(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ศูนย์การแพทย์เซนต์เอลเมอร์)
(ฮอร์สแมนเสียชีวิต)
(โซนี่ยกเลิกจักรวาลหนังม้าหัวขาด)
(โบแจ๊ค ฮอร์สแมนยังไม่ตาย)
(การพิจารณาคดีโบแจ๊ค ม้าคนดังขึ้นศาล)
(โบแจ๊คทำผมหลอนไปหมดเลย)
(เด็กหนุ่มเปิดใจเสียงสั่น)
(เด็กหลอนทำชาวอเมริกันฮือฮา)
(รีวิวเน็ตฟลิกซ์: มุกยีราฟเยอะเกิน)
(ฮอร์สแมนโดนคุก 14 เดือน ในเรือนจำความมั่นคงสูงสุด)
(เด็กหลอนเซ็นสัญญากับเกิร์ช)
ฟังนะ ไม่มีอะไรง่ายหรอก
แต่ผมคงไม่มาพูดกับพวกคุณ
ถ้าผมไม่เชื่อว่า มันยังไม่สายเกินไปสำหรับเรา
แล้วเรามาทำอะไรที่นี่
สำหรับพวกคุณ ผมไม่รู้
แต่ผมมาเพื่อจัดการแสดงละครเวที "เฮดดา แกบเลอร์" ที่เจ๋งที่สุด
เท่าที่เรือนจำความมั่นคงสูงสุด เคยดูมา
กลับมาตอนที่คุณนายเอลฟ์สเตดเข้ามา
อย่าลืมว่าถ้าขึ้นเวทีแล้ว ผมเห็นคุณ คุณเป็นตัวละคร
คุณมีความเห็นเรื่องการกลับมา ของเอลเจิร์ท เลิฟบอร์ก
เข้ สิบโมงครึ่งแล้วเหรอ
โอเค ทุกคน ผมต้องไปแล้ว
เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาใหม่ แล้ววันจันทร์เราจะซ้อมต่อ
ถ้าตอนนั้นทุกคนจำบทได้คล่อง ก็เยี่ยมเลย
ชเลสซินเจอร์ ถ้าคุณยังมีเวลาลับมีด
แล้วจัดฉากไปเล่นงาน พวกที่อยู่บล็อกซี
แปลว่าคุณมีเวลาจำบท โอเคนะ
จัดลำดับความสำคัญ
เขามาแล้ว
คนที่อเมริกาต้องการตัวมากที่สุด อยู่ตรงนี้แล้ว
- ขอบใจที่มารับฉัน - คณะลูกขุนตัดสินว่านายผิด
ผิดที่นายมันโคตรเจ๋ง ใช่ไหม
นายฉลาดสุดๆ ไปได้หรือยัง
นายต้องติดคุกตลอดชีวิต คุกแห่งมิตรภาพของฉัน
ถ้านี่เป็นอีกหนึ่งตัวเลือก ฉันเลือกคุกเฉยๆ ดีกว่า
นายจะใส่ชุดนี้ไปงานแต่งงั้นเหรอ
อารมณ์แบบว่า "ใส่หรือไม่ใส่ทักซิโด้ก็ได้" แต่ไม่ใช่ชุดแบบนี้
ฉันมีแต่ชุดนี้นี่
ฉันไม่รู้ว่าแค่ปีเดียว ก็ต้องไปร่วมงานแต่ง
นายถึงต้องมีสูทสำรองเผื่อไว้
- ติดคุกข้อหาอะไรนะ - เอาที่เป็นทางการก็งัดบ้านคนอื่น
แต่ก็คงทุกเรื่องนั่นแหละ
หลายๆ เรื่องรวมกัน
เหมือนเมนูอาหารจานเล็กสารพัดสิ่ง
ของร้านเลซี่ซูซานที่นายชอบ ใช่ไหม
- ว่าไงนะ - นายมีร้านโปรด
แนวๆ นี้ไหม
ร้านเลซี่ซูซานจานเล็ก ที่ฉันชอบน่ะเหรอ
ฉันจะรู้ได้ยังไง
โบแจ๊ค ดีมากที่นายพูดแบบนั้น
จริงๆ ฉันแอบหิวนะ แถวนี้มีอะไรกินบ้างล่ะ
เอเลไฟโน
ไม่เอา ร้านเดิมดีไหม
แล้วนายเจอพวกเขาบ่อยไหม แบบแพ็กคู่น่ะ
ฉันเจอพรินเซส แคโรลินบ่อยๆ ตามอีเวนต์ของ "เบิร์ธเดย์ แด๊ด"
เอ็มมี่ ลูกโลกทองคำ คริติกส์ชอยส์ พีบอดี
โนเบลสาขาโทรทัศน์ที่ตั้งขึ้นมา เพื่อซีรีส์ของเราโดยเฉพาะ
แต่จูดาห์มักจะอยู่บ้านกับรูธี่
ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะแต่งงาน
นึกว่าจะแต่งกับนายเหรอ
ฉันว่าเธอคงไม่ได้แต่งกับใครแล้ว
เธอเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุด ไปกับฉันเปล่าๆ
ช่วงที่ดีที่สุดของเธอคือตอนนี้
กรรมสนองฉันแล้ว จะทำพัง ยังทำผิดเวลา
แปลกใจที่เธอทำให้ฉัน ได้ออกมาสุดสัปดาห์นี้
- นายจะได้ออกจริงๆ เมื่อไหร่ - อีกสองสามเดือน
แล้วจะทำยังไงต่อ แผนการใหญ่หลังออกจากคุกใหญ่
"บิกมัมมาส์เฮาส์" ฉบับรีบูท
แฟรนไชส์บิกมัมมาส์เฮาส์ ฉบับรีบูท นำแสดงโดยนายงั้นเหรอ
ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายหลัก คืออย่าทำให้วันหยุดนี้ต้องเสียฤกษ์
นายไม่ทำเสียฤกษ์หรอก
ฉันคงหาทางจนได้แหละ
หาสูทตัวใหม่ให้หน่อยได้ไหม
นายว่าไดแอนจะมาไหม
ทุกคนมาแน่ นี่คือปาร์ตี้แห่งปี
ฉันไม่ได้คุยกับไดแอนตั้งแต่...
