(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ฮับบ้าบับบ้าฟิลด์ บ้านของเบบี้ฮิวแมนส์)
(ลุย เบบี้)
เอาหน่อย เบบี้ฮิวแมนส์
คุณต้องลองมันฝรั่งอบสไตล์ชิคาโก
ทำไมทุกอย่างที่นี่ต้อง "สไตล์ชิคาโก"
รู้แล้วว่าที่นี่ชิคาโก
- เอ้า นี่ ลองดู - ดูนี่สิ
ช้อนกับส้อมใส่ซองแยกกัน
ใช้พลาสติกเยอะมาก
ใช่
หรือเจ้าของทีมชิคาโกเบบี้ฮิวแมนส์ คือน้องชายของซีอีโอบริษัทพลาสติโก
เราจึงมีส่วนร่วมใน....
กิจการฟอกเงินที่เอื้อผลประโยชน์กันเอง
และกำลังทำลายโลก
แต่เราจะทำยังไงได้ ว่าไหม
(ไดแอน สไตล์กินยาต้านซึมเศร้า)
(บทที่หนึ่ง)
(ไส้กรอกเนื้อวัว)
อรุณสวัสดิ์ คนสวย
อยากเที่ยวพิพิธภัณฑ์สไตล์ชิคาโกไหม
อยากไปนะ แต่ฉันต้องเขียนหนังสือจริงๆ ไว้คราวหน้า
เยี่ยม ผมยื่นข้อเสนอที่โรแมนติกแล้ว ผมเป็นแฟนที่ดีอย่างเป็นทางการ
ผมจะออกไปอยู่ห้องนั่งเล่น แล้วนั่งเล่นเกมทั้งวัน
(บทที่หนึ่ง)
(เตซูกี)
(โบแจ๊คฆ่าคน)
(ฮอลลีวู)
สวัสดี ฉันชื่อไดแอน
เด็กสาวที่ใช้ชีวิตที่บอสตัน และตั้งแต่สมัยเด็กๆ ตอนนั้น
ฉันก็อยากเขียนเรื่องดีๆ ที่เคยดี
แบบนี้ไม่ดี ตามมาแก้ทีหลังด้วย
ไดแอน ในฐานะพ่อ พ่อไม่สนับสนุนแกเลย
จงยกตัวอย่างเรื่องพ่อที่ไม่สนับสนุน
โอเค ใช่ แล้วก็พวกผู้หญิงสมัยมัธยมปลาย
เฮ่ ฉันคริสซี่ คีทติ้ง
ใช้ชื่อจริงฉันได้ไหม
ถามก่อนว่าใช้ชื่อจริงฉันได้ไหม
ยังไงฉันก็เป็นยัยตัวร้ายในสายตาเธอ
แต่เธออาจจะคิดได้แล้วว่า ฉันก็ถูกแกล้งเหมือนกัน
- มีอะไรน่าสนใจบ้างไหมเนี่ย - เฮ่ๆ
เขียนเรื่องฉัน จำชามสลัดที่ฉันให้เธอได้ไหม
แล้วฉันก็ทำชามแตก
รับสายด้วย
แล้วผมก็ประกอบขึ้นใหม่ด้วยน้ำยาผสมทอง
เพราะผมอ่านบทความ เกี่ยวกับศิลปะคินสึงิของญี่ปุ่น
- แล้วมันก็แตกเหมือนเดิม - แตกร้าวครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนรักเรา
มันมีความหมายเหรอ มีอะไรมีความหมายบ้างไหม
ไดแอน รับโทรศัพท์ ฉันโทรหาเธออยู่
ว่าไงนะ
(พิซซ่าโดยสปูนฟูล)
- ฮัลโหล - เฮ่ ไดแอน
ถ้าพวกลูกศิษย์งี่เง่าของฉัน แสดงฉากจากหนังตอนค่ำๆ
ตอนท้ายๆ เทอม เธอจะมาดูไหม
มันห่วยแตกอยู่แล้ว
ฉันเลยอยากให้คนรู้จักมาดูเยอะๆ
พูดมาขนาดนี้ ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง
หนังสือเป็นไงบ้าง
- กำลังนั่งเขียนอยู่ในห้างน่ะ - ทำไมไปนั่งเขียนในห้าง
อยู่บ้านก็ไม่มีสมาธิ และที่นี่เป็นที่เดียว...
ที่ฉันนั่งทำงานได้เป็นสิบชั่วโมง
กินข้าวกลางวันที่นี่ มองดูผู้คน
โดยไม่ต้องทนกับสิ่งที่ ชาวชิคาโกเรียกว่า "ฤดูใบไม้ผลิ"
เฮ่ ชิคาโก 49 องศา ไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิ
- มันคือครึ่งหนึ่งของบอยแบนด์ที่ไม่มีลาเช่ - ว่าไงนะ
ก็ 49 ไง ครึ่งนึงของ 98
ไดแอน อย่ามาสุ่มหาไอเดียเขียนงาน ในบทสนทนาปกติ
ฮาวอี้ เมนเดลก็เคยทำ ฉันก็แบบว่า... ถามจริง
นายบังเอิญพกถุงมือยางมาด้วยเนี่ยนะ
ตอนนี้ฉันแค่อยากเขียนหนังสือ
มีเรื่องให้เล่าเต็มไปหมด
แต่นึกไม่ออกว่า ฉันเขียนหนังสืออะไรกันแน่
เธอจะเขียนเรื่องฉันด้วยหรือเปล่า
- ฉันว่าฉันเขียนเรื่องเธอมาพอแล้ว - แต่ไม่มีใครเขียนดีเท่าเธอแล้ว
เดี๋ยวก็มีคนมาเขียนให้อยู่แล้ว
(แรทเทิลสแน็กส์ดายเนอร์)
แบ็กซ์เตอร์ ที่รัก ฉันหลบมารายงานความคืบหน้าเรื่อง
สงครามเพนนี คาร์สัน
ตอนนี้เราติดต่อคนที่ชื่อ เพนนี คาร์สันได้สามจากสี่คน
ในนิวเม็กซิโก
แบ็กซ์เตอร์ ฉันไม่อยากอยู่ที่ไหนมากไปกว่า เรือสำราญฮันนีมูนของเราที่มุ่งสู่ "อุนจูกา"
แต่ตอนนี้ฉันหยุดไม่ได้แล้ว
เรากำลังตามส่องเพนนีคนที่สี่ และหวังว่าจะเป็นคนที่ใช่
เฮ่
โทษที ผมไม่ได้เรียกคุณ เพจ
จุ๊บๆ แบ็กซ์เตอร์ ที่รัก ดูเหมือนว่าเราจะเจอกวางของเราแล้ว
โอเค หนังสือ เอาละนะ
ฉันโตมากับบอสตัน เพราะพ่อฉัน
ที่ไม่เคยสนิทกัน ก็อยู่ที่บอสตัน
ไม่ใช่ภาษาที่ถูกต้อง เดี๋ยวค่อยแก้
ฉันมาจากบอสตัน
พ่อไม่ได้มาจากบอสตัน แต่ก็ใช่
- เอาอย่างนั้นก่อนก็ได้ - บีนทาวน์
เพื่อให้คุณเข้าใจ ชีวิตที่เติบโตมากับบอสตัน
ต้องเล่าย้อนกลับไปถึง งานเลี้ยงน้ำชาบอสตันเมื่อ 250 ปีก่อน
การเก็บภาษีโดยไม่มีตัวแทน มันไม่ยุติธรรมมาก พี่ชาย
พี่ชาย ดูนี่ ผมโยนถุงชาลงท่าเรือ
บ้าไปแล้ว
- ลุยเลย แพทส์ คนละเรื่องกัน - หยุด
- ฉันไม่มีสมาธิเลย - แล้วทำไมไม่ตั้งสติให้ดีเล่า
สมองเธอเป็นอะไร ดีดี
แนวคิดเบื้องหลัง ศิลปะคินสึงิของญี่ปุ่นคือ
รอยร้าวในวัตถุเป็นส่วนหนึ่ง ของประวัติของมันเอง
- แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน - เราต้องมองดูความเจ็บปวด
เราต้องมาดูร้านทรอมา
- ว่าไงนะ - ช่วงฤดูใบไม้ผลิ
ลด 40 เปอร์เซ็นต์
เธอรู้ไหมว่ายามยังไม่รู้ว่า ใครขโมยกระเป๋าสตางค์ แบบว่า...
สาบานให้ตาย ต้องเป็นยัยแก่เดวอน จากบูทขายที่ดัดผมลอนแน่ๆ
พระเจ้า ใช่ เป็นสมมติฐานที่ร้ายมาก ไอวี่
- ขอโทษนะคะ - เราให้อภัยค่ะ
เธอรู้เรื่องเกมเบอร์ลี่ใช่ไหม สิ่งที่เขาเจอในล็อกเกอร์
- ตายแล้ว เล่ามา - ฉันจะ...
หมายถึง "ขออนุญาต" นะคะ ฉันอยากลองอีกไซซ์
แต่ฉันหาไซซ์บนป้ายไม่เจอ
- ที่ทรอมาเราไม่ดูไซซ์หรอกค่ะ - โอเค แต่ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
ได้ค่ะ ฉันว่ามันน่าจะช่วยได้ ถ้าคุณคิดได้ว่า...
ทำไมคุณต้องตีตราขนาดให้ตัวเอง แล้วปล่อยให้ฉันไขปริศนาต่อ
ขอบใจ
ฮัลโหล
พระเจ้า เธอรับโทรศัพท์
ไดแอน
ข่าวดี
"เบิร์ธเดย์ แด๊ด" ออนแอร์ตอนแรกเมื่อคืน เรตติ้งอยู่ที่ 0.006
ซึ่งเป็นตอนที่มีผู้ชมมากที่สุดของช่อง
ตั้งแต่คนที่คิดค้นน้ำหอมกลิ่นเลือด
ไปออก "ชาร์กแทงก์" แล้วโดนกัดแขนขาด
เยี่ยมเลย
ขณะเดียวกัน บริษัทฉันประสบความสำเร็จถึงจุดสุดยอด
จุดสุดยอดเป็นคำหยาบไหม
- เรายังพูดคำนั้นได้อยู่ไหม - ขอดูก่อน
ขณะที่ทอดด์มาดูแลลูกฉัน ชีวิตและงานของฉันก็จัดว่าสมดุลถึงขีดสุด
- นี่โทรมาอวดเฉยๆ เหรอ - ฉันคิดอยู่ว่า...
มีอะไรที่ทำให้ชีวิตและงานของฉัน สมดุลมากไปกว่านี้ไหม
แล้วฉันก็คิดได้ว่าทำงานให้มากขึ้น
ฉันก็เลยว่าจะมาถามว่า หนังสือเธอเป็นยังไงบ้าง
ฉันยังไม่รู้ว่ามัน "เป็น" หนังสืออะไร นึกออกไหม
- หกเดือนแล้วนะ - โอเค ฉันว่ามันเกี่ยวกับ...
- ความเจ็บปวด - ความเจ็บปวด
หรือ... บาดแผล
เคยเห็นที่ชามแตก...
แล้วเขาใช้ทองผสมน้ำยาผสานรอยร้าว จนมันสวยกว่าเดิมไหม
คงประมาณนั้น นึกออกไหม
เราต่างมีบาดแผล
แต่นั่นคือบาดแผลที่มีค่า เพราะมันทำให้เราเป็นตัวเรามากขึ้น
พอเข้าใจไหม
ใช่ เป็นบาดแผลที่มีคุณค่า ฉันชอบ
ส่งมาให้ฉันอ่าน เดี๋ยวส่งสำนักพิมพ์
โอเค แต่ไม่รีบนะ
โอเค แต่... ไม่ รีบ
รับอะไรดีคะ
ข้อมูลเสิร์ฟพร้อมความจริง
ชื่อพาสตาหรือเปล่าคะ
แล้วก็น้ำเปล่า ผมคอแห้งมาก
จริงๆ เอาน้ำเปล่าไปแช่แข็ง เป็นก้อนสี่เหลี่ยม
แล้วใส่ลงไปในเบอร์เบินก็ได้
เราอยากรู้ว่าเพื่อนของซาราห์ ลินน์คือใคร
ซาราห์ ลินน์เหรอ เกี่ยวกับโบแจ๊คหรือเปล่าคะ
เกี่ยวกับโบแจ๊คหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณต้องการอะไร แต่ฉันไม่รู้เรื่องนี้
โอเค ฉันไม่ได้เจอโบแจ๊คมาหลายปี ซาราห์ ลินน์ก็ด้วย
แต่เคยเจอใช่ไหม
ฉันจะไปถามที่ครัวว่ามีพาสตาที่คุณสั่งไหม
โบแจ๊ค
เดี๋ยว เขาอยู่ในรายงานตำรวจ
เขาเจอศพยัยหนูที่ท้องฟ้าจำลอง
- งั้นเหรอ - เขาเจอศพยัยหนู
คุณได้กลิ่นอะไรเหมือนผมไหม
ถ้าเขาเข้ากลุ่มเลิกเหล้ากับเธอ...
แล้วทำไมเขาไม่เล่าให้ตำรวจฟัง เขาปิดบังอะไรอยู่
คุณเริ่มพูดเข้าท่ายิ่งกว่าเครื่องแลกเงิน
นั่นสิ พูดถึงเงิน เพนนีหายไปไหน
- บ้าจริง ข่าวของเราหนีไปแล้ว - ไปๆ ต้องตามข่าวให้ทัน
ในแง่หนึ่ง ชามสลัดนั่นก็คือฉัน และรอยร้าว... ก็คือฉัน
- ห่วยแตก โทษที - ก็แค่ดราฟต์แรก
ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และฉันไขว้เขวตลอดเวลา
มันเป็นเพราะยา นี่คือสิ่งที่ฉันกลัวว่ามันจะเกิดขึ้น
แล้วมันไม่คุ้มเหรอ
คุณรู้สึกดีขึ้นมาก ถูกไหม
ฉันรู้สึกเบาใจขึ้น สมองปลอดโปร่ง แต่คิดอะไรไม่ออก
สมองปลอดโปร่งแต่คิดอะไรไม่ออก มันจะเป็นไปได้ยังไง
- ฉันไม่รู้ เพราะคิดอะไรไม่ออก - เฮ่ โฟกัสหน่อย
- เรื่องงานเขียนหรือเรื่องที่คิดไม่ออก - ทั้งสองอย่าง
โอเค เอาละ เริ่มตั้งแต่แรก
ฉันเป็นเด็กน้อย
เฮ่ เด็กน้อย
ดีนะที่เธอโตมา ในบ้านชนชั้นกลางระดับสูงที่ดีพร้อม
แวดล้อมด้วยความรัก
แต่ฉันไม่ได้ถูกแวดล้อมด้วยความรัก นั่นแหละปัญหา
ไม่เป็นไร ยกตัวอย่าง ตอนที่พ่อเป็นพ่อที่แย่มาหน่อย
โอเค เอาเป็นเรื่องที่ พ่อตั้งใจเล่นให้หนูแพ้บ็อกเกิล
พี่ๆ จะได้คิดว่าเขา "ฉลาดกว่าผู้หญิงหลายขุม"
- มีแค่นี้เหรอ - ยังมีอีกหลายเรื่อง
มีแต่เรื่องเฮงซวย ตลอดเวลา หนูแค่ไม่สามารถสื่อออกมา...
นี่คืองานเขียนของเธองั้นเหรอ มีแต่การบ่นนั่นนี่
(บันทึกบ่นจุกจิกของไดแอนขี้แย)
ในฐานะกลุ่มเป้าหมายของเธอ ฉันยังไม่ซื้อ
นายไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของฉัน
ฉันอ่านเล่มนี้ได้นิดเดียวก็เบื่อแล้ว ไดแอน
เธอรู้เรื่องเกมเบอร์ลี่ใช่ไหม
- สิ่งที่เขาเจอในล็อกเกอร์ - พระเจ้า เล่ามา
มันคือโน้ตจากโจรที่บอกว่า กระเป๋าสตางค์ทั้งหมดถูกซ่อนที่ไหน
นี่อะไร ฉันกำลังพยายาม เขียนเรื่องความเจ็บปวดวัยเด็ก
- เธอเป็นใคร - ฉันไอวี่
แม่กับฉันเพิ่งย้ายจาก แคลิฟอร์เนียตอนใต้มาอยู่ที่ชิคาโก
ว่าไงนะ ไม่ ฉันไม่...
พ่อฉันเสียและเราอยากเริ่มต้นใหม่
ฉันยังไม่เข้าใจชิคาโก แล้วอากาศก็หนาวฉิบหายเลยค่ะ
ฉันเลยมาเที่ยวห้างบ่อยๆ
ห้างเป็นอะไรที่สนุกมาก
หรือ "ร้ายกาจ" อย่างที่หนุ่มสาวอย่างฉันชอบพูดกัน
- คุณคือไอวี่ ทรานใช่ไหม - ไอวี่ ที ใช่ค่ะ
ผมอยากให้ช่วย
มีคนแอบลักเล็กขโมยน้อย
ทีละนิดทีละหน่อยจากร้านเบบี้โฮลชั้นสี่
ถ้าผมหาตัวขโมยไม่ได้
ผู้จัดการคงเอาหัวผมไปแขวนไว้บนผนัง
ใช่ บางทีพวกผู้จัดการก็น่ารำคาญ
ฉันจะรับคดีนี้
- แล้วก็... ฉันเป็นลูกครึ่งอเมริกันเวียดนาม - ร้ายกาจ
"ไอวี่ ทราน นักสืบศูนย์อาหาร" เหรอ
ผมชอบนะ สนุกดี
หนังสือของฉันควรจะเป็น บทความที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับบาดแผล
แต่ฉันยังเปิดบาดแผลของตัวเองไม่ได้ ฉัน...
- ฉันตื่นเต้นกับกูฟเบอร์รีมากเกินไป - กูฟเบอร์รีคืออะไร
ฉันต้องดำดิ่งสู่ห้วงมืด แต่ฉันไปไม่ถึง
เวลาที่ฉันอยู่กับคุณ ออกไปข้างนอก ฉันรู้สึกดี ฉันมีความสุข
แต่ทันทีที่ฉันนั่งเขียน...
เฮ่ ทีแรกคุณมีปัญหากับการเขียนเล่มนี้ ขณะที่คุณซึมเศร้า
แต่ตอนนี้คุณมีปัญหาทั้งที่คุณไม่รู้สึกซึมเศร้า
เป็นไปได้ไหมว่าคุณแค่...
- อะไร เป็นนักเขียนห่วยแตกเหรอ - เปล่า
คุณแค่ไม่อยากเขียนหนังสือเล่มนี้
ฉันอยากเขียน แค่มันยาก
แต่นั่นก็หมายความว่ามันคุ้มค่า สิ่งดีๆ ไม่ได้มาง่ายๆ
ฉันจะไม่เขียนปริศนาห้างสรรพสินค้า ของไอวี่ ทรานหรอก
- ทำไม - กาย ไม่เอาน่า
- คุณนั่นแหละ ไม่เอาน่า - คุณนั่นแหละ
ไดแอน ผมจะบอกคุณ เหมือนที่ผมบอกเพื่อนผม ไอลีน
- อย่านะ - ไอลีน ไม่เอาน่า
(แอนิมอลฟาร์มาซี)
ขอยาเพิ่มค่ะ
ฮัลโหล
ฉันแอบสะกิดบริษัทของแบรด พิตต์ เรื่องหนังสือของเธอ แพลน บี
และบริษัทของเครก เบียร์โก แพลน ซี
เขาตื่นเต้นกับการดัดแปลงไปทำหนังมาก
ดัดแปลงอะไรเป็นหนัง
พระเจ้า ไม่รู้สิ โรบินฮูดเวอร์ชันใหม่มั้ง
ไม่ใช่ ไดแอน ดัดแปลงหนังสือของเธอน่ะสิ
หนังสืออะไร
จริงๆ พอมาคิดๆ ดู โรบินฮูดเวอร์ชันใหม่ก็ไม่เลวนะ จูดาห์
- อาจจะเล่าจากมุมมองของแมเรียน - กำกับโดยโซเฟีย คอปโปลา
ผมจะลองติดต่อผู้จัดการรีเบคกา เฟอร์กูสัน
เธอยังคุยโทรศัพท์กับฉันอยู่นะ
นั่นสิ มีกระแสตอบรับเยอะมาก กับเรื่องบาดแผลที่เธอจะขาย
ฉันไม่ได้จะขาย
ลองจินตนาการถึงไดแอนตัวน้อยๆ ทุกคน
ตั้งตารอชมเรื่องราวของตัวเองบนจอใหญ่
ช่วงเดินสายฉายหนังชิงออสการ์ ในนิวยอร์กและแอลเอ
มันไม่เศร้าเกินไปใช่ไหม
มันจะดีกว่าไหม ถ้าฉันเขียนอะไรที่สนุกกว่านี้
ไดแอน ความเศร้าคือความสนุกแบบใหม่ และความเศร้าทำให้เธอเป็นเธอ
- จริงเหรอ - ใช่ ทุกคนตื่นเต้นกันมาก
แต่พวกเขาอยากอ่าน
ทำสิ่งที่เธอต้องทำ แล้วส่งความเศร้ามาให้ฉัน
โซเฟียเพิ่งติดต่อกลับมา
ปีหน้าเธอมีงานแล้ว
ปีเตอร์ แพนเวอร์ชันใหม่ จากมุมมองของเวนดี้
ส่วนรีเบคกาทำซีรีส์สั้น เกี่ยวกับสาวพนักงานเก็บตั๋ว
ที่โรงหนังที่พ่อแม่แบทแมนถูกยิง
เป็นไอเดียที่เสริมพลังมาก ไดแอน ฉันต้องไปแล้ว
เหงียนเหรอ
เหงียน
ไม่มีเหรอคะ
- เฮ่ แม่ - เฮ่ เพน
- มีอะไร - ไม่มีค่ะ หนูแค่อยากแวะมา
มาเยี่ยมแม่ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องสอบสวนหนูด้วย
ใจเย็นๆ หายใจ
มีปัญหาบางอย่างเรื่องงานน่ะ
บางอย่างเหรอ
หรือบางคน
คุณแอบตามฉันมาที่บ้านเหรอ
ถ้าคุณไม่อยากถูกตาม
ก็น่าจะรอบคอบเรื่องไฟเลี้ยวมากกว่านี้
ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องบอกจะว่าไปไหนตลอดเวลา
นั่นสิ ใครสอนคุณขับรถ
- มีอะไรให้ช่วยไหมคะ - เพจ ซินแคลร์ นักข่าวสาวขาลุย
ส่วนผม แม็กซ์
โอเค
เรากำลังหาข่าวเรื่อง วันสุดท้ายของซาราห์ ลินน์
และพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์
เราคิดว่าโบแจ๊ค ฮอร์สแมนของคุณ อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง
ฉันว่าคุณไปดีกว่า
อย่างน้อยเราก็พยายามแล้ว
จริงๆ ฉันเจอซาราห์ ลินน์ ก่อนที่เธอจะตาย
คุ้มที่พยายามจริงๆ
เธอมาที่โอเบอร์ลินกับโบแจ๊ค
- โบแจ๊คมาที่โอเบอร์ลินเหรอ - แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
- ไม่มีอะไร หมายถึง... - ทำไมลูกไม่บอกแม่
ฉันเห็นสองคนนั้น แล้วบอกให้โบแจ๊คกลับไป แค่นั้น
- เขาเมาหรือเปล่า - โบแจ๊คเคยไม่เมาด้วยเหรอ
- เราขอสัมภาษณ์ได้ไหม - ไม่ ไม่ได้
ขอโทษนะคะ เรากำลังจะทานมื้อค่ำ
คิดว่าโบแจ๊คให้ซาราห์ ลินน์ดื่มหรือเปล่า
- เพนนี - หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้ว โอเคนะ
- เราควรบอกเขาเรื่องแมดดี - ไม่ได้
แมดดีคือใคร
เพื่อนสนิทฉันสมัยมัธยมปลายน่ะ
โบแจ๊คเคยอยู่ที่นี่ เขาซื้อเหล้าให้เธอ
ก่อนงานพรอม แล้วเธอก็แพ้แอลกอฮอล์
เดี๋ยวนะ เขาเคยอยู่ที่นี่เหรอ
นี่มันอะไรกัน ปาร์ตี้เหรอ ลืมชวนไคล์หรือเปล่า
- พ่อ - ล้อเล่นน่า ปาร์ตี้เริ่มแล้ว
ไคล์ เขามาจากบริษัทซ่อมตู้เย็น
ฉันเพิ่งบอกเขาว่า ตู้เย็นเราไม่มีปัญหาอะไร
และเขากำลังจะไป
ตามนั้น ถ้านึกอะไรขึ้นได้ก็โทรมานะ
ตู้แช่ไวน์มันมีอาการผิดปกติน่ะ
ตู้เย็นสองตู้เหรอ ฝากสวัสดีบ้านร็อกกาเฟลเลอร์ด้วยครับ
คุณช่วยเงียบหน่อยได้ไหม
ฉันนอนไม่หลับ แล้วคุณยังมาผิวปากเสียงดังใส่ฉัน
เฮ่ ผมแค่ผิวปากสไตล์ชิคาโก
อย่า อย่าส่งเสียง ฉันขอร้อง ฉันต้องเขียน
โอเคๆ เขียนต่อไป
- เฮ่ งานเขียนเป็นยังไงบ้าง - หมายความว่าไง
วันนี้คุณบอกว่าจะเขียน
หมดวันแล้วเหรอ
- ฉันได้แต่คิดแล้วก็คิด... - คุณไม่เป็นไรนะ
- พระเจ้า ไดแอน เป็นอะไรไป - ฉัน...
- ไม่เป็นไร ฉันอ้วกใส่ต้นไม้ - ไม่ได้อ้วกในส้วมเหรอ
ฉันไม่ก้มหัวในส้วมคุณหรอก
- อย่าพูดจาน่าขยะแขยงสิ - ส้วมเราต่างหาก เราคุยกันแล้ว
ฉันต้องคิดให้เร็ว เลยพุ่งเข้าหาต้นไม้
โอเค แต่อ่างล้างหน้าหรือห้องอาบน้ำก็มี มีท่อระบายน้ำตั้งเยอะแยะ
โทษที ฉันต้องทำงาน
เฮ่ ผมว่าคุณนอนพักก่อนก็ได้นะ พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาทำงาน
ไม่ได้ ต้องทำให้เสร็จเดี๋ยวนี้
ฉันอายุ 17 ใช้ชีวิตอยู่ที่บอสตัน
คริสซี่ คีทติ้งเป็นยัยตัวร้าย
- งั้นเหรอ หรือเธอสมควรโดนอยู่แล้ว - ฉันสมควรโดน
ปัญหาของเธอคือ เธอโทษคนอื่นตลอดเวลา ดีดี
- หนูรู้ - ใครเป็นเด็กดี ไม่ใช่เธอ
งานเขียนที่ฉันขอล่ะ ไดแอน
ฉันต้องการบทให้เซเลบที่น่ารักของฉัน อย่างสต็อกการ์ด แชนนิ่ง, เททัม โอนีล
แพทริก แฮร์ริสัน ฟอร์ด โฟกัส
ฉันพยายามโฟกัสอยู่ ฉันพยายามเข้าถึงความจริง
- เธอคงไม่กล้าเผชิญความจริง - ไม่
บาดแผลของเธอไม่น่าสนใจ และเธอไม่มีค่าพอให้ใครรัก
- ไม่นะ - ใช่สิ
คุณคือเรื่องเล่า...
ตามกระแสที่ผมชอบยกมาเปรียบใช่ไหม
เพราะแรกๆ ก็ดูน่าสนใจ แต่สุดท้ายก็น่าเบื่อ
คิดว่าเธอเป็นชามสลัดสวยๆ งั้นเหรอ คิดว่าตัวเองมีค่าขนาดนั้นเลย
อย่างเธอน่ะหาได้ทั่วไป ฉันพูดถูกไหม
เธอโทษทุกคนว่า เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด
เธอต่างหากที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง
- ลุยเลย แพทส์ - ถูกของนาย
ไดแอน เกิดอะไรขึ้น
ฉันรู้สึก... แน่นหน้าอก
ไม่ใช่เพราะหน้าอกฉัน ถึงหน้าอกฉันจะใหญ่กว่าเมื่อก่อน
- เฮ่ คุยกับผม - ฉันหยุดกินยา
- ทำไม - เพราะฉันมันแย่
ฉันมันโง่ ก็สมควรแล้วละ
ไม่นะ คุณไม่ได้โง่ แต่คุณไม่...
ฉันอยากตาย มันแย่กว่าเดิมเยอะเลย
ที่รัก เป็นเพราะคุณขาดยา
ฉันต้องกินยาไปตลอดงั้นเหรอ ฉันจะเขียนหนังสือให้เสร็จได้ยังไง
- โอเค ลืมเรื่องหนังสือไปก่อน - ฉันทำไม่ได้
- มันเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญ - ไม่ใช่แล้ว
ฉันขอโทษ ฉันนี่โง่จริงๆ เลย ฉันขอโทษ
ไม่เป็นไรๆ กินยา โอเคนะ
อาการคงที่เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกัน แล้วลองทำอย่างอื่น โอเคนะ
โอเค
- ฉันแค่อยากเป็นชามสลัดสวยๆ - คุณเป็นชามสลัดที่สวยอยู่แล้ว
- เป็นยังไงบ้าง - วันนี้ก็ดีขึ้นนิดนึง
- และฉันอยากจะขอโทษ - เรื่องอะไร
ไม่รู้สิ เพราะฉันทำตัว "ไดแอน" มั้ง
- พอเลย - ฉันปล่อยให้ความเครียดครอบงำ
ฉันน่าจะโทรหาพรินเซส แคโรลิน แล้วขอเวลาเพิ่ม
ใช่ แต่ก่อนที่จะทำเรื่องนั้น อย่าโกรธผมนะ
อย่าโกรธเรื่องอะไร
ถ้าผมบอก คุณจะโกรธไหม
ฟังจากน้ำเสียงก็น่าจะโกรธนะ
โอเค คุณต้องไม่ลืมว่า ตอนที่คุณมืดแปดด้าน
แรงกดดันจากพรินเซส แคโรลิน ก็ช่วยไม่ได้
ผมคิดว่าถ้าผมทำให้ เธอเลิกกวนคุณสักสองสามวัน...
คุณทำอะไร
(พรินเซส แคโรลิน)
กาย คุณทำอะไร
ผมส่งไอวี่ ทราน นักสืบศูนย์อาหารไปให้เธอ
- ว่าไงนะ - ผมขอโทษๆ โอเคนะ
- ผมตัดสินใจในฐานะผู้จัดการ - คุณไม่ใช่ผู้จัดการ
ผมตัดสินใจในฐานะแฟน โอเคนะ
ผมตัดสินใจจากการที่ แฟนเป็นโรคซึมเศร้า...
แล้วอ้วกเต็มไปหมด จนต้องมีคนทำอะไรสักอย่าง
- ฮัลโหล ไม่ - ฉันชอบมาก
ฉันชอบตัวละครหลัก ฉันชอบโลกของมัน
ฉันชอบที่มันไม่ใช่บันทึกซึมเศร้า เกี่ยวกับชีวิตน่าเบื่อของเธอ
ไหนว่า "ความเศร้าคือความสนุกแบบใหม่"
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเธอเขียนสนุกขนาดนี้ เธอต้องเขียนให้จบนะ
ลุ้นจนนั่งไม่ติดเหมือนหนามคอยทิ่ม นี่ไม่ได้พูด...
- เพราะฉันอยู่กับเม่นนะ - ฟังนะ...
ทำเงินจากตลาดทรัพย์สินทางปัญญาเกรดบี จบ
ฉันส่งเรื่องไปที่สตูดิโอสองสามที่
เราน่าจะทำเป็นแฟรนไชส์ได้ แฟรนไชส์ที่เป็นไปได้
แต่ฉันจะบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่หนังสือที่ฉันจะเขียน
- เธอมีแนวโน้มที่จะต้องเขียน - ฉันไม่...
เราจะทะเลาะกันแบบบอสตันไหม
นี่คือปริศนา
ทำไมเธอชอบเศร้า
- ไม่รู้สิ - ทำตัวให้สนุกและเนื้อหอมอย่างฉันสิ
- ฉันไม่รู้จะทำยังไง - เธอรู้อยู่แล้ว
ฉันฉลาดและรักอิสระ และช่างเสียดสีพอประมาณ
แต่ไม่เลยเถิดจนน่าหมั่นไส้
ฉันมีความอ่อนแอเหมือนคนอื่น แค่ในระดับที่ทำให้ฉันเชื่อมโยงกับคนอื่นได้
- นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น - มันไม่ง่ายขนาดนั้น
ใช่ ฉันรู้
แล้วไม่ดีเหรอ ถ้ามันง่าย
พรินเซส แคโรลินไปไหน
เขาบอกให้จองที่ไว้ให้ก่อน ยังเขียนบันทึกส่วนตัวอยู่หรือเปล่า
เรื่องตลกก็คือ...
ฉันชอบที่เปิดเรื่องแบบนี้ เธอควรจะเขียนลงไปด้วยนะ
สวัสดีครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณ รู้สึกดีมากครับ ขอบคุณ
ขอต้อนรับสู่ "ค่ำคืนของวงการแสดงอเมริกันสมัยใหม่"
ขอโทษนะ
เราต้องคุยกัน
ไดแอน ให้เกียรตินักแสดงหน่อย
สำหรับพวกเขาส่วนใหญ่แล้ว นี่คือจุดสูงสุดของอาชีพ
เอาละครับ ฉากแรกมาจากเรื่อง "อเมริกาที่แท้ทรู" ของแซม เยอรมันเชพเพิร์ด
ชาร์ คุณต้องมาดูนี่
"เบิร์ธเดย์ แด๊ด" ตอนนี้ เป็นตอนที่ดีที่สุดตลอดกาล
- เพนนี - หนูมาเอาของ
หนูรู้สึกไม่สบายใจกับนักข่าวพวกนั้น
- ไม่เป็นไรลูก - เราไม่ได้บอกเขา... ทุกเรื่อง
หนูพยายามจะทิ้งแต่ก็ทิ้งไม่ลง
หนูรู้ว่ามันแย่ แต่รูปนี้หนูดูดี
ลูกสวยมาก
หนูคิดว่านั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว ที่หนูเก็บรูปนี้ไว้
รู้สึกสับสนไปหมด
ชาร์ลอตต์ เบิร์ธเดย์ แด๊ดติดอยู่ในปีอธิกสุรทิน
- เขาจะหลุดพ้นจากช่วงเวลานี้ได้ยังไง - เดี๋ยวนะที่รัก
มีเรื่องเกิดขึ้นกับเรา และเขายังอยู่
- เพนนี - ถ้าเราเปิดเผยเรื่องนี้
- ถ้าคนรู้... - เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่เขา
ยังมีแม่กับลูกด้วย ความผิดพลาดของเรา
ความผิดพลาดของแม่ ที่แม่จะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
แต่ถ้าเราช่วยคนอื่นๆ ได้
มันก็น่าจะมีความหมายนะ นึกออกไหม
มันจะไม่ใช่แค่เรื่องที่ เราต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย
ลูกควบคุมมันไม่ได้
ลูกเองก็เพิ่งจะจัดการ กับอาการตื่นตระหนกได้
ใช่ หนูรู้ แต่...
