NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zwolnij, Henrietto. Damie nie wolno gnać. To nie przystoi.
Jestem twoim synem. Zrozum w końcu.
W słońcu pali się wieczny ogień.
Tak! Jak w twoim synu. Płonę wiecznym ogniem.
Ale jesteś też gwiazdą.
Mamo, to ty pamiętasz...
Cicho, Henrietto. Rozmawiam ze słońcem.
Słońce! Płoniesz wiecznym ogniem, ale jesteś też gwiazdą.
Nazywamy cię... „słońcem”.
Dokąd mnie wieziesz? Do domku nad jeziorem?
Nie, jedziemy do cudownie magicznej krainy,
gdzie zamkną cię samą w pokoju, żebyś już nigdy nikogo nie skrzywdziła.
Milutko. Tylko dlaczego się tak wleczemy?
- Przyspiesz. - Mówiłaś...
Strzała czasu ani nie stoi w miejscu, ani się nie cofa.
Jedynie kroczy naprzód. Nieprawdaż, Henrietto?
Tak, pani Horseman, prawda.
Jesteśmy.
- Tu? - Tak.
Nie wchodzisz.
- Chcę zjechać. - To nie zwykła zjeżdżalnia.
Należymy do elitarnego klubu wyjątkowo młodych kobiet.
Przewodzę mu ja. Panna Clemelia Bloodsworth.
Nie masz tu wstępu.
No i jesteś gruba!
Wcale nie.
Nawet twoje płuca oponują, próbując wydalić nadmierną korpulentność.
Twoje płuca też myślą, że jesteś gruba.
Tata mówi, że rosnę.
Jeśli się nie cofniesz, będziemy zmuszone fizycznie zahamować twój ruch.
To boli!
DZIEŃ PÓŹNIEJ
Beatrice? Skończ czytać i włóż mundurek.
Ojcze, źle się czuję.
Nieważne, że boisz się Clemelii i jej stadka.
Musisz iść do szkoły. I nie zaprzyjaźniaj się z książkami.
Od czytania młodym damom rośnie rozum,
a przez to nie rosną im piersi i uda.
- Boli mnie gardło. - Mundurek. Już!
Beatrice? Aleś ty rozpalona.
Utrzymywanie dzieci przy życiu to obowiązek matki.
Ty ciągle zawodzisz!
Jak mogłaś nie zauważyć, że ma szkarlatynę?
Cholera, powiedz coś! Co się z tobą stało?
Gdybym wiedział, że tak się skończy
przecięcie nerwów biegnących do kory przedczołowej,
dałbym sobie spokój.
- Ojcze? - Tak, skarbie?
Czy ja umrę?
Kiedyś pewnie tak,
ale ta choroba to tylko epizod w twoim długim, szczęśliwym życiu.
- Obiecujesz? - Może nawet wyjść ci to na dobre.
Opuchlizna blokuje gardło.
Może zgubisz brzuszek, przez który masz tyle kłopotów.
- Czy to nie byłoby miłe? - Tak.
Niech panienka wciągnie brzuch.
Polly, bądź tak dobra i daj mi tabletkę na odchudzanie i wodę.
Tak, señorita Sugarman.
Nieźle wyglądasz.
To dobrze, bo bal debiutantek jest niezwykle istotny.
Czy zakończy biedę, wojnę i niesprawiedliwość?
Wskrzesi obrońcę naszych praw, Medgara Eversa,
który zginął niedawno w Missisipi?
Tak! Po nim przestaniesz martwić się tymi bzdurami,
bo znajdziesz męża!
Śmierć Eversa sprawi chociaż, że już nikogo nie zamordują w roku 1963.
FBI jest zbyt czujne, żeby coś takiego się powtórzyło.
Tak... więc...
Twój partner, Corbin Creamerman, to porządny młodzieniec.
Jezu.
- Panienko, kieliszek. - Dzięki.
Więc... Ładnie wyglądasz.
Dziękuję, Corbin. Trzeci raz mi to mówisz.
Więcej już nie musisz.
Przepraszam. Nie zawsze jestem mocny w tych sprawach.
Ale czasami jestem. Naprawdę próbuję być.
Chociaż nie, nie jestem. Nie wiem dlaczego.
Nie przejmuj się. Też nie jestem.
Ojciec Corbina, Mort,
założył Kremowe Wyroby Śmietankowe Creamermana.
Pomyśl o darmowych lodach, które możesz... podać innym.
Ojcze, mam poślubić Corbina Creamermana,
bo to dobre dla twoich interesów?
Prawdopodobnie mam jakieś wizje,
że koalicja Sugarman/Creamerman byłaby zyskowna.
Wyobraź sobie reklamę telewizyjną z fajną piosenką.
Wypij rano kawę lub dwie Wraz z Sugarman i Creamerman
Lecz zostaw coś dla... tych panów
A potem Mort i ja trzymamy nasze produkty,
uśmiechając się i stojąc przy zwyczajnym kuchennym stole.
Ojcze, zwykli Amerykanie nie chcą cię w telewizji.
Przypominasz im o dysproporcjach ekonomicznych.
Dla biednych to bardzo niestosowne.
Poszłaś do Bernard College,
żeby poznać jakiegoś zacnego mężczyznę z Columbii.
Ale zamiast z naukowcem, wróciłaś ze stopniem naukowym.
I do tego wyszczekana. Zmarnowana forsa!
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
Beatrice Sugarman? Czyż mnie oczy mylą?
Clemelia Bloodsworth. Skąd się tu wzięłaś?
Przyznaję, że to wspaniale, że wreszcie masz swój debiut.
Lepiej późno niż wcale, co?
Robię to ze względu na ojca i jego staroświeckie poglądy,
jak kobieta ma przeżyć życie.
Zaprzęgli mi biednego Corbina.
Nie zaprzęgli mnie.
Myślę, że te bale to prostacka, wyrachowana strata pieniędzy.
Jestem pewna, że twój był wyjątkowo potworny, Clemelio.
Odrażające!
Whisky z lodem.
My się znamy?
Nie, wpadłem tylko na durny bal jakiejś debiutantki.
Durny odnosi się do balu czy do debiutantki?
Bo albo przytaknę, albo poczuję się urażona.
Ty jesteś durną debiutantką?
Beatrice Sugarman. Witam na durnym balu.
Butterscotch Horseman. Czuj się oczarowana.
Często tak wpadasz?
Tylko gdy są darmowe drinki. Zbieram na Kalifornię.
A co tam jest?
Ginsberg, Cassady, Wiewiórghetti.
Teraz zapytasz, czy to miasta, a ja aż parsknę.
Bitnicy nie są mi obcy, dziękuję.
Ginsberga lubię, ale Wiewiórghetti ma chyba wściekliznę.
- Co cię do nich ciągnie? - Co?
To największe umysły naszego pokolenia. Chcę do nich dołączyć, bo też taki jestem.
- Rozumiem. - Zobaczysz.
- Piszę nową Wielką powieść amerykańską. - A o czym?
O prawdzie! O wojnie!
O zmierzchu życia, które nam kiedyś obiecano!
Ale o czym ta powieść? Kim są bohaterowie?
Nie mówiłem, że mam już wszystko opracowane.
- To będzie bestseller. - Jesteś złośliwa, a damie nie przystoi.
Nie wiem, jak z takim charakterem chcesz złowić męża na tym balu.
Gratuluję. Ty i mój ojciec macie te same obawy.
Na jego miejscu też bałbym się cię z kimś swatać.
Założę się, że twoje listy są zdawkowe,
twoje kompozycje kwiatowe banalne, a twoje dygnięcia żenujące.
Widzę, że mnie przejrzałeś. Jak i ja ciebie.
Ciekawe, co twoja matka na to.
Za dużo nie myśli. W ogóle o niczym.
Przepraszam. Odeszła?
- Niezupełnie. - Moja tak.
Przykro mi to słyszeć.
Byłem mały. I ledwo to pamiętam.
Ale miała gwiazdkę, tak jak ty. Widziałem ją kiedyś na zdjęciu.
- Tak, to moja matka. - Co?
Zostanie tu.
Mogę zapłacić za pięć lat, żebym nie musiał już o niej myśleć?
- Co... - O Jezu.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale musimy...
- teraz to zrobić. - Jasne.
- Wybacz na chwilę. - Jasne. To pewnie bardzo ważne.
Pan i pani Sugarmanowie przedstawiają swoją córkę,
pannę Beatrice Elizabeth Sugarman.
Towarzyszy jej pan Corbin C. Creamerman.
Popatrzcie na nią. Każda stacjonata na czysto.
Świetna technika.
Cóż za precyzja w ruchach.
Wspaniały kłus.
Wybitny.
Naprawdę śliczna panienka.
Przepraszam.
Przepraszam!
Niegrzecznie wychodzić bez pożegnania się z gospodynią.
Jedź ze mną.
Nie będzie trzeba się żegnać i zlikwidujemy to faux pas.
Chcesz, żebym opuściła własny bal z tobą, miernotą, której tu nikt nie zaprosił?
No. Ale chyba tatusiowi by się to nie spodobało.
Och, Beatrice.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
- Mam wspaniałe wieści! - Czytam.
Corbin Creamerman chce cię zabrać na niedzielny spacer.
Nie jestem nim zainteresowana!
Mam gdzieś twoje zainteresowania!
Po tym, jak wymknęłaś się z własnego balu,
ciesz się, że nie wypełniłem słoika cukierkami
i nie wydałem cię za tego, który oszacuje ich liczbę.
Boże!
Corbin Creamerman daje ci drugą szansę.
Czeka na dole. A ty będziesz dla niego miła.
A odtłuszczoną śmietankę robimy tak,
że zastępujemy tłuszcz z mleka olejem roślinnym.
Nie musi wtedy stać w lodówce!
- Sprytne, co? - Naprawdę?
- Jezu, zanudzam cię. - Ależ skąd. Nie jesteś nudny.
Tylko to, o czym mówisz i sposób, w jaki to robisz.
Przepraszam. Po prostu fascynuje mnie chemia spożywcza.
Bierzesz coś, co z pozoru znasz, i odkrywasz możliwości,
o których nie śniłaś.
To jak... magia.
Mój ojciec jest mniej poetycki.
Mówi, że to wyciskanie mamony z krowich cycków.
Pewnie ma rację. Ale ja też mam plany.
A czuję, że nigdy nie będę nikim ponad to, co on dla mnie planuje.
- Czułaś tak kiedyś? - Tak!
Wiesz, Corbin, wydaje mi się, że może wcale nie jesteśmy sobie tacy...
Ojej!
Niezłe nogi. Niezłe nogi.
Tylko to potrafisz powiedzieć?
Niezłe... nogi.
- Beatrice. Co ty tu robisz? - Znalazłam cię w książce telefonicznej.
Pod numerem, który mi dałeś, jest pizzeria w Brownsburgu.
- Naprawdę? - Butterscotch, jestem w ciąży.
- Co... - Ojoj!
Przestań, Bopper. My tu rozmawiamy.
Wrzuć na luz, Butterscotch.
Jesteś pewna, że to moje?
A czyje miałoby być?
Co chcesz zrobić? Może masz kuzynkę, której znajoma zna lekarza,
który załatwia takie... problemy?
Zachowam się jak dżentelmen...
i zapłacę za taksówkę.
Nie, nie mogę.
Nie pozostawiasz nam wyboru.
Jestem skończona.
Nie histeryzuj.
Przecież widzę, że wyglądasz najpiękniej w życiu.
Co ty możesz wiedzieć?
Nasza noc była wspaniała, co?
Była.
Słyszałaś historię pary, która przeniosła się do Kalifornii?
Nie przypominam sobie.
To cudowna przygoda.
Ledwo się znali.
Ale mieli wspólną wrażliwość i apetyt na nieznane.
Byli z pruderyjnej dziury, więc ruszyli do wyzwolonego miasta,
- gdzie nikt nie znał tych trzech koni. - Chyba jednak znam tę historię.
Kupili sobie domek w San Francisco. Obok księgarni.
Poznał Wiewiórghettiego i jego stadko.
- Napisał Wielką amerykańską powieść. - Jego żona zajmowała się dzieckiem.
Jego żona? O tym nie słyszałam.
No... gdyby chciała.
Jeśli tak piękna istota mogłaby pokochać takiego buca jak on.
Myślę, że mogłaby.
Chyba tak to było dalej?
KALIFORNIA WITA HIPPISÓW! GEJÓW JESZCZE NIE.
No przestań.
- Śpij. - Jest głodny.
Nie chciał jeść. Nie wiem, co mu jest.
To się dowiedz!
Znowu nie śpię. Jak mam was utrzymać?
I skąd brać siłę do pisania?
Gdyby ktokolwiek chciał zapłacić za twoje wypociny,
byłoby nas stać na nianię i służącą.
Gdyby Wiewiórghetti i horda komucho-liberało-żydofilo-zakał
znali się na literaturze, coś bym sprzedał.
Więc ty masz rację, a oni nie.
Dlaczego po prostu nie zatrudnisz się w biurze Sugarman West,
tylko harujesz całe dnie w fabryce konserw?
Może byłoby nas stać na przyzwoitą pomoc?
Mam pracować dla twojego ojca i dostawać wypłatę jak jakiś niewolnik?
- To przeciwieństwo niewolnictwa! - Tak?
Tak. Nie masz grama talentu do języka.
Możesz się wreszcie uciszyć?
Pamiętaj, że ty chciałaś dziecka.
Potrzebuję ciszy!
Obyś był wart tego wszystkiego.
- I nie jesteś. - Czym?
