POHAMUJ ENTUZJAZM
Będę szczery.
W dzień jest znośnie, najgorzej jest w nocy.
Nie mogę spać. Koszmar.
Jesz dużo nabiału?
Mleko, ser wiejski, śmietanę?
Owszem.
Nie jestem lekarzem, ale to wygląda na alergię na laktozę,
albo nietolerancję.
Serio?
Czas wykreślić nabiał z diety.
Będzie ciężko. Uwielbiam ser.
Kto nie lubi camemberta z krakersami?
Camemberta? Co to?
Taki ser.
Pierwsze słyszę.
- Bardzo dobry. - Byłoby mi ciężko.
Jem tylko to.
Ja przestałem jeść migdały Marcona.
To orzechy?
Przepyszne.
Z olejem truflowym i solą.
Rewelacja.
Pojęcia nie mam, o czym mówisz.
Nie szkodzi.
Larry David! Jest pan wolny.
- Świetnie. - No proszę.
Przyszedł prawnik.
Miło było.
Jestem Joe D'Angelo.
Przysyła mnie pański menadżer.
Dam ci mój numer.
Będziemy w kontakcie.
- Ma pan telefon? - Jasne.
- Zapisze pan? - Jego numer?
Tak.
404-892-8042.
Mam.
- Zadzwoń kiedyś. - Jasne.
- Trzymaj się. - Dziękuję.
Chodźmy.
Larry - mogę po imieniu?
- Proszę. - Posłuchaj.
Będziesz odpowiadać z wolnej stopy.
- O co chodzi? - O nic.
Nie wiedziałem, że nie mogę częstować wodą.
Witaj w Georgii.
Chcę się przyznać do winy i wrócić do domu.
Taki jest plan.
Wyjedziesz w poniedziałek po lekkiej reprymendzie.
- Mam pytanie. - Jakie?
Ktoś mnie tu ściągnął na swoje przyjęcie, a teraz nie chce zapłacić.
Skupmy się na sprawie karnej, później pomówimy o reszcie.
To stresujące...
Mój bohater!
- Kocham cię, Larry! - No proszę.
DAJCIE MI PIĆ
WODA? TAK! WODA TO ŻYCIE
Ulubieniec liberałów.
Nie wierzę.
A jednak.
- No proszę! - Musiałem przyjechać.
Prawdziwy kumpel.
Wynająłem nam Airbnb.
Bagaż już tam jest.
Wszystko gotowe.
- To Joe D'Angelo. - Rozmawialiśmy przez telefon.
Joe?
Miło mi.
Wzajemnie.
- Dzięki za pomoc. - Jasne.
Mówię to wszystkim klientom.
Jesteś w dobrych rękach.
Miło było.
- Dziwne. - Niewiarygodne.
Wygląda jak Mocha Joe.
Widziałeś kiedyś takie podobieństwo?
Rozmawialiśmy tylko przez telefon.
Ktoś go polecił.
Czuję do niego odruchową antypatię.
Przepraszam, że go zatrudniłem.
Wciąż je farbujesz?
Podobają mi się!
- Nie wierzę. - Serio.
Wiem, że nie.
Nie jesteś ze sobą szczery. Trudno.
Przywitajmy fanów.
Cześć!
Dziękuję! Jak miło.
- To nasz dom? - Tak.
Mam ciekawostkę.
W areszcie czytałem w artykule,
że przez tysiące lat ludzie wkładali buty,
używając palca wskazującego jako łyżki do butów.
Za parę tysięcy lat ten palec
będzie wyglądał jak łyżka do butów.
O czym ty bredzisz? Łyżka do butów?
Spójrz!
Robi się płaski.
Wygląda jak inne.
O czym ty mówisz?
Jakieś bzdury.
Wygląda jak łyżka.
Co to tu robi?
Już tu był. Myślisz, że ja go postawiłem?
Nie wiedziałem, że tu jest.
- Okropność. - Wiem.
Nie możemy mieszkać z tym czymś.
Butelka wody.
Skandaliczne prawo.
Chylmy czoła przed Larrym Davidem.
Zrobił coś, co trzeba było zrobić.
Hej.
Co to jest?
- Co? - Ten dżokej.
Wiem.
Jesteśmy na południu.
Boże. Musimy się tego pozbyć.
- Zapomnij. - Nie mogę tu mieszkać.
Czuję się niekomfortowo.
To Airbnb. Wpłaciłam kaucję.
Zostaw to.
Widzisz, co się dzieje?
Odważna postawa.
Nie jak Rosy Parks w autobusie, ale też istotna.
Niesamowite.
To nie kazanie, ale co powiedział Jezus?
"Byłem spragniony, a daliście mi pić".
Tak jak Larry.
Republikanie naprawdę chcą go posłać do więzienia?
Nieźle.
Historia nabiera rozpędu.
Politycy i celebryci reagują na odważny gest Larry'ego Davida.
Larry David to człowiek czynu.
Widział niesprawiedliwość i próbował ją naprawić.
Tego potrzebujemy.
Robisz furorę.
Larry David zaryzykował.
- Boże. - Wystawił na szwank nazwisko i głowę.
Jesteś bohaterem.
Zaangażowanie to jego drugie imię.
Larry Zaangażowanie David.
Uwierzysz?
Niezły gość z tego Larry'ego.
- Owszem. - My wiemy lepiej.
Zmęczony?
Chcesz kawę?
Byłoby miło. Dziękuję.
Co z Hulu?
Jutro o 11.00 mamy zooma.
Jutro?
- Owszem. - Musisz to przełożyć.
Co z tobą?
- Cholera. Twoje urodziny. - Właśnie.
Żadnych zoomów.
- Żadnej pracy. - Jak to?
Co to, święto narodowe?
To dla nas ważny dzień.
- Może chodzić do łazienki? - Może.
Ty możesz robić, co chcesz,
ale Jeff jest mój cały dzień.
Masz 10 lat?
Gdybym się nie urodziła, świat byłby beznadziejny.
Gdyby to był ten film z Jimmym Stewartem...
"To wspaniałe życie"?
...i oprowadzał cię anioł, wszyscy mieliby cię gdzieś.
Zabawne.
Przyniosę ci kawę.
Szaleństwo.
I muszę kupić jej prezent.
Nie wiem, co i gdzie.
Zawsze jest rozczarowana, a nie chcę pójść z torbami.
To frustrujące.
Musisz myśleć o innej osobie.
Okropność.
Mam pomysł.
- Nie chcesz dużo wydać? - No.
- I chcesz, żeby się cieszyła. - Mhm.
Kupujesz dwa, dajesz jeden
i obserwujesz reakcję.
Jeśli jest rozczarowana,
wyjmujesz drugi.
Jeśli jest zadowolona, zwracasz go.
Dlaczego na to nie wpadłem?
Dzięki.
- Dzięki. - Co jest, kurwa?
Co to jest?
Okropność.
- Przechodziliście obok niego? - Nie!
Zobaczyłem go dwie minuty temu.
Przybiliście żółwika?
- Nie przybiliśmy. - Co jest?
Zanieśmy go do garażu.
Chcesz? Do dzieła.
Wynieśmy go.
Ciężki.
- Trzymacie? - Tak!
W porządku?
Cholera.
- O rany. - Wstań.
- Co zrobiłeś? - Ja?! Wiedziałem, że tak powiesz.
- Trzymałem najcięższą część! - Sam wybrałeś.
- To twoja wina. - Chciałeś iść z tyłu!
- Rozbiłeś go. - Co się stało?
Co zrobiliście?!
Mieliśmy wypadek.
Dlaczego to przestawialiście? To nie nasz dom!
Musicie znaleźć drugiego.
Nie stracę kaucji.
Kupcie drugi.
Taki sam!
Możemy w twoje urodziny?
Jezu.
Wezmę prysznic i... Jak to znajdziemy?
- Musimy też kupić prezent. - Wiem.
To przytłaczające.
- Nie wiem, co kupić. - Nie zazdroszczę.
To ty dałeś tej kobiecie wodę.
Tak, to ja!
A ty nosisz sweter wokół szyi.
Co jest?
Tutaj. Spójrzcie.
Do dzieła.
To sklep dla Susie.
Straszne rzeczy.
Może to?
Idealne.
Obejrzę okulary.
- Serio? - Kupię prezent numer jeden,
wy - numer dwa.
Na razie.
Mam kupić jej prezent? Szaleństwo.
Co kupić komuś, kto już ma takie śmieci?
Wiesz co?
Przycisnęło mnie.
Mam do zrobienia inną dwójkę.
Mają tu łazienkę?
Mają.
Ale musiałbyś coś kupić.
Panowie.
Mogę pomóc?
Tylko oglądamy.
Mamy nowe kapelusze.
- Filcowe? - Owszem.
Chciałby pan przymierzyć?
Mógłbym skorzystać z toalety?
Z toalety?
Teraz?
Owszem.
- Tędy proszę. - Dziękuję.
Patrz, Susie.
- Idziemy. - Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
Mówiliśmy o kapeluszach.
Tak, ale rozmyśliłem się.
Toaleta jest tylko dla klientów.
Zamierzałem coś kupić, ale nie znalazłem niczego ciekawego.
Ile by pan zapłacił za skorzystanie z toalety?
500.
500?
Znalazłem parę idealną dla niej.
- Wspaniale. - Co wy macie?
Co my mamy?
Szukaliśmy
i znaleźliśmy...
tę torebkę.
Tę? Idealnie.
Dzięki. Świetny wybór.
Znaleźliśmy ją w sklepie.
Jestem klientem.
On jest.
Pan jest kolegą, który się u nas załatwił.
Mogę pomóc?
- Dzień dobry. - Co słychać?
Chcę kupić...
To dżokeje ogrodowe?
Zgadza się.
Dżokeja.
Zauważyłem, że łączy ich
tożsamość etniczna.
Ma pan...
ciemniejszych?
Ciemniejszych?
Czarnych?
Chce pan czarnego?
To nie tak.
To długa historia.
400-letnia.
Zaczęła się w Nigerii.
Też mam do nich awersję.
Ale chce pan kupić.
Długa historia.
Muszę go odkupić.
Jednego już pan miał?
Ten jest podobny do...
Czarnego.
Mam pytanie.
Sprzedaje pan...
czarną farbę?
Nie. Nie mamy farby.
Pastę do butów?
Ani pasty, ani smoły.
Wie pan co?
Wezmę go.
Coś wymyślę.
Jest biały.
Wiem.
Kogoś mi przypomina, ale nie wiem kogo.
Nie kupiłeś farby?
Nie znalazłem otwartego sklepu.
Susie zaraz wróci.
Co zrobimy?
Masz pastę do butów?
Nie.
Na co patrzysz?
Nieźle.
Świetny pomysł.
Jest Susie. Spadamy.
Kurwa.
Cześć!
No proszę.
Popatrzmy.
- Taki sam? - Tak.
- Na pewno? - Wziąłem ze sobą głowę.
Odpuszczam wam. Nie róbcie już żadnych głupot.
Żadnych głupot.
Nie stracę tej kaucji.
No proszę.
Dobra robota.
Posprzątajmy to.
Przez tysiące lat ludzie wkładali buty,
używając palca wskazującego jako łyżki.
I nasze palce...
- Wszystkiego najlepszego! - Dla mnie?
O, skarbie!
Okulary?
Wspaniałe.
- Podobają się? - Owszem.
Podobają się.
- Piękne. - Pokaż.
Na Long Island powiedzieliby: "Zabójcze".
To prawda.
Miła pamiątka z Atlanty.
Prezent urodzinowy.
- Spisałeś się. - Dzięki.
SMS-y z życzeniami.
O rany.
Co jest?
Mam spotkanie z prawnikiem...
Zobaczymy się później.
Nie mogę jechać sam, bo nie wiem, co robię.
Gdybym mógł zabrać Jeffa...
Wiem, że to twoje urodziny,
ale potrzebuję wsparcia.
To jej urodziny.
Próbowałem to przesunąć,
ale trzeba złożyć dokumenty.
Wiesz co?
Takie jest życie.
To ważne.
Jedźcie i wracajcie.
- Zaraz będziemy. - Godzina, półtorej?
Niedługo.
Sammy dzwoni.
Puenta artykułu?
Za tysiące lat palce będą wyglądały jak łyżka do butów.
Już to widać.
Widzisz kształt?
Płaski.
- Niewiarygodne. - Wiem.
Droga była.
- Miałeś rację. Dzięki. - Oddajmy ją.
Drugi prezent?
Podstępne sukinsyny.
Co oni robią?
Idioci.
Przepraszam, chcę to zwrócić.
- Chce pan zwrócić? - Tak.
Nie jest panu głupio?
- O czym pan mówi? - Po tym, co pan zrobił?
Co zrobiłem?
A, skorzystałem z toalety. Popełniłem straszną zbrodnię.
To nie ja jestem klientem, tylko on.
Właśnie. Nie był pan klientem i nie miał zamiaru być.
To nie toaleta publiczna!
Dobra, dosyć.
Kupię coś.
Zadowolony?
- Tak. - Co mogę tu kupić?
Mam pomysł.
Podkreśli kolor oczu.
- Rzeczywiście. - Przymierzmy.
- Boska. - Wspaniała.
Nie noszę takich rzeczy, ale...
Pasuje.
Dżentelmen z południa.
Wezmę. Podkreśla kolor oczu.
650 dolarów.
To nie potrwa długo.
Napiszę, gdy skończę.
Powodzenia.
Pozdrów prawnika.
Myślałam, że zemdleję.
Powiedziałam, że jestem spragniona,
więc przyniósł z auta butelkę wody.
Od razu poczułam się lepiej.
Dzięki, skarbie.
Długo pani stała w kolejce?
Dwie i pół godziny.
Skandal.
Jako twój adwokat, chcę być uczciwy.
Przyznasz się do winy, tak?
- Tak. - Chwila.
Myślałam, że pomożesz nam znieść złe prawo.
Przyznasz się?
- Jak to? - Musi.
Nie! Pomoże nam walczyć.
Będę walczył.
Na swój sposób.
Czyli nam nie pomożesz.
Nie chcę siedzieć!
Ludzie cię mają za bohatera.
Spodziewałam się po tobie czegoś więcej.
Coś się przypala! Co tam robisz?
Skończył się sos, użyłem keczupu.
Co gotujesz?
Masz tylko keczup i spaghetti.
- Przyznasz się? - Jasne.
Świetnie.
Rany.
Piłeś tu kawę?
Niesamowita.
Chciałem spytać, gdzie kupuje ziarna, ale...
Chodzi o ziarna.
Tak mawiał mój tata.
Chodzi o ziarna.
Nie masz ziaren, nie masz kawy.
Lubisz kawę?
Spróbuj.
Najważniejsze są ziarna.
Spytam, gdzie kupiła.
Bez ziaren nie ma kawy.
Spróbuj. Piłeś tu kawę?
Lubisz kawę?
- Nie wytrzymam dłużej. - Co jest?
Przypominasz mi kogoś,
kogo nie znoszę.
Wybacz.
Jak poszło?
- Zwolniłem prawnika. - Mocha Joe?
Mocha Joe.
- Jest milion stopni? - Niewiarygodne.
Totalny skwar.
Co to za pogoda.
- Szaleństwo. - Nigdy nie było mi tak gorąco.
Chcecie mi coś powiedzieć?
Gdzie byliście?
U prawnika.
Tak?
U prawnika?
Z prezentem?! U prawnika, kurwa?!
Chciałem wyrazić wdzięczność.
Serio?
Jak mu się spodobał prezent?
- Podobał się. - Bardzo.
Co za ściema.
Widziałam na nagraniu, że wynosicie pudełko.
Dajesz prezenty jakiejś lokalnej dziwce?
Żadnej dziwce.
To dla kogo ten prezent?
Byliście tacy podekscytowani.
Przybiliście piątkę.
- Dla kogo ten prezent? - Dla ciebie.
Myślisz, że uwierzę?
Gdzie jest?
Zwróciłem.
Zwróciłeś?
Drogi był.
Co z tego?
Podobał ci się pierwszy, więc drugi był zbędny.
Nie mogłeś dać dwóch? Co to było?
Torebka.
Więc w moje urodziny
marnujesz czas na zwracanie prezentów.
Wspaniały pomysł.
Brawo.
Boże.
Boże. Co tu się dzieje?
Co to, kurwa, jest?
Farba do włosów.
Dobra.
Tym razem przesadziliście.
Kupcie czarnego dżokeja, już!
Bez wymówek!
I torebkę też chcę.
To Giuliani!
- Dlatego wygląda jak dupek! - Idźcie!
- Giuliani! - Już!
Mam, kurwa, urodziny!
Wszystko popsuliście!
Dokąd teraz?
Musicie pojechać trochę dalej.
Kieruj nas. Co teraz?
Powiem, kiedy skręcić.
Te czarne dżokeje to obciach.
To powinien być czarny lekarz ogrodowy ze stetoskopem na szyi.
- Totalnie! - Wizyta domowa.
Idealnie.
Albo prawnik z teczką.
Spójrzcie, tam.
Niezły.
Dzień dobry. Chciałby pan sprzedać swojego dżokeja?
Nie.
Nie!
Wynocha stąd!
Tak?
Dzień dobry. Przepraszam, że przeszkadzam.
Poznaję pana.
Przyjechał pan zakłócać nasze wybory.
Tak, to ja.
Po co panu mój dżokej?
Moja siostra rasistka jest chora.
Poprawiłby jej humor.
- Brzmi znajomo. - Nic z tego.
Co teraz?
Musimy coś zrobić.
Do kogo dzwonisz?
Larry! Co słychać?
Cześć, Emmet.
Powiem ci coś.
Ograniczyłem nabiał i od razu mi lepiej.
Czuję się jak milion dolarów.
Wspaniale.
To dzięki tobie.
Dziękuję.
Chciałbym się jakoś odwdzięczyć.
Właściwie...
Tylko ostrożnie.
Mam. Przesuń tam.
Będzie dobrze.
- Dzięki. - Spoko.
- Wielkie dzięki. - Przyjemność po mojej stronie.
Od kiedy skończyłem z laktozą, zaczynam od nowa.
Ta figurka?
To ostatnia rzecz, jaką kradnę.
- Poczekaj. - Co?
- Nie ruszaj się. - Dobra.
Co to jest?
- Co to? - Trzymaj.
- To dla mnie? - Przymierz.
Cholera!
Śmiało.
- Dobry Boże. - Larry David umie się odwdzięczyć.
No proszę.
- Prawdziwy dżentelmen z południa. - Pasuje.
- Miło było. - Wzajemnie.
Chłopaki, szerokiej drogi.
Wpadnijcie z wizytą.
Dobrze się pastor bawi?
Jedzcie, ile chcecie.
Chester, dołóż tu żeberek.
Jedno? Oszalałeś?
- Tak jest. - Idę.
Co za tłum.
Kościelny grill.
Na razie.
Larry jest z tobą?
- Jest. - Larry!
Wysiądź.
To Larry David.
Oklaski.
Przywitajcie go.
- Cześć. - Widzisz tych ludzi?
Kochają cię. Nie rozczaruj ich.
Wysiądź i coś zjedz.
Dobra, idę.
Brawa dla Larry'ego!
To nic takiego.
Jeff, tak?
Też sobie nałóż.
Poznaj pastora Shermana.
- Mogę skorzystać z toalety? - Jasne, śmiało.
SKLEP MONOPOLOWY
Widzisz go?
To chyba nie jego marynarka.
Sprawdźmy go.
Co jest?
To żart?
Skąd ta marynarka?
- To prezent. - Prezent?
Z metką?
Nie wiedziałem, że tam jest.
Prawo jazdy.
Cholera.
- Za mną. - Co?
- Jest pan aresztowany. - Nie wierzę.
- Nie ukradłem jej, kurwa! - Do wozu.
Dostałem od Larry'ego.
Poznałem gościa w areszcie, gadał o migdałach!
Jak żeberka?
Ostre.
I przepyszne.
Cieszę się.
Chester, spakuj trochę żeberek, Jeff weźmie do domu.
Tak jest.
Larry David.
Pastor Sherman.
- Pastorze. - Miło mi.
- Mnie również. - Przedstawię moich wiernych.
Słuchajcie!
Ten człowiek...
To inspiracja.
Trochę przesadza.
Larry David.
A może Larry Daniel?
Jest jak Daniel - wszedł w jaskini lwa.
Dobrze brzmi. Może zmienię nazwisko.
Co?
Ej!
O nie! Nie!
Co jest, kurwa?
To żart?
Sukinsyn ma dżokeja!
Co z tobą?
Niedobrze się robi!
Nie!
Wynocha!
To nie mój!
Pa, Larry!
Panie David, oskarżono pana o zakłócanie
przebiegu wyborów w stanie Georgia.
Jeśli zostanie pan skazany, grozi panu grzywna i rok więzienia.
Przyznaje się pan do winy?
Nie.
Oto Larry, którego znam!
Rozprawa za 90 dni.
Następni!
Dlatego już nagotowałam gar pyszności.
Jestem gotowa!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka