NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co tam masz?
To chyba hortensja.
Spodoba jej się taki kwiatek?
Pewnie nie, jej się nic nie podoba.
- Witaj, BoJack. - Dzięki za zaproszenie, mamo.
Jesteś honorowym gościem.
Słuchajcie, wszyscy! BoJack przyszedł.
Cześć, stary! Chodź do nas!
- To dla ciebie. - Roślina.
Kupa ziemi do pomieszczeń. Cudownie.
BOJACK ZABIJA
Jesteś w samą porę.
Ptak wleciał przez okno i nie daje się przegonić.
Zaraz będziesz rannym ptaszkiem!
Kombinuje jak kastrowany kojot kuśtykający za królikiem.
Telefon do pani.
Dziękuję, lokaju.
- To Zach Braff? - Kto?
Zach Braff. Aktor, niezależny filmowiec, kumpel Donalda Faisona?
- Mówisz o moim lokaju? - Do usług.
Naprawdę znam Donalda. To wyjątkowy człowiek...
- Lokaju! - Przepraszam. Telefon.
Odbiorę w kuchni.
BoJack, przydaj się wreszcie na coś i pomóż im.
Z tym ptakiem.
Halo? To ty.
Dosyć tego.
Jasna...
Poleciała w dół,
jak oglądalność Sekretów Weroniki po przeniesieniu na poniedziałki.
Dobili je. Kto się śmieje w poniedziałki?
BJ! Wreszcie się ciebie doczekaliśmy.
Wciąż mam sen, że jem kolację z tymi,
których już nie ma i uznałem to za dobry pomysł.
No więc jestem.
Zaatakujmy z lewej flanki.
Cześć, Crackerjack?
Zgodnie z napisem na majtkach.
Wuj, którego nie poznałem i któremu nigdy nie dorównam.
Do dzieła, żołnierzu. Gotowy, celuj...
Siema, stary!
Cześć, Corduroy. Dobrze cię...
Niezręcznie ci, bo ostatnio byłem nagi
i wisiałem na kablu, ze stojącym penisem,
chociaż od godziny byłem już martwy?
- Ano. - Musisz to przeboleć.
- Co ty... Przestań. - Sorki, zapomniałem się.
- To się nada? - Mała dobrze myśli.
Usuń się, wisielcze, przegonimy ptaszysko pałąkiem!
Pokaż jej, kto tu rządzi.
W stronę kuchni!
A masz.
- Nieźle! - Biegiem.
BoJack bachnął babkę. Bijmy brawo.
À propos pasożytów,
mój mąż się spóźni, więc zaczniemy bez niego.
- Ale zdąży na występy? - Niech spróbuje nie.
W międzyczasie przejdźmy do jadalni,
nim jedzenie stanie się zimne jak moje podejście do wychowania.
Dla mnie to chyba...
- pierwsza prośba o mój autograf. - Serio?
- Fajnie. - Nie umiałam się podpisać.
Walnęłam zygzaka.
- Wody? - Dzięki, Zach.
Bo pierwszy autograf daje się tylko raz.
Za drugim razem to już obowiązek, a za trzecim przymus.
Ale ten pierwszy raz...
Co to jest?
Moja kolej.
Moje też dotyczyło podpisu, tylko że na poborze.
Ćwiczyłeś piosenkę o lizaczku na występ po kolacji?
Nie. Wiesz, że nie dotrwam do występów.
Nie wiedziałem, że tak zyskam dwie najgorsze chwile.
Masz dwie? To tak można?
To rozmowa, nie zadanie domowe.
- To ja wybieram trzy. - Trzy to za dużo.
Najgorsze chwile to pożegnanie z matką
i widok kuli trafiającej twarz generała, a potem moją.
Przynajmniej twoja śmierć była szybka.
Ja wciąż słyszę kapanie kroplówki, kiedy miałem raka.
Kap, kap.
- A ty co, BoJack? - Z czym?
- Najlepsza i najgorsza chwila? - Najgorsza to pewnie...
to, co się wydarzyło, zanim wylądowałem tutaj.
Pojechałem do Angeli Diaz.
Wasza woda też zajeżdża chlorem?
Braff, przynieś mi inną wodę.
Już podaję.
Crackerjack, czy twoja śmierć miała sens,
bo oddałeś życie słusznej sprawie?
- Jejciu. - Oczywiście.
Takie pytania przerastają skromnego żołnierza.
Nie ma większego poświęcenia.
- Czasem zastanawiam się… - Tu się zatrzymaj.
Gdy waloryzujemy ideę poświęcenia,
- straty, cierpienia... - Nie zaczynaj.
Gdy robi się to w naszym domu,
przyzwyczajamy się do myśli, że szczęście to egoizm,
- a poświęcenie nic nie znaczy. - Znaczy.
Może w kontekście czegoś ważnego, ale jaki ma sens dla samego siebie?
Duży. Poświęcenie jest dobre.
Musi być, bo ja poświęciłam się na maksa i byłam zajebista.
- Niby co takiego poświęciłaś? - Wszystko.
- Całe życie. - Umarłaś po hedonistycznej libacji.
Nie mówię teraz o śmierci,
ale o życiu. Oddałam całe życie.
Szkoda czasu na analizę całego życia.
Rozmawiamy o chwilach, a nie o wszystkim.
Najgorsza chwila.
Trasa „Odważna w łóżku dziewica” w 2007 roku.
Menadżer udostępnił moje nudesy, by dodać koncerty,
matka wypominała mi każdą kalorię. To było piekło.
Ale miliony fanów dostały show, którego nigdy nie zapomną.
To ma znaczenie.
Jesteś uzależniona od haju.
- Nieprawda. - Stawiasz swoje śpiewanie
na równi z wyzwalaniem obozów koncentracyjnych?
Co ma piernik do Majdanka?
Powiedz im, Herb. Nasza praca ma znaczenie, dajemy ludziom radość.
To musi coś znaczyć.
Kiedyś tak myślałem, naprawdę w to wierzyłem.
Byłem o odcinek o utknięciu na lotnisku w trakcie burzy
przed konkursem tańca z udziałem Gregory’ego Hinesa
od zdobycia Emmy.
Ale wszystko straciłem.
Nie widzicie, że sufit przecieka?
Podstawimy wiadro.
- Kapie na mnie. - To je potrzymasz.
Co zabawne,
dopiero po tym, jak mnie wywalili, odnalazłem siebie.
Ujawniłem się, byłem wolny. Wreszcie byłem naprawdę sobą.
Co bycie sobą ma wspólnego z czymkolwiek?
Odnalazłem spokój, bo nie musiałem się już ukrywać.
Zaangażowałem się w dobroczynność.
- Mogę o coś zapytać? - Po co to mówić?
Skoro to robisz, to możesz, już je zadałeś i zadasz kolejne.
Dlaczego ogłaszamy zamiar pytania?
Co to, członkowie rodziny królewskiej?
Ogłaszam króla i królową Pytajników ze Spytkowej Wyspy.
- Mogę zapytać o samopoczucie? - Wyśmienite, dziękuję.
Jeszcze nie zadałem pytania. Spytałem tylko, czy mogę zapytać.
Czerpałeś prawdziwą przyjemność z pracy charytatywnej?
Wszystko inne blednie przy tym.
To nie liczy się, bo to nie był altruizm.
Dobro powinno być altruistyczne.
Według kogo? Pomagałem ludziom.
Co z tego, że czułem się dobrze?
Bo to egoizm. Gdybym oddał się Chrystusowi...
W moim domu nie rozmawia się o religii.
Gdybym nie szukał ciągle przyjemności,
nie dążył do maksymalnej rozkoszy... To moja najgorsza chwila.
Jedna z trzech. W sumie to mogą być cztery?
Odkrycie twoich zwłok w przyczepie jest w mojej piątce.
Co za sraka.
Wiele zrobiłam dla ludzi. Nie byłam złym człowiekiem.
Nikt cię o to nie oskarża.
Wszyscy mnie oskarżacie!
Chrzaniąc o byciu sobą, dobroczynności i zabijaniu nazistów!
Tak naprawdę zabiłem tylko kilku swoich.
Obozów też nie wyzwalałem. Sam nie wiem, co robiłem.
Proszę. Pani mąż właśnie przyjechał.
Tata? Nigdy wcześniej go nie było.
- Mam pytanie. - Nastąpi kolejne pytanie!
Ktoś z was śpiewał piosenkę, którą zagrano w kosmosie?
Ktokolwiek? Nie? Tylko ja?
Tak myślałam.
Mój przebój „Nie, nie, nie (nie znaczy tak)” właśnie leci na Marsa.
Ludzie będą mnie pamiętać. To musi coś znaczyć. Będą...
Wybaczcie. Spóźniłem się?
- Hej! - Nareszcie!
- Tata! - Ale...
Niczego nie przegapiłeś. I tak nic nie robimy.
Chętnie dopasujemy się do twojego planu dnia.
Już przeprosiłem. Biegałem.
Widać niewystarczająco szybko.
Za to ja biegałam jak szalona, żeby przygotować kolację na czas.
Tak, pomogłeś.
Tracę cierpliwość do twojej niewyparzonej gęby.
A ja mam już dość twojego biegania za...
Nieważne, jesteśmy już wszyscy.
Wcisnę się tutaj.
- Kup sobie coś ładnego. - Dziękuję, panie Secretariacie.
- Co mnie ominęło? - Najlepsze chwile.
Wiem! Machu Picchu.
Po odejściu z Rozbrykanych poważnie rozważałem samobójstwo.
Cholera. Naprawdę?
Tak, ale Knicksi mieli dobry sezon i byłem ciekawy końcówki.
Nie zabiłeś się, bo Knicksi dobrze grali?
Co byś zrobił, gdyby grali źle?
Może przerzucił się na baseball.
W ogóle nie jesteś konsekwentny! Jakbyś w ogóle nie chciał się zabić.
Cieszę się, że tego nie zrobiłem, bo dekadę później w Machu Picchu
dotarło do mnie, ile jeszcze mogę zrobić.
Moja kolej.
Dwudziestego drugiego sierpnia 1973 roku zakazano mi brać udział w zawodach.
Tylko bieganie nadawało sens mojemu życiu.
Gdybym nie mógł tego robić, byłbym nikim.
- To najgorsza chwila? - Najlepsza to skok z mostu.
- Jezu. - Co mówiłam o religijnej gadce?
Odszedłem na własnych warunkach. Mało kto tak potrafi.
- Fakt. - Prawda.
Widok z tamtego mostu. Nie uwierzylibyście.
Jejciu.
- To pewnie od pływania. - Pływałeś?
Tak...
- Kiedy pływałem? - Nieważne.
- Twoja najlepsza chwila? - Nie wiem.
Ostatni rok wykładałem na uniwerku. Jeden student sobie nie radził.
Miał duży problem...
I pomogłeś mu dobrze zagrać w scence na zajęciach?
To najlepsza chwila twojego życia?
Tak pomyślałem. Nie spodziewałem się takiego ostrzału.
Co było wyjątkowego w tamtej chwili?
Poczułem się dobrze, bo komuś pomogłem.
Widzicie? To samo mówiłem.
Podobało mu się, bo dobrze się poczuł. O to mi chodziło.
Przypomniały mi się czasy młodości, kiedy sam dopiero zaczynałem.
Nasze wygłupy w klubach komediowych, szukanie własnej drogi.
- To było najlepsze. - Serio?
Zaczynamy nasz show?
Do dzieła!
Miło było!
- Nie idziesz? - Teraz zawsze się budzę.
Idziecie występować, Braff mówi: „Tylko sięgnę”,
a mógłby wziąć talerz od drugiej strony.
- I budzę się. - Okej.
To na razie.
Tylko sięgnę.
Witajcie! Zajmijcie miejsca.
Dzisiejszy wieczór jest na cześć BoJacka Horsemana!
To co, możemy zaczynać?
Pierwszej artystki nie trzeba nikomu przedstawiać,
ale i tak to zrobię.
Panie i panowie, jedyna i najwspanialsza Sarah Lynn!
Dziękuję!
Dedykuję ten występ naszemu gościowi, BoJackowi Horsemanowi!
Sarah Lynn, przepraszam za wszystko, co cię spotkało.
Powinienem był cię chronić.
Teraz ja jestem gwiazdą.
Jasne, przepraszam.
Życie to niekończący się spektakl Bez dwóch zdań
Poza jednym szczególikiem, że kończy się
Uwertura życia bardzo krótko trwa
A z widowni patrzą wszyscy, których znasz
Dokończ swój wyścig Nie zapomnij kwestii
A twoja twarz ozdobi świat
Spoglądać będzie z banerów wysoko tam!
Więc tańcz nam ładnie Tańcz nam ładnie
Aż opadnie twa kurtyna w dół
W spektaklu życie nigdy nie kończy się
Zostaje zarys twój Choć ciebie nie ma już
Więc po co ci te trudy i stare waśnie
Legendą będziesz, tylko oczy zmruż
Gwar już cichnie Tłum widzów wychodzi
Igła spada Muzyka się rodzi
Tej piosenki nauczyłeś dawno mnie
Tańcz nam ładnie
Tańcz nam ładnie...
Sarah Lynn? Sarah Lynn!
W pokazie tańca nowoczesnego w powietrzu,
przyjaciel nas wszystkich i zabójczy mistrz zwisu,
Corduroy Jackson-Jackson!
- Gdzie jest Sarah Lynn? - Oglądaj występ.
- Dokąd to drzwi? - Usiądź i czekaj na swoją kolej.
- Musisz mi powiedzieć. - Uwaga!
To był ostatni klaps Corduroya Jacksona-Jacksona.
Możesz nie zasłaniać?
Nie zwalniamy tempa. Znacie i kochacie kolejnego artystę.
Przywitajcie gorącymi brawami...
- Skoczymy na szluga? - ...Zacha Braffa!
Tak. Spadajmy stąd.
To dla mnie wielki zaszczyt.
Co jest po drugiej stronie drzwi?
Ten brodaty typ ma tupet. Herb?
Tak, Herb.
Odnalazł spokój ducha w Machu Picchu?
- Ale ściema. - Myślę, że mówi prawdę.
Każda osoba w tamtej sali wróciłaby, gdyby mogła.
Spokój? Koleś sam sobie nie wierzy.
- W co? - Że życie ma znaczenie i cel.
Odhaczysz okienka i zatańczysz, a na koniec dostaniesz prezent,
oprawiony certyfikat: „Gratulacje, odnalazłeś spokój ducha”.
- Nie pogardziłbym. - Ale wiesz co?
Zmarnowali kawał czasu
na czynienie dobra i pomaganie, na bycie kimś.
Ja miałem to w dupie, a wylądowałem w tym samym miejscu.
Byłeś najszybszym biegaczem, inspiracją dla milionów.
A jestem tutaj razem z tobą.
Gdybyś mógł wrócić, co zrobiłbyś inaczej?
Co bym zrobił? Mniej bym się przejmował.
Czym? Wyścigami?
Wszystkim.
Wiem, trudno to pojąć, bo jestem Secretariatem,
ale też twoim ojcem.
Mówiąc głosem twojego ojca, chcę ci powiedzieć, że mi zależało.
Bzdura! Zależało ci tylko na książce,
piciu i ogłaszaniu, że jesteś nieszczęśliwy.
- To nie jest troska. - Zbudowałem mur wokół siebie.
Ale bardzo mi zależało, BoJack.
Na tobie i na twojej matce.
Chciałem, żebyś mnie szanował i kochał.
Bałem się, że się o tym dowiesz.
Bardzo mi zależało.
Szkoda, że nie porozmawialiśmy tak za życia.
To wiele by pomogło.
Choć teraz to robimy, póki się nie obudzę.
Obudzisz? Jeszcze nie załapałeś?
Czego?
Strata to wspólne dzieło tych,
którzy nas opuszczają, i tych, którzy pozostają.
Tańczymy w cieniu ich nieobecności.
- Pamiętajcie o tym, gdy pokażę wam... - Przerwijcie to!
- Co, proszę? - Co się dzieje?
Jesteś niegrzeczny, właśnie miałem tańczyć na rolkach.
- Uspokój się, synu. - Właśnie. Usiądź i...
- Nie! - Nie! Błagam!
Nie! Muszę nakręcić sequel Ognistego podmuchu,
Podmuch Zacha Braffa.
Nie dokończyłem pamiętników Mam Zacha na punkcie Braffa.
Nie dostałem koncesji na śniadanie z buraka i kurczaka Braffa Zacha!
Nienażarte żebraki oznaczą Zacha przysmaki
i zeżrą klawą szamę za grosze, podając kod z apki!
Muszę się obudzić!
Pewnie, wszystko się kręci wokół ciebie.
- BJ, stary... - Herb, jak ja się tu znalazłem?
Skąd mam wiedzieć?
Włamałem się do mojego domu, który nie jest już mój.
Puściłem Rozbrykanych na blu-rayu.
Dalej piłem, znalazłem jakieś tabsy i poszedłem popływać…
Nie! Czekajcie! Wyszedłem z basenu!
Zadzwoniłem do Diane!
Przerwałeś nasze show.
Dzwoniłem do Diane! Czyli nie mogłem utonąć!
Nie powinienem tu być!
Muszę dokończyć rozmowę. Gdzie telefon?
Panie i panowie, za chwilę prawdziwa gratka.
Oglądajcie, póki nie odgalopował.
- Nie! Przestań! - To Secretariat!
Spokojnie. Dramatyzowanie nic nie zmieni.
W końcu i tak byś się doczekał.
Wiersz. Mojego autorstwa oczywiście. Tytuł: „Widok z drogi w dół”.
Gdy wątła bryza niesie ciszę Usłyszysz wody podniosły krzyk
Huśtawka, co ją wiatr kołysze Weź oddech, wstań, to już czas
Stopy odrywają się od ziemi Jak kamień w wodę, piach i muł
Mimo zaciśniętych powiek Zapamięta widok z drogi w dół
Nie skończyłem. Jeszcze chwila. To nie koniec.
Delikatny powiew, letni słońca blask Rzeki nurt wiecznie głodny
Uderzy go zew endorfin Poczuje spokój niczemu niepodobny
Teraz już lecisz
Widzisz świat wyraźniej Niż ktokolwiek by mógł
Wszystko jest dobrze, mogłoby być Gdybyś właśnie nie gnał w dół
Próba ucieczki przed grawitacją
Co może powstrzymać skok?
Wszystko bym oddał By znów być na moście i pokonać mrok
Zmieniłem zdanie. Rozmyśliłem się, nie chcę.
Już dobrze.
Za późno już, dokonał się los
Cisza zadaje mi ból
Przed skokiem mogłem ujrzeć Widok z drogi w dół
Nie! Naprawdę mogłem wyobrazić sobie Widok z drogi w dół!
Poszukaj spokoju ducha. Znajdź go.
Jaka szkoda, że nie wiedziałem O widoku z drogi w dół!
Muszę się wydostać.
- Jak to… - Gdzie się wybierasz?
To nie ma sensu.
Wrzaski i szamotanie nie wyciągną twojego ciała z basenu.
- Równie dobrze możesz... - Siadaj!
Ale...
Posłuchaj, możliwe, że ktoś cię znajdzie i uratuje.
Ale równie możliwe, że nie.
- Nie wiemy tego. - Mogę zadać pytanie?
Czy ktoś kiedyś wrócił z tego miejsca?
BJ, nie ma żadnego miejsca.
To twój mózg robi to, co myśli, że powinien.
Teraz możesz tylko usiąść i oglądać przedstawienie.
Przed wami Beatrice Horseman
i jej młodszy starszy brat Crackerjack!
Teraz najtrudniejsze.
Ja cię kręcę.
A teraz najłatwiejsze.
Bez odbioru.
Brawo, Beatrice Horseman.
Miała jeszcze dla nas zaśpiewać,
ale widocznie chciała już koń-czyć.
Jesteście gotowi na główną atrakcję?
Nie.
Powitajcie na scenie...
Nie, błagam.
...gwiazdę Rozbrykanych,
The BoJack Horseman Show, Philberta, Secretariata
i wkrótce Hożego Jednorożca.
Syna Butterscotcha i Beatrice,
niczyjego męża, niczyjego ojca... Chociaż tego to nikt nie wie.
Stand-upera i aktora,
ledwo dychającego alkoholika!
Utalentowanego czarusia i chodzącą kupę gówna.
Oto BoJack Horseman!
Tam jest strasznie?
Nie, nie sądzę.
Tak już jest.
Wszystko kiedyś się kończy. Krople przestają spadać.
- Do zobaczenia po drugiej stronie. - Nie ma żadnej drugiej strony.
Nie ma nic więcej.
Chwila, chwila.
Muszę zadzwonić.
Halo?
Jest tu ktoś? Ktokolwiek?
Szukam telefonu.
Diane! Jesteś tam? Diane! Potrzebuję cię!
- BoJack? - Diane! Dzięki Bogu!
Jak dobrze! Diane, uratujesz mnie, prawda?
Zadzwoniłem i przyjedziesz?
Dlaczego do mnie dzwonisz? Mieszkam w Chicago, nie uratuję cię.
- Nie odebrałaś. - Właśnie.
- Odezwała się poczta. - Tak.
A potem... wróciłem do basenu.
- Już za późno, stało się. - Nie.
Nic na to nie poradzę. Nie jestem prawdziwa, nic nie jest.
- Co mam teraz zrobić? - To nie ma znaczenia.
Skoro nie ma, to mogę z tobą jeszcze pogadać?
W porządku.
Jak ci minął dzień?
- Dobrze. - Tak?
Tak, to był dobry dzień.
Napisy: Natalia Łobodzińska