NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie żartuję. Oddawaj tabletki!
Teraz mam system.
Nie biorę. Nie jestem jak ty. Nie fetyszyzuję smutku.
Ale mam śliskie ręce!
Ogarnij tu, Todd.
Spałem z Emily.
WÓDKA
Na rynku jest hera o nazwie BoJack.
Nie każ mi wracać do LA. Możesz na mnie liczyć, Herb.
Wszystko w tobie jest nie tak.
Nic się nie zmieniłeś.
Tylko do ciebie jeszcze to nie dotarło. Nie zmienię się!
Niech to...
BOJACK ZABIJA
Sharona?
To boli! Puszczaj!
- Sarah Lynn dorwała się do wódki. - Nic jej nie jest?
Danny wie, że to twoja butelka.
- Była twoja! - Moja, twoja.
Co za różnica, czyja była ta wóda?
Skasują serial, jeśli za to beknę.
Wszystko, co zrobiłem, pójdzie na marne.
- Czyli co? - Mówię o Herbie,
o tym, że uratowałem program!
Wszystko szlag trafi!
Niby co ja mam do tego?
Mam kumpla w Świecie pana trenera.
- To byłby nowy początek. - Nie ma czegoś takiego.
To banał, Craig T. Nelson łysieje w oczach.
A jeśli się nie zgodzę?
To nie była prośba, Sharona.
BoJack Horseman, chcesz coś powiedzieć?
Przepraszam, nie znam cię.
Jesteśmy tu anonimowo. BoJack Horseman? Kto to?
Więc tak...
Mam na imię BoJack.
Jakie to głupie.
I jestem alkoholikiem.
Cześć, BoJack!
Nie mogę lecieć na Galapagos.
Musisz, masz ważne zlecenie.
To plażowe wydanie National Geographic.
Materiał zza kulis z żółwiami w bikini.
Przy twoim problemie to nic.
Jakim moim problemie?
Masz stany depresyjne.
Dobra, wpadłam w mały dołek, ale to żadne stany depresyjne.
Nie mam depresji.
Palisz trzy paczki dziennie, od tygodni chodzisz w piżamie.
Piszę lepsze teksty, kiedy się nienawidzę.
Jakie teksty? Nic nie tworzysz.
Byłbym spokojniejszy, gdybyś wzięła przepisane leki.
A ja nie.
W koledżu brałam prozac. Byłam otępiała i nudna.
Nawet nie blogowałam.
Jezioro marzeń się zepsuło, bo nikt nie głosił prawdy.
Wcale się nie zepsuło.
Po prostu zaczęłaś brać leki. Teraz też powinnaś.
Wyskoczyły mi pryszcze i przytyłam.
Co, jeśli wrócisz i nie poznasz osoby, którą się stanę?
Już teraz cię nie poznaję.
Przesadzasz. Będzie dobrze.
Nie zakochaj się w jakiejś modelce!
Wierzę w tę jedyną.
Jeśli jest ona żółwiem w bikini, widocznie to przeznaczenie.
Dla mnie jesteś najpiękniejsza na świecie. Wiesz to, prawda?
Te negocjacje ciągną się prawie jak Czerwoni.
Pamiętacie ten film? Dwie kasety!
Mówiłem, że to za dużo, ale nikt nie słuchał.
Jak oferta?
Hojna, ale nadrabiacie straty,
ucinając torty urodzinowe. To nie do przyjęcia.
Nikt nie cierpi tych imprez.
Jak kandyzowanych owoców w mieszankach,
ale i tak je zjadamy po orzeszkach,
bo w tym niedocenianym i styranym życiu
szukamy każdej cząstki satysfakcji.
Pod postacią tortu, owocowej kostki lub pochwały z ust szefa.
Lubię torty. Drukują na nich zdjęcia.
W czym problem?
Dobrze, ale robimy urodziny grupowo, raz w miesiącu.
Zgadzamy się. Została ostatnia kwestia.
Uparte nalegania, by nie traktować asystentów jak śmieci?
Od dziś asystenci będą traktowani jak recyklingowany materiał.
Bardzo blisko śmieci,
ale z możliwością przyszłego przetworzenia na wyższy status.
Jak pasy bezpieczeństwa na torebki.
I tablice rejestracyjne na torebki.
- Prawda, Lenny? - Jasne, lubię naturę.
Przystajemy na te warunki.
- Chciałam się do ciebie odezwać. - Nie tłumacz się.
- Jesteś zajęta pracą i Ruthie. - Nawet nie wiesz.
Trochę wiem. Wspominałaś o tym podczas negocjacji.
