POHAMUJ ENTUZJAZM
DRUGI SEZON HITU "MŁODY LARRY"
NOWA GWIAZDA AMERYKI
GOTOWA NA WIĘCEJ
Kocham cię, Ameryko!
A ty kochasz mnie!
Prosto z Hollywood - Jimmy Kimmel Live.
Dzisiaj Maria Sofia Estrada.
Miło cię tu gościć.
Jest prawdziwą gwiazdą serialu "Młody Larry".
To ja.
Przyćmiła resztę.
To prawda.
Nie brakuje ci pewności siebie.
Dlaczego dostałaś tę rolę?
Byłam najlepsza.
Często improwizujecie?
Jest scenariusz, ale zmieniam większość moich kwestii,
sprawiam, że są lepsze.
Mam przyznane odszkodowanie, ale potrzebuję gotówki.
Dzwoń na 877-KASA-JUŻ!
Zasądzono mi rentę, ale potrzebuję gotówki.
Dzwoń na 877-KASA-JUŻ!
Przestań z tą reklamą.
Nie chcę jej słuchać. Nie śpiewaj tego w domu.
Nie mogę przestać.
Przestań!
- Gdzie mleko owsiane? - Tutaj.
A, pan Nie Przestanę Pić Migdałowego.
Bo co mówiłam?
- Jest złe. - Pamiętasz?
Że pestycydy, których używają do ich uprawy...
zabijają pszczoły.
Przykro mi, ale mówię to jako jej sponsor -
nie zniesie rozstania.
Ile mam wytrzymać?
Nie wprowadza się zmian przez 90 dni.
Ale w jej przypadku - co najmniej pół roku.
Pół roku?
Musisz mi obiecać.
Pół roku.
Obiecaj.
A gnicie korzeni...
Mleko owsiane.
Jedyna opcja.
W drodze do klubu kup mi to na haluksy.
- Nie jadę do klubu. - Gdybyś jechał.
- Nie jadę. - Kiedyś pojedziesz.
Kupisz? Czarne albo białe.
Rozmiar XL.
Mam przyznane odszkodowanie, ale potrzebuję gotówki.
PAŹDZIERNIK
1 LISTOPADA
Siri, trasa do Wolfsglen.
Trasa do Great Wolf Lodge.
Nie, do restauracji Wolfsglen.
Znalazłam:
Wood's Ogrody na Benedict Canyon.
Siri! Restauracja Wolfsglen w Westwood.
Znalazłam: restauracja Wolseley w Burbank.
Nie słuchasz!
Powiedziałem: restauracja Wolfsglen w Westwood!
Uwzględniać - wziąć pod uwagę.
Nie, idiotko!
Restauracja Wolfsglen w Westwood!
Znalazłam: sklep odzieżowy Jay Wolf.
Pojebało?! Restauracja Wolfsglen!
Nie zrozumiałam.
Pieprzona debilka!
Wolfsglen, ty pizdo!
Glista - powszechny pasożyt.
Powiedziałem "ty pizdo"!
- Nie zrozumiałam. - Nazwałem cię pizdą!
Znalazłam: Carson City w Nevadzie.
Zamknij się!
Znalazłam: wełniana rękawica.
Zamknij mordę!
Nie zrozumiałam.
Pieprz się!
Ktoś ci zapłaci, żebyś przyjechał na przyjęcie urodzinowe w Atlancie?
- Idiotyzm. - I to kupę kasy.
- Serio? - Szaleństwo.
Kto to? Wie, kim jesteś?
Biznesmen z Afryki, uwielbia "Młodego Larry'ego".
Maria Sofia też tam będzie.
Czyli ona jest atrakcją.
Leon też jedzie, jego ciotka tam mieszka.
- Pamiętasz ją? - Jasne. Pozdrów ją.
- Masz opowiadać dowcipy? - Dobrze, że o tym wspomniałaś.
- Wpisz to do umowy. - Jasne.
Żadnych przemów, żadnego stand-upu, żadnych toastów.
Uścisnę dłonie i będę serdeczny.
Potrafisz być?
Tak myślę. Potrafię?
- Chyba tak. - Spróbuję.
Przyniosą nam to jedzenie?
- Wierzyć się nie chce. - Minęło pół godziny.
Zamówiłem zupę i kanapkę.
- Mogę... - Przepraszam.
Czekamy od pół godziny.
Państwa kelner jest trochę rozkojarzony.
Jego matka zmarła kilka dni temu.
- I przyszedł do pracy? - Po co?
Powinien przeżywać żałobę w domu.
Nie możemy się poskarżyć.
Żadnych skarg.
Sytuacja bez wyjścia.
I dostanie napiwek kondolencyjny.
- Nie masz wyboru. - Pytanie.
- Co się tu dzieje? - Co?
- To coś nowego. - O czym mówisz?
Farbujesz włosy?
Nie wiesz, że są brązowe, chociaż były siwe?
- Po co to robisz? - Bo chcę.
- Bo chcesz? - Tak.
Ty, a nie Lady Makbet?
Chciałbyś mieć żonę, która by o ciebie dbała.
Chciałbyś.
Prawie się oplułem.
Zrobiłeś to z własnej woli, prawda?
Wreszcie, jedzenie.
Benny. Przykro mi z powodu mamy.
Bardzo dziękuję.
- Co on robi? - To potrwa wieki.
Matkę ma się tylko jedną.
Jestem zrozpaczony.
Mówi o matce.
Nie wierzę.
A moja zupa stygnie.
I moja zapiekanka.
Ale zabiła ją sepsa.
- Umieram z głodu. - Ja też.
Muszę.
To duży ciężar.
Moje kondolencje.
Uprzedzałeś ciocię, że przyjedziesz?
Starszych ludzi się nie zaskakuje.
O mało nie zabiłem tak wujka. Brał kąpiel.
Krzyknął: "Co jest, kurwa?!".
Umarłby tak.
- Nie zaskakuj starszych. - Nie.
- Rozumiesz? - Rozumiem. Dlaczego pytasz?
To nie takie trudne.
Proste zdanie. Zrozumiałem je.
To znowu ty.
- Trzeci albo czwarty raz. - Znowu?
- Przepraszam. - To kłopot.
Dla mnie.
Ostatnio zadzwoniłem do kolesia, z którym nie gadałem 14 lat -
musiałem udawać, że celowo.
Mamy zjeść kolację.
Ja noszę telefon z przodu.
Ale czasem wybieram numer fiutem.
Fiutem?
Raz przypadkowo zamówiłem pizzę.
Koleś przyjeżdża, "Zamówił pan pizzę".
Mój fiut.
Czasem słyszę, jak wybiera numer.
Rozumiesz? "Co robisz?".
- Rozumiesz? - Rozumiem.
- Właśnie. - Ty rozumiesz?
- Rozumiesz? - Ty rozumiesz?
- Jest.
O rany.
To przeginka.
Przegina.
Słaby widok.
Kogo tu mamy?
Księżniczka przybyła.
Trochę późno.
Nie odlecą beze mnie.
- Co to? - Mój pies wspierający, Pechuca.
Pies wspierający?
Co za ściema.
Nie powinni cię wpuszczać, jeśli masz problemy.
- To nie ściema. - Ma nadwagę.
Doliczą ci karę.
Są jak rybki, łatwo je przekarmić.
Nie dokuczaj jej.
- Przecież nie rozumie. - Jak to nie?
Trzeba mieć samoświadomość, żeby wiedzieć, że ktoś ci dokucza.
Nie powie: "Co powiedziałeś?".
Patrz. Ej, tłuściochu.
Grubas z ciebie.
Niski, gruby pies.
Widzisz? Nie rozumie.
Chodź, Pachuca, Nie chcemy się spóźnić.
Będą podawać posiłek.
Nic już nie jedz.
- To słyszała. - Powiedziałeś jej.
Sprzątanie!
Zapraszam.
Dzień dobry.
Jakiś problem?
Co ta za mina?
Wrócę.
Chwila. Zrobiłem coś złego?
To typowy pokój.
Porozrzucane ubrania, bielizna, skarpety.
- Wrócę. - Tak się zachowują ludzie w hotelu.
Skarpety na podłodze. Nie jestem w domu.
Jestem zaskoczony.
Nie rozumiem. To typowy pokój.
Zawsze myślę o sprzątaczkach.
