Ostatnia minuta doliczonego czasu.
AFC Richmond i Nottingham Forest remisują dwa do dwóch.
Obisanya podaje do Rojasa, który nie jest kryty.
Rzut karny!
Charty mogą jeszcze odmienić losy tego spotkania.
Ładne podanie, Sam!
Dajesz, Dani!
Wielka ulga dla Colina Hughesa, który dopuścił do wyrównującej bramki.
Richmond ma na koncie siedem remisów z rzędu.
Remisując, wyrównają rekord remisów,
który należy obecnie do Southampton i Swansea.
Wyobrażasz sobie rozpoczęcie sezonu od siedmiu remisów z rzędu?
Jak najbardziej, Arlo.
Zawdzięczam to dominującej prawej półkuli.
Mogę się pomodlić?
Pewnie. Ale do którego boga i w jakim języku?
Może wypowiedz życzenie?
Właśnie.
Kibice Richmond, którzy wiele ostatnio przeszli,
wciąż żarliwie wspierają swój klub.
Kryj go.
No dalej. Tak!
Trybuny cichną…
Jedynie maskotka Richmond,
dostojny chart imieniem Earl, zagrzewa drużynę do walki.
Czy Dani Rojas da psiakowi pierwszą wygraną w tym sezonie?
Proszę.
Dasz radę, Dani.
Piłka ponad życie.
- O nie. - O Boże.
Tego sobie nie życzyłem.
Biedny zwierzak. Co za tragedia.
Okropne wydarzenie.
Myślisz, że ludzie nas znienawidzą?
To potworny wypadek, ale plusem grania w niższej lidze jest to,
że nie każdy mecz jest transmitowany.
A co z internetem?
Racja, pieprzony internet.
Twitter oszalał, spójrzcie.
Boże, nawet Michael Jordan przez nas płacze?
- Ted dostał oświadczenie? - Tak.
Ale stwierdził: „Nerwy w konserwy”. Sam to ogarnie.
- Marcus, strzelaj. - Trenerze Lasso,
co sądzisz o dzisiejszym występie drużyny?
Dali z siebie wszystko, zwłaszcza Sam.
Jest coraz lepszy.
Pomaga nam wypełnić ogromną lukę po Royu Kencie.
Ilu jeszcze trzeba remisów, żeby zaczął pan bić na alarm?
Nie lubię bić na alarm. Nawet ten włączający drzemkę.
Kto następny?
Może ten pan tutaj.
- Trent Crimm… - The Independent.
Jakiś komentarz w sprawie psa Earla, którego zabił dziś Dani Rojas?
Trent Crimm nie traci czasu.
Kiedy miałem trzy lata, zaatakował mnie pies sąsiada.
Nie pamiętam tego, ale mama mi opowiadała,
że najadła się strachu.
Pamiętam tylko, że jako dziecko bałem się psów.
Kiedy nocowałem u kolegi,
musieli trzymać psa na dworze, bo wyłem jak bóbr.
Kiedy byłem w liceum, naszemu sąsiadowi zmarła żona.
Pan Grady bardzo to przeżył.
Zaczął zaniedbywać swojego psa.
Tego, który mnie ugryzł – Hanka.
Ja zacząłem się nim zajmować.
Karmiłem go, wyprowadzałem, bawiłem się z nim.
W końcu pan Grady przeniósł się do domu opieki,
a jego syn zapytał, czy chcę Hanka. Chciałem.
Mniej więcej rok później musieliśmy go uśpić.
To zabawne, że czasem…
płaczemy dlatego, że coś istnieje,
a potem płaczemy, bo już tego nie ma.
Myślę, że dzięki tym istotom…
docieramy do lepszego miejsca.
Mam nadzieję, że Earl też tam jest.
Będzie nam go bardzo brakować.
Jak Dani się trzyma?
Jeszcze z nim nie rozmawiałem, ale mam nadzieję, że się nie zadręcza.
Nie ruszył się od 20 minut.
Zużyje całą ciepłą wodę.
- Jasne. - Racja.
Hej, Dani. Co ty robisz?
Zmywam z siebie śmierć.
Polecam użyć trochę mydła.
Wymywa wieczny odpoczynek z trudno dostępnych miejsc.
Gracias, trenerze.
Pamiętaj – piłka ponad życie.
Kiedyś może i tak.
Nie wiem, co robić.
Dobra, chłopaki.
Dajmy Daniemu dojść do siebie.
Weźmiecie prysznic w domach?
Trenerze, jeśli nie masz nic przeciwko, część z nas woli kąpiel.
Jasne. Może być.
To był dobry mecz.
Rozpykaliście przeciwnika.
Niedługo wygramy.
Do poniedziałku, złote rybki.
Złote rybki?
Mamy zostawić błędy i porażki za sobą.
Nie popełniłem żadnych błędów. To ty kiepsko grałeś.
Słuchajcie, Jan Maas nie jest chamem.
Jest Holendrem.
Racja.
TWÓJ NAJWIĘKSZY FAN CHCIAŁ CIĘ ROZBAWIĆ
Te wszystkie remisy to moja wina.
Niebiosa mszczą się za mecz z Manchester City.
Tak bardzo chciałem tego cholernego remisu,
że teraz siły karmiczne grają mi na nosie.
Drużyna po prostu ma pecha.
„Pecha”. Podoba mi się, jak używacie tego słowa.
U nas miernoty nazywa się inaczej.
- Jak, trenerze? - New York Jets.
- Właśnie. - Hej, trenerze.
Mógłbym dzisiaj wyjść trochę wcześniej?
Masz obowiązek wychodzić jako ostatni.
Wiem, ale moja mama ma dziś 50. urodziny…
Przypomnij mi, na jakiej gra pozycji?
Możesz iść, Will. Złóż mamie życzenia od nas.
Jak ma ochotę pokopać, to zapraszamy.
Świetnie.
Z nimi trzeba krótko.
Ciśnienie tworzy perły.
Zaraz, źle.
Diamenty. Kurde, pokręciłem.
Nic nie pokręciłeś, tylko…
- Miałeś pecha. - Tak!
Dzięki.
Dziwne.
Nasi rywale z FC Brentford wysłali nam dostawę jedzenia.
Miło. Co to za jedzenie?
Tajskie.
Już rozumiem.
Czołem.
Co powiesz na drinka, trenerze?
To samo, co Diane Sawyer proponującej mi randkę: nie odmówię.
O rany.
Jak się czujesz?
Wiesz, Keeley, czuję się jak…
platfusowaty platfus z platfusem.
Skup się na plusach.
Pozostajemy niepokonani.
Jasne. Dzięki.
Co z Danim?
Nie wyszedł jeszcze z szoku, ale z nim jest jak z dobrą miarką.
Szybko wraca do siebie.
A co z właścicielem Earla?
- Trzyma się. - To dobrze.
A wy macie przed sobą nową, bardzo hojną
i dręczoną poczuciem winy sponsorkę największego schroniska w Richmond.
Pałacu Barkingham.
Dobra nazwa.
Za Earla.
Muszę lecieć. Obiecałem synom, że obejrzymy Imperium kontratakuje,
a jeszcze nie wiem, jak im wyjaśnię migdalenie się Luke'a i Lei.
- No tak. - Życzcie mi powodzenia.
Powodzenia.
Pa, Leslie.
- Niech moc będzie z tobą. - Wzajemnie.
- O Boże! - Napisał?
- Tak! - Chodź tu, pokazuj!
Kto taki?
- I? - No wiesz…
- Ale? - Oczywiście, że nie.
- Pękam z dumy. - Dzięki.
Mogę się już odezwać?
Wybacz. Takie tam babskie pogaduchy
o pewnym dżentelmenie, z którym kilka razy się umówiłam.
Babskie pogaduchy, rozumiem.
Jak ma na…
Pasuje wam podwójna randka? Niech się przed wami wykaże.
- No jasne! - Zapytasz Roya, czy ma czas?
Ma czas.
Roy był dzisiaj na meczu?
Nie było go, przykro mi.
Nic nie szkodzi. Kiedyś w końcu przyjdzie.
Wie, że zawsze rezerwuję dla niego bilet?
- Tak. - Dobrze.
Ale pod fałszywym nazwiskiem. Nie chcę, żeby robili sobie z niego jaja.
W zeszłym tygodniu to była Loretta Lynn, w tym Dolly Parton,
a w następnym, jeśli dobrze pamiętam, Shania Twain.
Genialne.
Nie bierz tego do siebie. Jest zajęty trenowaniem swojej drużyny.
Słuchajcie mnie!
Jak tak dalej pójdzie, możecie się pożegnać z pucharem.
Cała drużyna grała dzisiaj jak kompletne złamasy!
Dotarło?
Tak, trenerze!
Poza Kokorudą, która nie bała się nadstawić głowy.
Się wie, trenerze!
Mama Moniki przyniosła pomarańcze.
Tylko nie zjedzcie skórek. Wypad.
- Keeley! - Cześć, Phoebs!
Trenerze, one mają po osiem lat.
- Nie nazywaj ich złamasami. - Przepraszam.
Nawet jeśli nimi są.
Do zobaczenia na lekcjach.
Do widzenia, panno Bowen.
- Kto chce gorącą czekoladę? - Ja!
- Ja chcę. - To idziemy.
Zanim zapomnę.
Rebecca zaprasza nas na podwójną randkę.
Ja pierdolę.
Brzydkie słowo, wujku. Wisisz mi funciaka.
Dopisz do rachunku.
- Potrzymasz? - Jasne.
Będzie fajnie.
- Dobra. - Dziękuję.
Jak było dziś na meczu?
Wspaniale.
Dostałam czerwoną kartkę za faul łokciem.
Jestem z ciebie dumny.
No co?
W przyszłym tygodniu rozgromicie przeciwniczki.
No pewnie.
Po sezonie będziesz miał więcej czasu dla znajomych.
- Mam czas dla znajomych. - Dla mamusiek od jogi.
Nie nudzi cię siedzenie w pozycji dziecka,
popijanie wina i plotkowanie z babkami, które nic o tobie nie wiedzą?
Nie, uwielbiam to.
Sky Sports znów się odezwał.
Nie.
To dobry pomysł.
Dzięki twoim dobrym pomysłom wyszedłem ostatnio na jebanego kretyna.
Twoja pożegnalna konferencja prasowa była piękna. Ludzie byli zachwyceni.
Ma 15 milionów wyświetleń.
Zrobiłem z siebie debila, a ty próbujesz mnie pocieszyć,
mówiąc mi, ile milionów ludzi to widziało?
Słuszna uwaga.
Po prostu uważam, że sprawdziłbyś się w roli eksperta.
Nie chcę być jebanym ekspertem,
który siedzi w jebanym studiu i wymądrza się w jebanym gajerze.
Chujowa robota dla chujowych ludzi.
Prędzej wpierdolę gówno, niż przyjmę tę jebaną ofertę.
Rozumiem.
Ile tam wyszło?
1236 funtów.
Robi wrażenie.
RZUT KARNY
Mamy powtórkę z rozrywki.
Dani Rojas wykonuje rzut karny w doliczonym czasie,
chcąc zapewnić drużynie pierwszą wygraną w tym sezonie.
Musi tylko pokonać tego uroczego bramkarza.
Bramkarz próbuje rozproszyć napastnika. Jak Rojas na to zareaguje?
BĘDZIE BOLAŁO
Piłka to śmierć!
Proszę.
Cześć, szefowo.
Cześć, Ted.
Skrzywiłaś się jak ci od świadomego rodzicielstwa,
kiedy zobaczyli mnie w czerwonej bejsbolówce.
Przepraszam. Miałam nadzieję, że to Keeley.
Nie szkodzi. Sam wolałbym być Keeley.
- Proszę. - Dziękuję.
Niech zgadnę. Masz ochotę na pogaduchy?
Z chęcią spróbuję swoich sił.
- Naprawdę? - Czemu nie?
Dobrze, co mi szkodzi.
Spotykam się z takim Johnem.
Stamosem?
Nie, nazywa się John Wingsnight. Ale to nie jest ważne.
Chwileczkę. Nazywa się John Wingsnight?
- Tak. - Jak w: „Wieczór skrzydełek w PJ Flatts”?
Przestaniesz?
Pierwsza zasada: mimo że to pogaduchy, czasem trzeba po prostu słuchać.
Czaję. Szybko się uczę. Dajesz dalej.
Dziękuję. Zatem John… jest wspaniałym facetem.
- Przystojny, z sukcesami. - Nieźle.
- Pewny siebie. - Dobrze cię traktuje?
Tak, bardzo dobrze.
Brzmi świetnie.
Nie rozumiem. Jest jakiś problem?
Cóż…
Właściwie to nie.
Czyli zasada numer dwa brzmi:
czasem pogaduchy to gadanie dla samego gadania.
Nie próbujemy nic zmienić ani rozwiązywać problemów?
Właśnie tak.
Super, kontynuuj.
Dobrze… Chodź.
Przepraszam za spóźnienie.
Pomagałem szefowej wybrać lakier do paznokci.
Niebieski wymiata, ale reszta też jest spoko, co nie?
- Co się stało? - Mamy problem.
Mało powiedziane. To istna tragedia szekspirowska.
Spróbuj jeszcze raz, Dani.
Poradzisz sobie.
- Ile strzałów spudłował? - Wszystkie.
O rany.
Chodź, przejdziemy się.
Jesteśmy świadkami końca czyjejś kariery.
Nie teraz, Jan.
- Przepraszam, trenerze. - Nie musisz przepraszać.
To, co przytrafiło się Earlowi, to nie była twoja wina.
To był nieprawdopodobny i tragiczny zbieg okoliczności.
Taki jak te, które oglądaliśmy w dziele Paula Thomasa Andersona – Magnolia.
To tam Tom Cruise miał malutką kitkę?
Nie, chodzi ci o Ostatniego samuraja.
W Magnolii też miał malutką kitkę.
Dzięki, trenerze.
Wybacz, Dani.
Tom Cruise nosił kitkę w obu tych filmach.
Chodzi o to, że to tragiczny wypadek.
Jednorazowe zdarzenie.
Wyrwijmy się spod złego uroku pola karnego
i trochę się zabawmy.
Poćwiczymy rzuty rożne.
Dobrze.
Chłopaki, ustawcie się do Poutine o północy!
To pomoże ci wrócić do siebie.
- Do dzieła. - Okej, trenerze.
Weź głęboki wdech.
Wyobraź sobie ten strzał.
Bądź piłką, Dani. A teraz kop.
O rany.
Nic się nie stało.
Ścięło mnie bardziej niż las drwala Paula Bunyana.
Ale boli.
Jakieś pomysły?
Jeśli Dani potrzebuje motywacji, przypomnijmy mu, za co ma płacone.
Nieco agresywne podejście.
Ale na burzę mózgów nie idzie się z parasolem.
Doceniam twój wkład.
Najpierw musimy zdefiniować problem.
Racja.
Przecież wiemy, co jest grane.
O czym ty mówisz?
NSF
Nie można tego wypowiadać.
Dlatego to napisałem.
„NSF”?
Co znaczy „NSF”?
Jaja sobie robicie?
Nie wypowiadamy tego na głos.
Tak jak nie mówi się Makbet w teatrze, Voldemort w Hogwarcie albo…
- Soccer w Anglii. - Bingo.
Ale co to jest NSF?
Kiedy ni stąd, ni zowąd
sportowiec przestaje ogarniać podstawy swojej dyscypliny.
Bejsbolista nie dorzuca do bazy, koszykarz chwyta się za kij do golfa.
Czaicie klimat.
Czasem czuję się tu jak w obcym kraju.
- Też tak masz? - Tak.
Co myślisz o terapii?
Podchodzę do niej z umiarkowanym Środkowo-Zachodnim sceptycyzmem. Czemu?
Może powinniśmy zatrudnić psychologa sportowego?
Wielu innym klubom bardzo to pomogło.
Niezły pomysł.
Poczekajcie.
Muszę to sobie przemyśleć.
Zróbmy to.
Stoimy naprzeciwko siebie, a część mnie myśli:
„Kopnij tego dupka w jaja, a potem popraw z kolana w nos.
Niech się koleś pieprzy”.
Ale druga część mnie myśli: „Ale to Martin Short.
Uwielbiasz go”.
Nagle jakaś malutka Amerykanka pyta:
„Czy to ten?”.
I wyjmuje wciśnięty między poduszki kanapy
portfel Martina Shorta.
On go wcale nie ukradł.
- Nie! - Ale historia.
Czysty obłęd. Mogę prosić jeszcze jednego?
Nie sądziłam, że spotkania z aktorami z Broadwayu
mogą zamienić się w jatkę.
I to jaką! Ale kogo obchodzi Martin Short, gdy obok siedzi
„Jest tu, jest tam, jest, kurwa, gdzie się da, Roy Kent!”.
- Roy Kent! - John to zapalony kibic.
Świetnie. Komu kibicujesz?
Albo United, albo City.
Zależy, kto akurat wygrywa.
- Kocham piłkę. - Nie da się ukryć.
Jak ci jest na emeryturze?
To musi być dla ciebie ogromna zmiana. Pewnie szalenie ci tego brakuje, co?
Nie.
To czym się zajmujesz?
Wiesz, tym i tamtym.
Obecnie jestem trenerem.
- Nie wiedziałem. Super. - Za tydzień mamy mecz finałowy.
- W październiku… Co to za puchar? - Ligi dziewczynek do dziewięciu lat.
Poproszę jeszcze jednego.
Sky Sport zaoferował mu posadę eksperta.
Nie dziwi mnie to. Świetnie byś się w tym sprawdził.
Genialny pomysł.
Zgadzam się w stu procentach.
Twoja mowa pożegnalna była wspaniała.
Ojciec mi ją podesłał. W końcu jakiś mail, w którym nie pomstował na emigrantów.
To wiele dla mnie znaczy, dzięki.
Nie ma za co.
Po wszystkim musiałeś się dziwnie czuć.
Poproszę od razu o dwa.
Proszę, panowie.
Dzięki.
Szkoda tego psiaka.
Nigel, jego właściciel, często tu z nim przychodził,
póki nie zaczął szczać i srać gdzie popadnie.
To normalne u starszych psów.
Mówiłam o Nigelu.
- Za Earla. - Dobry pies.
Możemy szczerze pogadać? I zapomnieć na chwilę o żarciu?
Sprawa jest aż tak poważna?
- Tak. - Jasne.
Jestem gotów zrobić wszystko, żeby tylko Dani wrócił do formy.
Ale ten pomysł ze sprowadzeniem kogoś z zewnątrz,
żeby nam w tym pomógł…
Trochę się tego obawiam. Nie wiem czemu.
Nasuwa się na myśl twój ulubiony utwór Gin Blossoms.
- „Podążać za tobą”? - Nie, „Zazdrość”.
„Zazdrość” to ich najlepszy kawałek. Mój ulubiony to „Podążać za tobą”.
Nie znasz tej historii?
Nieważne, do sedna.
Przeszło mi to przez myśl,
ale chyba pewna część mnie
po prostu, nie wiem… nie ufa terapeutom?
Czemu?
Chodziliśmy z Michelle na terapię do psychologa,
z którym ona już od jakiegoś czasu rozmawiała.
Czułem się tak, jakby mnie wrobili.
Zamiast zostać wysłuchanym,
musiałem wysłuchiwać, co robię nie tak.
To jedyna terapia, na jakiej byłeś?
Tak.
Co powiedziałeś, gdy zarzekałem się, że już nie umówię się z żadną tancerką?
- „Dasz mi swoje buty do stepowania?” - „Ludzie są różni”.
Ja to powiedziałem?
Mądre słowa.
Tak.
- Umówiłeś się z kolejną? - Z wieloma.
Zbyt wieloma.
Wybacz, jeśli za dużo gadałem.
Byłeś jak zwykle czarujący.
- Nie pojedziemy do mnie? - Muszę wcześnie wstać, pamiętasz?
No tak. Daj znać, czy zdałem test.
- Lunch w tygodniu? - Z przyjemnością.
Dobranoc.
Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Na razie.
- I jak? - Bardzo dobra partia.
Jest w odpowiednim wieku, odpowiednio zarabia.
Nie jest nieśmiały.
- To mi się w nim podoba. - Właśnie.
Ja pierdolę.
Jakiś problem?
Powiedz prawdę.
Jest okej. I tyle.
Nie ma w tym nic złego.
Ale czemu mu się, kurwa, wydaje, że na ciebie zasługuje?
Powinnaś być z kimś, kto sprawi, że stracisz głowę.
Nie zadowalaj się przeciętniakiem.
Nie żeby to była moja sprawa.
WITAMY NA NELSON ROAD
ODCISNĄŁEŚ ŁAPĘ NA NASZYCH SERCACH
DO PSA EARLA SMUTNO MI, ŻE NIE ŻYJESZ
KOHAU CIĘ
435, 436, 437, 438, 439, 440…
Orientuj się!
A niech to.
Chciałem wam przedstawić panią doktor Sharon Fieldstone.
Zajmie się Danim.
To są Nathan, trener Beard i Ted Lasso.
Proszę nie wstawać.
Ale będzie mi łatwiej zrobić to.
Przyjemność mamy
Tą właśnie pieśnią cię tu witamy
Rozumiem, że Daniego dopadł nagły spadek formy?
Dwie dziwne reakcje z rzędu. O co chodzi?
Nie lubimy tego tak nazywać.
Czemu?
Jak by to…
Czemu patrzycie na mnie? On tu jest mądralą. Słuchaj, Sharon…
Pani doktor.
Oczywiście, przepraszam.
Pani doktor. To taki przesąd.
Rozumiem. NSF…
to nie jest przesąd.
To stan psychiczny,
który można naprawić dyscypliną, a nie wyparciem.
Jest pani pewna, że zdoła nam pomóc z Danim?
Jest pan dobrym trenerem?
Znaczy…
Ich tu nie ma.
Szczerze, bez udawanej skromności.
Jest pan dobry w tym, co robi?
Tak.
Wierzę panu.
Ja w swojej pracy jestem jeszcze dwa razy lepsza od pana.
- Dobrze, że panią mamy. - Dziękujemy, że pani przyszła.
Gdzie mam przeprowadzać spotkania?
Może zajmie pani moje biuro?
Dobrze. Miło było was poznać. Przepraszam, że przerwałam grę.
Jaki macie rekord?
1236.
Robi wrażenie.
Wesoła z niej babka.
Nie zaproponował mi pan swojego biura z czystej grzeczności?
Częściowo tak, ale nalegam.
- Dziękuję, panie Higgins. - Nie ma za co.
Hej, Sha… ni doktor.
To jest Dani Rojas.
Dani, to pani doktor Sharon Fieldstone.
Miło mi cię poznać. Jak się czujesz?
Jak morderca.
Zapraszam.
Będzie dobrze.
Chce pani, żebym został i pomógł przełamać pierwsze lody?
Myślę, że sobie poradzimy. Dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Będzie mi tu wygodnie.
Trudno było wtedy zdobyć bilety na Stomp.
Wysoki rudzielec wpycha się przede mnie,
więc pukam go w ramię. On pyta: „Jakiś problem?”. Mówię: „Żebyś wiedział”.
On: „Spoko, choreograf to mój ziomek”. Zgadnij, kto to był…
Wszystko w porządku?
Randkowanie jest takie dziwne.
- Tak. - Jesteśmy sobie zupełnie obcy.
Jak więc mamy poczuć się przy sobie bezpiecznie?
To niemożliwe.
Moja przyjaciółka kiedyś powiedziała,
że intymność polega na wystawieniu się na atak.
Okropne, prawda?
Nigdy tego nie słyszałem.
To ci uświadamia, jak przerażające jest…
otworzenie się na nowy związek.
Trzeba wykazać się odwagą.
O to chodzi, prawda?
Muszę wykazać się odwagą, by pozwolić…
komuś wspaniałemu mnie pokochać,
nie bojąc się, że mnie zrani i nie bojąc się poczucia…
bezpieczeństwa.
Czy ty ze mną zrywasz?
Przepraszam. Nie zdawałam sobie sprawy,
- że do tego zmierzam… - Nic się nie stało.
Zapłacę za kawę.
W porządku. Zdrowie.
Witajcie, piękni trenerzy. Mogę poćwiczyć?
Jasne, Dani.
Tylko słuchaj, nic na siłę.
Oczywiście.
Nie odmachała?
- Nie widziała mnie. - Widziała.
Super!
Dorzucili mnóstwo nowych emotek.
Pamiętasz, jak dodali Groucha, ale nie Harpa?
Bezsens.
Dobranoc, trenerzy. Dzięki za doktor Sharon. Jest niesamowita.
Nie ma za co. Cieszę się, że ci pomogła.
Poczekaj chwilę. Tak z ciekawości.
Co ona… W jaki sposób ci pomogła?
Przypomniała mi,
że chociaż piłka to życie, czasem piłka to też śmierć.
I że piłka to piłka.
Ale głównie piłka ponad życie!
No tak.
No proszę.
Pójdę jej podziękować, póki jeszcze tu jest.
Chociaż tyle możesz.
Hej, jest jeszcze?
Nie wchodź, ma spotkanie.
Spotkanie? Z kim?
- Dziękuję, Sharon. - Nie ma za co.
Jest niesamowita.
- Thierry? - Dzień dobry.
Kilku chłopaków poprosiło o spotkanie z doktor Fieldstone.
- Nie masz nic przeciwko? - Nie no, pewnie.
- Cześć. - Cześć, piękna. Co tam?
Czuję się jak gówno.
Wykorzystałam randkę, żeby cię przekonać do czegoś,
czego nie chcesz robić.
To było chamskie, przepraszam.
Kochana jesteś. Dziękuję.
Wychodzę właśnie z pracy.
Mogę wskoczyć do Waitrose po butelkę wina.
Do Waitrose? Czy ja rozmawiam z pierdoloną królową?
Byłoby super, ale…
Kurwa! Zapomniałam o mamuśkach.
Później wybłagasz przebaczenie. Wpadnę, żeby cię obudzić.
Pospiesz się, Roy! Zaczyna się.
Będę czekać. Baw się dobrze.
Pa, skarbie.
Zaczynamy.
Kto zostanie wyeliminowany
z topowego reality show Pożądanie pokona wszystko?
Makijażystka z Grimsby – Ellie?
Nie możecie mnie wyrzucić. Jestem na ustach wszystkich.
Zamknij się, zdziro.
Jest przezabawna.
A może piłkarskie ciacho, Jamie Tartt?
Nie ma mowy. Zaliczyłem najwięcej trafień.
Tych między nogi.
Boże, jak ja go kocham.
Ja też.
- Jezu. - Dolejesz mi, Janice?
…z Borehamwood?
- A może Clara, skandalistka… - Dzięki.
Napisy: Daria Okoniewska