Podczas strajku spędziłam z Ruthie najwięcej czasu od...
jej urodzin.
Także mam ambiwalentne odczucia.
Negocjacje były pobudzające.
I odjedziesz ku zachodzącemu słońcu?
Nie, musiałbym jechać na zachód.
Mieszkam na wschód stąd, w Atwater. Do widzenia.
- Judah! - Tak?
Byłeś najlepszym asystentem w życiu!
Nie musisz dodawać „w życiu”. To oczywiste.
- Hej! - Przepraszam.
SREBRNA ŁYŻECZKA
Dzięki. Nie chcę być w domu. Przypomina mi, że byłem dupkiem.
Ma to sens. Mi też przypomina, że byłeś dupkiem.
Co robisz?
Wrzucam nowe profilowe na apkę dla aseksów.
Wciąż jestem jedynym użytkownikiem, ale chcę być gotowy.
Patrz na to straszne foto sprzed roku.
Bądź na czasie.
Kurka, zawsze pytają o pracę. A tym razem mam!
Hypeman dla bobasów.
Lubisz to zajęcie?
Uwielbiam patrzeć na dziecko śpiące ci w ramionach
i myśleć: „To idealna istota”.
- Musi być wspaniale. - Pomyśleć, że dawno temu
mnie też ktoś tak trzymał i myślał:
„Będę kochać tego berbecia”. I co się stało?
Z czym?
Nie wiem. Mamy są dziwne.
Prawda, są dziwne.
Co teraz będziesz robił? Umawiał się na lunche ze znajomymi?
Mam w AA stewardessę.
Mówiła, że codziennie budzi się w innym miejscu na świecie.
Stwierdziłem, że to świetna sprawa.
Nowe miasto, czyste konto.
Stewardessa?
Preferowana nazwa tego zawodu to służąca lotu.
LOTNISKO
ODLOTY
Wypijmy za nas! I za depresję.
Zanim za to wypiję i wyruszę z tobą w trasę z wykładami
jako „Twarz Depresji”,
muszę ci się z czegoś zwierzyć.
Zgodnie z okładką singla „Mnie możesz powiedzieć”,
- mnie możesz powiedzieć. - Nie mam depresji.
Skąd to wiesz?
Czuję się bardzo szczęśliwy.
Mam pomysł.
Wiedziałem. Do połowy pełny!
To iście kłopotliwe.
Tuż przed naszą trasą!
Byłbym zrozpaczony, gdybym miał skłonności depresyjne.
Ale już uzgodniliśmy, że nie mam.
Może masz depresję, ale nie jesteś jej świadomy?
Często jestem nieświadomy wielu rzeczy.
Według naszego pamfleciku, którego nie przeczytałem,
ale poprosiłem mamę o streszczenie,
ludzie z największą depresją często wyglądają na radosnych.
Nie! Wyglądam na radosnego!
- Właśnie. - Ale ty też tak wyglądasz!
O nie! Czyli też mam depresję?
- Dobrze, że ruszamy w trasę. - Mówmy o tym!
ORZEŁ I JAK
- Poproszę cynalika i kawę. - 3,25.
I pięć. „Bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć w reszcie”.
Do widzenia, reszto. Powodzenia. Będę tęsknić.
- Co? - Tak będzie lepiej.
Odejdź, proszę. Nie utrudniaj mi tego.
Dobra.
KONDORLOT
- Czym jest depresja? - Depresja...
- Kim jest depresja? - Tobą lub bliską ci osobą.
- Gdzie jest depresja? - Może w tym zielonym polu.
Jeśli te słowa opisują ciebie albo twoje samopoczucie,
możesz cierpieć na...
- Depresję. - ...depresję.
- BoJack? - Niespodzianka.
- Jestem nie w porę? - Nie.
Tylko...
Nie grzeje. Chodźmy na spacer.
- Nic nie mówiłeś. - Nie planowałem tego.
Wróciłem do LA, ale nie chciałem tam być.
- Dobrze, że jesteś. - Co u ciebie?
Świetnie. Mam wspaniałego faceta,
dostałam zaliczkę za zbiór esejów.
Moich własnych esejów. Kim ja niby jestem? Sloane Crosley?
- Kto to Sloane Crosley? - Dobre pytanie.
Więc kto to Sloane Crosley?
No właśnie.
Czyli generalnie wszystko super?
Bardzo super.
- Mogę u ciebie przenocować? - Nie!
- Chyba mam depresję. - Serio?
Zaczęło się od braku weny do pisania,
a skończyło na tym, że chłopak każe mi wziąć antydepresanty.