- แล้วนายล่ะ คบกับใครอยู่ไหม - ฉันมัวแต่ยุ่งอยู่กับซีรีส์น่ะ
วันเกิดพวกนั้น ยังต้องการคุณพ่ออย่างฉัน
ไอ้เรื่องนี้มันยังไงเนี่ย
อีกอย่าง ฉันกำลังพยายาม โฟกัสตัวเองอย่างจริงจัง
ฉันเพิ่งได้ตรัสรู้
คอร์สบำบัดวันหนึ่ง ฉันก็โพล่งออกมา
"ปัญหาเรื่องผู้หญิงของผมมันเหมือน หนังของคริสโตเฟอร์ โนแลนหรือเปล่า
เพราะว่า ใช่ มีผู้หญิงมาเกี่ยวข้อง แต่มันไม่เคยเป็นเรื่องของผู้หญิง
มันเป็นเรื่องของผม"
- ก็น่าคิดเหมือนกันนะ - ฉันนึกขึ้นได้
พฤติกรรมทำลายตัวเองและขาดใครไม่ได้ ซึ่งฉันไม่เคยทบทวนมัน
คือ "เดอะมาสก์" บทของจิม แคร์รีหรือเปล่า
เพราะ "ใครก็ได้หยุดฉันที"
เรื่องที่นายตรัสรู้ เป็นประโยคแนวนั้นหมดเลยเหรอ
เรื่องที่ฉันตรัสรู้
คือวงโปรเกรสซีฟร็อก ฝั่งอังกฤษยุค 70 ใช่ไหม
นั่นแหละใช่เลย
เรามาทำอะไรที่นี่ งานแต่งจัดที่นี่เหรอ
- ฉันขอแวะที่นี่แป๊บเดียว - หอดูดาวกริฟฟิทเนี่ยนะ
- มีงานสื่อมวลชนน่ะ - นายพาฉันมาออกสื่อเหรอ
ก็มันผ่านพอดี
ไม่นะ นี่นาย ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้
ขอเวลา 15 นาที เต็มที่ 20
แต่ไม่เกินสองชั่วโมงครึ่งแน่นอน
สวัสดีครับ ทุกคน
ทุกคนรู้จักและรักผม จากบทนำเรื่อง "เบิร์ธเดย์ แด๊ด"
คนยังรู้จักผมจากบทอื่นๆ หมาหงอย ผู้สนับสนุนการขุดเจาะระบบแฟรกกิง
ผู้ค้นหาคำตอบว่าคนดังและชาวฮอลลีวู
รู้หรือไม่รู้อะไรบ้าง
แต่บางคนอาจจะจำผมได้ ในฐานะหัวขโมยตัว "ดี" ชื่อกระฉ่อน
(ฮอลลีวู)
เอาละ เพื่อเป็นการฉลอง ความสำเร็จของ "เบิร์ธเดย์ แด๊ด"
มันคงถึงเวลาที่ผม ต้องให้ของขวัญวันเกิดตอบแทนบ้าง
ผมติดต่อบริษัททำป้ายที่ผมไว้ใจ แล้วสั่งว่า
"ผมอยากให้ทั้งเมืองได้ 'ดี'
ดี ย่อมาจาก แด๊ด
เบิร์ธเดย์ แด๊ดยังไงล่ะครับ"
เย่
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาพ่อ
บอกลายุคฮอลลีวูกันได้เลยครับ
และทักทาย
ฮอลลี วูบ
ไม่ใช่ ผมสั่งตัวดี แบบ "เบิร์ธเดย์ แด๊ด" น่ะ
ผมหมายถึงคำว่า "แด๊ด" ใน "เบิร์ธเดย์ แด๊ด"
ผมว่ามันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่
เอาละ ผมต้องไปแล้ว แต่คราวหน้าถ้าผมอยากทำป้าย
ผมต้องคิดให้หนัก ว่าจะจ้างที่อื่นดีไหม
โอเค ป้ายหน้า งานแต่ง
ฉันยังไม่พร้อมเลย นายต้องพาฉันกลับไปที่คุก
ว่าไงนะ ไม่เอาน่า ชอว์แชงก์ นายไม่เป็นไรหรอก
ไม่ ฉันไม่อยากเจอผู้คน ฉันมองหน้าใครไม่ติด ฉันไม่พร้อม
- คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ - ไม่รู้สิ ฉันไม่มีทางรู้
ฉันแค่รู้ว่าจะมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น
ถ้าฉันไปงานแต่งนั่น
เอาอย่างนี้นะ เราจะไปร่วมงานแต่ง
พอถึงที่นั่นแล้ว ถ้านายไม่อยากอยู่ เราก็ออกมา
- เอางั้นเหรอ - อือ
แล้วถ้านายอยากอยู่ ฉันจะอยู่กับนาย
ฉันจะไม่ห่างไปไหน
- แน่ใจเหรอ - แน่นอน
เพื่อน ฉันจะอยู่ข้างนาย ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ถ้าไม่เจอเอริก้า เพื่อนแสนดีของฉัน
แล้วถูกดึงความสนใจไปด้วยท่วงท่าบางอย่าง
ของเธอที่โดดเด่นเป็นพิเศษ
แต่โบแจ๊ค นายคิดว่ามันมีโอกาสที่จะ...
(ห้องน้ำ)
(ดาดฟ้า)
- โบแจ๊ค ขอบคุณพระเจ้า เจอตัวสักที - อะไรเนี่ย
อีกสิบนาทีเขาจะจุดพลุแล้ว
ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว
เราต้องไปที่ชายหาด ฉันจะได้ขี่คอนาย
- อะไร เพื่ออะไร - บอกแล้วไงว่าไม่มีเวลาอธิบาย
นายคงติดคุกเพราะไม่ชอบฟังคนอื่นสินะ
- มา เราต้องไปแล้ว - โอเค
ว้าว อย่างกับภาพสามมิติ
แล้ว...
ทำไมเราต้องมาที่ชายหาด
แค่เห็นนายดูอึดอัดตอนอยู่ในงานน่ะ
- ฉันคิดว่านายควรสูดอากาศ - ขอบใจ
แล้วทำไมต้องขี่คอด้วยล่ะ
ฉันจะได้เห็นพลุชัดๆ
โอเค ลงมาเลย โอเค
ดีใจที่เจอนายนะ
นายแหกคุกระดับสูงสุดมาได้ยังไง
เฮลิคอปเตอร์ชนข้างตึก
แล้วนายก็แค่เดินออกมาเหรอ
อะไร ไม่ใช่ ฉันแค่มาร่วมงานแต่ง พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้ว
เซ็งเป็ดเลย
ไม่หรอก ดีแล้ว ฉันว่าชีวิตที่นั่นก็โอเคนะ
- อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอปัญหาอะไร - ไชโย อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอปัญหา
ฉันพยายามตั้งเป้าหมายเล็กๆ น้อยๆ
เช่น ภายในสองสามเดือน ฉันจะทำลายสถิติเลิกเหล้าของฉัน
- แจ่ม - ใช่ นั่นแหละ
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องตั้งเป้าหมาย แต่หลังจากนั้น...
หลังจากนั้น นายก็สร้างสถิติใหม่
นายจะสร้างสถิติใหม่ในทุกๆ วัน
แน่นอน แต่ในคุกน่ะมันง่าย
ฉันไม่ต้องเลือกอะไรให้ตัวเอง
ฉันกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อฉันออกจากคุก
- ถ้าฉันกลับไปติดเหล้าอีกล่ะ - นายก็จะเลิกเหล้าได้อีก
ฉันจะบอกอะไรให้นะ
สองสามวันก่อนฉันอยู่ที่ออฟฟิศ
ฉันเต้นโฮกีโพกีกับเพื่อนร่วมงาน
แล้วฉันก็คิดได้ว่า ทุกคนเข้าใจความหมายของเพลงผิดหมด
โฮกีโพกีน่ะเหรอ
ใช่ มีการย้ำท่อนโฮกีโพกีมากเกินไป
เพลงมันก็มีอยู่เท่านั้น
ไม่ นั่นคือสิ่งที่ฉันจะสื่อ
- นั่นไม่ใช่สิ่งที่เพลงจะสื่อ - โอเค
แล้วฉันก็คิดถึงแม่ฉัน ความสัมพันธ์ของฉันกับแม่
มันแปลกๆ กระอักกระอ่วน
ฉันรู้สึกว่าแม่ไม่เข้าใจฉันจริงๆ แต่แม่ก็พยายามนะ
สองสามปีก่อน
ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีปฏิสัมพันธ์ กับแม่ ในฐานะอะไรทั้งนั้น
ฉันแน่ใจมาก
อะไรเปลี่ยน
ไม่รู้สิ ฉันเปลี่ยนหรือแม่เปลี่ยน
หรือเราเปลี่ยน
นั่นแหละที่ฉันจะสื่อ เหมือนที่เพลงจะสื่อ
"เราเต้นโฮกีโพกี แล้วเปลี่ยนที่เปลี่ยนทาง"
เปลี่ยนที่เปลี่ยนทาง นั่นคือสิ่งที่เพลงจะสื่อ
ฉันไม่รู้ว่าคนเขียนเพลง คิดเยอะขนาดนั้นหรือเปล่า
เรื่องนัยสำคัญของการดำรงอยู่
เขาแค่ทำให้คำว่า "ที่" คล้องจองกับ "ทาง"
ก็นั่นแหละแก่นของศิลปะ มันอยู่ที่ว่าคนได้อะไรจากมัน
มากกว่าเรื่องที่ว่า ศิลปินใส่อะไรเข้ามา
- นั่นคือแก่นของศิลปะเหรอ - อาจเป็นได้
หรือศิลปะไม่จำเป็นต้องมีแก่นก็ได้ เราถึงได้เรียกมันว่าศิลปะ
ฉันไม่รู้ว่านายฉลาดหรือโง่กันแน่
ฉันก็ไม่รู้หรอก
มีแวบหนึ่งที่นายเหมือนจะมีอะไร แล้วมันก็หายไปเลย
เอาเถอะ ตอนที่มันยังไม่หายไปก็ดีนะ
นั่นสิ ตอนที่มันยังไม่หายไปก็ดีนะ
ไม่เลว
เฮ่ อยู่นี่เอง
พระเจ้า เป็นงานแต่งที่สุดสวิงมาก
เหรอ ไม่เยอะเกินไปใช่ไหม
ทั้งพลุ แล้วก็นักแสดงกายกรรม
แล้วก็ขบวนแห่นกยูงน่ะ
ไม่เลย คุณจัดงานได้โคตรสุดเลย
คิดยังไงกับตอนที่บาทหลวงถูกฆ่า
แล้วจูดาห์ต้องสืบว่า เพื่อนเจ้าสาวคนไหนคือคนร้าย
มันแหวกเกินไปนิดนะ สำหรับงานแต่งเนี่ย
แต่ในบริบทนี้ถือว่าใช้ได้
ฉันก็ว่างั้นแหละ
ยินดีด้วยนะ ยินดีกับจูดาห์ด้วย เขาอยู่ไหน
เขาคงดูเรื่องสัญญาอยู่น่ะ
เรากำลังจะทำ "ทเวลฟ์แองกรีเมน"
ฉบับรีบูทแบบหญิงล้วน
ชื่อว่า "อีเลเวนแองกรีวีเมน"
- ไม่ใช่ ทเวลฟ์เหรอ - ต้องกั๊กไว้เป็นภาคต่อ
เจ้าบ่าวคุณทำงานเอกสาร ในช่วงกินเลี้ยงงานแต่งตัวเองเนี่ยนะ
เราจัดงานแต่งจริงๆ ไปอาทิตย์ที่แล้ว ครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อธุรกิจล้วนๆ
- ว่าไงนะ - ฉันเชิญนักแสดงแถวหน้าของเมืองนี้
เก็บโทรศัพท์แล้วให้พวกเขา ให้พวกเขาสลับกลุ่ม
เสิร์ฟเหล้า ให้พวกเขาคุยกัน
วันต่อมา ทุกคนจะโทรมาถามฉันว่า
"เฮ่ คุณช่วยติดต่อ คุณคนนั้นคนนี้ให้ทีได้ไหม"
- ฉันก็เข้ามาทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ - ได้ผลจริงๆ เหรอ
เฮ่ เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ เจอเจสัน ลีเฉยๆ หรือยัง
พวกคุณคือเจสัน ลีคนโปรดของฉันเลย มาคุยกันหน่อย
ผมเคืองที่ผม
ไม่สำคัญมากพอให้ คุณเชิญมางานแต่งจริงๆ
แต่ก็ยังดีใจที่ผมสำคัญพอ ให้คุณชวนมาร่วมงานแต่งเพื่อธุรกิจ
พูดเป็นเล่น "ยูนิคอร์นกลัดมัน" ดังใหญ่แล้ว
- ว่าไงนะ - ชาวฮอลลีวูบ
ตื่นเต้นกับการกลับมาของคุณ
ไม่หรอก คุณพูดว่า "ฮอลลีวูบ" เหรอ
ถ้าหนังเรื่องนี้ทำได้ดีเท่าที่ควร
ไม่ได้มีแต่อัยการเขต ที่อยากล็อกตัวคุณแน่
ผมไม่แน่ใจว่าควรจะรับงานอะไรอีกไหม
ผมสอนการแสดงในคุก และเราจะเล่นเรื่องเฮดดา แกบเลอร์
ไม่ใช่สตรินด์เบิร์ก แต่เรามีความสุขกันมาก
ผมคิดว่าถ้าผมออกมาแล้ว ผมอาจจะกลับไปเป็นวิทยากรอาสา
เท่จริงๆ เลย
ใช่ แต่...
ผมว่าผมไม่มีทางเลือกอื่นด้วยซ้ำ
ปีที่แล้ว คนทั้งเมืองพากันเกลียดผม
คนเราความจำสั้น
เป็นทั้งเรื่องที่ดีที่สุด และแย่ที่สุดของคนเรา
หรืออาจจะมีวิธีให้ผมทำทั้งสองอย่าง
ผมชอบสอนจริงๆ นะ
ผมอาจจะกำกับได้ด้วย
- ขอโทษที่ฉันพูดอะไรไป ฉัน... - เดี๋ยวก่อน
ใช่ ผมไม่ควรทำอะไรปุบปับ
แต่ถ้ามีโอกาสดีๆ ผมคงโง่ถ้าไม่คว้ามันไว้ ถูกไหม
เราต่างรู้มันสาหัสขนาดไหน ถ้าเราถูกคนที่นี่จวกยับ
คิดดีๆ นะ ฉันมั่นใจว่า คุณจะเลือกทางที่ถูกต้อง
ก็คงเลือกสักทางแหละ
- นี่ อยากเต้นรำไหม - เอาสิ
อะไร
รู้ไหมผมคิดอะไรแปลกๆ ตอนที่ผมรู้ข่าวว่าคุณจะแต่งงาน
ผมคิดว่าถ้าผมมาที่นี่ ต้องเกิดเรื่องหายนะแน่ๆ
และผมรู้ว่าผมอาจจะเป็นต้นเหตุหรือ
ผมอาจจะเป็นคนเดียวที่แก้ปัญหาได้
หายนะเหรอ
ไม่ใช่หายนะขนาดนั้น หายนะแบบซิตคอมน่ะ นึกออกไหม
เช่น ได้เวลาทำพิธีแต่งงานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน
- ไม่มีใครรู้นอกจากคุณ ถูกไหม - ใช่
แล้วผมก็เจอคุณในที่ที่พิเศษ แล้วบอกว่า "มานี่ ไปได้แล้ว"
แล้วคุณก็ถามว่า "ฉันทำอะไรอยู่ โบแจ๊ค"
แล้วยังไงต่อ หนีตามคุณไปเหรอ
ไม่ ผมจะโน้มน้าวให้คุณไปแต่งงานซะ
มันอาจจะเป็นสัญลักษณ์ ที่บอกว่าผมเติบโตขึ้นมากแค่ไหน
ถึงจุดที่ผมยอมปล่อยคุณ
ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะ
ไม่เลย ผมยินดีด้วยจริงๆ
แค่ ถ้าคุณเกิดลังเลบ้าง มันจะดูมีเรื่องราวกว่านี้
มีเรื่องราวสำหรับคุณน่ะสิ ฉันว่าแบบนี้แหละดีแล้ว
ก็คงถูกของคุณ
แล้วคุณจะพูดอะไรกับฉัน
ไม่รู้สิ ผมคงจะบอกว่า
- "มาเร็ว เพื่อน ลุย" - โอ้โฮ
ไม่ๆ ผมคง โอเค เดี๋ยวนะ บอกทีว่าคุณกลัวอะไร
ในฉากที่คุณจินตนาการขึ้นมาน่ะเหรอ
- ใช่ - โอเค
ฉันคงกลัว สูญเสียส่วนหนึ่งของฉันไปมั้ง
ฉันกลัวว่า ถ้าฉันปล่อยให้คนอื่นดูแลฉัน
ฉันจะสูญเสียความเป็นตัวเองหรือเปล่า
ฉันกลัวว่าฉันจะสบายเกินไป กลายเป็นคนปวกเปียก
ฉันกลัวว่านี่อาจจะเป็นสิ่ง ที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉันแล้ว
แต่ถ้ามันยังไม่ทำให้ฉัน มีความสุขอย่างที่ควรจะเป็น
ก็แปลว่าฉันคงหวังอะไรไม่ได้แล้ว
- เข้ - อะไร
ไม่รู้สิ มันเป็นประเด็นที่ดีเลยนะ
- นี่พูดจริงพูดเล่น - โอเคๆ ฟัง
ใช่ เรื่องพวกนั้นอาจเป็นจริง แต่ในอีกแง่หนึ่ง
ถ้าคุณควรมีความสุข
และนี่คือสิ่ง ที่ทำให้คุณมีความสุขล่ะ
คุณอาจไม่ต้องกังวลว่า หลังจากนี้จะมีความสุขหรือเปล่า
แล้วโฟกัสความสุขตอนนี้ดีกว่าไหม
- ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ - ไม่
แต่คุณมาถึงจุดนี้เพราะ ณ จุดหนึ่ง
พรินเซส แคโรลินคิดว่า นี่เป็นความคิดที่ดี
และผมคิดว่าเราควรฟังเธอ
เพราะเธอคือผู้หญิง ที่ฉลาดที่สุดที่ผมรู้จัก
ก็จริงนะ เธอฉลาดที่สุด
คุณคิดว่าไง คุณจะแต่งงานกับเขาไหม
แหม ชุดก็มีแล้วนี่
แต่คุณไม่ได้อยากให้ ผมพูดอะไรแบบนั้นใช่ไหม
คงไม่อยากหรอก
เฮ่ ถ้าผมตัดสินใจกลับเข้าวงการจริงๆ
ตอนที่ผมออกจากคุก
ผมคงไม่ทำ แต่ถ้าผมจะทำจริงๆ
ผมคงต้องมีตัวแทน
คนที่คอยดูแลผม ช่วยผมตัดสินใจ
ไม่ให้ผมเจอปัญหา
ฉันจะแนะนำคนเก่งๆ ให้ก็แล้วกัน
ไง
- ฉันคิดว่าฉันอาจจะเจอเธอที่นี่ - พยายามจะเลิกอยู่
ดูเธอพยายามหนักมาก
อย่ามากวนตีน
ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีนะ
อือ ฉันสบายดี
- ก็แค่โอเคน่ะนะ - นั่นสิ
ฉันกำลังเขียนนิยายสำหรับเด็กอยู่
นี่ฉันเป็นใคร ริก ไรออร์แดนเหรอ
แล้วริก ไรออร์แดนนี่ใคร
นั่นสิ น่าคิด แล้วเธอทำอะไรอยู่ล่ะ
ฉันติดพ็อดแคสต์มาพักหนึ่งแล้ว
กำลังอยู่ในช่วงติดซูโดกุ และ...
- ฉันติดคุกอยู่ เพราะงั้น... - นั่นสิ ยังอยู่อีกเหรอ
ต้องอยู่อีกยาวเลยล่ะ แล้วก็หนังใหม่ของฉันกำลังจะฉาย
ใช่ ทำกับแวนซ์ แว็กกอเนอร์ใช่ไหม
ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่เขา...
ไม่ต้องมาชี้แจงอะไรหรอก
ฉันรู้ว่าเธอคิดว่าฉันลดตัวลงต่ำ
แต่ใช่ว่าจะมีโอกาสมากมาย มากองอยู่ตรงหน้า ฉันก็เลย...
- ฉันไม่เถียงกับเธอ - และตอนนี้ "ยูนิคอร์นกลัดมัน"
ฉันจะไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรก็ตาม
ที่เธอพยายามแก้อยู่
ฉันแค่ออกมาสูบบุหรี่ เธอเข้ามาหาฉัน
- เพราะฉันอยากคุยกับเธอ - คุยอะไร "ยูนิคอร์นกลัดมัน" เหรอ
เปล่า เรื่อง ไม่รู้สิ
ฉันแค่อยากคุยกับเธอ ฉันคิดถึงการคุยกับเธอ
ฉันน่าจะเอาโทรศัพท์มาด้วย
ฉันเข้าใจที่เธอจะสื่อนะ
อยู่ในงานแล้วฉันก็ไม่รู้จะทำอะไร
เปล่า ฉันอยากได้โทรศัพท์
ฉันจะได้เปิดข้อความเสียง อันสุดท้ายที่เธอฝากถึงฉัน
จำได้ไหมว่าเธอฝากข้อความถึงฉัน
ฉันนึกว่าเธอเลิกเหล้าแล้ว เธอบอกว่าเธอเลิกแล้ว
สิ่งต่างๆ ในชีวิตฉันกำลังไปได้ดี และฉันกำลังคิดถึงอนาคต
และเช้าวันหนึ่งฉันก็ ตื่นขึ้นมาเจอข้อความเสียงนี่
ฟังนะ ฉันไม่...
น้ำเสียงเธอดูมีความสุขนะ ฟังจากข้อความเสียงนั่น
น้ำเสียงเยาะเย้ยนิดๆ พูดแบบไม่แคร์อะไรแล้ว
หรืออะไรก็แล้วแต่ ที่ใช้อธิบายสิ่งที่เธอเจอ
นั่นคือสิ่งที่ใกล้เคียงอารมณ์ ที่คนปกติเรียกว่าความสุข
- ว่าไงนะ - ไม่ต้องสงสัยว่าเธอเมา
แล้วเธอก็พูดเรื่องว่ายน้ำ "ฉันจะไปว่ายน้ำ" เธอบอก
"ในเมื่อไม่มีอะไรสำคัญ และไม่มีใครแคร์ฉันอยู่แล้ว
- ฉันก็น่าจะไปว่ายน้ำ ใช่ไหม" - ขอโทษจริงๆ
"โทรกลับ ถ้าไม่อยากให้ฉันไปว่ายน้ำ
ไม่งั้นฉันคงคิดว่าเธอไม่แคร์"
ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้ว
เจ็ดชั่วโมง ฉันติดต่อใครไม่ได้เลย
และฉันมั่นใจว่าเธอตายแล้ว
และฉันผิดเองที่ไปจากเธอ ผิดที่รู้สึกดี และไม่มีอะไรกังวล
ตอนที่ฉันย้ายไปชิคาโก เธอสัญญาว่าเธอจะไม่เป็นไร
แต่ฉันบีบให้เธอต้องสัญญา
- ฉันเห็นแก่ตัวไหมที่ฉันเชื่อเธอ - ไม่เลย
เธอโทรหาฉันทำไม เธอรู้ว่าฉันอยู่ชิคาโก
ไม่รู้สิ ฉันเมาและฉันเบลอไปหมด
ฉันแค่ ฉันอยากคุยกับเธอ
พอฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตาย ฉันโกรธมาก
ฉันโล่งใจนะ แต่ฉันก็โกรธที่ปล่อย ให้เธอมีอิทธิพลกับฉันขนาดนั้น
ฉันโกรธเธออยู่นาน
แล้วยังโกรธฉันอยู่ไหม
ไม่ ไม่รู้สิ ถ้าฉันโกรธเธอ
- แล้วมันเคยได้อะไร - ฉันขอโทษ
ฉันอยากเป็นคนที่เธอเคยคิดว่าฉันเป็น
- คนที่คอยช่วยเธอ - มันไม่ใช่หน้าที่เธอเลย
แล้วทำไมต้องมาทำให้ฉันรู้สึกว่า มันเป็นหน้าที่อยู่เรื่อยล่ะ
ไม่รู้สิ มันคงเป็นหน้าที่ ของทุกคนที่ต้องช่วยเหลือกัน
ไม่รู้เว้ย
แต่ว่าฉันดีใจที่เธอยังไม่ตาย
ฉันก็เหมือนกัน
แล้วยังอยู่ชิคาโกอยู่ไหมหรือ...
พอฉันได้ข้อความเสียงนั่น
แฟนที่ฉันคบอยู่ตอนนั้น อยากให้ฉันย้ายไปอยู่ฮุสตันด้วยกัน
ฉันอยากย้ายไปอยู่กับเขา
แต่หลังจากที่เธอโทรมา ฉันกลัว
- ไม่นะ - ฉันไม่เชื่อใจตัวเอง
ตอนนั้นฉันไม่เชื่อว่าฉันมีความสุข ฉันก็เลยอยู่ชิคาโกต่อ
เราพยายามรักษาความสัมพันธ์ระยะไกล แต่มันยากมาก
สุดท้ายฉันก็คิดว่า "นี่มันงี่เง่า"
แล้วยังไง เธอเลิกกับเขาเหรอ
เปล่า ฉันย้ายไปอยู่ฮุสตัน
ย้ายไปอยู่กับแฟนเธอตอนนั้น
ใช่ อีกอย่างคือ ฤดูหนาวที่ชิคาโกนี่หนาวฉิบหายเลย
ไม่รู้ทำไมเขาถึงสร้างเมืองที่นั่น
ไม่แปลกใจที่วัวตัวนั้นต้องจุดไฟ
ฉันเข้าใจ ฉันอยู่ทีมวัว
แต่แฟนที่เธอคบตอนนั้น ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วเหรอ
ไม่ใช่แฟนแล้ว
- ว้าว - นั่นแหละ
ทำยังไงถึงจะเชื่อในสิ่งนั้น ความสุขน่ะ
ฉันไม่เชื่อหรอก แต่ฉันเชื่อเขา
นึกภาพเธออยู่ฮุสตันไม่ออกเลย
ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
- จริงเหรอ - ไม่เปลี่ยนเหรอ
เปลี่ยนสิ ฉันใส่แจ็กเก็ตน้อยลง ฉันยิ้มมากขึ้น
บางทีฉันก็นึกย้อนไปถึงชีวิตที่แอลเอ แล้วก็คิดว่า "เธอคนนั้นคือใคร"
แล้วเธอกลับมาบ้างไหม ไดแอนคนนั้น
บางที
ตอนกลับมาแอลเอ ฉันก็รู้สึกว่ากลับไปเป็นคนเดิม
ตอนนี้ก็รู้สึก พอได้คุยกับเธอ
แต่นั่นไม่ใช่เธอใช่ไหม
ก็ฉันทั้งนั้นแหละ
ฉันชอบพูดว่า "ไม่ เธอไปแล้ว ไม่กลับมา"
แต่ฉันกลัว ที่ต้องกลับมางานแต่งที่นี่
- เจอคุณพีนัตบัตเตอร์ เจอเธอ - เธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้สิ ฉันอาจจะคุมตัวเองไม่ได้ ตั้งคำถามกับทุกอย่าง
ทำลายทุกอย่าง
แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นนี่ ใช่ไหม
ไม่ มันไม่ได้เกิดขึ้น
แต่ใจหนึ่งเธอหวังว่า มันจะเกิดขึ้นหรือเปล่า
เคยคิดถึงเรื่องวุ่นวายบ้างไหม
ไม่ จะใช้คำว่า "คิดถึง" ก็ไม่ถูก
ขอโทษครับ คุณนาย
ฉันดีใจที่เคยอยู่แอลเอ แต่ฉันไม่ได้คิดถึงมัน
ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณพีนัตบัตเตอร์
- ถึงเขาจะไม่ได้อยู่ในชีวิตฉันแล้ว - งั้นเหรอ
ฉันคิดว่ามีคนมากมายที่ช่วยให้เรา กลายเป็นคนที่เราเป็นในปัจจุบัน
และเราควรจะขอบคุณพวกเขา
ต่อให้พวกเขาไม่ได้เข้ามา เพื่ออยู่ในชีวิตเราไปตลอด
และฉันดีใจที่ฉันเคยรู้จักเธอ
"เคย" เหรอ
นี่ มันคงแปลกๆ นะ
ถ้าคืนนี้เป็นครั้งสุดท้าย ที่เราจะได้คุยกัน
- ว่าแต่ ฉัน... - ฉันต้องบอกเธอ...
ไม่ต้อง เธอไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน
ไม่ ฉันต้องบอกเธอว่าขอบใจนะ
และทุกอย่างจะราบรื่น
และฉันขอโทษ
และขอบคุณ
- เดี๋ยว - ทำไม
ฉันรู้ๆ แต่ขอเล่าเรื่องตลกๆ ให้เธอฟังสักเรื่องได้ไหม
เอาสิ
แต่ขอแบบฮาจริงๆ นะ
ฉันไม่อยากโกหกเธอ มันก็แค่เรื่องตลกธรรมดา
ที่คุกจะมีคืนที่เขาฉายหนังกันใช่ไหม
แล้วเราต้องโหวตกันว่าจะดูเรื่องไหน
แต่แน่นอนว่ามีการล็อกผลโหวต
เพราะหนังเรื่องโปรดของบิ๊กแอนดี้คือ "สะใภ้พลิกล็อค"
บิ๊กแอนดี้เลยให้คนของเขา โหวตเรื่องนี้ทุกอาทิตย์
เราก็เลยต้องดู "สะใภ้พลิกล็อค" ทุกอาทิตย์
เดี๋ยวนะ ใครชอบเรื่อง "สะใภ้พลิกล็อค"
ใช่ มันเป็นหนังที่ดีนะ
- แต่ทุกอาทิตย์เนี่ยนะ - ใช่น่ะสิ
วันหนึ่งฉันก็เลยบอกว่า
"ถ้าฉันเห็นลุค วิลสัน สอนซาราห์ เจสซิกา พาร์กเกอร์
ให้ปลดปล่อยความเป็นตัวเอง อีกครั้งเดียว ฉันจะไม่ทน"
ฉันไม่เข้าใจ เขาบังคับให้มาคืนฉายหนังเหรอ
- เปล่า - งั้นก็ไม่ต้องไปสิ
ฉันไม่มีวัฒนธรรมเหรอ ฉันรักศิลปะ หรือจะเถียง
โอเค โทษที
แต่ฉันรู้จักคนที่อาสาทำงานห้องสมุด
ซึ่งเป็นที่ที่เขาเก็บดีวีดี ฉันก็เลยตกลงกับเขาว่า
"ฉันจะให้เจลโลทั้งเดือน ถ้าแผ่นสะใภ้พลิกล็อคหายไป"
ฉันรู้สึกว่ามันจบไม่สวย
พอคืนฉายหนังเวียนมา เราก็ต้องดู "คริสต์มาสอินคอนเนตทิคัต" ซ้ำ
แต่แล้วดีวีดีก็หายไปอีก เราจะทำยังไงกันดี
บิ๊กแอนดี้เริ่มหัวเสียแล้ว คนของเขาหงุดหงิดกันมาก
แล้วฉันก็บอกว่า "เพื่อนๆ
อาทิตย์นี้เราดู 'พีซซิสออฟเอพริล' ดีไหม
ลองเปลี่ยนแนวบ้าง แพทริเชีย คลาร์กสันแสดงด้วยนะ"
แล้ว
- คลั่งกันใหญ่เลย - เข้ จริงเหรอ
ไม่ แย่กว่านั้น บิ๊กแอนดี้ ตกหลุมรักเรื่อง "พีซซิสออฟเอพริล"
เราเลยต้องดู "พีซซิสออฟเอพริล" ทุกอาทิตย์
หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลย
นี่แหละชีวิตฉัน
โทษที มันฟังดูแย่จริงๆ
ใช่ ทำไงได้ ชีวิตมันเส็งเคร็ง แต่เดี๋ยวเราก็ตาย ถูกไหม
บางทีน่ะนะ
บางทีชีวิตมันเส็งเคร็ง แล้วเรายังต้องมีชีวิตอยู่ต่อ
นั่นสิ
เป็นคืนที่ดีนะ
อือ
ดีจัง
คำบรรยายโดย ปุณณกันต์ วันแอเลาะ