POŻĄDANIE POKONA WSZYSTKO
Widzowie już zagłosowali.
Danthony, Jamie. Jeden z was wróci dziś do domu.
Drugi będzie kontynuował swoją lubieżną przygodę.
Dzwoń do babci, niech nastawia czajnik.
Jamie.
To koniec pożądania.
Przykro mi.
Że co?
Dzięki! Dzięki!
- Co za ***. - Dziękuję!
Ogromne zaskoczenie.
I pech.
Ale my mamy szczęście gościć w studiu przegranego.
Nie jestem przegrywem. Po prostu nie jestem zwycięzcą.
Wywiążesz się z obietnicy, którą dałeś Amy?
- Poczekasz na nią? - Nie.
To była część mojej strategii, co nie?
Znajdź najlepszą foczkę, bzyknij ją w kibelku i poproś o rękę.
Skoro jesteśmy przy strategii, zdecydowałeś się opuścić Man City
tuż przed rozpoczęciem sezonu. Dlaczego?
Musiałem to zrobić dla siebie.
Jak tylko dowiedziałem się o śmierci George'a Harrisona,
zrozumiałem, że muszę w końcu zacząć żyć.
Ryzykować, czerpać z życia garściami.
Ale George Harrison zmarł 20 lat temu.
No, ale dopiero się dowiedziałem.
Jakie masz teraz plany?
Nie wiem. Wrócę do Man City. Jeśli trener Pep mnie przyjmie.
Zabawne, że o tym wspominasz. Mamy klip, który cię zainteresuje.
DYREKTOR SPORTOWY
Czy Jamie Tartt wróci do Manchester City?
No tak, Jamie.
Uważaliśmy z żoną, że on i Amy byli dla siebie stworzeni.
Ale nie, nie wróci do Man City.
Życzymy mu powodzenia.
Dzięki, że nas odwiedziłeś. Miło było cię zobaczyć.
A po przerwie: czy naukowcy naprawdę odkryli chudy krem, który nie zasmuca?
Aż nie chce się wierzyć.
PORANEK Z PHILLIPEM I HOLLY
Jasne, nie ma sprawy.
- Dziękujemy… - Nie ma za co.
- Jak leci? - Wszystko dobrze?
Przykro mi, że cię wylali.
Takie życie.
Dzięki. Proszę.
Cześć, jak leci?
- Jak ci na imię? - Stanley.
Lubisz piłkę nożną?
- Dziękuję, Jamie. - Nie ma za co.
Do zobaczenia. Miło było was poznać.
Chyba się przejdę, wiesz? Dzięki.
Zaraz, spałeś tutaj?
Czemu?
Jane w trakcie kłótni wrzuciła moje klucze do rzeki.
Jesteście jak Frank Sinatra i Ava Gardner.
Albo jak Frank Sinatra i Mia Farrow. Albo jak Frank i… Wiesz co?
Zaczynam podejrzewać, że chłop był niestały w uczuciach.
- Która godzina? - 9.20.
Zaraz wracam.
No nie. Powąchaj to.
Paryska sypialnia.
Pozwól na słówko.
- Wejdź. - Wszystko gra?
Nic nie gra.
Użyłeś lawendowego płynu do płukania?
Tak.
Moja dziewczyna mówi, że lawenda ją uspokaja.
Taka zmiana może wybić zawodników z rytmu.
Przepraszam, trenerze.
Wypad.
Piłkarz ma grać, a nie się relaksować.
Nawet po prysznicu?
Spałeś tu?
„A może śniłem nawet?”
Dzięki za podwózkę. Wejdziesz się przywitać?
Nie.
Co masz w planach?
Nic. Tylko ten mecz.
Ustawię dziewczynki w formacji 4-4-2,
bo ta mała Kokoruda rozpierdala system w obronie.
A potem planowałem ugotować ci obiad.
Nigella radzi ponacinać kurczaka, żeby był bardziej wilgotny.
Nie wiem, co kręci mnie bardziej:
że gotujesz z Nigellą czy że użyłeś słowa „wilgotny”.
- Wysiadam. - Co on wyprawia?
To pewnie z tęsknoty za domem. Przypomina mu dodge'a rama.
- Powodzenia na meczu. - Dzięki.
Cześć, Ted!
Cześć, Keeley! Czy to wielki, zły Roy Kent?
Wybacz, śpieszy się.
Rozumiem, w końcu mim to pieniądz.
- Dobrze się bawiłeś? - Ubaw po pachy.
I pomocny przy rwie kulszowej. Wibracje rozmasowały mi tyłek.
Patrz, kto przyjechał.
Bajerancki rower.
To nie rower, to transformers.
Kobitka potrafi zaskoczyć.
Hej, Sha… ni doktor!
Dzień dobry.
Ciekawe, po co przyjechała. Przecież swoje już zrobiła.
Higgins nie zatrudnił jej czasem na cały sezon?
Zatrudniłeś doktor Sharon bez konsultacji ze mną?
Pomyślałem, że to nie zaszkodzi. Ale powinienem był cię zapytać.
A gdzie tam!
W końcu jesteś tu dyrektorem.
Podejmujesz własne decyzje.
Ale mogłeś chociaż napisać.
- Masz rację. - Wcale że nie!
Masz swoje obowiązki!
Jak zdecydujesz, tak będzie!
Ale następnym razem skonsultuj się ze mną, dobrze?
- Nie. - Brawo! Nie jestem twoim ojcem.
Mamy nowego członka drużyny. Nie mam nic przeciw…
Czemu tu pachnie jak u mojej babci?
- Nie uwierzysz, co się stało. - Nawijaj makaron.
Nikt cię nie chce.
Co to ma znaczyć? Jestem pieprzonym Jamiem Tarttem.
Nie można na tobie polegać.
Wystawiłeś Man City do wiatru.
A potem wystawiłeś Amy, zdradzając ją w jacuzzi z Denise.
Nikt cię nie chce.
Może jakaś drużyna z Hiszpanii albo Niemiec?
Real Madryt? Chcecie Jamiego Tartta?
Nie. Okej, dzięki. Widzisz?
Nie zapytałeś po hiszpańsku.
Może powinieneś skupić się na swojej karierze w telewizji.
Przedstawiam ci Tracey, twoją nową agentkę.
Dostałeś świetną propozycję udziału w reality show na Ibizie.
Zgodzisz się brać ecstasy codziennie przez trzy tygodnie?
Musisz mi pomóc.
Wiesz, że jesteś dla mnie jak syn.
Teraz w dodatku martwy, więc kocham cię jeszcze bardziej.
Mam związane ręce.
Ted Lasso przybywa na powitanie.
Proszę tu tak nie wpadać. Mogłam być w trakcie spotkania.
No tak, przepraszam.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak. Nie…
Przyniosłem małe co nieco na powitanie.
- Nie, dziękuję. - Nalegam.
Proszę chociaż spróbować.
No i super.
To bardzo miłe, trenerze Lasso, ale ja nie jem cukru.
Naprawdę? Nie znam nikogo takiego.
Ponoć wszyscy żyją w tej bezbożnej Santa Monice.
Proszę mi wierzyć, tak jest lepiej dla wszystkich.
W poprzednim życiu pochłaniałam batona, gadałam głupoty i traciłam przytomność.
- Mam tak samo z grami. - Naprawdę?
Uwielbiam grać w gry komputerowe.
Odmawiam ich sobie, udając, że dzięki temu ulepszam swoje życie.
A tak naprawdę pozbawiam się czegoś, co mnie uszczęśliwia,
zamiast nauczyć się grać z umiarem.
Ma pani ulubioną książkę?
Ciekawe.
Co? Że moją jest Źródło?
Zaskoczona? Już wyjaśniam…
Nie, pana zachowanie.
W ten sposób nawiązuje pan kontakt z nowymi osobami.
Sprytnie, to bardzo ujmujące.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, chciałabym poobserwować trening.
Zobaczyć, jak wszystko działa.
Oczywiście.
Przyznaję pani przepustkę dla VIP-ów.
Dziękuję.
Wie pani co…
Dam znać, co powiedzą ci z Dubai Air.
Masz jakieś pytania?
Czy napisanie na profilu randkowym, że jestem bogata, jest w złym guście?
Tylko jeśli dodasz „nieprzyzwoicie”.
Przepraszam.
To bardzo miłe, że oddałeś biuro Sharon.
Stawiasz dobro klubu na pierwszym miejscu,
ale powinieneś mieć biuro, najlepiej oddzielne.
Masz całkowitą rację.
Ale ciężko jest odebrać pracownikowi jego stanowisko pracy.
Tylko na jakiś czas.
Może przejmiesz biuro Caroline od sprzedaży reklam?
Nie, ona przeżywa teraz rozstanie.
Poza tym obok pracuje Rechoczący Liam.
Wspaniały człowiek, ale…
Cześć, Higgins. Kim jest twój nowy przyjaciel?
Cześć, Robert. Jestem Ted.
A ja jestem Jimmy.
Jimmy Papier?
Page! Nie załapałem. Przepraszam, świetny żart.
Cześć, szefowo.
- Proszę. - Dziękuję.
A to co?
Próbowałem dać je doktor Sharon.
- Że co? - Ale ona nie je cukru.
Co za gnida.
Byłaś kiedyś u terapeuty?
Po co? Sama potrafię się zdiagnozować.
Zbudowałam wokół siebie mur,
przez co spełnił się mój największy koszmar:
jestem sama. Wielkie halo.
No właśnie. Po co płacić za coś, co przyjaciele robią za darmo?
Właśnie, po to się ich ma, prawda?
Żeby zrzucać na nich swoje problemy i lęki.
Właśnie. Tak.
Przy okazji, chcesz się z czegoś wygadać?
Nie. A ty?
Też nie.
- O tym mówię. - Właśnie.
Do zobaczenia.
- Proszę, Keeley. - Dzięki, Alex.
Jamie?
Nie śledzę cię.
Szedłem za tobą kilka ulic. Nie napisałem, bo skasowałem twój numer.
Chciałem z tobą pogadać,
bo zostawiłem Man City, żeby wziąć udział w reality show
i wywalili mnie z obu. Nie wiem, co mam robić
i chciałem z kimś o tym pogadać,
a wtedy zawsze myślę o tobie…
Więc szedłem za tobą przez kilka ulic.
Nie, to nieprawda. Łażę za tobą już od godziny.
Zbierałem się na odwagę, żeby powiedzieć „cześć”.
A więc… cześć.
Jesteś zła?
Skasowałeś mój numer?
Dałyście z siebie wszystko.
Ale przegrałyście.
Zapamiętajcie to uczucie.
Niech ta chwila wyryje się wam w pamięci.
Dobrze.
Możemy już dostać puchary?
Mama Emily kupiła puchary pocieszenia.
Wyrzucanie pieniędzy w błoto.
„Najlepiej ubrana”? Idiotyzm. Jesteście ubrane tak samo.
Ty.
Wiecie co?
Same wybierzcie sobie puchary za wygranie niczego.
Trenerze Kent.
Na mnie krzyczeli, jak przegrywałem.
Na mnie też, ale nie przejmowałam się tym, póki wiedziałam, że trenerowi zależy.
Trenowanie was było zaszczytem.
Mam nadzieję, że za rok też będziecie grać.
O ile zrobicie to, kurwa, z sercem.
Przegraliśmy.
Wynik byłby lepszy, ale nie uznali nam jednego gola,
bo, jak się okazuje, dziewięciolatki nie mogą jeszcze strzelać z główki.
