POHAMUJ ENTUZJAZM
LIST OTWARTY DO KIEROWNICTWA KLUBU OCEAN VIEW
"List otwarty do kierownictwa klubu Ocean View.
Piszę z wieloma skargami.
Jedzenie jest niesmaczne.
Dostajemy paczkowane kanapki.
Pieczywo zawsze jest czerstwe.
Wpuszczanie koszulek w spodnie?
Zbędne.
Styl zarządzania pozostawia wiele do życzenia".
Niewiarygodne.
"Powinniście się wstydzić".
Podpisane "Malkontent".
Cicho.
Kto to napisał?
Komu nie smakują kanapki?
Kto nie wpuszcza koszulki?
Kim jest Malkontent?
To ty, dowcipnisiu?
Dowiem się, kim jest Malkontent.
Takahashi zerwał go z tablicy i oskarżył mnie.
- A to ty? - Nie.
To coś w twoim stylu.
Nie jestem Malkontentem.
Jestem malkontentem, ale nie tym.
Świetne wieści.
Willie Geist chce cię w programie.
- Serio? - "Niedzielny poranek".
Dobry program.
Dzięki Atlancie wszyscy cię chcą.
Robisz furorę.
- Wystąpię u niego. - Świetnie.
Lubię go.
Dzień dobry.
Będę państwa obsługiwać.
Co na początek?
- Dla mnie jajecznica. - Dla mnie też.
Naleśniki.
O tej porze serwujemy obiad.
- Co? - Codziennie od 11.00.
Jest 11.10.
Ale nie 11.00.
Co za różnica? To tylko jajka.
Takie są zasady.
Co się zmienia przez te 10 minut?
Trzeba wyznaczyć granicę.
Mały wybór.
To jak na Broadwayu, muszą wymienić scenografię.
Takie są zasady.
Nie będę jeść buraków o 11.00.
Widzę w karcie sałatę Cobb.
- Są w niej jajka? - Zgadza się.
Proszę wyjąć z sałaty bekon i jajka i położyć na toście.
Chce pan znaleźć śniadaniową furtkę.
To się nie uda. Nie pan pierwszy próbuje.
Nie ja pierwszy próbuję.
To jak "Pięć łatwych utworów" z Nicholsonem.
- Wiem. - Może pani spytać?
- Zapytam. - Dzięki.
A przy okazji, przyniosłem własne jajka.
- To niezręczne. - Przekaże je pani?
To z domu?
Są bio. Wasze są pełne antybiotyków.
Już to dla mnie robili.
Kucharz wie, że nasze jajka są złe
i że je pan śniadanie po 11.00.
Zobaczę, co on na to.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Restauracje podają omlety na obiad. - Właśnie.
To powinno być w liście Malkontenta.
Racja.
Pominął też złe jajka.
Są pełne antybiotyków.
Facetom rosną piersi.
Mógłby mieć piersi.
Straszna wizja.
Nieźle bym wyglądał.
Całkiem, całkiem, całkiem nieźle.
Nie tęsknisz za pracą?
Jest ciężko.
Ale chodzę na mityngi, mam świetnego sponsora.
Jest jak niedźwiedź, jak Hoss z "Bonanzy".
- Serio? - Wspomniał o terapii par.
- Co? - Taka sugestia.
Co myślicie? Wy byliście?
Nie potrzebowaliśmy. Ale nie zaszkodzi.
Chciałabym spróbować.
- To świetny pomysł. - Fatalny.
Dlaczego?
To nie pomaga. Strata czasu.
Pomaga.
Potrzebuję tego w moim leczeniu.
To ważny element mojego trzeźwienia.
Proszę, spróbujmy.
Żadnych zmian przez pół roku.
Obiecasz?
Pół roku.
- Zgoda! - Super.
- No proszę. - Ale spięty.
Mogę kogoś polecić.
Uratowała Janowitzów.
Bądźcie jak oni.
Obyście byli tak szczęśliwi.
Państwa jajka.
Dziękujemy.
- Bardzo proszę. - Przepraszam.
Jajka po 11.00?
Zaraz podejdę.
Też chcę.
- Chwileczkę. - Ja chcę omlet.
Widzi pan?
Tak się kończy łamanie zasad.
To głupia zasada. Jajka można jeść cały dzień.
Chciałem naleśniki.
Żona zmieniła zamówienie.
- Co? - To jest zdrowsze.
Jeszcze raz wielkie dzięki.
Masło?
Też chcę jajecznicę!
Kaftany też wymagają atestów.
Program Geista wyjdzie ci na dobre.
- Serio? - Tak myślę.
Czekaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jestem Malkontentem.
To ja.
Serio.
- Ty to napisałeś? - Tak.
Poruszaliśmy te tematy.
Jesteś jak Marcin Luter.
Nikt nie może wiedzieć. Wyrzucą mnie.
- Słowa nie pisnę. - Wiem, ale nikt inny.
Najlepsze, co zrobiłeś.
- Tak myślisz? - Owszem.
Robiłem inne dobre rzeczy.
- Nie. - To jedyna?
- Jedyna. - W życiu?
Właśnie.
Jestem Malkontentem.
O czym gadacie?
- Nie twoja sprawa! - Bo co?
Chodźcie!
Wyryją ci to na nagrobku: "Jestem Malkontentem".
Przygarnąłem czarną rodzinę po huraganie Katrina,
a on wciąż tu mieszka.
- Wciąż? - Gdzieś tu jest.
Stałeś się ulubieńcem liberałów.
W MSNBC cię kochają.
Przestań.
Gdy podałeś tę wodę, wiedziałeś, że łamiesz prawo?
Oczywiście.
I nie przyznasz się do winy?
Pewnie. To głupie prawo.
Pójdę z tym do Sądu Najwyższego, jeśli będę musiał.
- Poważnie? - Pewnie.
Tak to zrobimy.
Opowiesz mi swoją historię.
Jasne.
Możemy kręcić tutaj.
- Piękne miejsce. - Świetnie.
Inni mieli sporo do powiedzenia.
Jedna osoba nazwała cię dupkiem.
Kto tak mnie nazwał?
Zrobimy to tutaj.
Jestem ciekaw.
Nie zdradzam źródeł.
Uszanuj moją etykę dziennikarską.
Etykę?
Powiedziałeś, że ktoś mnie nazwał dupkiem.
To etyczne?
To część tej historii. Pokażę pełny obraz.
Każdego nazywają dupkiem.
Matkę Teresę pewnie też.
- Wątpię. - Ja nie.
Ktoś musiał powiedzieć: "Jest taka dobra. Dupek z niej".
Na pewno!
"Panna Idealna pomaga trędowatym".
Nie zdradzę źródła.
Zapomnij.
Wiem, kto to był.
Ted Danson.
Widziałem to. Zdradziłeś się.
Odwróciłeś wzrok.
Wcale nie.
To nie Ted. Powiem tylko tyle.
Już wiem kto.
Nie wierzę.
Kto?
Troy, niesłyszący aktor.
Troy Kotsur, laureat Oscara?
Uderzyłem go piłką, bo nie krzyknąłem "Uwaga".
Oberwał też bajglem.
Myślisz, że pokazał mi to na migi?
Totalnie.
- Mam pytanie o klub. - Tak?
Jesteś Malkontentem?
Malkontentem?
Wiesz o nim?
Ktoś wiesza list w szatni - to ciekawy temat.
Nie jestem Malkontentem przez wielkie "m".
Jestem malkontentem przez małe "m".
Kto nie jest?
Czuję energię wielkiego "m".
Nie jestem wielkim "m", tylko małym.
Na pewno?
Owszem.
Tak się cieszę.
Fajnie, że zrobimy to jako para.
Mam przyznane odszkodowanie
Przestań.
- Nie śpiewaj tego. - Muszę.
Przez ciebie śpiewałem to w aucie.
Zaśpiewaj ze mną. Ja będę kobietą.
Cześć, Larry.
Melanie?
- Tak! - Żartujesz?
Nie wiedziałem, że to ty. Byłem umówiony z Melanie Steinback.
To moje nazwisko panieńskie, używam go zawodowo, nie chciałam robić zamieszania.
Turner to nazwisko po mężu.
Znacie się.
Jej mąż był scenarzystą "Seinfelda".
Hobie Turner.
Znamy się od lat.
Przepraszam. Nieporozumienie.
Pójdziemy już.
- Dlaczego? Chodź. - Proszę.
- Co? - Wszystko, co powiesz, jest poufne.
To niezręczne.
Do dzieła.
- Chodź. - Na pewno?
Będzie dobrze.
- Ty jesteś Irma? - Tak!
Piękny naszyjnik.
I robi coś jeszcze.
Ma obsesję na punkcie fallicznych warzyw.
- Przestań. - Patrzę, a on głaszcze bakłażana.
Oszalałaś?
Albo ogórki.
Zjadłbym ogórka, nawet gdyby był kwadratowy.
Zawsze coś z jedzeniem.
Dlaczego o tym gadasz?
To bezpieczne miejsce.
Mówiliśmy o tym.
Twój mąż ma obwisłą mosznę?
Wielu facetów ma.
Długa jest?
- Gdy chodzi w nocy do łazienki - mogę? - Nie!
Obija mu się o uda.
Jak klapki w meksykańskim kurorcie.
Bzdura.
Martwię się.
Dlatego tu jesteśmy? Żebyś mówiła o długich jajach?
Znam jej męża! Zawstydzasz mnie!
Tutaj nie jestem twoją znajomą,
ani żoną kolegi, tylko terapeutką.
Skończył się czas.
Umówmy się na obiad.
- Świetnie! - Hobie chętnie cię zobaczy.
Pogadamy.
W niedzielę?
Zapraszamy do klubu.
Super.
Byłoby miło.
- Larry? - Ma czas.
Świetnie.
Dogadamy szczegóły.
Wspaniale.
- Miło było poznać. - Do wtorku.
O rany.
Co za przypadek.
Jest wspaniała.
Ale nie wiem, czy wam pomoże.
A wam tak?
Co to było?
Nigdy nie ma go w domu.
Całe dnie spędza w klubie.
Trudno, nie potrzebuję go.
Ale on nienawidzi tego miejsca.
Mogę powiedzieć o liście?
- Napisał długą listę... - Co ty robisz?
Można tu mówić o prywatnych sprawach.
Napisał list i podpisał się "Malkontent".
Nie chcę już o tym mówić.
Koniec.
To bezpieczne miejsce.
Jeśli Susie chce o tym mówić, pogadajmy.
Nie wiem, co robić.
Słyszałyście kichnięcie?
Nie.
Skoro słyszałem kichnięcie, oni też nas słyszą.
Kto tam jest?
To chyba gabinet lekarski.
Mnie zależy na cieple, bliskości, intymności.
On jest zimny jak lód.
Nie chce się przytulać.
Co to za człowiek?
To słyszałam.
Co robisz?
Nie wiem Velcheck?
Kto to?
Koleś z gabinetu obok!
Przyjaźni się z Takahashim!
Słyszał, co mówiliśmy.
Co z tego?
Wie o Malkontencie.
Musiałaś o tym mówić?
To była pomocna sesja!
Arnold Velcheck, gabinet obok.
- Z klubu? - Tak.
A Susie nawijała o liście.
Nie wiem, czy to zarejestrował,
ale chciałbym tam wejść i sprawdzić, czy dużo słychać.
Umówię cię do urologa,
a nas do terapeutki.
Sprawdzisz, co słychać.
Spoko.
Ale kim jest urolog?
Nasikasz do pojemnika, wypełnisz formularz.
Masz sprawdzić, czy słychać mnie z gabinetu obok.
Lubię sikać do pojemników.
Najbardziej do misek.
To wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Muszę się wcześniej napić?
Dostaniesz pojemnik, to nasikasz.
Możesz sikać na zawołanie?
Zawsze. O każdej porze dnia.
Tak jak ja do miski.
Powiem jedno.
Koleś, który zrobi czipsy na kolbie, będzie miliarderem.
Czipsy na kolbie?
Długo pracowałeś przy "Seinfeldzie"?
Cztery sezony.
Dwa z Larrym i dwa, gdy odszedł.
Wróciłeś na finał, prawda?
Tak.
Nigdy nie oglądałam.
Nie oglądam telewizji ani filmów.
- Nigdy nie oglądałam Oscarów. - Nigdy.
- Nigdy? - Niesamowite. Co za osiągnięcie.
Dzień dobry.
Jest 10.50,
10 minut przez końcem śniadania.
- Zdążył pan. - No proszę.
Mogą zrobić śniadanie przed 11.00,
ale nie później.
Po 11.00 to niemożliwe.
Nie da się.
Są państwo gotowi?
Nawet nie spojrzałam.
- Wrócę. - Nie, zamówmy.
To tylko jajka. Wybierz coś.
Wy mówcie.
- Poproszę gofry. - Tak jest.
Jajecznica, bekon, tosty, placki.
Ja poproszę omlet.
Tak. Pańskie jajka.
Mam tam też chleb.
Wiemy o pańskim chlebie.
Dla pani?
Nie wiem.
Naleśniki.
- Dobry wybór. - Ale...
Mogą być.
Nie pospieszaj mnie.
Przestań.
Trzeba od razu zamówić, bo potem nigdy nie wracają.
Była przy stoliku.
Wypijmy toast.
Oczywiście.
Co to za posiłek bez toastu?
Wypijmy za moją trzeźwość.
Mija 15 tygodni.
Jeszcze dziewięć.
Co?
- Aż będziesz bezpieczna. - To walka na całe życie.
Trzeba nad tym pracować.
Byłam na dnie.
Weszłam na spotkanie rady naga.
Pamiętam wiatr na sutkach i spojrzenia pełne podziwu.
Mamy jeść.
Minęło 15 tygodni.
Dobrze słyszeć.
Jak gra w golfa?
Nieźle.
Daleko uderzam.
Dlatego go nazywają Długi Larry.
- Żartuję. - Dobre.
Długi Larry.
To jak wata cukrowa z cukrem.
Naleśniki.
Powinnam była wziąć jajka.
Pospieszałeś mnie.
- Wcale nie. - Jak to nie?
- Nie. - Tak.
Mogę się z tobą zamienić.
Nie musisz.
Żaden problem. Chętnie to zrobi.
Dziękuję. To miłe.
Bardzo.
Nie ma za co.
Co za radość!
Bardzo dobre.
- Prawda? - Coś jest nie tak z jajkami.
To nie moje. Moje są bio. Te nie.
Nie zamienię się.
Przepraszam.
Tak?
Coś jest nie tak z jajkami.
Jak to?
Nie smakują jak moje.
To pańskie jajka.
Wiem, że była pani zła za śniadanie po 11.00.
To zemsta?
Zapewniam, że nie.
Kucharz też nie.
A jednak.
Panie Takahashi.
Nie przynoś własnych jajek.
Wasze jajka nie są bio.
- Jajka to jajka. - Wcale nie.
Jesteś Malkontentem?
Nie, nie jestem.
Zawsze się krzywisz i coś mamroczesz.
Cały ty.
Krzywię się.
I zdarza mi się mamrotać.
Ale nie jestem Malkontentem.
I nie przynoś chleba!
Co robisz? Dasz się wykopać przez jajka?
Przepraszam. Jestem Willie Geist.
Zaraz wrócę.
Budynek jest w dobrym stanie?
- Jeśli sala... - Przepraszam.
Mogę pomówić z Williem?
- My... - To ważne.
Chciałam zrobić zdjęcie. Nieważne.
O czym rozmawiacie?
Chciałem pokazać kontekst.
Ona nazwała mnie dupkiem?
Nie pytaj o źródło. Nie powiem ci.
Cztery razy się rozwodziła.
To patologiczna kłamczucha.
Spaliła dom dla odszkodowania.
Miła kobieta.
Im więcej rozmawiam z innymi członkami,
tym bardziej intryguje mnie sprawa Malkontenta.
Ludziom w klubie nie podoba się,
że węszy tu nowojorski reporter
w drogich butach i z fryzurą za 100 dolarów.
Zapłaciłem 21.
To ciekawy temat.
Szukasz czegoś ciekawego?
- Coś mam. - Co?
Za mną.
Zamieniają jajka.
To ten temat?
Bo jadłem śniadanie po 11.00.
Członkowie nie mogą tu wchodzić.
To Willie Geist z NBC News.
Jestem fanem.
- Mamy kilka pytań. - On ma.
Używa pan moich jaj?
To pan je śniadanie w południe.
Tak, użyłem pańskich jaj. Późne śniadanie wszystko nam psuje.
W czym problem?
Rozbija się jajko, a później się je gotuje.
Takie to łatwe? Zapraszam.
- Umiem ugotować jajko. - To po co pan je tutaj?
- Zapisujesz to? - Nie.
- Nie? - Ani słowa.
Dziękuję, Willie. Żegnam.
Co to? Moje jajka!
- To nie pańskie. - Nie?
A co tu robią? Widzisz?
- Dwa bezpańskie jajka. - Bezpańskie?
- Spójrz. - Nie może pan...
Nie są tego samego koloru.
- Nie? - To karmel, a to migdałowy połysk.
Widzisz?
- Dwa brązowe. - Karmel i migdałowy połysk.
- Nie widzę połysku. - Jest połysk.
- Jajka nie mają połysku. - Mają.
- Nie to. - Jest połysk.
Dzięki, żegnam.
- To tyle? - Tak.
Będzie pan w telewizji.
Filmował pan chusteczką?
- Wrócimy tu. - Przepraszam.
I chcę zabrać mój chleb.
Takahashi go wyrzucił.
Co?
Nie wyjdę bez mojego chleba!
- Wynocha z kuchni! - Idę.
- To ten temat? - Bo?
- To żaden temat. - Nie używają moich jaj!
Masz cudownego męża.
Dał mi swoje jajka.
Macie cudowny związek.
Zauważyłam, jak o ciebie dba.
Nie smakowało mi danie, bo ktoś mnie pospieszał.
- Wybrałabym coś innego. - Nie pospieszałem cię.
I nie powinien był się zamieniać.
To było moje zadanie.
Panie Black.
Dr Velcheck.
Co pana sprowadza?
Jest pan ekspertem od sików.
Jestem urologiem.
Co pan wie o moczu?
Sporo. To to samo.
Problemy z oddawaniem moczu?
Nie.
Czasem się lenię i sikam do kondoma,
zdejmuję, zawiązuję, wyrzucam i dymam dalej.
Hobie próbował zrobić coś miłego.
To nie była jego rola.
Przekroczył granicę.
Bo ty nic nie zrobiłeś.
Wiem. Myślę, że Hobie chciał naleśniki.
Czas rozpocząć badanie.
- Proszę opuścić spodnie. - Co?
Masz mu za złe, że jest lepszym człowiekiem.
Tak myślisz?
Jest dżentelmenem, szanuje kobiety.
Pozazdrościł jej naleśników.
Kiedy ich nie chciała, szybko się zamienił.
Sukinsyn!
Proszę się nie ruszać!
- Co pan robi? - Sprawdzam prostatę!
Nie jest pan od sików, tylko od dupy!
- Proszę wyjść. - Tak się nie robi!
Chyba nie jesteśmy sami.
Nie bałem się dać jej wody.
Nie żyję w strachu.
Nie boję się ciemności ani zimna.
Biorę prysznic, a nie ma ciepłej wody.
Wezmę zimny. Nie szkodzi.
Czy jestem rozczarowany? Oczywiście.
Ale wejdę pod prysznic.
Jak to się ma do historii z Atlanty?
- Jadłeś kiedyś świeże jajko od kury? - Owszem.
A świeżą brzoskwinię z drzewa?
Też. W Atlancie zobaczyłeś kolejkę głosujących...
Opowiem ci coś.
Całe życie nie znosiłem truskawek.
- Truskawek? - Unikałem ich.
Aż pewnego dnia zjadłem truskawkę z krzaczka.
To zmieniło moje życie.
Nie wiedziałem, czym tak naprawdę są truskawki.
Tak samo z ludźmi.
Nie znasz ich, dopóki nie spróbujesz.
Wspaniale, dziękuję.
Wystarczy już o truskawkach.
A jadłeś malinojeżyny?
Mamy ograniczony czas.
Lepiej wyjdźmy z alejki z owocami.
Gdzie je jadłeś?
Nie pamiętam gdzie.
W Vermont? New Hampshire?
- Może. - Dużo ich tam mają.
Dość o owocach.
Ja jadłem w Vermont.
- Ostatnie pytanie. - Jasne.
Czy jesteś
Malkontentem?
Rozczaruję cię,
ale nie jestem.
Chyba to mamy.
Świetnie.
Mogę skorzystać z toalety?
Oczywiście.
Tak między nami, mam...
Znasz dobrego urologa? Chętnie bym się wybrał.
Tak się składa, że znam.
- Dasz namiar? - Jasne.
Świetnie. Dzięki.
Jakie inne owoce rosną na krzaczkach?
Dzięki!
Tylko truskawki?
Czy pomidory to owoc?
Jak poszedł wywiad?
W porządku.
Mam pytanie.
Jadłeś truskawkę z krzaka?
Kupuję w sklepie i myję.
Co jest? Nie mów tak do mojej żony.
Jak?
Nie możesz być dla niej niemiły. Podobno się jej czepiasz.
To nieetyczne, że rozmawiacie o czymś,
co jest powiedziałem w zaufaniu.
- To moja żona! - Nie masz prawa do tych informacji.
Nie mówi mi o wszystkim.
Nie powinna nic mówić!
Podobno nie podobało ci się,
że dałem jajka twojej dziewczynie.
W czym problem?
Chciałeś naleśniki.
- Wiem o tym. - Było mi wszystko jedno.
Chciałeś naleśniki.
Malkontent z ciebie.
Czuję od ciebie energię wielkiego "m".
To energia małego malkontenta.
- Larry David to Malkontent! - Zamknij się!
Larry David to Malkontent!
Wiedziałem!
Masz kłopoty.
Jesteś Malkontentem!
Ja nim jestem!
- Ty? - Tak!
- Ja nim jestem. - Ja.
Ja!
Ja jestem!
To ja.
Ja też!
Ja jestem!
Idioci.
- Skarbie. - Lunch?
I burbon.
O 14.00 mam Greenów, masakra.
Wracam z klubu.
Przedziwne miejsce.
Wszyscy chodzą i mówią:
"Ja jestem Malkontentem!".
Jeff nim jest.
Wszyscy tak mówią.
Jeff napisał list ze skargami i podpisał się "Malkontent".
Jeff Green jest Malkontentem?
Serio?
To prawdziwa bomba.
Jeff Green to Malkontent.
Myślałem, że Larry David.
Ja też.
Poważnie?
Kucharz zjada jajka Larry'ego?
Wiedziałem!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka