NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LECZNICA POD KONIEM
ŚMIERĆ HORSEMANA
SONY OGŁASZA ŚMIERĆ HORSEMANA BEZ GŁOWY
BOJACK HORSEMAN ŻYJE
PROCES BOJACKA PRZYSZŁA KRYSKA NA KUCYKA
„MYŚLAŁEM, ŻE TO JAKIEŚ BOBO!” HISTORIA PRZERAŻONEGO CHŁOPCA
#BOBODZIECIAK ZDOBYWA AMERYKAŃSKIE SERCA
NETFLIX PRZEGINA Z ŻYRAFAMI
WYROK 14 MIESIĘCY DLA BOJACKA
KARIERA BOBODZIECIAKA
BOJACK ZABIJA
W życiu nie ma łatwo.
Ale nie gadałbym teraz z wami, gdybym myślał, że jest dla nas za późno.
Więc co my tu w ogóle robimy?
Nie wiem jak wy,
ale ja wystawiam najlepszą inscenizację Heddy Gabler,
jaką widzieli w tym megarygorystycznym pierdlu!
Powtórzmy wejście pani Elvsted.
Pamiętajcie, na scenie jesteście swoją postacią
i macie opinię o powrocie Ejlerta Løvborga.
Cholera, już 10.30?
Muszę spadać, chłopaki. Kolejna próba w poniedziałek.
Byłoby fenomenalnie, gdybyście wykuli tekst.
Schlesinger, skoro strugasz noże i organizujesz naskoki na kapusiów,
to naucz się też tekstu.
Priorytety.
Oto i on!
Najgroźniejszy zbir w Ameryce.
- Dzięki za podwózkę. - Ława uznaje cię za winnym…
bycia superklawym gościem.
- Błyskotliwy jesteś. Jedziemy? - Skazuję cię na dożywotnią…
przyjaźń ze mną!
Jeśli to jedyna opcja, wolę więzienie.
Chciałeś w tym iść na ślub?
W zaproszeniu tylko krawaty były opcjonalne.
Tak mnie zamknęli. Skąd miałem wiedzieć o ślubie za rok?
Dlatego zawsze warto mieć przy sobie zapasowy garniak.
- Za co cię wsadzili? - Oficjalnie za włamanie.
Ale tak naprawdę za wszystko.
Wszystkiego po troszku.
Zupełnie jak w twojej ulubionej knajpce z obrotowymi stołami?
- Słucham? - Masz ulubioną miejscówkę tego typu?
Knajpkę z obrotowymi stolikami? Ale fajno.
Naprawdę wiele to dla mnie znaczy.
Zgłodniałem. Jest coś w okolicy?
Elefajno!
Tak? To może w naszym barze?
Widujesz ich razem, od kiedy są parą?
Princess Carolyn tak, bo Stówka Tatuśka kosi nagrody:
Emmy, Złote Globy, Critic’s Choice, Peabody.
Telewizyjną Nagrodę Nobla specjalnie dla nas.
Judah zwykle zostaje z Ruthie.
- Nie wierzę, że się chajta. - I to nie z tobą?
Raczej z nikim, bo zmarnowałem jej najlepsze lata.
- Okazuje się, że są teraz. - Cały ja, nawet w tym zawiodłem.
I załatwiła mi przepustkę.
- A kiedy wyjdziesz? - Za parę miesięcy.
Nieźle. A co potem? Co zakładasz po zakładzie?
Reboot Zakładnika?
Zakład karny z tobą w roli głównej?
Na razie postaram się nie spartolić tego weekendu.
- Nic nie spartolisz. - Na pewno znajdę jakiś sposób.
Skołujesz mi drugi garnitur?
Diane też przyjdzie?
Wszyscy tam będą, to najważniejszy event roku.
Nie rozmawiałem z nią od...
- A ty? Masz kogoś? - Jestem zbyt zajęty pracą.
- Stóweczki same nie statusieją. - O czym jest ten serial?
Poza tym skupiam się teraz na sobie.
Ostatnio mnie oświeciło. Wypaliłem na terapii:
„Czy moje problemy z kobietami to filmy Christophera Nolana?
Bo kobiety w nich występują,
ale tu nigdy nie chodzi o nie, tylko o mnie”.
- Mądra myśl. - Zadałem sobie pytanie:
„Czy autodestrukcyjne skłonności i nieświadome współuzależnienie
są Maską z Jimem Carreyem? Bo niech mnie ktoś powstrzyma”.
Formułujesz tak wszystkie przełomy?
A czy wszystkie są brytyjską kapelą z lat 70.?
Bo... Yes.
Co my tu robimy? Tu będzie ślub?
- Musiałem się tu zatrzymać. - W planetarium?
- Mam konferencję. - I wziąłeś mnie?
Było po drodze.
Co? Nie powinno mnie tu być.
To zajmie 15 minut, góra 20.
Nie więcej niż dwie i pół godzinki.
Witajcie!
Znacie i kochacie mnie jako tytułowego Tatuśka.
Sławę przyniosły mi też role smutnego psa, zwolennika odwiertów,
i poszukiwacza prawdy o tym, co wiedzą gwiazdy Hollywoo.
Ale niektórzy z was mogą mnie pamiętać jako złodzieja litery D!
Żeby uczcić sukces Stówki Tatuśka,
dam wam prezent urodzinowy, na jaki zasługujecie.
Zgłosiłem ulubionej firmie od napisów:
„To miasto dostanie porządne D.
D jak Bardzo Duże De. Na cześć Stówki Tatuśka”.
Więc bez zbędnego tatolenia
pożegnajmy na zawsze epokę Hollywoo
i powitajmy...
Hollywoob?
Miało być D jak Bardzo Duże De.
To chyba oczywiste, że chodziło mi o część z literą D.
Kończę, ale przy kolejnym napisie
na poważnie wezmę pod uwagę wybór innej firmy.
Następny przystanek – ślub!
Nie, zawieź mnie do więzienia.
Wszystko będzie w porząsiu, Shawshank.
Nie jestem gotowy na bycie wśród ludzi.
- Co może się stać? - Nigdy tego nie wiem.
Ale czuję, że stanie się coś złego.
Dobra. Pojedziemy na ślub,
a jeśli będziesz chciał się zmyć, to wyjdziemy.
- Serio? - Jasne.
A jeśli zechcesz, zostaniemy. Nie odstąpię cię na krok.
- Na pewno? - Pewnie.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Chyba że spotkam kumpelę Ericę
i coś w jej charakterze lub wyglądzie przykuje moją uwagę.
Ale jakie jest prawdopodobieństwo,
że to się...
TOALETY
DACH
- BoJack! Jak dobrze, że cię znalazłem! - Co jest?
Za dziesięć minut fajerwerki. Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Idziemy na plażę i wskakuję ci na barana.
- Co? - Mówię, że nie ma czasu na wyjaśnienia!
Zamknęli cię, bo nie słuchasz innych?
- Biegiem! - Dobra.
Ten to chyba był w 3D!
Więc...
po co biegliśmy na plażę?
Wyglądałeś na przytłoczonego.
- Wyciągnąłem cię, żebyś się przewietrzył. - Dzięki.
A czemu wskoczyłeś mi na barana?
Żeby lepiej widzieć fajerwerki.
Dobra, złaź.
Dobrze cię widzieć.
Jak się wydostałeś z kicia?
Wyszedłeś sobie, po tym jak helikopter rąbnął w budynek?
Co? Nie, wypuścili mnie tylko na ślub, jutro wracam.
To słabo.
Jest spoko, rutyna dobrze mi robi.
- Przynajmniej nie pakuję się w kłopoty. - Hurra! Nie pakujesz się w kłopoty.
Wyznaczam sobie małe cele.
Za parę miesięcy pobiję swój rekord bycia trzeźwym.
- Nieźle. - No więc...
na razie do tego dążę. A potem...
Potem pobijesz kolejny rekord.
Codziennie będziesz ustalał nowy.
Jasne, w pierdlu to żadna sztuka.
Nie muszę sam podejmować decyzji.
Boję się, co będzie, kiedy wyjdę.
- A jeśli zacznę pić? - To znowu wytrzeźwiejesz.
Powiem ci coś.
Siedziałem kiedyś w biurze i śpiewałem ze współpracownikami.
I zrozumiałem znaczenie piosenki „Hokey Pokey”.
„Hokey Pokey”?
Tak, wszyscy skupiają się tylko na słowach „hokey pokey”.
Bo są najważniejsze.
Właśnie że nie!
- Nie o to w niej chodzi. - Okej.
Pomyślałem o mamie i naszej relacji.
Jest dziwnie, trochę sztywno.
Czuję, że mnie nie rozumie, ale przynajmniej się stara.
Parę lat temu nawet mi się nie śniło, że będę miał z nią kontakt.
- Jakikolwiek. - Co się zmieniło?
Nie wiem, chyba ja. Albo ona.
A może my oboje?
No i o to mi właśnie chodzi, jest jak w tej piosence.
„Robisz hokey pokey i obracasz w koło się”.
Ty też się obrócisz. Jest w tym sens.
Nie sądzę, żeby autor tekstu myślał o egzystencjalnej głębi słów.
Nawet nie chciało mu się rymować.
Ale w sztuce ważniejsze jest to,
co się z niej wyciąga, a nie w nią wkłada.
- O to chodzi w sztuce? - Może.
A może w sztuce nie chodzi o nic i dlatego nazywa się sztuką?
Nie wiem, czy mówisz mądrze, czy bez sensu.
Też mam z tym problem.
Przez chwilę było mądrze, ale zawaliłeś to.
Było miło, ale się skończyło.
Prawda, było miło.
Niezłe.
Tu jesteś!
Niesamowita ceremonia.
Nie przesadziliśmy z fajerwerkami, pokazami cyrkowymi
i procesją egzotycznych pawi?
Co ty! To była świetna produkcja.
Co sądzisz o akcji z morderstwem księdza,
kiedy Judah musiał rozkminić, która druhna zabiła?
Niecodzienne na weselach, ale pasowało do kontekstu.
Też tak uważam.
Gratulacje. Dla Judah też. Gdzie się podział?
Pewnie dopracowuje jakieś kontrakty.
Produkujemy kobiecy reboot Dwunastu gniewnych ludzi.
Tytuł – Jedenaście gniewnych kobiet.
- A nie 12? - Dopiero w sequelu!
Czyli pan młody grzebie w papierkach na własnym weselu?
Prawdziwe wesele było tydzień temu. To jest impreza dla branży.
- Że co? - Zebrałam tu topowe talenty,
zakosiłam telefony i stworzyłam tumult.
Popiją i zaczną gadać, a jutro zadzwonią do mnie:
„Daj mi kontakt do tego gościa”.
- Tak się zostaje producentem. - To działa?
Hej, Jennifer Jason Leigh! Poznałaś już Jasona Lee?
Nie ma lepszych Jasonów Lee od was! Pogadajcie sobie!
Jestem urażony, że nie byłem na prawdziwym ślubie,
ale też miło być na branżowej powtórce.
Żartujesz sobie? Hoży Jednorożec to gorący hit.
- Co? - Całe Hollywoob o tobie mówi.
Nie. Powiedziałaś „Hollywoob”?
Jeśli film spełni oczekiwania,
nie tylko prokurator będzie ci zawracał dupę.
Nie wiem, czy chcę coś brać.
W więzieniu wystawiamy inscenizację Heddy Gabler.
To żaden Strindberg, ale jest sympatycznie.
Może jak wyjdę, wrócę tam jako wolontariusz.
- Fantastycznie. - Tak, ale...
nie rozważałem innych opcji. Rok temu całe miasto mną gardziło.
Ludzie mają krótką pamięć. To ich największa zaleta i wada.
Może robiłbym jedno i drugie?
Lubiłem uczyć.
A może by tak reżyseria?
- Tak wypaplałam... - Spokojnie.
Lepiej się nie rozpędzać,
ale tylko głupi nie wykorzystałby okazji.
Oboje wiemy, jak trudno się przebić.
Przemyśl to, podejmiesz dobrą decyzję.
Jakąś decyzję.
- Zatańczymy? - Jasne.
Kiedy usłyszałem, że bierzesz ślub, miałem taką dziwną wizję,
że gdy dotrę na miejsce, wydarzy się jakaś katastrofa
i albo to właśnie ja ją wywołam,
albo tylko ja będę w stanie wszystko cofnąć.
Katastrofa?
Nie taka prawdziwa, ale coś w sitcomowym stylu.
Znikniesz i nikt nie będzie mógł cię znaleźć.
- Nikt poza tobą? - Właśnie.
Znalazłbym cię w sekretnej kryjówce i powiedziałbym, że czas na ciebie.
Zapytałabyś: „Co ja wyprawiam, BoJack?”.
A potem uciekłabym z tobą?
Nie, przekonałbym cię do tego.
To byłby znak tego, że dojrzałem i godzę się z twoim odejściem.
Wybacz, że cię zawiodłam.
Cieszę się twoim szczęściem, ale wątpliwości dodałyby dreszczyku.
Dla ciebie. Ja wolę tak, jak jest.
Pewnie masz rację.
Co byś wtedy powiedział?
Nie wiem, coś w stylu:
- „No weź, zrób to”. - Pięknie.
Nie, inaczej...
Czego się boisz?
W twoim wyimaginowanym scenariuszu?
- Tak. - No dobra.
Chyba boję się, że utracę jakąś część siebie.
Że jeśli pozwolę komuś zaopiekować się mną,
to przestanę być sobą.
Boję się zbytniego komfortu, że zmięknę.
Że to jest najlepsza rzecz, jaka mnie w życiu spotka.
A jeśli nie będę tak szczęśliwa, jak powinnam,
to znaczy, że nie ma już dla mnie nadziei.
- Cholera. - Co?
Podałaś bardzo mocne argumenty.
- Żartujesz sobie? - Słuchaj.
Może masz rację z tym wszystkim, ale jeśli zasługujesz na szczęście
i dzięki temu wreszcie je dostaniesz?
Zamiast gdybać, czy kiedyś będziesz szczęśliwa,
skup się na tym, co czujesz teraz.
- To takie proste? - Nie.
Ale jesteś tu, bo Princess Carolyn uznała, że to dobry pomysł.
Powinniśmy jej słuchać, bo to najmądrzejsza kobieta, jaką znam.
Święta prawda.
To co, wyjdziesz za niego?
W sumie sukienkę mam już na sobie.
Ale nie musiałem tego mówić, nie?
Raczej nie.
Jeśli po wyjściu będę chciał wrócić do show-biznesu…
Pewnie nie, ale jeśli tak...
przyda mi się agent,
który będzie miał na mnie oko i pomoże w decyzjach,
bym nie wpadł w kłopoty.
Mogę polecić świetnych zawodowców.
Cześć.
- Wiedziałem, że cię tu znajdę. - Chcę rzucić.
Widać, że mocno się starasz.
Daj spokój.
Dawno cię nie widziałem. Wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
- No wiesz, w porządku. - Czaję.
Piszę serię powieści dla nastolatek.
Co ja jestem, Rick Riordan?
Kto to?
No właśnie. Co nowego u ciebie?
Niech pomyślę. Wciągnąłem się w podcasty,
chwilę nałogowo grałem w sudoku…
- i siedzę w pierdlu. - To dalej aktualne?
Jeszcze jak. I niedługo wychodzi mój nowy film.
Z Vancem Waggonerem?
Wiem, co myślisz, ale on…
- Nie musisz mi się tłumaczyć. - Myślisz, że się sprzedałem…
- Nie wmawiaj mi, co myślę. - Musiałem.
- Nie kłócę się z tobą. - Będę mógł…
Nie pomogę ci w twojej rozkminie.
Chciałam zapalić. Ty tu przylazłeś.
- Żeby z tobą pogadać. - O Hożym Jednorożcu?
Nie, o... Nie wiem.
Po prostu chciałem porozmawiać. Tęsknię za tym.
Szkoda, że nie mam tu telefonu.
Też nie wiem, gdzie podziać ręce na imprezach.
Szkoda, że go nie mam,
bo puściłabym ostatnią wiadomość od ciebie.
Pamiętasz, że nagrałeś mi się na pocztę?
Myślałam, że już nie pijesz. Tak mi mówiłeś.
Żyłam sobie spokojnie i planowałam przyszłość.
Aż pewnego ranka dostałam wiadomość.
Nie chciałem...
Brzmiałeś na zadowolonego.
Trochę sarkastycznie, nihilistycznie, czy jak tam nazywasz stan,
który najbardziej przypomina szczęście.
- Przepraszam. - Byłeś napruty
i nawijałeś o pływaniu. Powiedziałeś: „Idę pływać.
Nic nie ma sensu. Wszyscy mają mnie w dupie,
- to pójdę popływać”. - Wybacz.
„Jeśli nie masz mnie w dupie i mam nie pływać, oddzwoń”.
Myślałam, że utonąłeś.
Wydzwaniałam siedem godzin i byłam pewna, że nie żyjesz
i że to moja wina, bo cię zostawiłam, byłam szczęśliwa i nie martwiłam się.
Gdy wyjeżdżałam, obiecałeś mi, że dasz sobie radę.
Ale zmusiłam cię do tej obietnicy.
- Czy to był egoizm? - Nie.
Dlaczego dzwoniłeś do mnie? Byłam w Chicago.
Nie wiem, byłem pijany i naćpany. Chciałem z tobą porozmawiać.
Wściekłam się, kiedy okazało się, że żyjesz.
Odetchnęłam z ulgą, ale byłam zła, że masz nade mną taką władzę.
Bardzo długo byłam na ciebie zła.
I wciąż jesteś?
Nie. Nie wiem.
- Kiedykolwiek coś mi to dało? - Przepraszam.
Chciałabym spełnić twoje oczekiwania.
- Uratować cię. - To nie twoja rola.
To dlaczego zawsze sprawiałeś, że tak się czułam?
Może wszyscy mają obowiązek ratować się nawzajem.
Sama nie wiem.
Tak czy siak, cieszę się, że żyjesz.
Ja też.
Dalej mieszkasz w Chicago?
W tamtym czasie
mój ówczesny chłopak chciał, byśmy przenieśli się do Houston.
Też tego chciałam.
Po twojej wiadomości obleciał mnie strach.
- O nie... - Nie ufałam sobie.
Nie wierzyłam w swoje szczęście. Zostałam w Chicago.
Próbowaliśmy być razem na odległość, ale było ciężko.
W końcu stwierdziłam, że to głupota.
I zerwałaś z nim?
Nie, przeprowadziłam się do Houston.
Do ówczesnego chłopaka?
Tak. Zimy w Chicago są straszne. Nie wiem, po co budowali tam miasto.
Nie dziwię się, że krowa je podpaliła. Trzymam z nią.
Twój ówczesny chłopak nie jest już twoim chłopakiem?
Nie jest.
No.
Jak nauczyłaś się zaufać szczęściu?
Nie nauczyłam się. Ale ufam jemu.
Nie mogę sobie wyobrazić ciebie w Houston.
Jestem zupełnie inną osobą.
- Serio? - Nie...
Tak... Rzadziej noszę kurtkę i częściej się uśmiecham.
Czasem przypominam sobie życie w LA i nie poznaję samej siebie.
Czy dawna Diane wraca?
Czasami.
Poczułam ją, jak wróciłam do LA.
Czuję ją teraz, rozmawiając z tobą.
Ale to już nie jesteś ty?
Wiadomo, że jestem.
Chciałabym móc powiedzieć, że odeszła na zawsze.
Ale strasznie się bałam przyjechać na ten ślub.
- Zobaczyć Peanutbuttera i ciebie. - Czego się bałaś?
Że wróci to, co było złe, zacznę wszystko kwestionować,
wszystko psuć.
Ale nic takiego się nie stało.
Nie, nie stało się.
A miałaś trochę nadzieję, że się stanie?
Tęsknisz za tym bajzlem?
Nie powiem, że tęsknię.
Sorry, tamtą sknię.
Cieszę się, że tu mieszkałam, ale nie czuję nostalgii.
Fajnie, że poznałam Peanutbuttera,
- chociaż już nie gadamy. - Tak?
Dzięki pewnym osobom stajesz się tym, kim jesteś.
Możesz być za to wdzięcznym,
mimo że w końcu przestają być częścią twojego życia.
- Cieszę się, że znałam też ciebie. - Czas przeszły?
Śmiesznie by wyszło, gdyby to była nasza ostatnia rozmowa.
- Nieważne... - Muszę ci powiedzieć...
Nic nie musisz.
Muszę ci podziękować.
I powiedzieć ci, że będzie dobrze.
I że przepraszam.
I dziękuję.
- Czekaj. - Na co?
Mogę ci opowiedzieć coś zabawnego?
Jasne.
Ale oby było bardzo zabawne.
Nie będę kłamał, jest średnio zabawne.
W więzieniu mamy wieczory filmowe. Wybieramy film w głosowaniu.
Wszystko jest ustawione,
bo Wielki Andy lubi tylko Rodzinny dom wariatów.
Jego banda głosuje na to co tydzień
i w kółko oglądamy to samo.
To w ogóle możliwe, żeby to był czyjś ulubiony film?
Ogólnie jest spoko.
- Ale co tydzień? - Właśnie!
Uznałem, że zeświruję, jak znów zobaczę
Luke’a Wilsona uczącego Sarah Jessicę Parker, jak żyć.
To obecność jest obowiązkowa?
- Nie. - To może sobie odpuść.
- I żyć jak ignorant? Wspieram sztukę. - Dobra, sorki.
Znam typa, który odpowiada za bibliotekę.
Tam trzymają wszystkie płyty DVD. Proponuję mu układ.
Miesiąc darmowych deserów, jeśli Rodzinny dom wariatów zniknie.
To się źle skończy.
Kolejny wieczór filmowy, czas na święta w Connecticut.
Ale nie ma płyty! Co robić?
Wielki Andy czerwony ze złości, chłopaki podkurwione.
A ja mówię: „Ziomki!
Może obejrzymy Wizytę u April?
Dla odmiany. Z Patricią Clarkson”.
I co?
- Rozróba. - Serio?
Nie, gorzej. Wielki Andy zakochał się w tym filmie
i teraz oglądamy go co tydzień.
Jak sobie pościelesz...
Historia mojego życia.
Przykro mi, to strasznie słabo.
Cóż zrobić? W życiu jest do dupy, a potem się umiera.
Czasami.
Bo czasem jest do dupy, ale żyje się dalej.
Fakt.
Miły wieczór, prawda?
Tak.
Jest miło.
Napisy: Natalia Łobodzińska