Pierdolony rozwój mózgu.
- Co robisz? - Nic.
Czemu odrzuciłaś telefon?
Myślałam, że jesteś intruzem i chcesz mi go ukraść.
Dlatego rzuciłaś go tam?
Tak.
Robiłaś sobie dobrze?
Pokaż mi.
Nie, to nic takiego.
Kochanie, nie wstydź się. Cokolwiek to jest.
Ja oglądam, jak ludzie bzykają się w lesie.
Serio? Czemu?
Bo sam bym się na to nie zdobył.
No dalej, pokaż.
Powinienem wiedzieć, co cię kręci.
ROY KENT KOŃCZY KARIERĘ
Ogłaszam…
że przechodzę na…
piłkarską…
Co to, kurwa, ma być?
Podnieca cię, jak jestem żałosny?
Wcale nie byłeś żałosny. Pokazałeś pasję i wrażliwość.
To zajebiście seksowne. Nie byłeś taki, odkąd skończyłeś grać.
Jestem za stary i mam rozjebane kolano.
- Nic nie poradzę. - Weź tę fuchę chociaż na próbę.
Jezu.
Wiem, że to durna robota.
Ale przynajmniej zostałbyś w grze.
Tęsknisz za tym, przecież widzę.
Jesteś taki sam jak Jamie.
A myślałem, że już gorzej być nie może.
Jezu Chryste.
Widziałam się z nim dzisiaj.
Chce wrócić i grać dla Richmond.
Pogubił się. Tak samo jak ty. Ale przynajmniej próbuje się odnaleźć.
Żałosne.
Wcale nie.
Odważne.
Rozumiem.
Bezpieczni ci, co nie próbują.
A mi pozostało robić sobie dobrze do filmików, w których płaczesz.
Dobra. Spróbuję. Raz.
Ale jak będzie do dupy i mi się nie spodoba,
zatrudnię bandę bachorów, żeby łaziły za tobą i krzyczały:
„A nie mówiłem?” do końca twoich dni.
Z chęcią zwrócę na siebie uwagę.
Co powiedziałaś temu kutasiarskiemu królowi kutasów?
Że przyszedł do niewłaściwej osoby.
Nazwałem go Ted.
Po Tedzie Dansonie.
Chodząca legenda.
Od Cheers, przez Pohamuj entuzjazm, aż po Dobre miejsce. Co za kariera.
Właściwie jest męską wersją Julii Louis-Dreyfus.
Która jest damską wersją Dave'a Grohla.
Każde z nich dotknięte przez króla Midasa.
Miło cię widzieć, Jamie.
Siadaj.
Jak leci?
Rewelacyjnie.
Świetnie.
Całkiem nieźle.
Dobrze. Trochę słabo.
Beznadziejnie.
Niezła huśtawka nastrojów.
Dobrze, że nie stałem za blisko.
Mogę ci w czymś pomóc?
Gadałem z Keeley.
Zastanawiałem się, jaka jest szansa,
żebym mógł wrócić do Richmond?
No nie wiem, spaliłeś za sobą sporo mostów.
Potrzebuję Richmond, trenerze.
A Richmond potrzebuje ciebie.
- Dzięki. - Zdrowie.
Byłabyś tak miła, Mae,
i poprosiła tamtych gości, żeby się na mnie nie gapili?
Cała trójka ma się odpierdolić.
- Jasne, Mae. - Już się odpierdalamy.
Starzy ludzie są tacy mądrzy.
Wysocy mistrzowie Yoda.
Zdrowie.
Powiedz mi jedno, Jamie. Czemu wystąpiłeś w tym reality show?
Zaliczałeś dobre występy w City.
Nie wiem, myślałem, że będzie fajnie. Że to pomoże mojej marce.
Chciałem wkurzyć ojca.
Obrywało mi się za wszystko.
Za to, jak grałem, ile minut grałem, jak siedziałem na ławce rezerwowych.
Myślałem, że zeświruję.
Potrafi być…
Zauważyłem, że czasem posiadanie surowego ojca jest tym,
co doprowadza niektórych na sam szczyt.
Słyszałem, że ojciec Bono miał ciężki charakter.
Ale album Joshua Tree też, więc w sumie…
Jak było z tobą?
Twój stary też taki był?
Nie.
Mój ojciec zadręczał bardziej siebie niż mnie.
Szczęściarz.
To co powiesz, trenerze?
Jesteś świetnym piłkarzem.
Ale to nie jest dobry pomysł.
A teraz zrób tak, żeby wyglądało, jakbym miał ich na dłoni.
To jakieś kpiny.
- Cholera. - To było wczoraj?
Co was tak zaaferowało?
Zdaje się, że Jamie wraca do Richmond.
Wygląda, jakby miał ich na dłoni.
Ruchy, kurwa!
Do mnie!
Ktoś zamawiał soczysty trening?
Tak, poprosiłem o dodatkowe mięso.
Co to, kurwa, było?
Na co, kurwa, czekasz?
Jak to jest, że co się odwrócę, to ona jest bliżej?
- Dziękuję, Will. - Proszę.
Złudzenie optyczne wywołane nieufnością do psychologów?
Taka przenośnia?
Bingo, Ringo.
Czy w tym… jest ananas?
Jezu Chryste.
Zgadzam się z Tedem. Otaczają nas partacze.
Ja tak powiedziałem?
Nie. Usłyszał, co chciał.
Nie no, teraz na pewno jest bliżej.
Patrz na to. Hej, Nate.
Odgwiżdż przerwę.
Sam! Poczekajcie!
Musisz kopnąć tak, żeby z murawy poleciał dym.
Niech Dani leci za piłką jak za dzieckiem, które wbiega na ulicę.
Potrafisz lepiej? No to pokaż.
Spokojnie, stary.
Nie, w porządku. Sam ma rację.
Nie widziałem tu niczego, co mógłbym zrobić lepiej od was.
Ale jak zagramy w „dokończ piosenkę Jimmy'ego Buffetta”,
to szybko zmienicie nastawienie.
- Próbuję pomóc drużynie. - Gówno prawda.
Sprawdzę, o co mu chodzi. Zaraz wracam.
Normalnie się tak nie zachowuje.
Chyba nie lubi Jimmy'ego Buffetta.
Kto to jest?
Serio?
Sam, poczekaj! Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie.
Chyba jednak coś ci leży na wątrobie.
W stylu: „Coś mnie wkurzyło, więc sobie poprzeklinam”.
Jestem wkurzony.
Przeklinałem i bardzo tego żałuję.
Ludzie przeklinają, gdy nie potrafią inaczej wyrazić swoich uczuć.
Oprócz Berniego Maca.
On używa przekleństw jak van Gogh żółci – efektywnie.
- O co chodzi? - Nie wierzę, że Jamie wraca.
Że co?
- Widziałem wasze zdjęcie na Twitterze. - Tam się roi od różnych bzdur.
Ktoś założył profil moim wąsom.
Ile było bójek w szatni, odkąd odszedł Jamie?
Żadnej.
Jeszcze nie wygraliśmy, ale w końcu nam się uda.
Wierzę w to. Trener nie?
To, że strzela gole, nie znaczy, że zasługuje na miejsce w drużynie.
Żaden kolega z drużyny nie zgnoił mnie tak jak Jamie.
- Rozumiem twoją złość na niego. - Nie na niego.
Jestem zły na trenera.
Nawet z nami nie pogadałeś.
Nie sądziłem, że jest o czym.
Odmówiłem Jamiemu.
- Ale mi głupio. - Nie wątpię.
Widzieli, jak zbiegam…
Nie, nikt nie widział. No pewnie, że wszyscy widzieli!
No tak.
Przepraszam.
Nie ma za co. Jesteś liderem i chcę, żebyś mówił, co myślisz.
Dziękuję.
Na widok trenera mój ojciec zawsze mówi, że bardzo się cieszy, że tu jestem.
Że jestem w dobrych rękach.
To wiele dla mnie znaczy.
Dziękuję.
Wiesz, że czeka cię kilka kółek wokół boiska?
- Liczyłem na to. - Śmigaj.
Dziękuję.
- Dobrze sobie poradziłeś. - Jezus…
Dziękuję.
Co ty robisz?
Przepraszam. Co zwykle robisz z rzęsami?
Zostawiam je, kurwa, w spokoju.
Przepraszam.
- Hej. - Cześć, jak ci idzie?
Carragher przysłał mi kwiaty.
WITAJ W RODZINIE SKY SPORTS
Na boisku się nie cierpieliśmy, a teraz wysyła mi kwiaty.
Jakim cudem wie, że uwielbiam storczyki?
To normalne, że się stresujesz.
Nie stresuję się, nie ma czym.
W telewizji nie ma obrony.
No to o co chodzi?
Po prostu… A jeśli uznają…
że jestem beznadziejny?
Od kiedy martwisz się tym, co myślą inni?
Jesteś pieprzonym Royem Kentem.
Czekamy na pana.
Muszę iść. Dziękuję.
Dasz radę, Roy-o!
- Cieszę się, że tu jesteś. - Lata mi to.
Nic się nie zmienił.
Postaraj się nie rozryczeć, dobra?
Wchodzimy za pięć sekund.
Cztery, trzy, dwa.
PIŁKARSKA SOBOTA
Co za mecz! Manchester United pokonał Chelsea jeden do zera.
Chelsea spada w kwalifikacji generalnej,
a United awansuje do pierwszej trójki.
To United wygrał mecz czy raczej Chelsea go przegrało?
Przez ostatnie 30 minut United grał z wyjątkową precyzją,
ale obie drużyny pokazały dobrą piłkę.
- George? - Wyrównana walka.
Prawdziwa piłkarska uczta.
Dołączył do nas Roy Kent, legenda Chelsea.
Witamy.
Co sądzisz o tym meczu? Twój były klub się spisał?
Nie, grali gównianie.
Przepraszamy widzów.
Roy Kent i jego dosadny język.
Rozwiniesz swoją myśl?
Chelsea grało gównianie.
Żal było patrzeć.
Nie pomyślałbyś, że grają u siebie.
Byli wystraszeni, czuli zbyt duży respekt wobec United.
Mają szczęście, że nie stracili więcej bramek.
Ostre słowa. United ma ostatnio dobrą passę.
Mam to w dupie.
To nie powód, żeby robić przed nimi w gacie.
To było po nich widać: skrajne przerażenie.
Jak u dzieci czekających w kolejce do zboczonego Mikołaja.
Noś, kurwa, koszulkę z dumą albo nie noś jej, kurwa, wcale.
Roy Kent, pierdolona legenda!
- Tak to się robi! - Podoba mi się jego szczerość.
Ponownie przepraszamy za niemal każde słowo Roya Kenta.
Jako założyciel Diamentowych psów
załamuję łapy, patrząc, jak tułasz się po budynku.
Człowiek bez biurka.
Dlatego zapraszamy cię do nas, do pokoju Nate'a. Co ty na to?
Byłoby wspaniale. Oczywiście jeśli Nathan się zgodzi.
Nie no, jasne.
Współlokatorzy!
Sorki.
Zanim się ulotnicie, musimy omówić pewną sprawę.
Przyszłość Jamiego Tartta w klubie.
- Myślałem, że to ustalone. - Ja też.
Ale pogadałem z Samem i temat wrócił.
- Chce, żeby Jamie wrócił? - Nie.
Sam mi przypomniał, że ma wspaniałego ojca.
Nie każdy ma to szczęście.
W sporcie „nie poddawaj się” słyszymy niemal na każdym kroku.
A ludzi też się to tyczy.
Dwa asy – kuszące. Może tego właśnie nam trzeba.
Ale ktoś, kto ciągle poniża innych, może zrujnować morale druży…
Will! Nie pod szafkami! Na ławki, człowieku!
Przepraszam.
Co za młotek.
Co to ja mówiłem?
- Co sądzisz? - Plus: jest świetnym zawodnikiem.
Minus: jest jak gówno pływające w basenie.
Dobrze, Diamentowe psy, psowate co prawda nie mają kciuków,
ale zapytam: kciuki w górę czy w dół?
ROY BYŁ ŚWIETNY. PARĘ POTKNIĘĆ JĘZYKOWYCH, ALE CHCEMY, BY WRÓCIŁ.
Cześć.
Jak było?
No powiedz coś, skarbie. Będziesz udawał, że było strasznie?
Wypadłeś świetnie.
- Cholera, nie podobało ci się? - Dasz mi swój telefon?
Przepraszam.
Po prostu…
Wiem, że to nie ma znaczenia, ale ludzie są zachwyceni.
Twitter normalnie zbzikował.
Ale jeśli nie chcesz, nie musisz tego robić…
Proszę.
Dobrze jest wrócić do gry.
Cieszę się.
Co robisz?
Pomogłaś mi pomóc sobie. Znowu.
Chcę odpowiednio podziękować.
Włącz.
Ogłaszam…
że przechodzę na…
piłkarską…
Tu pani jest.
Dobranoc, trenerze Lasso.
Dziękuję za możliwość poobserwowania treningu.
Niektórzy trenerzy węszą w tym spisek.
Nie wiedziałem, że mogę odmówić. Żartuję.
Większość moich teorii spiskowych dotyczy masonów,
bo jako dziecko naoglądałem się bajek Disneya.
Prześlę wam swoje obserwacje mailem.
Po co się bawić w jakieś maile.
Czytanie maila to jak słuchanie covera pani myśli.
Wolę usłyszeć kawałek w oryginale.
- Skoro pan nalega. - Nalegam.
Panuje tu wspaniała atmosfera.
Wszyscy są troskliwi i życzliwi, słuchają siebie nawzajem.
Mamy te same spostrzeżenia.
Pozwolę sobie zapytać.
Mamy tu sytuację „skoro działa, to po co to ruszać”?
To zależy.
Czy brak wygranej i osiem remisów z rzędu to oznaka, że wszystko działa?
No tak.
Ciężka jest głowa, która trenerską czapkę nosi.
Musi pan mieć sporo na głowie.
Liczę, że pewnego dnia uda nam się o tym porozmawiać.
Nie mogę się doczekać.
Dobranoc, Sha… ni doktor.
Przepraszam.
Możesz mi mówić na ty.
Dzięki Bogu, strasznie się męczyłem.
Zresztą sama widziałaś.
Książę przypływów.
Tak mnie będziesz nazywać?
Nie, trenerze. To moja ulubiona książka.
Ludzie z Dubai Air poprosili o Sama.
Ustawili sesję zdjęciową na piątek.
Dobrze dla niego. Chłopakowi należy się uznanie.
Tak.
Przepraszam, że przeszkadzam. Nazywam się Sharon Fieldstone.
Bardzo miło mi panią poznać.
- Mów mi Sharon. Cześć. - Cześć! Miło cię poznać.
Wpadłam, żeby podziękować za kosz powitalny z butelkowaną wodą.
Ted mówił, że nie jesz cukru.
Nie tylko woda jest bez cukru.
Bardzo się cieszę, że do nas dołączyłaś.
Mam nadzieję, że dzięki tobie uda nam się ruszyć do przodu.
Prawda, Higgins?
Leslie?
Przepraszam, ja…
Napisy: Daria Okoniewska