แม่รู้สึกดีที่ลูกอยากทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ก็อยากให้ลูกคิดดีๆ โอเคนะ
ใช้เวลาสักสองสามวัน
แล้วถ้าลูกยังอยากคุยกับนักข่าว ค่อยโทรหาเขา
โอเค ขอบคุณค่ะ
อยากอยู่ดู "เบิร์ธเดย์ แด๊ด" ไหม
- นอนที่นี่ - ไม่ หนูต้องไปแล้ว
โอเค รักลูกนะ
หนูก็รักแม่ค่ะ
นั่นคือเส้นแบ่งเขตวันสากลงั้นเหรอ
อย่าข้ามเส้นนั้น เบิร์ธเดย์ แด๊ด
มันจะไม่ใช่วันเกิดของคุณอีกต่อไป
ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ
มา ทอดด์ ไปกันเถอะ
แต่ฉันอยากรอดูว่า ยังมีฉากท้ายเครดิตอีกหรือเปล่า
- ไว้ค่อยคุยกัน ไดแอน - เฮ่ เดี๋ยวก่อน
พรินเซส แคโรลิน
พรินเซส แคโรลิน เดี๋ยว
ฉันเข้าใจว่าเธอพยายามจะช่วย
- แบบเจ้ากี้เจ้าการและคิดเองเออเอง - ขอบใจ
แต่ฉันไม่อยากเขียนซีรีส์นักสืบเกรดบี
แต่ฉันคิดว่าเธออยากเขียนนะ
เพราะตอนที่ฉันอ่าน ฉันรู้สึกได้เลยว่าเธอสนุกกับมัน
ใช่ แต่ฉันไม่ได้เขียนหนังสือเพื่อความสนุก
ถ้าไม่ได้เขียนความเรียงของฉันตอนนี้ ฉันจะไม่ได้เขียนแล้ว
แล้วยังไง ก็ไม่ต้องเขียนความเรียงนั่น
- ฉันต้องเขียน - ทำไม
เพราะถ้าฉันไม่เขียน ก็แปลว่าบาดแผลที่ผ่านมา
มันไม่มีคุณค่า เป็นแค่บาดแผลธรรมดา
ฉันไม่ได้อะไรจากมัน
ทั้งที่ฉันทนทุกข์อย่างไร้ความหมายอยู่หลายปี
ฉันอาจจะมีความสุขตลอดช่วงเวลานี้ แล้วเขียนหนังสือนักสืบสาว
มีความสุขและมีชื่อเสียง และมีพ่อแม่ที่ดี
นี่คือสิ่งที่เธอจะบอกใช่ไหม แล้วที่ผ่านมามันเพื่ออะไร
ฉัน...
ไม่รู้สิ ไดแอน
ฉันรู้แค่ว่านิยายนักสืบสาวนี่มันสนุก
ฉันชอบ
ฉันอยากให้ลูกสาวฉัน
โตมาในโลกที่มีหนังสือแบบนี้
หรือถ้าลูกฉันไม่ชอบอ่านหนังสือ ก็ขอให้มีเวอร์ชันหนังที่ทำเงิน
ตอนฉันเด็กๆ ฉันคิดว่าทุกอย่าง...
การถูกข่มเหงและไม่มีใครสนใจ จะทำให้ฉันกลายเป็นคนพิเศษ
และฉันตัดสินใจว่าวันหนึ่ง ฉันจะเขียนอะไรสักอย่าง
ที่จะทำให้เด็กผู้หญิงที่เป็นเหมือนฉัน รู้สึกเดียวดายน้อยลง
และถ้าฉันเขียนหนังสือแบบนั้นไม่ได้
งั้นก็เขียนหนังสือแบบนี้แทนสิ
- หนังสือแบบนี้มันก็อาจจะช่วยได้นะ - จริงเหรอ
- พรินเซส แคโรลิน - นักข่าวที่ไหน
โบแจ๊ค
ชาร์ลอตต์ สาบานได้ ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
- เฮ่ เพื่อน โชว์เจ๋งมาก - ว่าไงนะ
ไม่นะ
โบแจ๊ค
คำบรรยายโดย ปุณณกันต์ วันแอเลาะ