POHAMUJ ENTUZJAZM
Długi lot.
Wiem.
Okropność.
Dzięki, Larry.
Walcz o nas.
Co wy na to?
Moi ziomkowie cię kochają.
Larry David.
To Larry David!
- Wybacz, jestem Sienna Miller. - Wiem.
Nie wierzę. Widziałam cię w wiadomościach.
- Szaleństwo. - Owszem.
Totalne.
Dzięki w imieniu ludzi z sercem.
Dobra robota!
Nie wierzę, że na siebie wpadliśmy.
To baszert.
Baszert.
Skąd to znasz?
- Nieźle, co? - Owszem.
Pa, Larry. W kontakcie.
W kontakcie?
Flirtowała ze mną, prawda?
Owszem.
Taka szansa, ale przez Irmę nic nie mogę zrobić.
Co za pech.
Sienna Miller!
Jak ten bajgiel?
Zajebisty.
Nie zjem tego.
- Dam jemu. - Jak uważasz.
Chce pan bajgla?
Nie, stop!
Dzięki.
Fuks!
Boże!
- To fuks! - Co z tobą?
- Zgadłam! - Musisz krzyczeć?
Kto tak robi?
To chamstwo.
Jak kichanie komuś w twarz.
- Zepsułaś nam dzień. - Idę na mityng.
- Powalone. - Nie zgadłbyś.
- Zgadłbym. - Pomagałam ci z wulwą.
Znam. Świetny wóz.
- To nie wóz. - Bardzo bezpieczny.
- Nie zgadłbyś fuksa. - Więcej tego nie rób.
- Nie zgadłbyś. - Zgadłbym.
Odpuść już.
Beznadziejne zachowanie.
Co za typiara.
Co jest?
Widziałem twoje jaja!
Wypadają ci z szortów.
Obróć się!
- Co to za szorty? - Przeszkadzają ci moje jaja?
Są obrzydliwe.
To człowiek słoń pod penisem.
Mózg i jaja są powiązane.
Przyjrzyj się, jądra mają
taki sam wzorek jak mózg.
Mówi się, że ktoś myśli fiutem.
Czasem powiesz coś głupiego, ale to ma sens.
- Wiadomo. - Spadam.
- Dokąd? - Znasz Duane'a Tubmana?
- Jasne. - Jego ojciec zmarł.
Przekaż kondolencje.
Czuję, że powinienem tam pójść.
Warto mieć dobre relacje z sąsiadami.
Zgadza się.
Znowu je widziałem.
Zrobiłeś to celowo!
ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Bardzo mi przykro.
Przykro mi.
Dzięki, że przyszedłeś.
Jesteśmy sąsiadami.
Musimy się wspierać.
Wzruszyło mnie to, co zrobiłeś w Atlancie.
Z ust Tubmana to wielki komplement.
Przykro mi z powodu śmierci ojca.
Teścia, ale dziękuję.
Serio? Myślałem, że to twój ojciec.
Ojciec Lorraine.
Teść?
To trochę lepiej.
Wciąż spora strata.
Oczywiście, ale to nie twój tata.
- Był człowiekiem. - Oczywiście.
Ale jest różnica między ojcem a teściem.
Smutna sprawa.
Wielki cios dla żony, ale...
- Twój tata wciąż żyje? - Tak.
- No i świetnie. - Całe szczęście.
Gdy masz psa i pies umiera...
- Mówisz o psie? - Załóżmy, że umiera.
To straszne.
Ale gdy umiera pies znajomego, to nie to samo.
Twoja żona tu jest? Mogę z nią pomówić?
Dajmy jej odpocząć.
Przekażesz, że bardzo mi przykro?
A jest ci przykro?
Tak między nami, moje kondolencje są dość płytkie.
Zauważyłem.
To tak jak z "kocham cię".
Ta sama kategoria. "Przykro mi, kocham cię".
Nikt nie mówi tego poważnie.
Jak to?
- Jasne, że mówią. - Wcale nie.
Na pewno Lorraine tu nie ma?
Na sto procent.
Macie jedzenie? Chcecie bajgle z łososiem?
- Nie trzeba. - Lubisz bajgle?
Mam gości, więc...
Rozumiem ten sygnał.
Oczywiście.
Wiesz co?
Chciałem z tobą pomówić o drzewku cytrynowym.
O drzewku?
Tym przy płocie.
Zwisa nad moim ogródkiem.
Korzenie uszkodziły mi rury, więc musimy coś zrobić.
Zamówię kosztorys
i złożymy się po połowie.
Nie stracimy cytryn.
Złożymy się?
Duane. To twoje drzewo. Jest po twojej stronie.
- Jest nasze. - Nie jest.
Jest nasze, gdy chcesz cytryny,
a moje, gdy trzeba o nie zadbać?
Nie chcę cytryn.
- Nie potrzebuję ich. - Mogę się bez nich obejść.
- Czyżby? - Czasami dodaję do ryby.
Czym je zastąpisz?
Grejpfrutem.
Podasz rybę z grejpfrutem?
- Tak podawałem. - Kiedy?
Myślałem o tym.
- Serio? - Cytryny łatwo zastąpić.
Rozejrzyj się.
Przeżywamy stratę.
Straciłeś teścia.
Bądź dobrym sąsiadem
- i zapłać połowę. - Jasne.
Dzięki, że wpadłeś.
Gdybym wiedział, że to jego teść,
nigdy bym tam nie poszedł.
A te cytryny? Jest potomkiem Harriet Tubman.
Przodkowie byliby zawstydzeni, że prosi o coś takiego.
Cytryny spadają. Mam je przerzucać przez płot?
Żaden z niego Tubman.
Może nim nie jest.
Tubman by się tak nie zachowywał.
Wiesz co? Totalnie cię wrabia.
- Boże. - Szaleństwo.
Wybacz spóźnienie.
Susie, mamy coś dla ciebie.
Nie było cię w urodziny.
- Otworzyć teraz? - Gotowa?
Chwila. Są tu inne prezenty.
Ten jest wyjątkowy.
Zaraz zrozumiesz.
- To nie fair. - Co to?
Najlepszego!
Boże!
Słodki, co?
Piękny.
Kocham cię.
Piękny.
Najlepszy prezent urodzinowy. Kocham was.
Jesteście wspaniali.
- Też mamy prezent. - Właśnie.
Co to?
Zobacz.
- Theragun. - Co to?
Larry ci kupił.
- Dzięki. - Świetne są.
Używałaś kiedyś?
- Nie. - Dobre dla zdrowia.
Wypróbuję.
Świetny prezent.
Przyniosę mu wody. Pewnie jest spragniony.
Ja chcę Theragun.
Smakuje? Zadowoleni?
Jak zawsze.
- Nie jesteś weganinem? - Lubię kurczaka.
- Świetnie wyglądasz. - To miłe.
Zasługa SoulCycle, spacerów i seksu z żoną sąsiada.
- Co? - Daj spokój.
Tak. Moi sąsiedzi, Lydia i Ron Harringtonowie,
chcą mieć dziecko. Ale on ma problemy.
Strzela ślepakami.
Poprosili, żebym zapłodnił Lydię.
- Chwila. - Nie wierzę.
Myślą, że dziecko będzie zdrowsze, jeśli podczas stosunku coś nas połączy.
- Nie wierzę. - To nie wszystko.
Zgodziłem się, a oni na to:
"Dzisiaj? Ma owulację".
Ustaliliśmy pewne zasady.
Miało być klinicznie. A co się stało?
- Co? - W akcji nie ma zasad.
Wchodzi i bum.
Robimy to u mnie na Funk-O-Maticu.
Gryziemy tyłki, uszy.
To powalone.
Najlepszy seks w moim życiu.
- I kocha męża? - Stuprocentowo.
Szczytuje przy tobie?
- Nie wiem. - Jak to?
- Nie pytam. - Czujesz piżmo?
Pomaga przy zapłodnieniu.
Dużo go wydzielam, prawda?
Piesek!
Gdzie mój malec?
Wypijmy toast. Ja bezalkoholowy.
- Jasne. - Bo nie piję.
- Wypijmy za to. - Wypijmy.
Chcesz łyka?
Zabawne.
Mój Boże.
Już wiem, jak go nazwiemy.
- Jak? - Frankie, po Sinatrze.
- Słodko. - To chłopiec?
- Owszem. - Wygląda zniewieściale.
Przestań.
Spytaj go o zaimek.
Robimy to w trzech krokach.
Po pierwsze - rotacja.
Pięknie.
To pierwszy krok.
Drugi to ta sama rotacja i zamach.
Nieźle. I najważniejszy ruch.
Stąd kij w dół
i ciągnij w bok.
Czujesz mięśnie skośne? Jeszcze raz.
Poczuj rotację.
W dół...
I w bok.
Mogę pomóc?
Nie, dzięki.
Mam lekcję z Troyem.
Spoko.
Jeśli chcesz lekcję, wystarczy zadzwonić. Znajdą jakiś termin.
Tylko tu sobie siedzę.
Wcale nie. Widziałem ruchy kijem.
Mam prawo usiąść na ławce.
- To nie taka ławka. - A jaka?
To ławka dekoracyjna.
Nie. Ławki są do siadania.
- Wrócimy do lekcji. - Proszę.
Jeszcze raz. Rotacja.
Teraz w dół i w bok.
Właśnie tak. Jeszcze raz.
Połączone.
Znowu zgadłem Wordle.
Jestem mistrzem.
Trzy próby, trzeci dzień z rzędu.
Dobra passa trwa.
Owszem.
Sprawdźmy, czy moja też.
Niewiarygodne.
Jak to robisz?
Siedziałem dziś na ławce i podsłuchałem lekcję.
Brałem tysiące godzin lekcji, a dziś koleś zmienił moje życie.
- Jakie rady? - Kij w dół i ciągnij w bok.
- W bok? - Kij w dół i ciągnij w bok!
Opuszczałem, ale nie ciągnąłem! Teraz ciągnę!
Też muszę! Nauczysz mnie?
- Jasne! - Super.
- Coś ci powiem. - Dawaj.
Nigdy nie byłem szczęśliwszy!
Nie poznaję cię.
Spotyka mnie coś dobrego?
- Nikt by nie uwierzył. - Jak to możliwe?
Mam lepsze wieści. Zapisałem ci coś w testamencie.
Nie rób tego.
- Już zrobione. - Mam pieniądze.
Daj komuś, kto potrzebuje.
Będziesz wiedział, że mi na tobie zależało.
- Oddam na dobroczynność. - Jesteś moim przyjacielem.
Robię shermanowską deklarację.
To coś historycznego?
"Nominowany, nie będę startował".
- Za późno. - Nie przyjmę ich.
- Musisz. - Nie dawaj mi ich!
- Ranisz mnie. - Nie zatrzymam ani centa.
- To przykre. - Nie chcę ich.
- I tak dostaniesz. - Pieprz się!
Co robisz?
Czekam.
- Na co? - Troy i Jimmy są na fairwayu.
Nie trafisz w nich.
- Nie mógłbym? - Nie!
Nie uderzysz piłki tak daleko.
Myślisz?
Oszalałeś?
Zamknij się.
Ty się zamknij.
- Cholera! - Trafiłeś!
- Trafiłem! - W porządku?
- Boże! - Jak to zrobiłeś?
Pojebało?!
Mówiłem wam!
Larry!
Nic ci nie jest?
Powoli.
Boże.
Tak mi przykro.
Co z tobą?
Nie wiem, tak mi przykro.
- Nie krzyknąłeś? - Przecież nie słyszy.
Po co krzyczeć? Pomachałem.
Tłumacz by usłyszał.
Był za daleko!
Mogłem go przepchnąć!
Piłka już opadała!
- Krzyczysz, gdy uderzasz! - Superman by nie zdążył!
Mogłeś poczekać, aż odejdziemy!
Pospieszali mnie.
Mówili, że nigdy nie trafię.
Ciągnąłeś w bok?
Owszem. Ciągnąłem w bok.
To działa.
Nie mogłem uwierzyć.
- Mam cię na oku. - Mnie?
Nie ma na co patrzeć.
Nigdzie nie chodzę.
Siedzę w domu, rozwiązuję krzyżówki.
Czasem pójdę na kolację. Nie znoszę mojego życia.
Dupek z ciebie.
Naprawdę przepraszam za to, co się stało.
Chcę ci to wynagrodzić.
Zapłacę za kolację z dowozem. Co ty na to?
Mają dobre restauracje w aplikacji.
Nie chcesz? Powtórzyłeś, co powiedziałem?
- Wszystko. - O kolacji?
- Owszem. - Pokazałeś tylko to.
- "Kolacja z dowozem". - Tak szybko?
- Dobry jestem. - Nie powiedziałeś mu.
- Dlaczego? - Mówiłem.
To piękny gest!
To mają być przeprosiny?
Nie powiedział mu.
- Powiedział. - Gdzie piłka?
Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie.
Jak to? Uderzyła go!
- W twojej dupie! - Gdzie piłka?
- Zniknęła! - Zabrałeś?
- Wracaj na start! - Zabrałeś?
- Masz karę dwóch uderzeń! - Upuszczę ją tutaj.
Tu było ciało. Takie są zasady.
Nie przyjmę kary.
To jedno z najlepszych uderzeń w moim życiu.
Zaczynam stąd.
Wyrzucili piłkę. Upuszczę tu.
Zapomnij.
- Żadnego upuszczania. - Wyrzucili ją!
Uderzyłeś kogoś!
Nic mu nie jest.
Upuszczam.
Nie pozwolimy na to.
Nie wrócę na start!
- Co to, kurwa, jest? - Cholera.
Brzmi jak kojot.
To zabójcy.
Chyba je psa.
Jeff, nie mieszkasz tutaj?
To mój dom.
Boże!
Mój szczeniak!
Wracam do domu.
Co?
- Może to mój pies! - Sąsiad ma psa?
Jest tu kilka psów.
Może to sąsiada?
Brzmiał jak szczeniak.
Nic już nie poradzisz.
Urządzisz mu sziwę?
Nie wskrzesisz go.
Mówimy o szczeniaku!
Gramy w golfa.
- Zobaczysz go później. - Ma rację.
Nic nie zyskasz.
Grajmy.
Masz rację.
Albo nie żyje, albo to pies sąsiadów.
Nic nie poradzisz.
Dobra, zagram.
Upuszczam piłkę.
Zapomnij.
Upuszczam.
- Nie upuszczaj! - Pieprz się!
Zapomnij!
- Oszukujesz! - Ty oszukujesz!
- Oszukujesz! - Oszust!
A to przy piętnastym?
Co ty na to?
Frankie!
No proszę!
Co?
- On żyje! - Dlaczego miałby nie żyć?
Świetnie nam szło,
ale usłyszeliśmy kojota i skowyt.
Słyszeliśmy wycie. Myśleliśmy, że kojot zjadł psa.
Myśleliście, że to Frankie? I co zrobiliście?
Graliście dalej?
- Tak. - Nie sprawdziłeś, czy nic mu nie jest?
Założyliśmy, że...
Nie żyje. Co mogliśmy zrobić?
To małe stworzątko nie żyło, a wy graliście dalej?
Co z was za dupki?
Myśleliśmy o piesku i o tym, że nie żyje,
i myśleliśmy o golfie.
Nic nie mogliśmy zrobić.
Nie myślałeś, co czuję,
skoro kojot zjadł mi psa?
- Nie przyszłaś nam do głowy. - Serio?
Nie ma większego egoisty.
A ty nie masz serca.
Ani duszy.
A gdyby kojot zaatakował mnie?
Gralibyście dalej?
Martwiłbym się bardziej
niż o psa.
Ale chyba...
grałbym dalej.
Wypierdalaj. Brzydzę się tobą.
Co miałbym robić po czyjejś śmierci?
Nie dotykaj psa, nie myśl o nim ani na niego nie patrz!
Nie muszę mieć z nim nic wspólnego.
- To żadna kara. - Wynocha!
Jest niewiele osób, dla których zszedłbym z pola golfowego.
Dla ciebie też nie.
Serio?
Zależy, jak by mi szło.
Idę!
- Cześć, Larry. - Duane.
Mam wycenę za pielęgnację drzewa.
Możemy pogadać?
Wejdź.
Dzięki.
Jak się masz?
Dochodzimy do siebie. Powoli.
Śmialiście się już?
Przez te dwie doby? Nie.
Gdyby ktoś ci powiedział dowcip, zaśmiałbyś się?
Zależy od dowcipu.
Gdyby był zabawny?
Ulżyłby mi w ciężkich chwilach.
Jasne.
Byłem ciekaw.
Wróćmy do faktury.
Musieli też usunąć pień.
Podzielmy na pół.
Przestań.
- Usunęli pień. - 2700?
- Tak. - Za parę cytryn?
Tyle kosztuje pozbycie się drzewa.
Powiem ci coś.
To nie jest w stylu Tubmanów.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Nie wiem, czy twoja praciotka Harriet by to pochwalała.
A jaką była osobą?
Przemycała niewolników na północ.
Za darmo.
- Serio? - Wiesz, co by zrobiła?
- Przyszłaby tu z koszem cytryn. - Tak?
"Weź, ile chcesz".
Odpowiedziałbym, że ich nie potrzebuję.
Bardzo to ciekawe.
To Leon.
Znasz Duane'a?
- Co jest, bracie? - Co słychać?
- Od razu stał się bratem? - Tak to robimy.
Nazywasz tak wszystkich czarnych?
I kiwam głową.
Ty też?
- Też. - To nasze "aloha".
Ja nie kiwam.
Wy macie piosenkę "Hej, Żydzie".
Życie. Przez "c".
Duane, pogadajmy jak dorośli.
Chciałbym zrobić to, co należy. Ale nie mogę tyle zapłacić.
- To za dużo. - To przez pień.
Przesada.
To nie moje drzewo.
- Nie ja ustalam ceny. - Staram się być fair?
Owszem.
- Robię, co należy. - Nie ściemnia.
Dobra. Pójdę już.
- Nie muszę płacić? - Nie!
Co to było?
- Nie wiem. - Niesamowite.
Prawie stąd wybiegł.
Boże! Nie!
Tu są!
Widział je!
Dlatego wybiegł!
Te zwiędnięte ohydztwa
zaoszczędziły mi 1350 dolarów.
Wyszedł! Nie muszę płacić!
Wszyscy czarni takie mają.
Dzięki. I dzięki!
Mówią: "Nie ma za co".
Siedzi na oparciu
i zwisają mu jaja.
Koleś tak osłupiał,
że zwiał.
Moje jaja go uratowały.
À propos.
Pamiętacie sąsiadkę, której pomagam?
- Ma owulację. - Farciarz.
Ale muszę jechać do Shasty w sprawie materacy,
nie będzie mnie w mieście.
Pyta, czy kogoś znam.
Może ktoś z was zaspokoi jej ciążowe potrzeby?
- Co? - Serio?
- Żartujesz? - Potrzebujesz zmiennika.
Chcecie ją zobaczyć?
Piękna.
Pokaż.
- Zaliczyłbym. - Wchodzę w to.
Ty? Masz ze trzy plemniki.
Przez 15 lat byś jej nie zapłodnił.
Mam więcej spermy niż ty.
Śnij dalej.
Utonąłbyś w mojej.
Nie zajdzie w ciążę od starej spermy w proszku.
Dobra, wypadam.
- Ja zaliczę. - Nagram wideo.
Wyślę jej.
Krótko i zwięźle.
Jestem Leon Black. Wiesz, co jest grane.
Chętnie zaliczę.
Jeśli zaciążysz, tym lepiej.
Co ty na to?
Zobaczymy, co powie.
Przywieź mi ze trzy czy cztery materace.
Zużyję jeden, będę miał drugi.
Potrzebujesz długiego pasa, żeby wylądować.
Odpisała.
- O rany. - Jest na tak.
Zajebiście.
Gratulacje.
Dowcipnisiu, nie ostrzegłeś Troya przed piłką.
Machałem.
Macha to się na do widzenia.
To nie ostrzeżenie.
- Jest głuchy. Co miałem zrobić? - I ukradłeś lekcję Jimmy'emu?
Nie ukradłem.
Grasz tak fatalnie, że nic ci nie pomoże.
- To kusai. - Kusai?
- Czyli? - Śmierdzi.
Jeszcze jeden błąd,
a wylecisz.
Miłego.
No i tak.
Co?
Idiota.
- Co to? - Co?
- Spójrz. - Co to?
Odgrodzili ławkę.
- Przez ciebie? - "Siedzenie zakazane podczas lekcji".
Dupek! Odgrodził mnie!
Odgrodził.
Ale dno.
W końcu trafiłeś.
Mam dosyć. Strata czasu.
À propos testamentu, idę do notariusza.
Będziesz zabezpieczony.
Zaczynam rozumieć, co się dzieje.
- Jak to? - Wpisujesz mnie,
bo chcesz, żebym ja wpisał ciebie.
- Posrało cię? - Nie?
Czy byłbym taki płytki?
Tak, byłbyś.
Bzdura.
- Jak możesz? - Nie przyszło ci to do głowy?
Skoro o tym mówisz, miałoby to sens.
Dam ci tyle, ile ty mnie.
W procentach?
Skąd pomysł, że umrę przed tobą?
Jestem w lepszej formie.
Tak myślisz?
Przeżyję cię o 20 lat.
Mój trener się do mnie wprowadzi.
Gdy wrócę do domu, zatrudnię dietetyka, akupunkturzystę i masażystkę.
Już nigdy nie zjem pączka, bo chcę cię przeżyć.
Wiesz co? Cukier.
Ty fiucie.
Dzisiejsze słowo?
- Co za dno. - Należało ci się.
Będę się budził o piątej rano i psuł ci Wordle.
To koniec.
Ja będę się budził o czwartej.
Mam kumpla w Nowym Jorku!
- A ja w Londynie! - Ja w Izraelu. Co ty na to?
Ja na równiku!
Gdzie popełniasz błąd?
- Używam mięśni, nie techniki. - Mięśni?
Zaczynam z bioder.
Nie, nie opuszczaj głowy.
- Unieś głowę - Unieść?
Potem biodra i reszta.
Wszystko luźno.
Zamach.
I głowa?
- Na co się patrzysz? - Niewiarygodne.
- Widzę cię. - Co?
- Podkradasz lekcję! - Korzystam z toalety!
Mistrz podstępu.
Byłem tu pierwszy!
- O czym ty mówisz? - Byłeś pierwszy, bo nas podglądasz.
Wisisz mi za dwie lekcje.
Ma podnosić głowę?
- Wszyscy każą opuścić! - Nie opuszczaj.
Nie patrzeć na piłkę, kretynie?
- Pan Takahashi o tym usłyszy. - Powiedz. Mam to gdzieś.
- Chodźmy. - "Nie patrz na piłkę".
Idiota.
Słodki, co?
- I to futerko. - Uroczy.
Szyte na miarę.
- Otwarte! - Robi kupki?
Cudowne.
Przepiękne.
Co jest?
Chciałem pożyczyć Theragun. Naciągnąłem sobie krocze.
- Co? - Prezent urodzinowy?
Jest tam, gdzie go zostawiłeś.
Jest geniuszem, nie żartuję.
Ma wysokie IQ.
Prawdziwy Einstein.
Ciocia Cheryl i wujek Ted.
- Mądry piesek. - Wiem.
Uroczy.
- Mój Boże. Wspaniale. - Co robisz?
Co za ulga.
Rób to na osobności.
Mam na sobie spodnie.
- Co, Frankie? Boisz się? - Zamknij japę.
Nie mów tak do niego!
- Czuję, że się rozluźnia. - Świetnie.
- Chcesz spróbować? - Zabierz to.
- Chcecie? - Pocierałeś nim jaja.
Byłby dobry dla ciebie, staruszku.
Słyszeliśmy o polu golfowym, kojocie i Frankiem.
I? To nie mój pies.
Grałem w golfa.
To samolubne.
Zrobiłbym mu usta-usta?
Mogłeś się upewnić, że żyje.
Tak robią ludzie.
Mam przyjść na jego pogrzeb?
Miałeś nadzieję, że Frankie nie żyje, bo byłeś zazdrosny.
Idiotyzm. Co mnie obchodzi durny pies?
Jesteś zazdrosny, bo daliśmy jej świetny prezent,
a ty jej dałeś masażer.
Możesz?
Wyłącz to, gdy rozmawiamy.
Rób to w łazience.
- Musisz być w centrum zainteresowania? - Ja?
Atlanta.
Serio?
Ty zazdrościsz,
że mnie aresztowano i wszyscy o mnie mówią.
To prawda.
Wiem.
Mnie powinni aresztować,
bo wykorzystałbym to dla dobra planety.
Dla dobra twojego PR.
Zależy mu na ludziach.
Mnie zależy na sobie.
Tylko na sobie.
Nie ukrywam tego.
Jezu.
Niewiarygodne.
Wiesz co, Danson? Powiem ci jedno.
- Co? - Cukier!
- Co to znaczy? - Już zgadłem.
To dzisiejsze słowo?
Jeszcze nie rozwiązywałam!
Teraz przesadziłeś.
Zabieraj swój denny prezent i wypieprzaj stąd.
Nie będę go używać.
Za drugim razem.
Wezmę mój wspaniały prezent, który wyleczył mnie w minutę.
I wiem, że ściemniasz.
Za drugim razem, jasne.
- Jest bystry! - Pożegnam się z psem.
Nie dotykaj! Nie dotykaj psa. Nigdy!
Nie zgadłbyś za drugim razem!
Nic mu nie było.
Ściemniał.
Gdzie ładowarka?
- Wyjdź! - Powiem wam coś.
Kiedyś będziecie mieć kontuzję.
Nie proście o Theragun, nie dostaniecie go.
Idź! I nie wracaj!
Chce go pan?
Proszę nie wstawać!
Uwaga.
Wal się.
Przepraszam.
Przestań przełączać. Podejmij decyzję.
Sienna Miller.
- Kto? - Sienna Miller.
Chcę obejrzeć dokument
o zagrożonej kalifornijskiej krewetce.
Daj mi pięć minut. Chcę obejrzeć.
Dwie. Trzy.
Boli mnie halluks.
To pomaga, ale nie chcę operacji.
Czas usunąć odciski.
Mój podiatra to idiota.
Możesz to wcisnąć?
Tylko ostrożnie.
Co za ból.
Harringtonowie?
- Jestem Lydia. - Ron.
- Larry. - Miło mi.
- Wejdźcie. - Dzięki.
Okropna pogoda.
Jak nie w L.A.
Leon!
Herbaty?
- Dziękujemy. - Jak miło.
Dziękujemy za wsparcie.
Chciałem pomóc.
Dzięki.
Oto i on.
To Leon.
- Lydia. - Miło mi.
Lydia.
Seksowne imię. Lubię jednosylabowe.
Ma trzy sylaby.
Zgrywasz matematyka?
- Czasem nazywam ją Dee. - I po problemie.
Chcecie założyć rodzinę?
Rozbudować.
Już mamy małego psa.
Macie psa?
Mabel.
- Jakby była człowiekiem. - Ale jest psem.
Mogłaby być.
Co robi ludzkiego?
Pies nie robi tego, co ludzie.
A ludzie mogą robić to, co psy.
Akrobata w cyrku może wylizać sobie jaja.
Myślicie, że nie? Może.
- Przepraszamy na chwilę. - Jasne.
Jeśli chcesz ją posunąć, lepiej się zamknij,
bo wszystko zaprzepaścisz.
Coś ci powiem.
Jestem sprzedawcą fiuta.
Sprzedam go.
Dziękuję, że to robisz.
Tak się cieszymy.
Chętnie będę służyć moim fiutem.
- Mamy okienko. - Mam owulację.
- Jeśli masz pytania... - Śmiało.
Chcecie dziewczynkę? Zacznę jeść musztardę.
Mam silną spermę. Urodzi się ze złą zdolnością kredytową.
Ja mam 152 punkty IQ.
- 152? - Moja matka była miss Bensonhurst.
Twoja pomoc nie będzie konieczna.
Nie wiem, czy słyszeliście o wielkich Johnsonach.
Chyba wystarczy.
Bardzo dziękujemy.
Na razie!
- Miło było. - Mogę coś doradzić?
Nie otwieraj oczu.
Dzięki.
Pa.
Musimy wracać do Mabel, ale zobaczymy się jutro.
Wyśpij się. Na zapas.
- Jutro zaliczymy. - Dzięki.
Nie masturbuj się.
Ty też nie.
- Żadnej masturbacji. - Zadzwoni na gliny?
"Pan Takahashi chce z tobą rozmawiać".
Cholera.
Wykopie mnie z klubu. To koniec.
- Dałeś dupy. - Jest Duane.
Idziemy.
Nawet nie skinął głową.
Jaki ma problem?
Proszę!
Masz problem.
Podobno nie jesteś już dowcipny.
Jesteś skąpy i agresywny.
Uderzyłeś laureata Oscara Troya piłką.
A później bajglem!
Jak się wytłumaczysz?
Po pierwsze, kiepsko spałem.
Śniło mi się, że jestem w akwarium i dziobią mnie gupiki i welony.
Ale bezboleśnie.
Zastanawiałem się, skąd ten sen.
Bo powiedziałem, że nie lubię łososia?
Więc byłem wykończony.
Dlatego usiadłem na ławce.
Zastanawiałem się, co zjem na obiad.
Nie rybę.
I usłyszałem Jimmy'ego.
Dawał lekcję.
Przestań! Dosyć!
Słucham?
- Wynocha! - Tak jest.
Zrozumiano.
Nie chcę cię już widzieć.
- Idź! - Dziękuję.
Idiota!
Co to?
Kojot?
Mabel? Słyszysz psa?
Nic nie słyszę.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka