NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Program to Crooshowe USA. - Co to znaczy?
Ciężko to określić. Sama bym nie zajarzyła.
O, pardon.
Staram się zachęcić więcej dziewuch do rolnictwa.
Mam na nie oczko. Takie ziemniaczane, znaczy się.
Guy?
Hej, laski, tu Diane.
Jestem gościem SkrobiFarmu, potentata ziemniaków z Idaho.
- Hejka! - Proszę wyjaśnić.
Uprawiacie tu pięć rodzajów ziemniaków, dwa gatunki cebuli
i jesteście przykrywką dla handlu ludźmi?
Jak rozkręciliście handel żywym towarem?
Raczej nie odda mi mikrofonu.
Drugi rok z rzędu w tym kurorcie w Michigan
goście zatruli się jadem kiełbasianym.
Dwa lata z rzędu. Są jak Tom Hanks, tylko w truciu ludzi.
Ponoć biżuteria jest już bezpieczna, ale po noszeniu go przez tydzień...
Kolejnym razem nakręćmy coś, by pominąć drapanie po nosie.
Myślałem, że to twój gest na powitanie.
Nie myśli pani, że to wygodne,
iż burmistrz nie wznowił dostaw wody pitnej...
Wręcz przeciwnie, to niewygodne. Myśli pani, że mi wygodnie?
Wschodnia część miasta jest uboższa,
ergo mieszkańcy nie wpłacają pieniędzy na kampanię, ergo...
Burmistrz nie chciał ukarać tej dzielnicy.
Przygłup nie zna się na filtracji wody.
Przygłup myślał, że go nie przyłapią, ergo...
Jeszcze raz powiedz „ergo”...
- Ergo. - O nie.
Tu Diane Nguyen.
Tu Diane... Tu Di...
Tu Diane Nguyen z Croosh.
Kojarzysz Philip Morris Disney Fox AT&T AOL Time Warner PepsiCo
Haliburton Skynet Toyota Trader Joe’s?
- Co z nią? - Whitewhale ich kupił.
W mordę. Ile to już będzie firm?
Cztery?
- Co jest? - Ale mi głupio.
Przysięgam, że prosiłem o osobne łóżka.
Co za brak profesjonalizmu. Jedno łóżko?
- Co my mamy teraz zrobić? - To zagwozdka.
Powinienem iść do recepcji i zażądać...
Dzięki za pomoc z tym numerem.
To świetny numer.
BOJACK ZABIJA
Droga Diane, no cześć. To jest list.
Kazali mi napisać list do przyjaciela, bo podobno to działa terapeutycznie.
Podobno zadziałało na Zodiaka.
Nieważne. Na odwyku wszystko super. Dużo wędrówek, filmów i jogi.
Za tydzień gramy w wojnę kolorów.
Dobrze, że tu jestem, nie piję i nie biorę,
ale wciąż myślę, że to nie życie.
Czuję się jak na letnim obozie. To tymczasowe, tu nie ma problemów.
Ale wiem, że kiedyś trzeba będzie wrócić do świata.
Możesz dać go do telefonu?
Nie obchodzi mnie, że nie chce gadać. Jestem jego ojcem. Nie...
To koniec listu. Pewnie nawet go nie wyślę,
ale skoro go czytasz, to chyba wysłałem.
Twój przyjaciel, BoJack.
PS Horseman.
ZACHÓD – ZADUPIE WSCHÓD – CHICAGO
Będę w Chicago tylko tydzień.
Chcę zobaczyć syna, to żaden egoizm.
- Ale mogłeś uprzedzić swoją eks. - Po czyjej stronie jesteś?
Popatrz przez okno.
Oto ona!
Druga wietrzna, błotnista metropolia z jeziorem.
Patrz, Willis Tower! A tam nowy wieżowiec Whitewhale!
Jarasz się, że korpo takie jak Whitewhale
- otwiera tu siedzibę? - Cieszy mnie wieżowiec.
Łyso ci, Dubaju?
HOT DOGI PARMADILLO’S
Niezłe.
Bo robią bułę ze smalcu i wody z jeziora.
Michael Barbaro z New York Times. Dzwoni twój telefon.
Oto, co trzeba wiedzieć o tych, którzy wciąż dzwonią telefonami.
Hej, Stefani.
Hej, laska!
- Mówi Guy. - Hej, Guy.
Jesteś na głośniku. Diane wtrynia kanapkę życia.
- Może być. - Wspaniale, że wciąż jesz kanapki.
Takie odpały zbliżają cię do zwykłych kobiet.
- Co proszę? - Pieję z zachwytu nad tym,
jak demaskujesz zgniliznę amerykańskiego kapitalizmu.
Totalny croosh.
Ale nie zrobiłabyś troszkę miejsca na kilka optymistycznych historii?
Nasze materiały coś zmieniają.
Tak, mój humor na gorszy.
Muszą być jakieś dobre wiadomości.
Coś wymyślimy.
- Zgodziłeś się? - Robimy takie historie.
Jak o tej dziewczynce zbierającej na chemię ojca.
I to jest lżejsze?
Ameryka! Jedyny rozwinięty kraj bez opieki zdrowotnej,
gdzie zdesperowane dziecko pracuje, by utrzymać ojca przy życiu.
A może to?
Kamerzysta złapał fajną fuchę.
Podróżuje po całym kraju
i zabawia się z piękną, bystrą i charakterną producentką.
Czuje, że ta żywiołowa i inteligentna orędowniczka prawdy też to lubi.
Może barany powinny schować dumę do kieszeni
i nakręcić przyjemny materiał.
- Cześć, kochane! - Cześć.
Opowiedzcie mi o Dziewczynach Zwierzynach.
Razem z psiapsiółą
mamy dość lalek promujących nierealistyczne kanony piękna.
Tak jak Ginny.
Patrząc na skalę, szyja lalek żyraf jest krótsza niż prawdziwa szyja.
Ale nasza Ginny z dumą eksponuje swoją długą gardziel.
To wzór dla szyjastych lasek.
Też jestem szyjasta, super.
To prawda, że używacie materiałów z recyklingu?
- Tak. - Nie.
- Słucham? - Tradycyjnie...
Pierwsza partia...
- Recykling to lipa. - Przyjaźnimy się.
O co tu chodzi?
No dobra. Świetne wieści są takie,
że od dziś Dziewczyny Zwierzyny są częścią Zabawkowego Świata,
spółki należącej do Wielkiego imperium Whitewhale’a.
Zabawkowy Świat!
Niezależny start-up wykupiony przez ogromny konglomerat.
To musi być wspaniałe uczucie odnieść taki sukces.
Co za radosna historia dwóch kumpelek. To co z tym recyklingiem?
Rola recyklingu w firmie nie jest jeszcze znana.
Teraz skupiamy się na inspirowaniu młodych dziewczyn,
zamknięciu fabryki w Chicago i przeniesieniu jej
- do trzeciego świata. - Tuż przed świętami!
Lekki materiał.
Jakże to ekscytujące i inspirujące!
No nie?
Skleisz z tego coś lżejszego?
Jasne. Ale zrobię to później, bo zaprosiłem dzisiaj znajomych na mecz.
Zaraz zamarznę.
To może... chcesz obejrzeć mecz z nami?
Mam poznać twoich kumpli?
Skoro i tak u mnie nocujesz...
Z chęcią.
- Grają Chicago Bobasy? - To tylko głupia maskotka.
A oto BuBu, ludzki bobas.
Telepie się po murawie, jak to goła łamaga.
A co on tam ma? Nie pij trucizny, szajbnięty człowieku!
Nie pijemy trucizny.
To nie jest prawdziwy człowiek, tylko hołd dla waszego dziedzictwa.
- Co za zaszczyt. - Poznaj moją paczkę.
To jest Diane. Moja...
Babka, z którą pracuję.
- Hej. - Siemano.
- W porządku? - Tak, ale... zaraz wrócę.
- Tak mi przykro. - Nie szkodzi.
Po prostu nie spodziewałam się.
- Nie zapowiedział się. - Nie omówiliśmy tego.
Przez nękanie w sieci szkoła odwołała mu debatę.
O czym ty mówisz?
- Przyszedł mój syn. - Kurde.
Nie przedstawiam mu dziewczyn, póki nie robi się poważnie.
- Jasne. - Przenocujesz w hotelu?
- Pewnie. - Jutro pójdzie.
- A jeśli zobaczy, że wychodzę? - Wyjdź przez okno.
- A co z moimi rzeczami? - Spakuję je i rzucę ci torbę.
Dobra, to pa! Dzięki za zaproszenie. Masz piękny dom.
Cześć, droga Diane. Napisałem ci kolejny list.
Dzisiaj była beznadzieja. Nowa, Beverly, zjadła moje przekąski.
Typowa Beverly. Chyba. Dopiero ją poznałem.
Robimy tu wspólne przekąski, jako prowiant na poranne spacery.
Wieczorem razem je przygotowujemy. Takie grupowe ćwiczenie.
Wczoraj dorzuciłem jedną rzecz więcej, orzeszki w miodzie tylko dla mnie.
Dla pewności oznaczyłem torebkę literą „B”.
„B” jak BoJack.
A dzisiaj widzę Beverly, nową babkę, podryguje sobie wesoło
z moimi orzeszkami i mówi: „Ktoś dorzucił torebeczkę dla mnie!
»B« jak Beverly! Mam tajemniczego wielbiciela!”.
Ona jest tu nowa!
Tak już mam. Nie spotyka mnie nic dobrego.
Powinienem się już przyzwyczaić.
Ale nie, znowu wyszedłem na idiotę,
który napalił się na orzeszki w miodzie i znów się zawiódł.
Ale mogę za to winić tylko siebie.
A co tam nowego u ciebie?
Żarcik. Nie odpowiesz. To przecież list.
No to na razie. BoJack.
Tu Michael Barbaro z New York Times. Dzwoni...
- Halo? - Diane! Twój nowy materiał...
Wiem, że nie wyszedł tak lekko...
Żartujesz? Było super! Whitewhale jest pod wrażeniem.
- Serio? - No raczej. Kupili GirlCroosh.
- Co? - A raczej kupili Fuddruckers,
połączyli z Dow Chemical i tak powstała medialna platforma Spronk!
- Chwila... - Ona kupiła Univision
i razem z GirlCroosh
stworzy mgławicę kryptoreklamy pod szyldem Gizmodo.
- Masakra! - Ja się cieszę, będę bogata.
Już jesteś bogata!
No racja.
No nic, powodzenia w Spronk, który zmienia się w Content Rzyg.
Rzygaj contentem, kochana! Buźka!
Ja spronkolę.
Proszę wybaczyć ten kurz, kończymy prace.
Mają państwo ochotę na Pepsi lub coś innego
z szerokiej gamy napojów Whitewhale?
Nie trzeba.
NIE TRZEBA NAPÓJ O SMAKU WODY
- Wybacz za wczoraj. - W porządku, oglądajmy film.
Witajcie!
W Wielkim Imperium Whitewhale’a zajmujemy się wszystkim
dzięki magii wolnego rynku Ładu Whitewhale.
Tak jest, panie Whitewhale!
Co? Jak to? Kimże jesteście
i z jakiej racji ukazaliście się w moim gabinecie? Paszły, zjawy!
Nie jesteśmy straszydłami. Ja jestem Pion.
Jak pionowa integracja.
A ja Ollie, jak oligopol.
Wezwał nas pan, byśmy opowiedzieli nowym pracownikom o Ładzie Whitewhale.
Tylko szybko, diabelskie dziwotwory.
Ład Whitewhale stworzył Ezekiel Whitewhale,
który po ojcu odziedziczył skromną rafinerię.
Pewnego dnia rozejrzał się i powiedział...
Chwila. Ja tu rektyfikuję ropę, a ktoś bogaci się na wydobywaniu jej,
a jeszcze ktoś inny zbija kokosy na jej sprzedawaniu!
Kupił szyb naftowy i sieć stacji benzynowych.
Kontrolował produkcję i dystrybucję.
Wkrótce opanował cały rynek i dusił konkurencję tak długo,
aż nie mieli wyjścia i sprzedali mu swoje firmy.
I to się nazywa integracja pionowa.
Oj, przepraszam.
Przeskoczmy teraz do lat 80.
Wtedy Jeremiah rozpoczął nowy rozdział rozwoju firmy.
Kupił firmę telekomunikacyjną i drużynę sportową.
Nie podobało mu się, jak piszą o nim w prasie,
więc kupił sobie własną!
Chyba głodny ze mnie wieloryb, bo nie mogę przestać pożerać firm.
I wygląda na to, że dzisiaj pożarłem też was!
To ma być urocze?
Witajcie w rodzinie Whitewhale.
Gdziekolwiek będziecie wy, tam będziemy i my!
REŻYSERIA
Oto lista siostrzanych firm.
Miejcie je w pamięci podczas rzygania contentem.
Nie możemy nakręcić nic o tych spółkach?
Monsanto, JPMorgan Chase, Marie Osmond?
I są też Dziewczyny Zwierzyny.
Chyba nie kupili GirlCroosh, by zablokować nasz filmik?
Nie mogłaś nakręcić lekkiego materiału o biznesie przyjaciółek?
Może tak będzie lepiej.
Znajdziesz pracę w Chicago, będziesz z synem.
Ty wrócisz do LA
i nie będziesz pożyczać mojego płaszcza.
- Chciałaś napisać książkę. - Mam pomysł na zbiór esejów.
„Ostatnie zdanie i przysięgam, że więcej się nie odezwę.
Raport z frontu wojny z kobietami.
Argumenty, opinie, wspomnienia, różowy podatek”...
To wciąż tytuł?
Tak, trochę się pogubiłam po drodze.
Brzmi dobrze, ale zachowaj coś do środka.
Czyli z nami koniec?
- Chyba tak. Chociaż może nie? - To znaczy?
Nakręćmy ostatni materiał o czymkolwiek.
Wrzućmy go na stronę, zanim się zorientują, że mamy dostęp.
- Filmik o Whitewhale? - Właśnie!
To dopiero lekka historia.
Poczuję się lekko na duszy, kiedy załatwimy tych ćwoków!
INSTYTUT SZTUKI W CHICAGO
Diane, poznaj Isabel, główną reporterkę w The Tribune.
Od lat chce dokopać Whitewhale.
Mów mi...
- Isabel. - Dobrze.
Ta bestia prześladuje mnie od lat.
Moja obsesja nie daje mi żyć.
Można powiedzieć, że Whitewhale to dla mnie...
zielone światło na przystani.
- Co? - To z Gatsby’ego. Czytaj trochę.
Isabel, bądź miła.
Chciałabym, ale jestem wrakiem człowieka.
To szaleństwo zniszczyło mi związki i karierę. I to wszystko na marne.
Miałam jedną wtykę – magazyniera Pata Płotkiewicza.
Pewnego dnia zniknął. Możesz to opisać.
Czemu nie ty?
Wydawca stwierdził, że pogoń za Whitewhale mnie wciągnęła
i przeniósł do porad na święta.
Teraz poszukiwanie zabawki sezonu dręczy moją duszę.
Czy spirografy to nowe fidget spinnery? Od odpowiedzi pokręciło mi się w głowie.
Nie wierzę, że mamy trop.
Przejdziemy się do mnie?
Żartujesz? Jest mróz. Czemu w październiku sypie śnieg?
Mamy tu dwie pory roku: sroga zima i nieznośna wilgoć.
W końcu to pokochasz.
Droga Diane, pewnie umierasz z ciekawości,
jak rozwija się sytuacja z Beverly,
więc od razu przejdę do konkretów.
Zacząłem podpisywać orzeszki „B.H.”,
żeby było jasne, kogo są.
Ale ona pomyślała, że to znaczy: „Beverly, hajtnij się ze mną”.
„Beverly, hajtnij się ze mną”? Niby dlaczego...
Wiesz co? Nieważne.
