SMAK ATEN
PROSZĘ POCZEKAĆ NA WSKAZANIE STOLIKA
Dzień dobry.
Przepraszam. Czekałem, aż pani zapyta, w czym mi pomóc.
To ulubiona restauracja moich rodziców,
którzy w piątek obchodzą 35. rocznicę ślubu. Jade.
Skąd zna pan moje imię?
Nie znam. Tak się określa 35. rocznicę ślubu:
jade – nefrytowa.
Dziwne. Na którą godzinę?
Na 19.30, trzy osoby i zależy mi na stoliku przy oknie.
Wszystkie ligi…
Muszę zapytać Derricka.
…były międzynarodowy…
Chris Kamara.
Fantastyczny występ.
Może pan podgłośnić? Dziękuję.
Nie wierzyłem własnym oczom!
Przejdźmy do drugiej ligi. Richmond nie radzi sobie zbyt dobrze.
Sporo się na ten temat spekuluje.
Najpopularniejszą hipotezą jest nieumiejętne przywództwo
twojego następcy – Isaaca McAdoo.
Isaac to dobry chłop. Odnajdzie się w roli kapitana.
Wiecie, Richmond pod wodzą Teda Lasso
jest jak baba za kierownicą: kompletnie zagubiony!
Nie odebrali ci czasem prawka za jazdę po pijaku?
To była reakcja alergiczna na leki.
Przez które obszczałeś sobie spodnie?
PIŁKARSKA SOBOTA
I jak… czy on…
Hej. Cześć.
Dobre wieści.
Możemy zarezerwować panu stolik w rogu.
Wspaniale. Tylko…
wolałbym ten przy oknie, żeby zaimponować ojcu.
Przykro mi. Stolik przy oknie nie podlega rezerwacji.
Znam Roya Kenta, jeśli to…
To pański ojciec?
Nie.
Proszę dać znać, jeśli pan Kent zechce stolik przy oknie.
Dziękuję.
Jan Maas, do dupy ta twoja obrona!
Wiem, ta bramka to moja wina.
Nie chcę tego słuchać! Musimy się wziąć w garść!
Zatrzymaj, dobra? Słuchajcie, panowie.
Dałem ci domowy gwizdek.
W nosie mam dotychczasowe rezultaty.
Ludzie mówią, że coś jest z nami nie tak.
Ja to widzę inaczej.
Wiecie dlaczego?
Bo wierzę w komunizm.
A dokładniej w rom-komunizm.
Czym jest rom-komunizm?
To światopogląd, który nam przypomina,
że komedie romantyczne z Tomem Hanksem, Meg Ryan,
Julią Roberts i Hugh Grantem… O kim zapomniałem?
Drew Barrymore?
- Matthew McConaughey. - Racja, racja.
- I trzy Kate. - Beckinsale, Hudson, Winslet.
- A Blanchett? - Inaczej się pisze.
Uwielbiam Renée Zellweger jako Bridget Jones.
Perfekcyjnie opanowała akcent, ale za mało się mówi o jej grze ciałem.
- Zgadzam się. - Racja!
Oglądałem Judy…
Szacuneczek dla Zellweger.
Chodzi o to, panowie, że jeśli ci atrakcyjni ludzie
z pięknymi mieszkaniami i ciekawą pracą – zazwyczaj w branży kreatywnej –
potrafią pokonać te wesołe problemy i żyć długo i szczęśliwie,
to my też możemy.
Jennifer Lopez!
Świetny przykład i wcale nie spóźniony.
Panowie, wiara w rom-komunizm
to nic innego jak wiara w to, że wszystko się ułoży.
Kolejne miesiące mogą być trudne,
bo idziemy teraz przez ciemny las.
Bajki nie zaczynają się i nie kończą w ciemnym lesie.
Ten skurczybyk zawsze pojawia się w środku historii.
Wszystko się ułoży.
Może nie tak,
jak to sobie wyobrażacie albo jak byście chcieli,
ale uwierzcie mi, w końcu wszystko się ułoży.
Dokładnie tak, jak powinno.
Naszym zadaniem jest pozbyć się oczekiwań i przestać się przejmować.
Słyszeliście!
Przestańcie grać jak spłakane dupy!
Nie do końca to powiedziałem, ale dziękuję za twój wkład.
Obejrzyjmy drugą połowę. Puszczaj.
- Ktoś wie, co się dzieje z Isaakiem? - Nie mam pojęcia.
Może ma żylaki odbytu.
Zaakceptowałem oberżynę i migdalenie się, ale żylaków odbytu nie zniosę.
Zaraz, gramy z Sheffield Wednesday?
- W sobotę. - Czyli gramy z Sheffield Saturday?
Sheffield Wednesday w sobotę.
Gramy z nimi dwa razy w tym tygodniu?
Klub nazywa się Sheffield Wednesday. Mecz jest w sobotę.
Nazywają się tak, bo kiedyś grali tylko w środy.
Teraz grają, kiedy im się chce, włącznie, choć nie wyłącznie, z sobotą,
czyli dniem, w którym gramy z nimi mecz.
Tą sobotą? Nie mogę, mam plany.
- Wychodzę. - Wyluzuj.
- Cześć. - Dzień dobry.
Czy z Isaakiem wszystko okej?
Nie, psze pani.
Jest jak wigwam wewnątrz tipi.
To znaczy?
Coś go tropik.
Spięty jak siatka na włosy babci.
Musiałabyś znać moją babcię.
Jej włosy przypominają wtedy stado uwięzionych szczeniaków.
Nie zwariowałem.
- Mam pogadać z Isaakiem? - Dzięki, poradzimy sobie.
Wiem, czego mu trzeba. Ale dziękuję.
- Czego mu trzeba? - Nie mam pojęcia.
Zazwyczaj proszę zawodnika, żeby najpierw pogadał z kapitanem.
- Ale to Isaac nim jest. - Ano.
Nie mogę poprosić, żeby się wycofał.
Niebezpiecznie jest mieszać z tym-jak-mu-tam?
- Ciemnymi mocami? - Nie.
- Kontinuum czasoprzestrzeni? - Właśnie.
Isaac to samiec alfa.
Posłucha tylko innego samca alfy.
Pogadam z nim.
Ty tak serio?
Nie zaśmiałeś się.
- Zorientowałeś się? - Tak.
Kurde, nadziałem się.
Przepraszam, Nate. Ale doceniam chęci. Musimy jednak znaleźć alfę nad alfami.
Tak, jasne, też tak sądzę.
Super, dzięki.
Popatrzmy.
Broszka mnie w uszy nie kłuje.
Raz, dwa trzy…
Co się tak chichrasz?
Ja się chichram?
Może.
Facet uderza do nieśmiałej Rebecki, która jest wymyślona.
Nie istnieje, więc coś jest na rzeczy.
Hej, chłopaki!
Mam dla was darmowe ekspresy Nespresso, bo jestem świetna w swojej pracy!
Świetni pracownicy nie muszą się chwalić, że są świetni.
Tak było kiedyś. Teraz trzeba promować swoją markę.
Pamiętajcie wrzucić zdjęcie, jak popijacie swoje americano.
Od razu wrzucę coś na Insta.
Dzięki. Czekaj!
A możesz choć raz nie wspomnieć o niepodległości dla Walii?
Dobra.
Dziękuję.
Mogę ci to oddać, a ty dasz mi gotówkę?
- Jest taka opcja? - Nie.
No dobra.
Co się, kurna, stało?
Wybacz. Tajemniczy facet, z którym rozmawiam przez Bantr,
właśnie zacytował Rilkego.
„Najgłębsze obawy niczym smoki chronią największych skarbów”.
To takie seksowne.
Może piszesz listy do obdarzonego poety.
To żart z Seksu w wielkim mieście?
Nie, ale dziękuję.
Aż miło się na ciebie patrzy.
Taki właśnie jest Bantr – tutaj rozbierasz swój umysł.
Dobre, muszę tego użyć.
Żeby nie było,
wciąż rozmawiam z innymi przez tę drugą apkę – Tumescent.
I jak wyglądają te rozmowy?
Ujawniasz mniej, ale więcej.
Jezu, a gdzie reszta?
Chryste.
Romans powinien zawierać nutkę tajemniczości.
Zależy, czego chcesz.
Widzisz? Nawet w miłości chodzi o budowanie marki.
Ciesz się darmową kawą.
Nie piję kawy. Mama mówi, że w moich żyłach już płynie kofeina.
Mogę go oddać sąsiadce? Ona też nie pije kawy, ale jej syn tak.
Stara się go zachęcić do częstszych wizyt.
Jasne!
Excelente!
- Co my tu mamy. - Wybacz.
Są tylko dla piłkarzy.
No dobrze.
Nie cierpię darmowej kawy. Smakuje tak…
Tak, jasne.
NAJLEPSZE W BYCIU ANONIMOWYM JEST TO, ŻE MOŻNA OD RAZU PRZEJŚĆ DO RZECZY.
ZGADZAM SIĘ.
Cześć.
W czym mogę ci pomóc?
Lista płac.
AFC Wrexham się do nas zgłosił.
Zadzwonili jego nowi właściciele – gwiazdorzy Rob McElhenney i Ryan Reynolds.
Możliwe, że to tylko jakiś żart, więc jeszcze im nie odpowiedziałem.
Dobrze. Widziałeś, co miałam na telefonie?
Nie.
Mam pięciu synów.
Nigdy nie zaglądam nikomu przez ramię.
Oduczyli mnie.
Wybacz.
To moja żona.
Oddzwonię później. To dobre dla związku.
Wyjaśnię jej to w esemesie.
Gdy dzwoni do ciebie żona, leci „She's a Rainbow” Rolling Stonesów?
- Tak. - To takie rozczulające.
To nasza piosenka.
Grali ją, gdy się poznaliśmy.
I to wcale nie jest przesada. Ona jest moją tęczą.
Ciężko mi sobie wyobrazić, że byłeś kiedyś młody.
Często to słyszę.
Już w podstawówce cierpiałem na rwę kulszową.
Dyskopatia na poziomie L4 i L5.
Pozwolisz, że o coś zapytam?
Kiedy poznałeś swoją żonę,
to jak się jej zaprezentowałeś?
No wiesz, jaką przyjąłeś strategię marki?
„Marki”?
Tego wieczoru, kiedy poznałem moją żonę,
zgrywałem mrocznego punka z takim irokezem.
Kiedy usłyszałem „She's a Rainbow”, zacząłem udawać, że gram na basie.
Tylko że trzymałem w ręce kufel i cały oblałem się piwem.
Wszyscy zaczęli się śmiać –
poza jedną osobą, która podała mi wilgotną, obrzydliwą ścierkę.
Ta osoba jest moją żoną od 29 lat.
Myślę, że… najlepszą strategią jest bycie sobą.
CZEGO TU SZUKASZ?
MIŁOŚCI.
Będzie dobrze.
- Nate? - Tak?
Potrzebujesz czegoś?
Ja? Nie. Nie, dziękuje. Nie, ale…
W zasadzie jest jedna rzecz, z którą mogłabyś mi pomóc.
Chodź, siadaj.
Dziękuję.
Zrobisz mnie sławnym?
Nie! Nie chciałbyś tego!
Nie?
Nie! Paparazzi nie dadzą ci żyć!
Okropne.
A tabloidy będą szukały brudów.
Niedobrze.
- Wszędzie namolne fanki? - Nie tak źle.
Jesteś, kim jesteś, dzięki temu, kim jesteś.
Twojej inteligencji, talentowi.
Sława nie jest ci potrzebna.
No nie wiem. Sława ma też swoje korzyści, prawda?
Celebryci są zasypywani darmowym badziewiem.
Często nie wiedzą, czego chcą.
Ja wiem, czego chcę. Stolika przy oknie w restauracji.
Tylko tego?
Nie pogardziłbym też fankami, o których wspominałaś…
Oczywiście żartuję. To poniżające.
Nie chciałem… Przepraszam.
Chodź ze mną.
No chodź!
Nathan chce zarezerwować stolik.
Wspaniale.
Alain Ducasse w The Dorchester?
L'Atelier Robuchon.
Chiltern Firehouse!
Chodzi o Smak Aten na Tooting.
Powiedział „Tooting”?
Tooting. Ulubiona knajpa jego rodziców.
Mój tata najmniej na nią narzeka.
Nie możesz zarezerwować stolika w knajpie o nazwie „Smak Aten” na Tooting?
To niewykonalne.
Jest na to proste rozwiązanie.
Kupię tę knajpę.
Znasz to powiedzenie?
„Kup człowiekowi stolik, to zje raz.
Naucz go, jak rezerwować stolik –
będzie tam jadł, póki knajpy nie wykupi Starbucks”.
To jakiś absurd! Po prostu musisz być asertywny.
Tak.
Genialne. Imponujące.
Cudowne. Wspaniałe.
Idealne.
Przepraszam, my… Nie.
O Boże.
Musimy działać.
Mówiłem, albo ściągniesz moje zdjęcie, albo zaczynam tu jeść za darmo.
Należy się 7,5.
Niech będzie.
No nie!
Nie wierzę, co za spotkanie!
I to po tym, jak Keeley powiedziała mi, gdzie cię szukać.
Uprzedzała, że wkurzy mnie wąsata niespodzianka.
Myślałem, że to będzie Wario albo moja praciotka Natalie.
Wiedziałem, że taki piękny zarost musi być u was rodzinny.
Poproszę to samo.
Czemu nachodzisz mnie w kebabowni?
To moja świątynia.
Kto by pomyślał, że pita też zamienia się w ciało.
Chciałbyś zostać trenerem?
Ni chuja.
Twarda strategia negocjacyjna.
Nie chcę trenować.
Lubię to, co robię, i jestem w tym dobry.
Ludzie o mnie piszą na Twitterze, dodają „dżify” i w ogóle.
Niektórzy wymawiają to jako „gify”.
Jeśli lubisz robotę eksperta, nie powinieneś z niej rezygnować.
Czemu ciągle mi trujesz?
- Proszę. - Dziękuję.
- Jesteście ojcem i synem, prawda? - Co? Nie.
- Jestem jego byłym trenerem. - To to samo.
Przypominacie mi mnie i mojego staruszka,
kiedy tuż przed końcem rzuciłem studia medyczne.
Pewnie się działo.
Byłbym świetnym lekarzem.
Byłem naprawdę dobry.
Umiałem się zachować, czytać karty pacjentów, chlastać ich.
Ale to nie było moje powołanie.
No co? Uwielbiam robić kebaby.
Jak ci smakuje, przyjacielu?
Parafrazując Drizzy'ego – lepszego nie jadłem.
Dobry, prawda? Super.
Słuchaj, przejdźmy do rzeczy.
Chcę cię poprosić o przysługę dla przyjaciela.
Pana Isaaca McAdoo.
Za bardzo się wczuł?
Tak. Do soboty musi wyluzować.
Jakieś pomysły?
Skończę kebaba i to przemodlę.
Jasne.
Na tacę.
Trzymaj się.
Zepsuł mi miejscówkę.
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Nathan Shelley, stolik dla trzech osób.
Już sprawdzam, panie Shelby.
Może być Shelby. Mogłem tak powiedzieć.
To nie jest twoje nazwisko.
- Prawie. - Nie!
Jeszcze raz, od początku.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak. Shelley, troje gości.
Tak! Pan Shelfy.
Powiedziałem Shelley, ty pustułko!
- Jezus! - Nie.
Przesadziłeś.
Nie musisz krzyczeć. Masz być władczy.
Proszę wybaczyć, ale ja tak nie potrafię. Za to pani włada każdą przestrzenią.
Bynajmniej.
Byłeś kiedyś w sali pełnej prezesów klubów?
Nie.
Kiedy przychodzę na spotkanie,
patrzą na mnie jak na uczennicę w kucykach.
- Byłoby ci w nich do twarzy. - Wiem.
Mam na to sposób:
rosnę w swoich oczach.
Zanim wejdę do sali,
w ustronnym miejscu staję na palcach,
wyciągam ręce w górę i rosnę tak wielka, jak to możliwe,
żeby poczuć własną moc.
Pokażę wam.
Ale odjazd. Najedźmy razem na Francję.
To trochę głupie, ale działa. Znajdź swój sposób.
Ale nie dawaj za wygraną.
Zasługujesz na wszystko, czego chcesz.
Tak.
Co my niby będziemy robić z Royem?
To samo, co powstanie z krzyżówki łosia i klaczy –
ło, się zobaczy.
Wiem tylko, że masz się tu stawić gotowy do gry.
Nie dopytywałem. Znasz go.
- Wiecznie wkurwiony. - Właśnie.
Nikt tak nie patrzy z pogardą jak on.
Jakby chodził głodny 24/7.
365 dni w roku.
366 w lata przestępne.
Serio nie wiesz, gdzie idziemy?
Nie. Tu mamy czekać.
Napiszę mu, że już jesteśmy.
- Jak leci, Roy? - McAdoo.
Co my tu robimy?
Widzisz ten blok?
- Tę syfiozę? - Tutaj dorastałem.
Tutaj…
Tutaj odżywałem.
Uczyłem się grać.
Każdego dnia.
Kiedy jako piłkarz miewałem gorsze okresy,
przychodziłem tu pograć.
To jest Isaac.
A to reszta popierdoleńców. Grasz z nimi.
Że co? Mam z nimi zagrać?
Jestem profesjonalistą, zniszczę ich.
To się okaże.
- A ja? Co mam robić? - Nic.
Mogę chociaż pilnować wyniku?
Dobra.
Będę używał palców.
Jest zero-zero!
- Jajo do jaja. - Jest jajo do jaja.
Dobry wieczór. Shelley, troje gości.
Już patrzę, Shelley.
Nie! Nazywam się…
Przepraszam, nie pomyliła się pani.
Wszyscy się tak nazywamy. To mój tata, a to moja mama.
Wszyscy jesteśmy Shelley.
- Rodzinka Shelley. - Przestań paplać.
- Matka jest głodna. - Spokojnie.
Wybacz ojcu, mój drogi.
Cały tydzień czekał na saganaki.
Jak może pani pamięta, to ich 35. rocznica ślubu. Nefrytowa.
Oczywiście.
Proszę za mną.
Przepraszam, ale prosiłem o stolik przy oknie.
Przykro mi, ten stolik nie podlega rezerwacji.
Przepraszam na chwilę.
Jesteś pieprzonym Nathanem Shelley.
Zaraz wrócę.
Nie rozsiadajcie się.
To wyjątkowy wieczór dla moich rodziców, a stolik przy oknie jest wolny.
Oto, co chciałbym, aby się wydarzyło.
Posadzisz nas przy oknie,
a moja rodzina zamówi przystawki,
danie główne, mały deser i butelkę wina.
A ty będziesz zdziwiona tym, jak szybko rodzinka Shelley
potrafi zjeść trzydaniowy posiłek i wyjść.
Co ty na to?
Mamo, tato.
Może dasz mi również swój numer?
Nie, dziękuję.
Jestem wybredna.
Ja też.
Nie jestem psem.
Dziękuję.
Na pewno nie chcesz zagrać?
Nawet z jedną nogą jesteś lepszy od niego.
Wyluzuj, stary. Zrobiłeś mu krzywdę. Emocjonalną.
Co to, kurwa, ma być? Chcesz, żeby mi nogi połamali?
Nie.
Chciałem ci przypomnieć, że piłka nożna to pierdolona gra,
w którą grałeś jako gówniarz.
Bo cię to bawiło,
nawet jeśli złamałeś nogę albo ktoś zranił twoje obsrane uczucia.
Przestań się mazać,
skończ te rozkminy, pierdol to wszystko,
wracaj na boisko i zacznij, kurwa, cieszyć się z gry.
Dobra, gramy dalej.
Spisałem się?
I to jak!
Za dużo mięsa?
Nie wiem.
To trochę jak z sutkami w filmie Showgirls.
W połowie przestajesz je zauważać, bo wciąga cię fabuła.
Byłem na randce z Giną Gershon.
Cieszę się.
Odwal się!
Dajesz.
Jaja sobie robisz.
McAdoodle-du!
Dalej!
Dobra robota, trenerze.
Serio myślisz, że się na to nabiorę?
Niby na co?
Chcesz, żebym wrócił do klubu jako trener.
Nic z tego.
Mam zero interesu w tym…
Przepraszam, jajo interesu w tym, żebyś robił coś, czego nie chcesz.
Że niby nic nie knujesz?
Może trochę.
Przepraszam, Roy,
ale kiedy zdajesz sobie sprawę,
że chcesz z kimś pracować przez resztę swojego życia,
chcesz, by ta reszta życia już się zaczęła.
Przestań, błagam.
Dopełniasz naszą drużynę.
Ale z ciebie dupek.
Jestem zwykłym trenerem, który stoi przed chłopakiem,
- prosząc go, aby… - Słuchaj, nie wrócę do Richmond.
Ani teraz, ani nigdy.
A teraz spadówa.
Jak sobie życzysz.
Przepraszam, trenerze.
- Nastawiłeś budzik nie na tą siódmą? - Tak, sir, Steve Kerr. Dzięki.
- Szybko się zebrałeś. - No wiesz,
mężczyzna nie powinien ubierać się dłużej,
niż trwa piosenka „Easy Lover”.
To ma sens.
Mamy piękną sobotę i gramy z Sheffield Wednesday.
- Albo „Sowami”. - No proszę.
Nigdy nie dokończyłeś żartu.
Jakiego żartu?
Co mówi brytyjska sowa?
No tak.
Whom. Whom.
Warto było czekać.
WITAMY NA STADIONIE RICHMOND
Mieliśmy wejściówki na cały sezon. Mojej rodzinie się powodziło.
Byłem rozrabiaką, który wkradał się na mecze.
Zajmowaliśmy najlepsze miejsca na trybunach.
Ja wybrałem miejsce obok niej.
Mama i mój chłopak byli wściekli.
Chcieli wezwać ochronę, by go wyrzuciła.
Stanęła w mojej obronie.
Zakochaliśmy się w sobie.
Lata później bliski przyjaciel rodziny
oparł na naszej historii scenariusz Titanica.
Od tego czasu tłuczemy się po sądach.
Razem.
Do boju, Richmond!
CO PORABIASZ?
JESTEM NA MECZU.
FANKA FUTBOLU! KOMU KIBICUJESZ?
TO ZBYT OSOBISTE.
Przestań się droczyć.
Powiedz, że jesteś gorącą prezeską Richmond.
- Trenerze. - Psycholożka.
Podłoga. Sufit.
Kosz na śmieci.
Twoja kolej.
Chciałam sprawdzić, jak się czujesz.
To bardzo miłe z twojej strony.
Jak się czuję?
Nie wiem, wiesz?
To przerażające wiedzieć, o co chodzi z tym światem,
wiesz?
Patrzeć na przyjaciół, krzyczących, by ich wypuścić.
Czyli czujesz na sobie presję?
Moje drzwi są zawsze otwarte.
To po co je masz?
Beard niczym Jack Torrance osiem razy machnie siekierą i po problemie.
Wystarczy pięć.
Rąbało się na Mistrzostwach Świata Drwali!
Człowiek orkiestra.
A niech mnie! Zrobiło się gorąco. Co za przystojniak!
Trenerski gajer, super.
Nie przesadziłem?
Z elegancją? Tego nigdy za wiele.
Gdy chcesz opisać prawdę, elegancję pozostaw krawcom.
Dziękuję za troskę. Charty do boju!
Witamy po przerwie. Kończymy temat Premier League.
Arsenal ruszył do Newcastle,
gdzie 17-letni Matthew Kerr zaliczy swój debiutancki mecz.
Nazywają go irlandzkim Ronaldo. Czego możemy się spodziewać?
Myślę, że pewnej gry z jego strony.
Jak myślisz, co będzie dziś robił?
Nie wiem. To siedemnastolatek.
Zje frytki na obiad i zwali sobie przed snem.
Przepraszam za język.
Chodziło mi o to, jak będzie grał.
Mówiłem – nie wiem.
Siedzimy tu tylko i zgadujemy, co ta banda ciuli będzie robić,
a potem w przerwie narzekamy, że nie zrobili tego, co obstawialiśmy.
Nie wiemy tego.
My nic nie wiemy.
Nie ma nas z nimi w szatni.
Nie ma nas na boisku.
Nie możemy im powiedzieć prosto w oczy, że stać ich na więcej, niż im się wydaje.
My po prostu…
podglądamy ich z zewnątrz.
Oceniamy ich.
No dobrze.
Spójrzmy, jak twoja była drużyna niecodziennie rozgrzewa się przed meczem.
Są dość wyluzowani, prawda?
Zwłaszcza jak na drużynę, która zajmuje tak niskie miejsce w tabeli.
Dobrze widzieć, że McAdoo znów się uśmiecha.
Ostatnio był swoim własnym cieniem.
Ciekawe, co w niego wstąpiło.
O rany. No dobra, dajesz.
Pięknie. Dżentelmen.
Mroźny dzień. Za tym chyba nie tęsknisz?
Słucham?
Że musiałeś marznąć.
Tęsknię za wszystkim.
Przepraszam.
- Co ty robisz? - Przepraszam, panowie.
To nie moja bajka.
Muszę iść, Jeff.
Dziękuję. Dzięki, Ben.
- Pan to Roy Kent. - Nie.
No dobra, tak. Na Nelson Road.
Nie, jadę do domu. Muszę jeszcze kupić prezent na rocznicę.
Kurwa.
Moja żona uwielbia gotówkę.
Dzięki.
MECZ – NIE MA PRZEJAZDU
Przykro mi, dalej nie pojadę.
Zacytuję Nikki Sixx z Mötley Crüe Behind the Music.
- „Musisz randkować z żoną”. - Dzięki.
Kurwa!
Chcesz ten nowy zegarek?
Dowieź mnie na Nelson Road w dziesięć minut.
Wsiadaj.
Dzięki.
Nie!
- Muszę wejść. - Ma pan bilet?
- Bez biletu nie wpuszczę. - Nazywam się Roy Kent.
- Podobny. - Trochę.
Ma jego usta.
Ja pierdolę.
Trzyma pan bilet dla Reby McEntire.
Miło panią znów widzieć.
Tato.
TYLKO DLA VIP-ÓW
- Miłego meczu. - Pierdol się.
To rzeczywiście pan.
Kurwa.
Patrzcie!
To on!
- Roy Kent! - O kurde.
Jest tu, jest tam, jest, kurwa, gdzie się da!
Roy Kent!
Jest tu, jest tam, jest, kurwa, gdzie się da!
Roy Kent!
Cześć, trenerze.
- Cieszę się, że… - Zamknij się.
Po prostu się zamknij.
Wystarczyło mi „trenerze”.
Napisy: Daria Okoniewska