NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STADION HUBBY BUBBY LUDZKIE BOBASY
NAPRZÓD, BOBASY!
Dalej, Bobasy!
Ziemniaczków po chicagowsku?
Wszystko musi tu być po chicagowsku?
Wiemy, że jesteśmy w Chicago.
- Spróbuj. - Patrz na to.
Osobno zapakowane widelec i nóż.
Ile plastiku!
No ups.
Może dlatego, że Chicago Bobasy należą do brata prezesa Plastico,
więc jesteśmy zamieszani w kazirodcze pranie kasy,
które przy okazji wykańcza naszą planetę.
Ale co zrobić?
DIANE NA ANTYDEPRESANTACH
ROZDZIAŁ PIERWSZY
HOT DOGI Z KROWY
Dzień dobry, piękna.
Przejdziemy się do muzeum po chicagowsku?
Chciałabym, ale muszę popracować nad książką. Innym razem.
Odbębniłem romantyczną propozycję. Jestem dobrym chłopakiem.
A teraz lecę do salonu naparzać w gierki.
ROZDZIAŁ PIERWSZY
BOJACK ZABIJA
Cześć, jestem Diane, młoda dziewczyna z Bostonu.
Od zawsze chciałam pisać dobre rzeczy, które byłyby dobre.
To nie jest dobre. Popraw to później.
Diane, jako twój ojciec, zupełnie cię nie wspieram.
Tu daj jakieś przykłady, kiedy tata cię nie wspierał.
Dobrze. I jeszcze koleżanki z liceum.
Jestem Krissy Keating. Użyjesz mojego prawdziwego nazwiska?
Sprawdź, czy możesz.
Byłam dla ciebie okropna,
ale może zrozumiałaś, że mnie też dręczono?
- Czy to jest ciekawe? - Hej, napisz o mnie.
- Dałem ci miskę. - A ja ją potłukłem!
Odbierz telefon.
Ja skleiłem ją złotem,
bo z jakiegoś artykułu dowiedziałem się o japońskiej sztuce kintsugi.
- Ale znowu się rozleciała. - Jak nasze małżeństwo.
Czy to ma sens? Czy cokolwiek z tego ma sens?
Odbierz telefon. Właśnie do ciebie dzwonię.
Co?
ŁYCHA PIZZY
- Halo? - Cześć.
Wpadłabyś pod koniec semestru na sztukę moich gównianych studentów?
Będzie słaba, więc spraszam przyjazne twarze.
Po takiej zachęcie nie odmówię.
Jak książka?
- Właśnie piszę w centrum handlowym. - Czemu?
W domu się nie skupię, a tylko tu mogę siedzieć 10 godzin.
Zjem lunch i pogapię się na ludzi
bez wystawiania się na „wiosnę po chicagowsku”.
Hej, Chicago, 10 stopni to nie wiosna.
- To sztorm na morzu. - Co?
„10 w skali Beauforta”?
Nie testuj materiałów podczas pogawędek.
Howie Mandel też to robił. Serio, Howie?
Akurat miałeś gumową rękawiczkę?
Teraz muszę skupić się wyłącznie na pisaniu.
Mam tyle do opowiedzenia,
ale nie mogę zdecydować, jaka ma być książka.
Wrzucisz coś o mnie?
- Już dość o tobie napisałam. - Ale jesteś w tym najlepsza.
Ktoś na pewno podoła temu zadaniu.
ZAJAZD GRZECHOTNIK
Najdroższy, mam chwilunię, by wprowadzić cię w postępy
poszukiwań Penny Carson.
Skontaktowaliśmy się z trzema z czterech w Nowym Meksyku.
Chciałabym spędzić z tobą miesiąc miodowy na Zanzibarze,
ale nie porzucę tego.
Jesteśmy na tropie czwartej Penny. Oby to była ta jedyna.
Przepraszam, to nie do pani. Paige!
Całuję mojego koteńka, bo ucieka nam nasza sarenka.
Książka. No to lecimy.
Dorastałam w Bostonie, bo mój ojciec, z którym blisko nie byłam, tam mieszkał.
Mało gramatycznie. Poprawię potem.
Ja być z Boston.
Nie jesteś z Bostonu, ale na razie niech ci będzie.
Miasto fasolki.
Żeby zrozumieć, jak to jest tam dorastać,
trzeba cofnąć się o 250 lat wstecz, do czasów herbatki bostońskiej.
Opodatkowanie bez reprezentacji jest niesprawiedliwe w chuj!
Obczaj to, stary, zamoczyłem w porcie!
Ale jajca!
- Poza tym: do boju, Patrioci! - Dość.
Schodzę z tematu.
Nie umiesz się skupić? Masz coś nie tak z głową?
Japońska sztuka kintsugi opiera się na idei,
że pęknięcia są częścią historii przedmiotów.
- Co ma piernik do wiatraka? - Nie możemy zignorować traumy.
Nie możemy zignorować Traumy.
- Co? - Mają wyprzedaż, całe 40 procent.
Wiesz, że ci z ochrony dalej nie wiedzą, kto kradnie portfele?
Na bank to Devon, wiedźma ze stoiska z karbownicami.
O Boziu, tak! Sztosik teoria, Ivy.
- Przepraszam... - Wybaczamy.
A słyszałaś, co znaleźli w szafce Gemberly?
- Gadaj! - No...
Chciałam prosić o inny rozmiar.
Nie widzę żadnego numeru na metce.
- W Traumie nie uznajemy rozmiarów. - A może mi pani pomóc?
Jasne, ale proszę się zastanowić,
po co pani potrzebny rozmiar, a ja wrócę do mojej zagadki.
Dzięki.
- Halo? - Ja nie mogę, laska odebrała telefon.
Diane!
Świetne wieści!
Premiera Stówki Tatuśka miała oglądalność 0,006.
To największy hit stacji, od kiedy rekiny odgryzły rękę
gościowi od perfum o zapachu krwi.
Super.
U mnie w firmie wszyscy zaiwaniają jak szaleni.
- „Zaiwaniać” to obraźliwe słowo? - Sprawdzę.
Todd pilnuje małej, więc osiągnęłam idealną życiową równowagę.
- Same przechwałki? - Pomyślałam…
Dzięki czemu ta równowaga byłaby jeszcze idealniejsza?
I eureka! Więcej pracy!
Dlatego sprawdzam, jak twoja książka.
Jeszcze tak jakby dochodzę do meritum całego zamysłu.
- Minęło sześć miesięcy. - Więc meritum to...
- Trauma. - Trauma?
Albo… pęknięcia. Takie jak na potłuczonych miskach,
które skleja się złotem i wyglądają jeszcze lepiej.
Wszyscy jesteśmy trochę uszkodzeni,
ale to dobrze, bo dzięki temu jesteśmy sobą.
Ma to sens?
Dobre uszkodzenie. Podoba mi się. Wyślij coś, popchnę do wydawnictwa.
Jasne, ale bez pośpiechu?
Jasne, ale z pośpiechem.
- Co dla państwa? - Informacje przyprawione rewelacją.
To jakiś makaron?
I wodę. Usycham z pragnienia.
Najlepiej w postaci kostki lodu w szklance pełnej bourbona.
Chcemy zidentyfikować znajomego Sarah Lynn.
Sarah Lynn? Chodzi o BoJacka?
Czy to o niego chodzi?
Czegokolwiek szukacie, nic o tym nie wiem.
- Nie widziałam ich od lat. - Ale kiedyś ich widziałaś?
Zapytam w kuchni o makaron dla państwa.
BoJack?
Ten koleżka, który znalazł denatkę w planetarium.
- Tak? - „Znalazł” denatkę?
- Węszysz tu to, co ja? - Jeśli był z nią na mityngu AA...
- Co ukrywa przed policją? - To ma więcej sensu niż kupno kredensu.
À propos kredensu, gdzie nasza mistrzyni suspensu?
- Kurka wodna! Uciekła sarenka nadobna! - Biegiem, przeszkoda to drobna!
„W pewnym sensie ja byłam tą miską oraz jej pęknięciami”.
- To wszystko do dupy. - To tylko szkic.
Nie pamiętam wydarzeń i ciągle mnie coś rozprasza.
To przez te leki. Właśnie tego się bałam.
Nie było warto? Czujesz się o wiele lepiej.
Jest mi lżej i przejrzyściej, ale też strasznie mgliście.
Jakim cudem jest ci zarazem przejrzyście i mgliście?
- Nie wiem! Przez tę mgłę w głowie! - Trzymaj się tego.
- Pisania czy mgły? - I tego, i tego.
To zaczynamy od początku.
Jestem dzieckiem.
Hej, bobasku!
Cudownie tak dorastać
w domu wyższej klasy średniej, gdzie otacza cię miłość?
Problem w tym, że nie otaczała mnie miłość.
Nie dramatyzuj. Podaj przykład złego ojcostwa.
Na przykład kazałeś mi przegrać w Boggle’a,
żeby bracia myśleli, że są „w opór mądrzejsi od laski”.
- I tyle? - Mam więcej przykładów.
Była cała masa gównianych akcji. Ale nie mogę tego wyrazić...
Czyli twoja książka to same narzekania?
BIADOLENIA DIANE
- Nie wciągnęło mnie to. - Nie jesteś odbiorcą tej książki.
Książka jest nudna jak flaki z olejem.
Słyszałaś, co znaleźli w szafce Gemberly?
Gadaj.
Złodziej zostawił liścik, gdzie są portfele.
Co jest? Ja tu piszę o traumach z dzieciństwa.
- Kim jesteś? - Ivy.
Przeniosłam się tu z mamą z Kalifornii.
Co? Nie...
Tata umarł, musiałyśmy zacząć od nowa.
Chicago jeszcze mi nie leży, a w zimę jest tu zimno w opór,
więc często siedzę w centrach handlowych.
Są naprawdę „sztosik”. Taki młodzieżowy slang.
- Jesteś Ivy Tran? - Ivy Te. Się wie.
Pomocy.
Ktoś podwędził śpioszki z czwartego piętra Baby Hole.
Jeśli nie znajdę winnego, kierownik powiesi moje poroże.
Zgadzam się, kierownicy bywają upierdliwi.
Biorę tę sprawę.
Tak w ogóle to mam też korzenie wietnamskie.
Sztosik.
„Ivy Tran. Detektywka strefy gastro”?
Podoba mi się, fajne to.
Ta książka miała być głęboką analizą moich ran,
a nie mogę się nawet do nich dogrzebać
- przez zjazd po gumijagodach. - Gumijagodach?
Nie potrafię wrócić do tego mrocznego miejsca.
Z tobą jest mi dobrze, czuję się szczęśliwa.
Ale gdy próbuję pisać...
W depresji też miałaś problem z pisaniem. Teraz jest to samo.
Czy to możliwe, że…
- Jestem kijową pisarką? - Nie.
Że nie chcesz napisać tej książki.
Chcę! Tylko to takie trudne...
Ale wszystkie dobre rzeczy są trudne.
Ale nie napiszę Tajemnic centrum handlowego z Ivy Tran.
- Czemu nie? - Daj spokój.
- Ty daj spokój. - Chyba ty.
Powiem ci to, co zawsze powtarzam mojej znajomej, Eileen.
- Nawet nie próbuj. - Eileen, come on.
APTEKA ZWIERZĘCA
Więcej prochów!
Halo?
Podrzuciłam twoją książkę do Planu B Brada Pitta
i do Planu C, wytwórni Craiga Bierko.
Napalili się na filmową adaptację!
- Adaptację czego? - No nie wiem, może Robin Hooda?
- Diane, adaptacji twojej książki! - Jakiej książki?
Nowy Robin Hood to też dobry pomysł. Judah!
- Z punktu widzenia Lady Marion? - Od Sofii Coppoli?
- Dzwonię do agenta Rebekki Ferguson. - Wciąż tu jestem!
Twój pitching o dobrych uszkodzeniach się przyjął.
To nie był pitching.
Wyobraź sobie te wszystkie małe Diane czekające na ekranizację ich życia...
w Nowym Jorku i L.A., tuż przed Oskarami.
Nie uważasz, że to zbyt smutne? Może dodam coś śmiesznego?
Diane, smutne to nowe śmieszne. Poza tym smutek to twoja domena.
- Serio? - Tak! Wszyscy się tym jarają.
Chcą to już przeczytać.
Więc dupa w troki i dawaj mi ten smutek!
Odpowiedź od Sofii.
Kręci Piotrusia Pana z punktu widzenia Wendy,
a Rebecca kręci miniserial o bileterce w kinie, gdzie zabito rodziców Batmana.
W kobiecości siła. Diane, muszę kończyć.
Nguyen?
Nie ma?
- Cześć, mamo. - Pen!
- Co się stało? - Nic. Tak sobie wpadłam.
Nie można odwiedzić mamy? O co ci chodzi?!
Spokojnie, głębokie oddechy.
Coś się wydarzyło w pracy.
Coś?
A może kto... sie?
Śledziliście mnie?
Trzeba było nie afiszować się z kierunkowskazami.
Dama nie musi ogłaszać, dokąd jedzie.
Kto cię uczył prowadzić?
Mogę w czymś pomóc?
- Paige Sinclair, dzielna reporterka. - A ja jestem Max!
Okej...
Odtwarzamy, jak wyglądały ostatnie dni Sarah Lynn.
BoJack Horseman mógł odegrać ważną rolę.
Idźcie już.
Spróbowaliśmy.
Widziałam Sarah Lynn. Niedługo przed jej śmiercią.
I było warto.
Przyszła do Oberlin z BoJackiem.
- BoJack był w Oberlin? - Co się wydarzyło?
- Nic… - Czemu mi nie powiedziałaś?
Kazałam im się wynosić i tyle.
- Byli pod wpływem? - BoJack zawsze jest pod wpływem.
- Mogę to opublikować? - Nie ma mowy.
Proszę wybaczyć, siadamy do obiadu.
Myśli pani, że BoJack upił Sarah Lynn?
A ty tak myślisz?
- Penny. - Nie jestem dzieckiem.
- Powiedzmy o Maddy. - Nie.
- Kto to? - Przyjaciółka z liceum.
Gdy BoJack tu mieszkał, kupił jej alkohol i wylądowała w szpitalu.
Mieszkał tu z wami?
Macie imprezę i nie zaprosiliście Kyle’a?
- Tato... - Żartuję. Ale teraz jest impreza.
Ci państwo są z firmy naprawiającej lodówki.
Powiedziałam im, że nasza działa bez szwanku, i właśnie wychodzą.
Zaiste. Gdyby było inaczej, prosimy o telefon.
W sumie ta na wino trochę ostatnio rzęzi.
Dwie lodówki? Pozdrówcie ode mnie Rockefellerów.
Możesz trochę ciszej?
Nie wyspałam się. Gwiżdżesz jak młot pneumatyczny.
To gwizd po chicagowsku.
Proszę, bądź cicho. Muszę pisać.
W porządku, pisz sobie.
- Hej, jak tam pisanie? - Do czego pijesz?
Miałaś dziś pisać.
Już wieczór?
- Myślałam o... moich myślach. - Dobrze się czujesz?
- Boże, co jest, Diane? - Po prostu…
- Spoko, trafiłam w doniczkę. - Nie do kibla?
Nie będę rzygać do twojego kibla.
- Ohyda. - Naszego kibla. Już to przerabialiśmy.
Tym razem padło na kwiatka.
Dobra, a co z umywalką i prysznicem? Mają odpływy.
Sorry, muszę pracować.
Może połóż się spać, a popracujesz jutro rano?
Nie, muszę to zrobić teraz.
Jestem 17-latką z Bostonu. Krissy Keating strasznie mnie gnoi.
- Może sobie zasłużyłaś? - Zasłużyłam.
Zawsze obwiniasz innych, Deedee.
- Wiem. - Kto jest dobrym bobaskiem? Nie ty!
Co napisałaś, Diane?
Piękne gwiazdy czekają na tekst! Stockard Channing, Tatum O'Neal
i Patrick Harrison Ford Focus!
Próbuję się skupić i dojść do prawdy.
- Boisz się prawdy. - Nie.
Rany to twój problem. Nie zasługujesz na miłość.
- Nieprawda! - Zasługujesz!
Czy jesteś...
jedną z moich durnych popkulturowych analogii?
Bo na początku jesteś urocza, ale potem nie do zniesienia!
Myślisz, że jesteś jak piękna miska? Niezły tupet.
Raczej jakiś szary grat.
Obwiniasz wszystkich dookoła, a sama nigdy się nie zmieniasz.
- Do boju, Patrioci. - Macie rację.
Diane, co się z tobą dzieje?
Czuję wielki ciężar... w klatce piersiowej.
I nie chodzi o cycki, choć ostatnio sporo urosły.
- Mów do mnie. - Odstawiłam leki.
- Dlaczego? - Bo jestem beznadziejna!
Jestem durna! Zasłużyłam sobie na to!
Nie jesteś durna, tylko nie możesz...
Chcę umrzeć! Jest gorzej niż kiedykolwiek.
Tak jest po odstawieniu.
Już zawsze będę brać prochy? Jak dokończę książkę?
- Zapomnij o niej na chwilę. - Nie mogę!
- Tylko ona się liczy. - To nieprawda.
Przepraszam, jestem taka głupia. Przepraszam.
Już dobrze. Weź tabletki, okej?
Ustabilizujesz się i potem pogadamy o innych opcjach.
Dobrze.
- Chcę być piękną miską. - Jesteś piękną miską.
- Jak się czujesz? - Trochę lepiej.
- Chcę cię przeprosić. - Za co?
No nie wiem. Za to, że byłam Diane.
- Przestań. - Zjadły mnie nerwy.
Powiem Princess Carolyn, że potrzebuję czasu.
Tak. Ale zanim to zrobisz... Nie wściekaj się.
- Na co? - Wściekniesz się na mnie?
Prawdopodobnie będę.
Pamiętaj, że wpadłaś w ciężkiego doła. Presja Princess Carolyn nie pomagała.
- Chciałem, żebyś od niej odpoczęła... - Coś ty zrobił?
PRINCESS CAROLYN PRACA
Co zrobiłeś?
Wysłałem jej próbkę Ivy Tran. Detektywki ze strefy gastro.
- Co? - Przepraszam!
- Zrobiłem to jako menedżer. - Nie jesteś nim!
Dobra, to jako partner.
Moja dziewczyna rzygała w depresji, więc musiałem to zrobić.
- Halo? Nie. - Wspaniałe!
Świetna bohaterka i cały jej świat!
O wiele lepsze niż wspomnienia twojego nudnego życia.
A „smutne to nowe śmieszne”?
Nie wiedziałam, że cię na to stać.
Dokończ to. Siedzę jak na szpilkach. I nie dlatego, że mam córkę jeżozwierza.
- Słuchaj. - Dzięki nastolatkom zarobimy kasiorę!
Wysłałam próbkę do kilku wytwórni.
W tym jest potencjał na franczyzę! Potencja Francja.
Wcale nie ma, bo nie piszę tej książki.
- Czyli zastanowisz się. - Nie…
Czeka nas teraz kłótnia po bostońsku?
Taka zagadka.
Dlaczego tak ciśniesz z tym smutkiem?
- Nie wiem. - Bądź zabawna i lubiana jak ja.
- Nie wiem jak. - Pewnie, że wiesz.
Jestem bystra i niezależna.
Troszkę jędzowata, ale nie na tyle, żeby to było przykre.
Tak jak wszyscy mam słabe strony, dzięki temu można się ze mną utożsamiać.
- Tak trzeba żyć. - To nie takie proste.
Wiem.
Ale fajnie by było.
A Princess Carolyn?
Kazała zająć sobie miejsce. Dalej piszesz zbiór wspomnień?
To śmieszna historia...
Uwielbiam, gdy historie tak się zaczynają. Zamieść ją w książce.
Dzień dobry.
Dziękuję, bardzo mi miło.
Witajcie na wieczorze z dramatem amerykańskim.
Przepraszam.
Musimy pogadać.
Diane! To niegrzeczne w stosunku do aktorów.
Większość z nich właśnie dotarła do szczytu kariery.
Zaczniemy od sceny z Prawdziwej Ameryki Sama Germana-Shepherda.
Char, chodź tu szybko!
Ten odcinek Stówki Tatuśka daje radę!
- Penny... - Zapomniałam czegoś.
Źle mi po tej rozmowie z reporterami.
- Nic się nie stało. - Nie powiedziałyśmy im wszystkiego.
Chciałam wyrzucić to zdjęcie, ale nie mogłam.
To porąbane, ale fajnie na nim wyszłam.
Wyszłaś pięknie.
To nie jedyny powód, dla którego je zachowałam.
Mam mętlik w głowie.
Charlotte! Tatusiek utknął w roku przestępnym!
- Jak się z tego wywinie? - Już idę!
Przydarzyło nam się coś okropnego, a on jest na wolności.
- Penny. - Gdyby ludzie się o tym dowiedzieli...
Dowiedzieliby się nie tylko o nim, ale też o nas i naszych pomyłkach.
O moich pomyłkach, których nigdy sobie nie wybaczę.
Jeśli w ten sposób pomożemy komuś, to będzie to miało sens.
Nie będzie tylko naszą traumą.
Nie wiesz, co się stanie, gdy opowiesz o tym ludziom.
Dopiero zaczęłaś radzić sobie z atakami paniki.
Ale...
Wspaniale, że chcesz postąpić słusznie, ale zastanów się jeszcze.
Daj sobie kilka dni.
Jeśli wciąż nie zmienisz zdania, zadzwoń do nich.
Dobrze, dziękuję.
Pooglądamy Stówkę Tatuśka?
- Możesz przenocować. - Pójdę już.
W porządku.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
To linia zmiany daty?
Nie przekraczaj jej, Tatuśku!
Bo skończy się dzień twoich urodzin.
Bardzo dziękujemy.
- Lecimy, Todd. - Chcę poczekać na scenę po napisach.
- Zgadamy się, Diane. - Poczekaj!
Princess Carolyn!
Poczekaj.
Wiem, że chcesz mi pomóc
- na własny, egoistyczny sposób. - Dziękuję.
Nie chcę pisać kryminału dla małolatów.
A ja myślę, że chcesz.
Gdy czytałam te strony, czułam, że dobrze się przy nich bawiłaś.
Nie piszę, żeby się bawić.
To moja jedyna szansa, by napisać te eseje!
To ich nie napiszesz.
- Muszę! - Dlaczego?
Jeśli tego nie zrobię, to znaczy, że wszystkie moje uszkodzenia
wcale nie są dobre. To po prostu zwykłe rany.
Nic mi one nie dały
i cały czas byłam bezsensownie nieszczęśliwa.
A mogłam być szczęśliwa i pisać książki o młodych detektywkach.
Być radosna, lubiana i mieć dobrych rodziców.
O to chodzi? Po co mi to było?
Nie wiem.
Wiem tylko to, że twoja książka o nastoletniej detektywce jest fajna.
Podobała mi się.
Chciałabym, żeby moja córka czytała takie książki.
Albo oglądała ich kasowe adaptacje kinowe.
Kiedy byłam mała, miałam nadzieję,
że gnojenie i zaniedbywanie uczyniło mnie kimś wyjątkowym.
Zdecydowałam, że kiedyś napiszę coś,
co pomoże takim samotnym dziewczynkom.
Jeśli nie potrafię napisać takiej książki...
To może napisz tę drugą.
- Może ona też tak zadziała. - Myślisz?
- Princess Carolyn? - Dziennikarze?
BoJack?
Przysięgam, że nie wiem, o co chodzi.
- Stary, świetne przedstawienie. - Co?
O nie!
BoJack!
Napisy: Natalia Łobodzińska