- Zrobisz to? - A jaki to ma sens?
Chyba taki, żeby nie mieć depresji.
Tylko to przerzucanie warstwy niczego, żeby pod nią znaleźć więcej niczego.
Wtedy dalej przerzuca się to nic, a pod nim jest jeszcze więcej niczego.
I tak w kółko przekopuje się przez warstwy niczego
w nadziei, że pod tą górą niczego
musi wreszcie być coś. Ale nie ma nic.
Jasne, ale przewrócisz to pudełko po pizzy i masz kanapę.
I tak zaraz się rozstaniemy. Zmęczy się prawdziwą mną.
Czyli?
Niedawno ktoś się na mnie wkurzył.
Wkurzył na ciebie?
Szok, co nie?
Powiedział: „BoJack, wszystko niszczysz, bo taki już jesteś”.
Musiałem usłyszeć to na głos,
żeby uświadomić sobie, jaka to głupota.
A wierzyłem w to tak długo.
Zafiksowałem się na myśli, że nie mogę się zmienić.
Przyjechałem do Chicago, żeby...
ci podziękować.
Wierzyłaś we mnie, kiedy ja przestałem.
I zachęciłaś mnie do przyjęcia pomocy.
PRZYLOTY
Fajnie, że mnie odwiedziłeś, ale następnym razem uprzedź.
Jasne, wybacz.
- Mam już plany z Tawnie. - Hej.
Cześć, Tawnie. Dlaczego siedzisz z tyłu?
Pokłóciłyśmy się z Hollyhock. To pierdoła, ale na poważnie.
Jak pierdoła może być na poważnie?
To paradoks. Jak Sylvia Plath w Saint Laurencie.
Uniwerek...
Idziemy na koncert. Chodź z nami, jeśli masz ochotę.
Zajebiście, uwielbiam muzykę.
Tak brzmi muzyka na trzeźwo?
- Nie cierpię muzyki? - Jest do bani.
Chciałam podnieść Tawnie na duchu.
- Pokłóciłyście się. - Ale nie chcę, żeby była smutna.
To moja przyjaciółka. Odwołali jej zajęcia teatralne.
Co? Dlaczego?
Profesor się zwolnił. Wzięli go do jednej reklamy.
I rzucił pracę? Nieźle.
Teraz Tawnie musi zmienić kierunek i rozumiem, że to kiepska sytuacja,
ale wyładowuje to na mnie.
Taka posada to dobra fucha dla każdego aktora.
Nie szukają zastępstwa?
Może, nie wiem. Czy ja wyglądam na studencką gazetkę?
Już nie chcę się kłócić. Olejmy to.
- Zawsze to robisz. - Po prostu chcę zapomnieć.
- Miałyśmy zjeść obiad w Pi Café. - Wypadło mi z głowy.
Sprawiłaś mi przykrość. I mamy po prostu o tym zapomnieć?
Pouczająca chwila. Hollyhock, wielu cię jeszcze rozczaruje.
Złościsz się na wszystko, co powiem.
Pewne rany się nie zagoją.
Mogłabyś przeprosić.
- Miałoby to sens? - Nie, słowa są puste.
Tak! Zakładasz, że nikt ci nie wybaczy, więc nawet nie przepraszasz.
Ale nie mogę ci wybaczyć, jeśli nie przeprosisz.
Dobrze, przepraszam.
Dziękuję, o to mi chodziło.
- Przepraszam. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Przytul się.
- To wszystko? - Chodź potańczyć.
Cieszę się, że wpadłeś.
- Dokąd teraz? - Nie wiem.
- Gdzie nie ma zimy? - W Kalifornii?
Nie jestem gotowy tam wracać.
We Florydzie?
- W Arizonie? - Gdzieś w Teksasie?
KALIFORNIA
Wszyscy przyjeżdżają na lotnisko tylko po te bułeczki.
Ale gdyby mieszkali w domach z ciasta, nie ruszaliby się z nich.
Żyliby i jedli długo i szczęśliwie w swoich cynapartamentach.
To świetny pomysł i mój klient się ze mną zgadza.
- Prawda, samotny koniu? - Jasne.
Jest zachwycony. Weź się za to, zanim rzucą się inwestorzy.
Z nikim się nie umawiam. Nie zmieniaj tematu, mamo.
Amelia Earhart poszybowała w przestworza,
aż pewnego dnia doleciała do Słońca i wszyscy bili jej brawo. Koniec.
Cześć.
Skończyłem już odwyk, a nie dałem ci prezentu na bociankowe.
Zrobiłam listę w Cubs „R” Us i Baby Hole, ale i tak dzięki.
Muszę pozbyć się z domu klamotów przypominających o przeszłości.
Patrz, co przyniósł ci wujek BoJack.
To interpretacja mitu o Narcyzie w nurcie pop-artu z lat 70.
Idealne dla niemowlaka.
Narcyzie? Myślałem, że to ja.
Dość gadania o dziecku, mam prośbę.
Oczywiście.
Na Weslejańskim szukają nauczyciela aktorstwa.
Potrzebuję referencji potwierdzających, że znam się na rzeczy
i że można na mnie polegać.
Wciśniesz im jakąś bajkę o mnie, jak robiłaś przez ostatnie 20 lat?
Jutro wracam do biura.
Niech zadzwonią do mnie. Mam fatalnego asystenta.
- Już chodzi? - Zaczęła kilka dni temu.
Spokojnie, nie wychodzi jej, ale nauczy się.
Będę za tym tęsknić, mamy teraz specjalną więź.
Nie chcę jej stracić przez pracę.
To nie wracaj.
Co? Ja tu usycham, BoJack! Muszę wrócić, kocham moją pracę.
Spoko!
Tylko muszę ogarniać tyle głupich pierdół.
Jesteś szefową. Czemu musisz to robić?
Nie wiem.
Ja mam jedną rzecz na głowie – nie pić. A i tak ledwo daję radę.
Za to ty produkujesz serial, prowadzisz firmę,
użerasz się z klientami, wychowujesz dziecko i Todda.
Potrzebna ci Princess Carolyn, która ci pomoże.
Ten obraz był bezcenny!
Przykleimy to i powiemy, że to Rauschenberg.
Minęły już dwa miesiące. Kiedy dostanę informację o pracy?
Mam inne oferty. Z UCLA, USC, UEFA.
Panie Horseman, inni zainteresowani też muszą mieć czas, by aplikować.
Raven-Symoné nam tu krąży.
Raven ostrzy sobie pazury na moją fuchę?
W ostatniej chwili wysępi posadę?
Jakby cały świat... był jej.
Wciąż nie czuję się dobrze w domu.
Jest ogromny i idealny, ale dla mnie to najgorsze miejsce.
Bez urazy, Benny, w przechowalni musi być do bani.
Codziennie jest lepiej i lepiej.
Nie mogę z tobą, Benny.
Dom przypomina mi o tym, kim byłem kiedyś.
Nie chcę znowu nim być.
Ale to ten sam dom i to samo miasto.
Nic się nie zmieniło, więc jak ja mam to zrobić?
- Cześć. - Sharona...
Nie róbmy tego, o co proszą twoje smutne oczyska.
Było, minęło.
Chciałbym...
Ostatnio sięgnęłam dna. Od tamtego dnia nie piję.
- Wszystko się ułożyło. - Pozwól mi to powiedzieć.
Przepraszam cię.
Miło, że przyniosłeś żarcie dla wszystkich.
Tak, dla wszystkich.
Wrócimy ostatni raz do starych, dobrych czasów?
Nie wierzę, że od 20 lat farbujesz grzywę.
Używasz czarnego markera?
Wielkie mi co. Z Rodmana się nie śmieją.
Nie?
- I co? - Wyglądam staro.
- Halo? - Raven odpadła.
Prowadziła warsztaty na Spelmanie i stwierdziła: „Nigdy więcej”.
Semestr zaczyna się za tydzień. Wyrobisz się?
Wsiadam w pierwszy samolot.
Witamy na uczelni, profesorze.
- Chodzi o Jezusa? - Mówiłam, że nie.
Nic nie rozumiem, myślałem, że ci się podobam.
Tak jest, ale jasno powiedziałam, że pewne rzeczy mnie nie interesują.
To po co w ogóle się ze mną umawiałaś?
Bo cię lubię, ale to skomplikowane.
I nie chodzi o Jezusa?
Jeśli to zakończy tę gadkę, to chodzi o Jezusa.
Podziwiam twoją pobożność.
Co by zrobił Jezus? Nic z tym gościem.
- Nie chodzi o Jezusa. - Zajarzyłem.
Nie mam pewności, ale możliwe, że zainteresuje cię pewna apka.
Apka?
AEROLOCH
Witamy w porcie lotniczym Waszyngton-Dulles.
Z powodu mrozu odwołano wszystkie połączenia.
Naszym pasażerom oferujemy bezpłatny nocleg w hotelu,
by wypoczęci kontynuowali podróż.
Drzwi luku bagażowego są zmrożone, więc walizki przepadły na zawsze.
Dziękujemy za lot. Udanego pobytu!
WASZYNGTON
ZA TOBĄ!
Co?
Czy to mój kumpel, BoJack Horseman?
Nie, to stary BoJack Horseman. Bo jesteś siwy.
- Co tu robisz? - Przemawiam w Kongresie, wiadomka!
Edukuję, uświadamiam, takie tam.
Patrzysz na Narodową Twarz Depresji.
- Że niby ty? - Tak.
Ta twarz?
- Masz depresję? - Pokażę ci coś.
Zaraz wracam, partnerze.
Spoko loko, SP!
Smutny psie.
MUZEUM HISTORII AMERYKAŃSKIEJ TELEWIZJA
Trafiony zatopiony!
Jesteś w muzeum! Fajowo, nie?
- Całkiem fajowo. - O w psią dupę, słucham?
ORYGINALNA KUCHNIA Z DOMU PEANUTBUTTERA
Oczywiście.
Wreszcie masz swój odcinek crossoverowy.
Że co? O matko, ojacie.
- Czy to się dzieje naprawdę? - Tak.
Zapukaj w drzwi.
Pan jest ojcem Zachary’ego?
Nasze adoptowane dzieciaki chodzą do klasy.
Tak! Nasze dzieciaki. Adoptowane.
Jak pan powiedział, są...
To crossover!
Nasze dzieci spędzają ze sobą dużo czasu.
Oby nie uprawiały S-E...
Przepraszam. Ja tylko...
Przerosło mnie to.
Najlepszy dzień w życiu!
Jezu.
To Narodowa Twarz Depresji.
Przełożyliśmy pański lot do Connecticut na jutro o 8.45.
Proszę zaczekać na ankietę, której wyniki zdecydują, czy mnie zwolnią.
ODWIEDŹ STARE MIASTECZKO HORSEBERG
Proszę.
Wybacz strój. Jechałem autostradą, gdy dostałem SMS-a.
- Masz sprawę? - Tak.
Chciałbyś wziąć w udział w rekrutacji na stanowisko dyrektora ds. operacyjnych?
Byłbyś partnerem w firmie i dostałbyś własny tort na urodziny.
Jestem zainteresowany.
- Chcesz pracę? - Tak.
Jest twoja.
Wyczyść mi grafik w co trzeci piątek.
Będę je spędzać z córką.
Dziwny zapach roznosi się z ksera.
Wiem, o jaki zapach chodzi. Zajmę się tym.
Dzięki, Judah.
Nie ma za co.
MAMA
ASY Z RĘKAWA MASZ PARĘ!
Cześć.
Nie cierpię się z tobą rozstawać,
ale wyśmienicie się bawię z tą depresją!
Cieszę się.
Wyczuwam smutek w twoim głosie, ogóreczku. A może nie?
Teraz to już nic nie wiem.
Dobrze wyczułeś.
Myślałam, że będzie łatwo się odegrać, ale spałam już z 32 facetami.
Jeśli liczyć dwie pary bliźniaków jako dwóch.
- Tak liczę. - Ale żaden z nich ci nie dorównuje.
Chciałabym zdradzić cię z tobą.
Tak się bujam.
Chyba mam pewien pomysł.
JEZIORO MARZEŃ ZAWSZE BYŁO KIEPSKIE
STARE MIASTECZKO HORSEBERG
PIWIARNIA
Wierne konie, czy jesteśmy skazani na śmierć w cieniu naszych grzechów?
Nie!
Czy nasz Pan odwraca się od swoich źrebiąt?
- Nie! - Nie.
Bóg przebacza wszystkim.
Za wyjątkiem czarownic. Te spłoną na stosie.
Koniki Boże! Schwytajcie ją!
Nie!
Skoro Bóg nam wybacza, my także musimy sobie wybaczyć.
„Zmyjmy szkarłat naszych grzechów, bądźmy jak śnieg biali”.
Jedynie gdy pojednamy się z sobą,
będziemy mogli prawdziwie żyć w łasce, odrodzimy się.
Zwróćmy się do konia u boku i okażmy sobie znak pokoju
w imię naszego Pana.
Pokój z tobą.
- Pokój z tobą. - Pokój z tobą.
Pokój z tobą.
- I z tobą. - Pokój z tobą.
Tak kończy się odtworzenie porannej końskiej mszy.
Znalazłeś pocieszenie w przedstawieniu.
Zostań dłużej, za pół godziny zaczynamy od nowa.
Napisy: Natalia Łobodzińska