Najdurniejsze w tym jest to, że Beverly ma alergię na orzechy.
Więc i tak mi je oddaje. Dla Doktora Czepiona to pewnie znak,
że wszystko się układa, gdy pogodzi się ze światem.
Ale sam nie wiem.
No nic, chyba jest dobrze.
Mam nadzieję, że u ciebie też. BoJack.
- Nie spałaś? - Szukałam czegoś o Płotkiewiczu.
W magazynie doszło do „wypadku”.
- Co? - Pewnego dnia miał nadgodziny.
„Patrzcie, pracuję sobie”.
A rano był już martwy!
Cholera.
Chciał powiedzieć prawdę o fatalnych warunkach pracy
i zginął w magazynie.
Mam nazwiska pracowników. Musimy dorwać taśmy z kamer.
Miałeś płatki od Whitewhale. Od razu je wywaliłam.
Mikroczipy... Masz mnie za wariatkę.
Myślisz, że to obsesja. Przerażam cię?
Nie, promieniejesz.
Pracowaliśmy 17 godzin dziennie.
Wałkowali nas jak najcieńszą nowojorską pizzę.
Zapitalaliśmy jak Chicago Bulls w ’96.
Pat pracował tutaj.
I przeszedł do innej części hali, żeby umrzeć?
Właśnie tutaj zginął. Zostawili jego truchło na podłodze.
Jakby ostrzeżenie dla reszty.
To raczej nie było celowe okrucieństwo,
- tylko znieczulica. - Tylko?
To kapitalista, nie szatan.
Co za różnica?
Tu Michael Barbaro z New York Times.
- Halo? - Pan Whitewhale chce się spotkać
w wieżowcu Whitewhale jutro o 14.00. Proszę wziąć kamerę.
Cholera. Wiedzą o naszym śledztwie. Bo po co miałby z nami gadać?
To się okaże.
Jestem trochę podekscytowana.
- Mam coś dla ciebie. - Co? Spierdzielaj!
- Nie podoba ci się. - Coś ty.
Ale nie przyda mi się w Los Angeles.
Przyda się tutaj.
Proponujesz mi przeprowadzkę do Chicago?
Nie. Nie za wszystkim kryje się jakiś podstęp.
- Czasem płaszcz jest tylko płaszczem. - Jasne.
Ale nie wiem, czemu tak chcesz tam wracać.
- Mieszkam tam. - Co cię tam trzyma?
Słucham?
Nie czaję, dlaczego ciągle się tak karzesz.
- Wcale nie... - I nie tylko siebie.
Kto oddaje ci płaszcz, gdy marzniesz?
- Przepraszam, że się tak poświęcasz. - Przestań.
Nie wiem, dlaczego mam cierpieć, bo wyznajesz cierpiętniczą ideologię.
Co? Chętnie poczułabym się wspaniale.
To luksus, że świetnie się czujesz, chociaż świat wokół ciebie się pali.
Tu nie chodzi o świat, tylko o nas.
O nas? Czyli o co?
- Nie... - Powiedz mi, proszę.
Wyjaśnij mi. Jestem twoją dziewczyną?
Czy może „babką, z którą pracujesz”?
- Daj spokój. - Czym jesteśmy?
Po prostu...
weź ten płaszcz.
Powinnam wracać do hotelu.
Przyszedłeś.
Musimy skończyć robotę. Może się zrobić chłodno.
Nie wiem, jaki filmik kręcicie,
ale wiedzcie, że nie mam nic przeciwko.
Nie powstrzyma nas pan.
Właśnie powiedziałem, że nie mam zamiaru.
Gdy ktoś publikuje materiał o tym, jacy jesteśmy bezduszni,
niczym ten zły z Harry’ego Pottera,
ludzie uznają, że moralność nie wchodzi w paradę biznesom
i notowania idą w górę.
Więc nie ma pan problemu z tym, że udziałowcy dowiedzą się
o śmiertelnym wypadku?
- Jakim wypadku? - Pata Płotkiewicza
znaleziono w magazynie.
A o to chodzi! To nie był wypadek, sam go zabiłem.
