dobrze. - I jak się z tym czujesz?
Nie wzbudza to emocji,
ale to nie twoja wina.
Nie umiem wczuć się w narrację.
Powróciła nadzieja, że to nieprawda.
Czy to mogło być nieporozumienie, w którym występował nieznajomy Judo?
To co teraz?
Chcę zdobyć prawa do biografii babki z ładną kawą na Instagramie.
Jeszcze przed lunchem wkręcimy w to Jessicę Albę i Taylora Thomasa.
Wciąż nie rozumiem, co robi taki menedżer.
Rzuca tylko tytułami i nazwiskami?
Jak to generuje przychód?
Nikt tego nie wie. To nieistotne.
Cicho, Torf. Weź pigułkę ciszy.
ADDERALL PRZYSZŁOŚCI
Tak, pani Edu...
- Kontynuuj prezentację, Ruthie. - Dobrze.
- I jeszcze Roba Lowe. - Świetny pomysł.
Czy nie zapomniałaś o wizycie u lekarza?
- O, flak! - Moja wina.
Przesunąłem ją, żeby ułatwić ci życie.
Dzięki! Zadzwonię, kiedy przypomnę sobie jakieś nazwiska.
SĄD REJONOWY W LOS ANGELES
LODY I KAJDANKI
ŚLUBY ROZWODY
NIE SZEPTAĆ GŁOŚNO
- Wieki to trwa. - Stoimy dopiero kwadrans.
Może wracajmy? Nie! Jak mogłaś tak powiedzieć?
Tu chodzi o moją córkę, a nie o nas.
Wiem, co zrobię. Przepraszam. Idzie celebryta, który robi, co trzeba.
- Ktoś sławny! - I robi, co trzeba.
Jak George Clooney, gdy ożenił się z mniej sławną babką.
- A nie przypadkiem Jurj Cloners? - Nieważne.
Witaj, moja miła. Tak, to ja, BoJack Hor...
- Numerek? - Pani tak może z petentami?
OBSŁUGUJEMY: 62
Bez numerka pana nie obsłużę, BoJacku Hor.
BoJack Horseman.
Pani w ogóle mnie nie kojarzy?
Chodź, BoJack. Weźmy numerek.
Chwileczkę, pani Diane Nguyen!
Poznaję panią z avatara na Girl Croosh.
Uwielbiam „20 powodów, żeby używać kubeczka menstruacyjnego”.
Dzięki. Nie myśli pani, że 20 powodów to za dużo?
- Skąd! Czternastka mnie zmiażdżyła. - Mówiłam, że tak będzie.
Nie ma czasu. Gdzie dają numerki?
- Tam. - Co?
I trzeba wypełnić te formularze.
Zaciąłem się. Używacie papieru? Nie można ściągnąć jakiejś apki?
Pa, Diane! Robisz świetną robotę!
NUMERKI
A weź daj spokój.
CENTRUM MEDYCZNE
Jakie mamy widoki?
Zastanawiam się, jak ci to powiedzieć.
Jak powiedziałby Charles Lindbergh: czasami latasz, a czasami tracisz dziecko.
Tym razem nie leciałaś.
Chwila. Co?
Zarodek przestał być widoczny.
A co zrobić, żeby go znów zobaczyć?
Jak to się stało?
Nie wiem. Nie obwiniaj się. Poronienia zdarzają się z wielu powodów.
Z tobą medycznie wszystko gra. Może za bardzo chciałaś dziecka?
Może na nie nie zasłużyłaś?
Może naraziłaś się jakiemuś bożkowi i się na tobie mści?
Trochę tego dużo.
Nie dla mnie. Taka praca. To raczej codzienność.
Co teraz?
Trzeba zrobić zabieg. Może w tym tygodniu?
Darlene ma po kogoś zadzwonić?
Wszystko gra. Nie potrzebuję nikogo.
Twarda z ciebie sztuka. Z wyjątkiem, no wiesz, obszaru macicy.
Słabizna.
- Naszyjnik gotowy? - Miałam do pani dzwonić.
Kiedy naprawiałam zapięcie, coś zauważyłam.
On nie jest ze złota. Jest tylko pozłacany.
Nie, on kosztował fortunę.
Jest ładny, ale bezwartościowy.
A „ładny” dodałam dla poprawy humoru.
Ale kupiono go w Europie. Od pokoleń należy do mojej rodziny.
To sztuczna biżuteria na przebierańce z '63.
NASZYJNIK KLEOKOTRY
Ktoś pani naopowiadał bajek. Przykro mi.
To mam złożyć zapięcie z 24-karatowego złota na tę tandetę?
Cześć, Ralph!
Chciałem zapytać, jak było u doktora.
I życzyć ci wesołego Dnia Poznania Swojego Ogrodnika.
Dopracujemy to.
Przesunęli mi wizytę i właśnie wchodzę do gabinetu.
Dzień dobry, to ja, przyszłam na wizytę.
Bardzo fajne perfumy.
Na ścianie wisi pejzażyk z jeziorem.
- Nie jesteś zła, że mnie tam nie ma? - Jestem już duża.
Z tobą wszystko ma taki luzik.
Dlatego cię kocham.
Ta, luzik.
W liceum lubili tak na mnie wołać.
Do zobaczenia.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Wciąż tu jesteś? Mam jeszcze coś zrobić, zanim wyjdę?
Nie. Dziękuję.
Czy ty powinnaś pić?
Nie wiesz, co dla mnie najlepsze.
Dobrze się czujesz?
Charley Whiterspoon złożył ci propozycję kupienia VIM-u,
a ty za moimi plecami odrzuciłeś ją i słowem nie pisnąłeś.
- Czyli jednak mnie okłamałeś. - Tak.
Nie chciałeś pracować w dużej agencji, bo odstajesz od innych.
Jesteś inny. Wolałeś zostać tu, bo tu się możesz rządzić.
Nie...
Okłamałeś mnie i wyszłam na idiotkę!
Chciałem cię chronić. Uznałabyś, że trzeba się zgodzić.
Nie masz mnie chronić.
Chciałem, byś zdecydowała, co robić dalej na własnych warunkach.
To nie była twoja decyzja.
Rozumiem, że jesteś zła.
- Może te emocje... - Nie.
Jak nie mogę ci ufać, nie mogę z tobą pracować. Zwalniam cię.
Dziękuję, że mogłem tu pracować. To była przyjemność. Do teraz.
Teraz jest mi smutno.
Pamiętaj. Masz stolik na 20.00.
- Dziękuję ci. - Dobranoc.
Coraz mroczniejsza ta twoja opowieść.
Ale dobrze się kończy. Słowo.
A możesz szybciej?
Twoje przemówienie miało zająć tylko sześć binów.
A mówisz już przez osiem.
Już prawie koniec.
Ale najpierw zajrzyjmy do BoJacka i Diane. Co tam u nich słychać?
Błąd.
Nie wyjdę bez aktu urodzenia!
Zatańczyłem, jak mi zagrałaś. Wypełniłem to.
Ale dłużej nie będę czekał w kolejce.
Nikt mi nie zaproponował wody Perriera.
I już mi zaschło w gardle od tego darcia japy.
BoJack, wracajmy już.
Chciałbym złożyć oficjalną skargę.
- Co mam zrobić? - Skargi są na ósmym piętrze.
Ale musi pan wypełnić wniosek do złożenia skargi,
który otrzyma pan po odstaniu w kolejce 12B na trzecim piętrze.
Tę bitwę wygrałaś.
Princess Carolyn była umówiona z Ralphem.
Nie wiedziała, jak mu powiedzieć, co się stało, ani jak on to przyjmie.
Co myślisz o Narodowym Dniu Przycisku do Papieru?
„Za to, że trzymasz mi papiery, kocham cię jak tlen z atmosfery”.
Daje się tę kartkę przyciskowi do papieru?
A! Principessa! I Signior Stilton. Witajcie.
Napijecie się, si?
Dla mnie Châteauneuf de Pope, wino inspirowane serialem Skandal.
Kerry Washington umie rozreklamować czerwone wino.
Zabawne, myślałem, że rozsławiły je urocze pejzaże włoskiej wsi.
Ale nie, bo to pani Kerry, młoda matka.
Wszyscy uwielbiają młode matki...
A moja dziewczyna wypije miętę. Tak?
- Wiesz najlepiej. - Bene, bene.
Co powiedział doktor? Kot czy mysz?
Wciąż myślę o ściskaniu stópek Philberta.
Chciała mu powiedzieć.
Ale chciała też, by trwał w przepełnionej nadzieją rzeczywistości,
w której sama żyła jeszcze kilka godzin wcześniej
i do której desperacko pragnęła wrócić.
Więc pan doktor niewiele powiedział.
Wiesz, jacy są lekarze. Ale powiedział, że wszystko w porządku...
Mama Carrie Underwood.
Mama Carey Mulligan.
Mama Carey, na imię Mariah, proszę tędy.
Patrzcie, same mamuśki.
- Co się stało? - Muszę iść.
- Zawieźć cię gdzieś? - Dam radę.
Zobaczymy się w domu.
Ale kiedy pojechała do domu, w którym mieszkała z Ralphem,
poczuła, że nie ma siły, żeby wejść do środka.
Chciała się znaleźć w jakimś znajomym miejscu, tylko jej.
PŁYN DO PŁUKANIA
Cześć!
Co tu się wyprawia?
- Tu się tworzy przyszłość. - To przerażające i chyba nielegalne.
Ale obcinam z tego dziesięć procent.
Ja ci mogę obciąć znacznie więcej.
POCZEKALNIA
A czyje to dziecko?
Jeśli miałem nie zmieniać twojego mieszkania
w bazę operacyjną mojej firmy dentysto-klaunów,
mogłaś mi to powiedzieć, zanim się wprowadziłem.
Gdzie moja mama?
O nie! Wybudza się! Potraktujcie go gazem!
Widzę, że macie tu poważną robotę.
Strzelę sobie szybkiego drinka i idę spać.
SIEDEM SZYBKICH DRINKÓW PÓŹNIEJ
Księżna kocica Miała dzidzię jak fasolkę, ta oślica
A gdzie twój naszyjnik?
O, flak!
Musiał mi gdzieś spaść.
Princess Carolyn, jesteś tam?
Tak, poczekaj chwilę!
- Zabieraj stąd tych klaunów! - Wiać!
Spadajcie!
Znikajcie!
Już, migiem! Wypad wszyscy!
- Cześć, piękny. - Dzięki Bogu.
Nie wróciłaś do domu, nie odbierałaś. Bałem się.
Martwiłeś się?
Judah mówił, że możesz tu być. Zwolniłaś go?
Ten hipsterski Chewbacca zawsze się wpieprza w moje sprawy.
Czemu wciąż masz to mieszkanie?
Dobra. Jeszcze jakieś pytania?
- Piłaś alkohol? - Wyluzuj się.
- Napiłam się, bo dzidziuś już zniknął. - Co?
Znikający punkt, jak film Sarafiana.
Można zrobić sequel. Znikający punkt, którego nie było.
O mój Boże.
Wszystko gra. Znasz mnie.
Zawsze spadam na cztery łapy.
Jak nakręcona, choć zmiażdżona. Jak pozytywka w moździerzu.
Więc okłamałaś mnie przy obiedzie?
I dlatego jesteś taki smutny? Bo skłamałam?
O utracie dziecka? O tym mieszkaniu?
Że kłamię? To cię tak strasznie smuci?
Próbuję to zrozumieć.
Wszystko będzie dobrze. Za chwilę znowu zajdę w ciążę.
Tak mi przykro. Pojedźmy do domu.
- Spróbujemy, jak będziesz gotowa. - Jestem.
Pójdziemy do doktora, może są inne opcje.
Nie potrzebuję innych opcji. Moja mama miała 12 dzieci.
Moje ciało jest stworzone do ciąż. Musimy tylko tyk-tykać.
Chcesz sama sobie z tym poradzić, ale już dwa razy poroniłaś...
- Pięć. - Co?
To było już piąte poronienie.
W zeszłym roku. Teraz i jeszcze trzy wcześniej.
- Ale to nic. Wszystko gra. - Czemu nie powiedziałaś?
Żartujesz sobie? Nie chciałam, żebyś tak na mnie patrzył.
- O tak! Wiem, że dam radę. - Nie ukrywaj przede mną takich rzeczy.
- Tu nie chodzi o ciebie. - O nas.
Nie masz prawa być na mnie zły.
- To mój zły dzień. - Nasz.
Dla ciebie to taki luzik. Kochać mnie, kiedy się układa.
- Pojedźmy do domu. - Będziesz musiał z tym żyć.
Przyzwyczajaj się,
bo jeśli chcesz mieć ze mną dziecko, może się to powtórzyć.
Mogę poronić kolejne pięć razy, ale jestem na to gotowa, bo tego pragnę.
A ty?
Myślę, że może powinniśmy porozmawiać o innych opcjach.
Ja mam inną opcję.
- Wynoś się. - Przepraszam.
Powiesz to następnej dziewczynie.
Którą będziesz mógł wziąć do rodziców. Z którą będzie „luzik”.
Żegnaj.
Co znowu?
Nie biorę tych dżobów.
Po co sława, jeśli i tak muszę stać w kolejce?
Grzecznie im odmów...
Ja dla ciebie nie pracuję, BoJack!
Przepraszam. Źle zacząłem. Jak tam twój dzień?
Mój to masakra.
Można by książkę napisać.
A chciałem zrobić, co trzeba.
Byłem po śniadanie w Pinkberry, bo zasłużyłem, bo miałem dobre intencje.
Ale nie mieli posypki!
Musiałem pójść do Menchie jak jakiś menel.
A tam jakaś gówniara, patrząc na mnie, uniosła brew.
Co, kurwa? Oceniasz mnie?
Masz nierówne brwi i pracujesz w Menchie.
A co było w obozie koncentracyjnym pod tytułem Sąd Rejonowy w LA?
Chcesz wiedzieć, co robię, kiedy mam naprawdę okropny dzień?
Co?
Wyobrażam sobie prapraprawnuczkę, która opowiada o mnie swojej klasie.
Jest bystra, zabawna i opowiada o mnie
i jak się wszystko dobrze skończyło.
I kiedy o tym myślę,
wyobrażam sobie, że wszystko się ułoży,
bo inaczej skąd by się wzięła?
Ale to na niby.
No... Ale czuję się lepiej.