Mamusia jest zmęczona. Opowiedz mi coś.
Dawno temu...
Cicho. Ojciec przyszedł. Jak tam w pracy, skarbie?
Strasznie. Ryby nie lubią puszkowania.
A ja spaliłam obiad. Znowu.
Ale pogrzeb w zwęglonych resztkach i uracz mnie i swojego prostego synka
historiami o swych szlachetnych kolegach,
takich jak „Ośmiopalczasty” Joe i „Stadionowiec” Steve,
zanim znikniesz w gabinecie,
żeby dłubać przy swojej pieprzonej, niekończącej się powieści.
Ja posprzątam w kuchni i wykąpię uświnione dziecko.
Żebyśmy dalej brnęli przez pieprzony,
proletariacki sen.
Może gdyby niemowlak nie darł wciąż mordy,
- skończyłbym tę powieść. - Niemowlak? Mam sześć lat.
Tak! Baba-gugu!
Formułuję zdania.
A ja nie? Krytykować każdy umie. Już widzę te nagłówki:
„Syn debil uważa, że ojciec świetnie pisze. Syn to debil”.
- Tego nie powiedziałem. - Nie mogę tak żyć!
- Mogłam wyjść za Corbina Creamermana. - Jakby cię chciał.
Chciał. I byłby dla mnie dobry.
Na pewno nie byłby takim upartym mułem
i przyjął porządną pracę w firmie mojego ojca!
Wezmę pracę w biurze, służbowe auto, ogromną pensję i płatny urlop,
ale jeśli ucierpi moja powieść, bo zapomnę,
jak to jest być robotnikiem, to będzie twoja wina!
Ciut w lewo. O tak.
Ostrożnie. Dobrze wygląda.
Nie stój tak na środku.
Pobaw się na dworze.
Zajmij się czymś.
Zwalniam cię! Odkurzacz. Już.
Do widzenia. Dziękuję.
Henrietto, pomóż mi to spakować. To dla mojego syna.
Ale ładny. Kocham piękne obrazy. Są jak telewizja bez ruchu i głosu.
Co to za bohomaz?
Należał do ojca.
Daję go BoJackowi.
Nie lubię sztuki estetycznej. Tępi zmysły.
Powinna być przystępna i utylitarna. Jak moja powieść.
Chciałabym ją przeczytać. Książki są wspaniałe. Słowa coś mówią.
- Henrietto? Pakuj obraz. - Już, pani Horseman.
Nie powinnam się powtarzać.
Bóg dał ci dwoje uszu, a mnie tylko jedne usta.
- Bądź dla niej milsza. - Dla mnie nikt nie jest.
- Czemu ja mam być? - Beatrice...
To, że nasza służąca robi do ciebie maślane oczka
i próbuje prowadzić niby-konwersację
nie znaczy, że mnie tak łatwo uwieść.
Nie wiem, co insynuujesz...
Ona na pewno sprawia, że czujesz się taki męski i mądry,
niczego nie kwestionuje i dziękuje za pomoc w nauce w szkole pielęgniarskiej.
Faktycznie się tam uczy.
Wiem. Słyszę wasze flirty przez ścianę,
kiedy „pracujesz nad powieścią”.
Myślisz, że się w tobie kocha.
Ty wrażliwy, niezrozumiany artysto. Czeka ją rozczarowanie.
Dlaczego się nie rozwiedliście?
Jasne. To takie hollywoodzkie.
„Nie ma musztardy? Rozwód!”.
„Smutno mi, odchodzę!”.
„Od lat jesteśmy sobie obcy, syn się wyprowadził,
po co mamy być razem? Rozwód!”.
To jest właśnie powód, żeby się rozwieść.
Kto by mnie teraz chciał? Jak ja przez ciebie wyglądam?
- Przeze mnie? - Nieważne. Bierzesz obraz?
Należał do dziadka, a on wiedział, co znaczy małżeństwo.
- Ta. - Wiozłam go tu straszny kawał.
- Mógłbyś go wziąć. - Mówię, że wezmę.
Jasne. Weź. Ty zawsze tylko bierzesz.
- Na jak długo zostajesz? - Zrób mi drinka i już mnie tu nie ma.
No, zalejmy cię do pełna, zanim ruszysz do domu.
Wieczorem mam randkę z Tonyą Harding. To ta dobra? Zawsze mi się mylą.
Podobno zdjęli twój serial.
Trzy lata temu. Jesteś na bieżąco, co?
Nie wiem, co w tym widzieli.
- To tylko zbiór głupich scen. - Ludzie takie lubią.
Scen to ja miałam na kopy.
To nie Ibsen, ale...
To by mnie załamało. Oglądanie, jak się tak telepiesz.
Tyle lat poświęceń, żebyś robił takie coś.
Dzięki za obraz.
Fajnie, że będę miał pamiątkę z tej rozmowy.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Beatrice? - Co?
Ja... Schrzaniłem sprawę.
Chodzi o Henriettę.
Dziewczyna zaszła w ciążę.
Tak sama z siebie?
Porozmawiasz z nią? Jak kobieta?
Chce urodzić i... Nie umiem jej od tego odwieść.
- Co mam powiedzieć? - Nie mam wyboru, Bea.
Myślisz, że lubię się płaszczyć przed żoną?
Zaniedbywałaś małżeńskie obowiązki i...
- Nie waż się! - Przepraszam, co ja...
Nie wiem, co robić...
Proszę... Pomóż mi z tym.
Wiem, że mnie nienawidzisz, ale pomyśl o tej biedaczce.
Co jasne, zwalniam cię,.
Bardzo przepraszam. Pan był dla mnie taki miły i czułam się tak...
Niech zgadnę. Powiedział, że przypominasz mu zmarłą matkę?
Powiedział, że mam takie same włosy. Że widział je na zdjęciu.
- Naprawdę chcesz urodzić? - Chyba...
To źrebaczek. Klaczka.
Potrzebna mi pomoc. Studiuję pielęgniarstwo, a czesne rośnie.
To nie moja wina.
Gdybym mogła skończyć szkołę i dostać pracę, to będzie dobrze.
A kto wtedy zajmie się dzieckiem?
Bo wiadomo, że nie on.
Przestań. Płacz tu nie pomoże.
Nie wiem, co robić, pani Horseman.
Dobrze. Opłacimy twoje czesne.
- Naprawdę? - Tak.
Oddasz dziecko do adopcji.
Nie.
Tylko ci się wydaje, że tego chcesz.
- Pani Horseman... - Nie porzucaj marzeń dla dziecka.
Ten człowiek zatruł moje życie. Nie pozwól mu na to samo.
Skończysz szkołę i zdobędziesz zawód.
Założysz rodzinę z kimś porządnym.
Uwierz mi, że tego nie chcesz.
Proszę, Henrietto, musisz mi uwierzyć.
Proszę, nie rób tego, co zrobiłam ja.
Mój dzidziuś. Gdzie mój dzidziuś?
ZABAWKI
Jaki śliczny.
Udało się, Henrietto.
O Boże.
Proszę, nie!
Proszę, przestańcie! Dlaczego to robicie?
Pamiętasz, co mówimy o płakaniu?
Jest głupie.
Ojcze, powiedz, żeby nie palili moich rzeczy.
Muszą, skarbie. Twoja choroba wszystko zainfekowała.
Najtrudniejsze za tobą.
Chwila, chcę ją przytulić.
Nie, bo się przywiążesz.
Musimy wszystko spalić dla twojego dobra.
- Chcę ją przytulić! - To dla twojego dobra.
- Ale nie dzidziusia! - Zwłaszcza jego.
No i od razu lepiej.
Nie!
Mój dzidziuś!
Proszę. Chcę ją przytulić.
Nie!
Nie, błagam, wróć tu. Chcę ją przytulić.
Nie!
Bądź silna.
Nie daj się pożreć kobiecym emocjom.
Chyba nie chcesz skończyć jak matka?
- Nie. - Obiecuję.
Pewnego dnia to wszystko będzie miłym wspomnieniem.
Powodzenia. Do nigdy.
- Kto to? - Pa, mamo.
BoJack?
- Mamo? - BoJack? To ty?
Tak, to ja.
- Gdzie my jesteśmy? - Teraz tu mieszkasz.
- Nie. Serio? - Mamo.
- Gdzie jesteśmy? - Już mówiłem.
- Nie rozumiem. Gdzie jestem? - Jesteś...
w Michigan.
- Michigan? - Tak.
- W domku nad jeziorem. - Tak?
Jest ciepły letni wieczór, na tle nieba widać latające świetliki.
Jest tu twoja rodzina.
Mówią ci, że wszystko będzie dobrze.
Tak. To prawda. Co jeszcze?
Świerszcze... cykają. Jezioro jest ciche.
Na niebie pełno gwiazd.
Widzę. Jakie czyste...
- Co my tu robimy, BoJack? - Siedzimy na werandzie.
Słuchamy, jak twój brat gra na pianinie. Jemy pyszne lody.
Waniliowe.
Tak. No właśnie.
Jak tu jest cudownie...
Czujesz smak tych lodów?
BoJack. Są... przepyszne.