- Co? - Zamordowałem!
W sensie dosłownym?
No przecież mówię.
Wciąż łaził do łazienki
i zachęcał innych, by robili sobie kiblowe przerwy.
Nie boi się pan, że to wyjdzie na jaw?
W materiale, który teraz kręcimy?
Kongres właśnie przyjął ustawę legalizującą morderstwo z rąk bogaczy.
Nieprawda! O Boże, to prawda!
- Co? - Chwila. Senat może jeszcze...
Serio, Diane?
- Prezydent może zawetować... - Serio, Diane?
Tak, ale Sąd Najwyższy... No dobra.
Nie przejmuj się tak.
Chcesz temu zaradzić? Zarób miliard dolarów i zamorduj mnie!
Barbara, pamiętaj o torbie firmowych gadżetów dla państwa.
Możemy jeszcze wrzucić nasz materiał.
Po co?
Jasne. No to szerokiej drogi. Było fajnie.
Tak, było fajnie.
- Nie będę błagał, żebyś została. - Nie czekam na to.
Nie jestem facetem, który mówi: „Diane, nie odchodź. Kocham cię.
Zostań w Chicago, napisz zbiór esejów i chodź ze mną na mecze.
Są tu dobre teatry i słynna lustrzaną fasolka”...
Byłabyś szczęśliwa w swoim płaszczu.
- Nie chcę... - Nie jestem takim typem faceta.
Ale gdybyś chciała zostać, byłoby nam razem dobrze.
- Posłuchaj... - Nie, kumam.
Posłuchaj, Guy.
Cały czas czuję się okropnie.
Jakby cały świat się na mnie uwziął. Tylko z tobą jest inaczej.
Byłeś najlepszym, co mnie spotkało.
Ale nie mogę z tobą być,
jeśli jesteś jedyną dobrą rzeczą w moim życiu.
To dla mnie za duża presja. Przykro mi.
Diane! Nie wsiadaj do pociągu!
- Mówiłam ci... - Tak, wiem, ale jedziesz na lotnisko.
To pociąg do Cottage Grove.
O nie...
Droga Diane, wczoraj był ostatni dzień Beverly na odwyku.
Wszyscy jej gratulowali, ale ona była smutna,
bo nie dowiedziała się, kto był jej wielbicielem.
Zaczęła mnie wkurzać, więc powiedziałem:
„To byłem ja. Kocham cię!”.
Ona na to: „A miałam nadzieję, że to był Mario”.
I rozpłakała się.
Wszyscy łypali na mnie, myśląc: „Brawo, przez ciebie płacze”.
Teraz ciągle myślę o tym,
czy to szczęście było dla niej coś warte,
chociaż skończyło się smutno?
A może to nie powinno się wydarzyć?
Gdy ludzie stąd wyjeżdżają, zaczynam analizować własny postęp.
Czasami myślę, że w ogóle go nie ma, a czasem, że coś tam idzie do przodu.
Ale głównie myślę o swej głupocie, że tyle z tym zwlekałem.
Tyle lat zmarnowałem na bycie nieszczęśliwym,
bo myślałem, że tak musi być.
Nie chcę, żeby tak było.
Wydaje mi się, czy zajebiście wyrobiłem się w pisaniu listów?
To był BoJack.
Przypomniały mi się tosty z serem, które robiłam po przeprowadzce do LA.
- Co? - Byłam spłukana,
nie miałam znajomych ani pracy.
Zaczęłam mieć obsesję na punkcie idealnych tostów.
- Ma to sens. - Były tanie.
Ale poza tym, kiedy je robiłam,
nie myślałam o przygnębieniu w życiu.
Jasne...
W samolocie pomyślałam,
że powinnam sobie zrobić tosty.
Już dawno ich nie jadłam, a przecież je uwielbiam.
Dzięki nim zawsze czułam się lepiej.
- Muszę... - Fajne jest to,
że można je przyrządzić praktycznie wszędzie. Wiesz?
Serio?
Serio. Więc to kolejna dobra rzecz w moim życiu.
Napisy: Natalia Łobodzińska