Gwarantuję, że zostawię napiwek. Gwarantuję.
- Wrócę. - Rozczarowałem panią.
- Wrócę później. - Co zrobiłem?
Jestem w hotelu.
To pierwszy pokój, jaki pani sprząta?
Boże.
Chodź, Pechuca.
Kocham cię.
Chodź.
Mój Boże! Jesteście!
Dobrze cię widzieć.
No proszę!
Przywiozłam prezent.
Tak urocza jak na ekranie.
Też masz?
Dzięki. Wejdźcie.
Larry, coś ci pokażę.
Wiesz, kto to?
O rany.
No proszę.
Jaki przystojniak.
Miałem wysoką średnią.
Zaliczania.
Czerwony pasek.
Dobrze cię widzieć.
Szmat czasu. Świetnie wyglądasz.
- Ty też. - Serio?
- Owszem. - Co to?
Liczy się każdy głos. Wybory za dwa dni.
- Słyszałem. - Tak?
Częstuj się.
Podam twoje wino.
Słabo wygląda.
Niejadalnie.
Co robisz?
Widziałeś?
- Zabrałaś mi okulary? - Świetne.
Dlaczego je zabrałaś?
Chciała wypróbować coś nowego, dałam jej twoje.
- Mogłaś spytać. - Odmówiłbyś.
- Serio? - Dobrze w nich widzę.
Te same moce.
Możesz mi oddać?
Masz, proszę.
- Co jest? - Co się stało?
"Co cię stało?" Nie pasują.
Wygięłaś je.
Nie, już takie były!
Wcale nie!
Widzisz jej głowę?
Nie możesz zakładać czyichś okularów.
- Masz wielką głowę. - Nie mam wielkiej głowy!
Jest jak dynia.
Ty masz głowę jak orzeszek!
- Widzisz to? - Wiesz co?
- Spójrz! - Widzę!
- Nie trzymają się! - Dobra!
Mam zapasową parę, pożyczę ci.
Zaraz wrócę.
Co z tobą?
Ma wielką głowę. Zepsuła mi okulary!
W czym problem?
Jestem w Atlancie. Nie mam zapasowych.
Dziś przyjęcie. W tych nie pójdę.
Nic nie widzi.
Co robisz?
Zabieraj tłusty tyłek z mojej kurtki!
Pechuca nie jest gruba!
Ostrzegałem tłuściocha!
Nie mów tak do niej!
Dobra. Dosyć tego.
Trzymaj.
Pożyczę ci je,
ale oddaj, zanim wyjedziesz z Georgii.
- Idiotyzm. - Przymierz.
Dobrze w nich widzisz?
Tak.
O to chodziło.
- Jak wyglądają? - Na tobie? Idiotycznie.
O nie!
Cześć.
Ligaya.
Tak to się wymawia?
Piękne imię.
Piękne, zagraniczne imię.
- Podoba mi się. - Damskie okulary?
Ktoś zepsuł moje.
À propos, mam pytanie hipotetyczne.
Gdyby gość upuścił okulary do sedesu,
kto je stamtąd wyjmie?
Pani czy gość, który nigdy nie wkładał ręki do toalety?
A może sprzątaczka, która jest przyzwyczajona?
Zresztą ma rękawiczki, sprzęt i plan.
Co wtedy?
Pytam poważnie.
Muszę pracować.
Co z okularami? Wyjmie je pani?
Sam pan wyjmie!
Nie mówiłem, że są moje.
To pytanie hipotetyczne.
Czyli możliwe albo nie.
To tylko pytanie.
Co za zrzęda.
No proszę.
Jesteśmy.
O rany.
Larry David, Maria Sofia.
Witam.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- To zaszczyt was u mnie gościć. - U ciebie?
Tak.
- Michael Fouchay? - Tak. To moje urodziny.
Myślałem, że jesteś Afrykaninem.
Jestem z RPA. Urodziłem się w Johannesburgu.
Mój kumpel, o którym mówiłem.
- Leon Black. - Przybij.
- Miło mi. - Mnie również.
- Ładny dom. - Witamy.
Coś się zmieniło.
Ktoś mi rozciągnął okulary, te są pożyczone.
Wyglądają lepiej niż jego.
Zabawna jest. Wyglądają bardzo artystowsko.
- Wiem. - Bystrzacha z ciebie.
Co jest?
Mówi ludziom, że jest z Afryki?
Jeśli to jest Afrykanin, to ja jestem...
Jak się nazywa ten chłopak z książki z piegami i w ogrodniczkach?
- Zawsze przemoknięty? - Huckleberry Finn?
Właśnie.
Wiele osób chce cię poznać.
- Tak? Mnie? - Jasne.
Gdzie żarcie?
Tam mamy wspaniały bufet.
- Czuj się jak u siebie. - Spoko.
Zdrowie, bracie.
Straciłeś połowę bufetu.
Wystarczy dla wszystkich.
Chcę, żebyś poznał Brookie.
Tam jest. Złapiemy ją potem.
Pokochasz ją.
Gdy ludzie tak mówią, nastawiam się, że będzie odwrotnie.
Brookie ma pecha.
- Brooke. - Kto?
Nazywaj ją Brooke.
- Powiedziałeś Brookie. - Tak mówią jej bliscy.
Ja nie mogę?
Nie.
Mogę cię przedstawić innym?
- Oczywiście. - Poróbmy zdjęcia.
Cudownie.
Podpiszesz dla mnie?
Dla Allie, twojej największej fanki.
Wiesz, co mnie drażni?
- W sklepach mają zielone i białe torby. - Zgadza się.
Wkładają białe na miejsce zielonych.
- I odwrotnie. - Rozumiesz?
- Jasne. - Tobie też się to zdarza?
Zielone do białych.
Cholera!
Odłożyły maskary, ale Hannah swoją zabrała.
Hannah zabrała swoją.
Tak było.
Zabrała ją!
STO LAT! Cholera.
Tort urodzinowy.
Zauważyłeś, że na zdjęciach wyglądamy gorzej niż w lustrze?
To dlatego, że w lustrze widzimy to, co chcemy widzieć.
- Głęboka myśl. - Byłeś w Afryce?
- Nie. Ale chciałbym pojechać. - Czarny jedzie do Afryki
- tak jak Żyd do Izraela? - Jeśli jedziesz, żeby się rżnąć.
Zaplanujmy wyjazd. Kongo.
- Nieźle. - I Tel Awiw.
- Ja zaliczę twoje, ty moje. - Pięknie. Jest plan.
Idę po dolewkę.
Na razie, playboyu.
Cześć.
- Cześć. - Michael mi o tobie mówił.
- Jestem Brooke. - Larry.
Miło cię poznać.
Ciebie też, Brookie.
Brooke.
- Słucham? - Mam na imię Brooke.
Michael wspomniał o Brooke i Brookie.
Mam na imię Brooke.
Nazywa cię Brookie.
Bliscy nazywają mnie Brookie.
Nowi znajomi - Brooke.
Długo trzeba cię znać, żeby Brooke stała się Brookie?
Brookie!
- Carl! - Wypatrzyłem cię.
- Poznałeś Larry'ego? - Jeszcze nie. Jestem Carl.
- Fajnie, że tu jesteś. - Dzięki. Miło mi.
Zaniosę to Cynthii.
Jeszcze pogadamy.
Miło było, Larr.
Pa, Brookie.
- Co powiedziałeś? - Żegnałem się z Brookie.
- Nazywasz ją Brookie? - Tak.
- Długo się znacie? - Poznaliśmy się na kolacji.
- Widzisz ją po raz drugi? - Owszem.
I mówisz na nią Brookie?
Na kolacji też tak mówiłeś?
- Tak myślę. - Nie powiedziała: "Mów mi Brooke"?
- Nie. - Znasz zasadę Brooke-Brookie?
Pierwsze słyszę.
Chyba ją łamiesz.
Oświeć mnie. Jak to ją łamię?
Tylko bliscy mogą ją nazywać Brookie.
Jest tu ktoś z tej kolacji?
Tak. Brookie.
- Ktoś jeszcze? - Ja.
Carl.
Bardzo ciekawe.
Tak?
Rozgryzę to.
Wspaniale.
Jeszcze jedno?
Larr. Robimy zdjęcie grupowe.
Teraz nie mogę.
Zdjęcie grupowe!
- Przepraszam. - Tak?
Muszę przyznać, że nie rozumiem zasady Brooke-Brookie.
- To nie zasada. - Nie zgodzę się.
Carl, który ledwo cię zna, nazywa cię Brookie,
natomiast mnie poinstruowałaś,
że mam na ciebie mówić Brooke.
Carl to świetny gość.
Nie jest świetny. Rozmawiałem z nim.
Gdybym miał zasadę Larr-Larry, Carl nie nazywałby mnie Larr.
Mam cię nazywać Larr?
- Nie mam zasady Larr-Larry. - Ja nie mam zasady Brooke-Brookie.
Masz. Ale stosujesz ją tylko do mnie.
Mam na mię Brooke.
Miłego wieczoru.
- Sto lat. - Dzięki, bracie. Wielkie dzięki.
Serio?
Bardzo dziękuję.
Zapraszam ponownie.
Okej.
Dzięki. Pa.
Dobra.
Udało się.
Przyszliśmy na imprezę, wyszliśmy.
Ciekawa sprawa.
Było miło.
I tyle.
Co słychać? Jestem w dobrym hotelu.
Pechuca, nie!
Boże.
Co jest?
Stoisz na drodze.
Obśliniła mnie!
Nie krzycz przy niej. Jest wrażliwa.
- Muszę wyczyścić spodnie. - I tak są słabe.
Pieprzony pies.
- Przepraszam. Gdzie podają śniadanie? - Śniadanie?
To...
Będzie łatwiej, jeśli pójdę z panem.
To zbyteczne. Proszę wskazać kierunek.
Chętnie pana zaprowadzę.
Nie musi pan. Sam znajdę.
Pójdę z panem.
Tędy proszę.
Co?
Serio?
Jest pracownicą miesiąca?
Pracuje od sześciu lat. To jej ostatni miesiąc.
Wszystko jasne.
Halo?
Złe wieści.
Michael Fouchay nie chce ci zapłacić.
Jak to? Dlaczego?
Nie wiem.
Nie oddzwania, nie odpisuje - nie wiem, co robić.
Co za tupet!
Nie chce płacić?
- Niewiarygodne! - Wiem.
Mam wizytówkę z adresem.
- Odzyskam kasę. - Tak zrób.
Na razie.
Miło znowu widzieć!
150 milionów?
Dam tyle, co Elon.
Miałem z nim lecieć, ale polecę sam, trudno.
Muszę... Oddzwonię.
Mogę pomóc?
Podobno nie chcesz mi zapłacić. To prawda?
Owszem.
Żartujesz?
Nie zapłacę, bo złamałeś warunki umowy.
Warunki umowy?
- Co? - Miałeś być serdeczny.
Nie byłeś.
Twierdzisz, że nie byłem serdeczny?
Oczywiście, że byłem.
- Wiesz, co to znaczy? - Jasne, że wiem.
Miałem być miły, uprzejmy i nie mówić ludziom, co o nich myślę.
- I taki byłem. - Wcale nie.
Rozumiem.
Chodzi o twoją przyjaciółkę Brookie?
Bo nazwałem Brooke Brookie?
Carl też tak ją nazwał.
Widział ją raz w życiu. Co ma Carl, czego ja nie mam?
Nie obrażaj kobiety, której nie znasz. To niegrzeczne.
- Ale to nieistotne. - Carl też jej nie zna!
Nie chcę tego robić po amerykańsku i na ciebie krzyczeć.
Możemy się cofnąć i zrobić to po afrykańsku?
Źle zaczęliśmy. Trzeba zagoić tę ranę.
- Do dzieła. - Słyszałeś o KPP?
- Co to? - Komisja Prawdy i Pojednania.
O niej słyszałem.
Tak rozliczyliśmy apartheid.
Zróbmy coś podobnego.
- Siadaj. - Chętnie. Usiądę.
Dziękuję.
Ja będę Desmondem Tutu i zadam ci pytania.
- Ty? - On zadawał pytania.
Ja jestem ofiarą.
Ja powinienem być Tutu.
- Nie możemy obaj być Tutu. - Nie możemy.
To będę Frankiem.
Możesz być Tutu.
Larry, dzięki, że przyszedłeś.
Spoko, panie Tutu.
Powiesz tu zgromadzonym,
czy uważasz, że wypełniłeś warunki umowy?
Starałem się.
Udawałem serdeczność i zainteresowanie.
Oczekiwałem czegoś więcej od mojego idola.
Zawodzę siebie całe życie.
Przyznasz, że zepsułeś mi przyjęcie?
Psuję każde przyjęcie.
- Mam złą energię. - Spodziewałem się wdzięczności.
Naprawdę się starałem.
Nie znoszę ludzi, ale muszę wśród nich przebywać.
Czuję, że jesteś szczery.
Nie jest łatwo przyznać, że się nie lubi ludzi.
Nie lubię samego siebie!
KPP nauczyła nas,
że możliwe są różne przyjaźnie.
- Czuję, że coś nas łączy. - Nie sądzę.
Wiesz, co zrobię? Zapłacę ci.
Boże. Poważnie?
Zapłacę. Tak.
- Czuję ciepło. - Widzisz?
Mogę cię o coś poprosić?
Podpiszesz to dla młodego?
Oczywiście.
Dziękuję.
To miłe. Dzięki.
- Dla twojego syna? - Tak.
Tego, z którym rozmawiałem.
- Właśnie. - Kramena.
- Co? - A, dla syna.
Tak, dla syna.
- Simona. - Tak powiedziałem.
Sprzątanie!
Dupek!
Zostawił napiwek w sedesie.
To moje rzeczy!
- Zły człowiek. - Oszalała pani?
Boże. Dosyć!
Dlaczego pani to robi?
Wrzuciłeś napiwek do sedesu, ja wyrzucam ubrania.
Jak to?
Nie włożyłem pieniędzy do sedesu!
Wariatka.
Oszalała pani.
Odejdę z hukiem!
Miło było cię widzieć.
Świetnie się bawiliśmy.
Nie musisz się spieszyć z czekiem.
Możesz pozdrowić Simona?
Uwielbiam go.
Chętnie z nim pogadam na Zoomie.
Umówimy się.
Zapłaci ci?
- Tak, zapłaci. - Mnie też.
Groził, że mi nie zapłaci?
Bo nie byłem uprzejmy?
Upierdliwy gość. Wciąż o coś prosi.
Mam rozmawiać z jego synem?
Będzie musiał ufundować budynek, żeby go wzięli na studia.
Wiesz, co jest najgorsze?
Udaje Afrykanina.
Nie jest Afrykaninem, jest z RPA!
- Złaź z telefonu! - Chodź tu.
Halo?
Żegnam.
Jedź prosto. To gdzieś tutaj.
- Nie jedziemy na lotnisko? - Oddam okulary cioci Rae, głosuje.
Tutaj. Po prawej.
GŁOSUJ TUTAJ
LOKAL WYBORCZY
Pewnie im gorąco.
Tu jest. Proszę stanąć.
Ciociu Rae.
Co słychać?
- Jak się masz? - W porządku. Ale...
No proszę. Co tu robisz?
Jedziemy na lotnisko, ale przyjechałem je oddać.
Pamiętałeś.
Żartujesz? Cały czas o tym myślałem.
Nie nosiłeś na głowie?
Obyś ich nie wygiął.
Założyłem wczoraj na tyłek.
Ale tu gorąco.
Straszny upał. Długo czekasz?
- Ponad dwie i pół godziny. - Co?
- Szaleństwo. - Okropność.
Żeby zagłosować?
Topię się.
- Mam wodę w aucie. Chcesz? - Bardzo.
Cicho, grubasie.
Proszę. Wiedziałem, że się przyda.
O tak.
- Dziękuję. - Proszę pana!
Granatowa marynarka!
- Ręce do góry. - Ja?
Tak, pan.
Jest pan aresztowany za naruszenie prawa wyborczego.
Jak to?
W stanie Georgia nie można częstować jedzeniem ani piciem
- ludzi stojących w kolejce do głosowania. - To barbarzyństwo! Poważnie?
- Śmiertelnie. Pójdzie pan ze mną. - Robi pan wielki błąd.
Przepraszam, zapomniałam.
Nie jestem stąd!
Wystąpiłem na imprezie i nawet mi nie zapłacono!
Chciałem być serdeczny. Serdeczny!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka