Tartt tuż przed polem karnym.
Może komuś podać. Wybiera Rojasa.
Co za bramka! Piękna akcja.
Musisz przyznać, że biorąc pod uwagę początek sezonu,
Richmond jest teraz nie do poznania!
W drużynę wstąpił nowy duch!
Dzięki bramce Daniego Rojasa zaliczają czwartą wygraną z rzędu.
Z MIŁOŚCI DO PIŁKI
Wszystko się zmieniło,
gdy do sztabu szkoleniowców dołączył ich były kapitan.
Zgadza się, Seems.
W obecnej grze Richmond widać rękę Roya Kenta.
Pewnym krokiem wchodzą do sobotniego ćwierćfinału Pucharu Anglii,
w którym zagrają z Tottenhamem Hotspur.
Będzie ciężko.
Przykro mi to mówić, ale Tottenham jest znakomity.
Nieprawdopodobna drużyna.
Po przerwie omówimy mecz ćwierćfinałowy
Bournemouth z Southampton.
- Napijesz się herbaty? - Poproszę!
WSPÓŁPRACOWNIK WYŚMIAŁ MOJĄ WIARĘ W ANIOŁÓW STRÓŻÓW.
A POTEM SIĘ POTKNĄŁ I WYWRÓCIŁ. PRZYPADEK?
- Z cukrem? - Nie, dziękuję.
Luca, wierzysz w aniołów stróżów?
To tacy Strażnicy Galaktyki?
Chodzisz nago po mojej kuchni?
Ubrany w uśmiech.
Załóż coś na siebie!
Mina, moja sprzątaczka, zaraz tu będzie.
Mina. Napijesz się herbaty?
A podasz do niej herbatniki?
Mama.
Cześć, kochanie.
Odeszłam od ojca.
Mama u ciebie sprząta?
Nie.
Nie słucha mnie, nie szanuje.
Esther Perel mówi, że wzorce tworzą ludzie,
ale zmieniają je osoby.
I ja to zrobię.
Tak trzymać.
Mógłbyś się w końcu ubrać?
Zacznę od gabinetu.
Dziękuję.
WITAMY W SIEDZIBIE AFC RICHMOND
Cześć, Liza. Widziałem twój niedzielny wpis na Insta.
Ice bucket challenge wiecznie żywy.
- Cześć. - Cześć, Derek.
Miłego dnia, Isabelle.
- Dzięki. - Hej, Ted.
Hej, Liam. Złóż mamie ode mnie życzenia.
I cokolwiek jej kupiłeś, powiedz, że to też ode mnie.
- Cześć, jak leci? - Cześć.
Robisz postępy. Podoba mi się twoja mantra.
Jestem silnym i zdolnym mężczyzną. Nie jestem kupą gówna.
- Wystarczy pierwsza część. - Dobrze.
- Dzień dobry. - Cześć.
Cześć. Rozrabiałaś wczoraj?
Nie będę o tym mówić w pracy.
Bardziej tajemnicza niż David Blaine czytający kryminały w Strefie 51.
Umów się na spotkanie, jeśli chcesz pogadać.
Ja cały czas gadam.
Pięć minut ze mną i poprosisz, żebym zamknął jadaczkę.
- Co ja tu widzę! - Dzień dobry.
Ale bym chciał, żebyście zostali parą.
Dzwonię do kadr.
Przekaż panu Pufnstuf pozdrowienia.
Ten żart zrozumieją urodzeni w pierwszej połowie lat 70.
Wtedy po prostu zmienili kształt tortellini…
Nie wiem, jak wy, ale ja się rajcuję tym Pucharem Anglii.
No, błagam.
Turniej March Madness w samym środku sezonu,
w którym grają wszystkie krajowe drużyny?
Poproszę!
Starcia Dawidów z Goliatami, nie?
Rockich z Apollami. Stevów Wiebe'ów z Billimi Mitchellami.
- Kogo jeszcze? - Pearl Jamu z Ticketmasterem.
Klasyczny spór sztuki i handlu.
Mam do was pytanko.
Czy drużyna spoza Premier League wygrała kiedyś te majstrostwa?
- Ośmiokrotnie. - Naprawdę?
Ale 40 lat temu.
Co my tu mamy?
Znowu tułasz się z kąta w kąt?
Tak, ale to nic takiego.
Jestem wagabundą z natury.
Rozumiem.
Co znaczy „wagabunda”?
Wędrowiec.
- A tobie, kurwa, co? - Nic.
Wróciliśmy do siebie z Jane.
- To miło. - Świetnie.
- Ekstra. - No proszę.
Uważasz, że to dobry pomysł?
Cholera, dwa nieodebrane od niej.
Zaraz wracam!
Chciałbym zwołać pilne spotkanie Diamentowych psów.
Diamentowe psy, zbiórka!
- Przyłączysz się, Roy? - Nie.
Tak, zamknij drzwi.
Trochę ciasno…
Przejdziesz tędy? Ubezpieczam cię.
Może jednak…
Jak Diukowie Hazzardu. Tutaj to pewnie „Hrabiowie Ryzyka”.
- Idź naokoło. - Najpierw przerzuć nogi.
Chcesz przeskoczyć?
Naokoło już dawno byś tu był.
- Gotowy? Dajesz. - Może tu zostanę.
Dobry pomysł. Tak będzie najlepiej.
Dobra, Higgienisiu, zwołałeś sforę, to teraz szczekaj.
Nie jestem pewien, czy Jane i Bearda łączy zdrowa relacja.
I jestem trochę zawiedziony,
że żaden z was mnie nie poparł.
Wezwani na dywanik.
Doceniam i rozumiem, ale…
na moją obronę powiem, że miałem swój powód.
- Jaki? - Takich spraw się nie komentuje.
Przekonałem się na własnej skórze.
Za dzieciaka przyjaźniłem się z Marcusem Girardem.
Od podstawówki, przez liceum, aż po studia chodził z tą samą dziewczyną.
Jeśli mam być szczery, potrafiła być niezłą zołzą.
Już nie ma sensu kłamać.
Powiedziałem mu o tym.
Nie przyjął tego najlepiej.
To był mój ostatni toast jako świadka.
Oficjalnie staram się wspierać wszystkie związki,
bo mój tata zniszczył moją pierwszą miłość.
Posadził na kanapie mnie i moją koleżankę z klasy, Nadię Shookums,
i powiedział, że stać nas na lepszych partnerów.
Posłuchała go.
Rany, czubata łyżka dziegciu.
Wiem.
Słuchaj, Higgins. Myślę, że nie należy wtykać nosa w nie swoje sprawy.
Okej, rozumiem.
Choć to nieoficjalne spotkanie, bo nie ma z nami Bearda,
zakończmy je, jak należy.
Szczekanie oznacza koniec?
Tak. Witamy.
- Grubsza sprawa. - Co się stało?
Współlokatorce Jane odbiło.
- Wyrzuciła ją z domu. - O nie.
Jane wprowadzi się do mnie.
To dobrze.
Świetna wiadomość. Gratulacje.
Dzięki, chłopaki.
Uszy do góry.
Ale z ciebie patałach!
Za bardzo się odchylasz. Głowa w dół i ją, kurwa, podkręć.
Jestem silnym i zdolnym mężczyzną.
Dzięki, Roy.
Bumbercatch, świetne podanie, ale brakuje mu elementu zaskoczenia.
A wy, jak widzicie piłkę, to za nią, kurwa, biegnijcie.
Czujecie to, chłopaki?
To ręka Roya Kenta.
Masz coś dla mnie?
Dobra, jeszcze raz.
Wiesz, że masz płacone za trenowanie całej drużyny?
Po prostu odciągnij mi 4% z wypłaty.
Ted!
- Ted! - Słyszycie to?
Zaplanowałeś coś na lunch?
Tak się składa, że zaplanowałem.
Razem z trenerem Beardem zamieniamy się kanapkami
w co drugi piątek.
- Ja robię kanapkę, on robi… - Nieważne.
Idziesz na lunch ze mną i moją matką.
Brzmi super.
Uwaga, spoiler. Zrobiłem ci BLT.
- Ja tobie też. - Nie gadaj!
Crown & Anchor o 14.00.
Nie mogę się doczekać lunchu z tobą.
Cześć, mamo Rebecki.
Chłopaki, przywitajcie się.
Cześć, mamo Rebecki.
Cześć, chłopcy.
Nie mam na imię „mama Rebecki”, tylko Deborah.
Wciąż nad sobą pracuję,
wręcz pochłaniam audiobooki
i mocno wierzę, że jeśli życie daje ci cytryny,
powinieneś zrobić z nich cytrynowo-lawendowe mohito.
Mamo!
Miło cię poznać, Deborah.
Uwielbiam poznawać matki.
Od razu widzisz, czemu ich dzieci są świrnięte.
Gramy!
Jak się miewa pani Beardowa?
Zaawansowane stadium QAnon.
- Orientuj się. - Dziękuję.
- Bez chrzanu? - Nie masz alergii?
- Na chrzanienie, nie chrzan. - Przepraszam.
- Cześć. - Hej.
Myślisz, że dasz radę odwieźć nas po lunchu?
Spróbuję.
Do pracy twórczej lepiej siada mi się po drinku.
- Widzę, że wszystko przemyślałaś. - Dziękuję.
Chwileczkę.
Halo?
Przy telefonie.
Nic mu nie jest?
To może być problem, bo jestem w pracy.
Nie, pracuję w Londynie.
Tak, to kawał drogi.
Może zróbmy tak. Zadzwonię do żony, jego mamy,
i zobaczymy…
Właśnie podjechała?
No proszę, kryzys zażegnany.
W porządku. Dobrej zabawy, pa.
Wszystko dobrze?
Tak.
Henry nie wziął kanapek na wycieczkę.
Ale Michelle opanowała sytuację.
Cześć, Keeley. Powiedzcie Royowi, żeby zaczął mnie trenować.
Chcesz, żebym rozkazywał Royowi Kentowi?
- Świetny pomysł. - Spodoba mu się.
Wplotę to w jedną z naszych wielu rozmów,
kiedy Roy mi się zwierza i prosi o porady.
Filistrzy!
- Filistrzy. - Proszę o pomoc.
Ty i Roy macie swoją historię.
Musicie załatwić to po kobiecemu.
Chyba po męsku.
Nie, po męsku już próbowaliście i wyszło, jak wyszło.
Keeley, masz jakąś radę dla tego półnagiego młodzieńca?
Przytakuję.
Dziwna odpowiedź, co nie?
Przytakuję Royowi.
Zgadzaj się ze wszystkim, co mówi.
To skutecznie gasi jego gniew.
- Jedziemy? - Jasne.
- Dobra. Bon voyage. - Pa, Jamie!
Nie wiem, jak z tobą gadać.
Czyli wszystko działa.
Sprawdź sobie, co znaczy „filister”.
W końcu dociera do ciebie, że życie jest długie,
ale też bardzo krótkie.
A czasem ani takie, ani takie.
Ale zawsze jest takie, jakie jest.
Spojrzałam mu w oczy i powiedziałam: „Odchodzę, Paul.
Od teraz będę żyła pełnią życia,
tak długo, jak się da, aż nie umrę.
Albo mnie nie zamordują”.
Potem wstałam, spuściłam wodę,
podciągnęłam spodnie i wyszłam z łazienki.
Niesamowite. Takie inspirujące.
Powinnaś wystąpić na TED Talk.
Racja.
Teraz otrzymujesz tylko solidną porcję „Ted listen”.
- Tak! - Co za dno!
No dajesz, no!
Jeśli mogę coś wtrącić. Sam niedawno się rozwodziłem
i dostałem świetną radę: najlepiej rozstać się w zgodzie.
- Tak. Zgadzam się. - Tak.
Ale to trochę inna sytuacja, bo to ja zostawiam męża.
Podczas gdy ty zostałeś porzucony.
Zgadza się. Spora różnica.
- Okropne! - Co to jest?
Mogliby ciszej oglądać ten mecz?
Jaki mecz? Oglądają konkurs kulinarny.
- To ma być biszkopt? - Zakalec!
Czekoladę się temperuje, patafianie!
Przepraszam, to moja wróżka. Miała dzwonić, gdy będę jej potrzebować.
Niesamowite, prawda?
Witaj, Tish. To zdumiewające.
Tish.
To odważny krok dla kobiety w jej wieku.
Wprowadzi się do ciebie?
Kup tę maszynę do pilatesu –
nauczę ją, gdy sama będę trenować.
Błagam, nie zawracajcie sobie tym głowy. To jej stała zagrywka.
Ojciec zrobi coś głupiego, ona go zostawia.
Układają sobie życie „na nowo”.
On kupuje jej drogi, ekologiczny prezent i tydzień później znów są razem.
Ale to ona płaci dziś za lunch, więc smacznego.
Może tym razem będzie inaczej? Ludzie mogą się zmienić.
Niektórzy mogą. Ona nie.
Niewyrośnięty placek
Rozmiękły spód
Niewyrośnięty placek Rozmiękły spód
Niewyrośnięty placek Rozmiękły spód…
SZCZĘŚLIWEGO KANAPKOWEGO PIĄTKU!
Cześć, właśnie o tobie myślałem.
Co sobie myślałeś?
Że rzucę się z klifu, jeśli znów mnie zostawisz.
Położę się u jego stóp, żebyś spadł na mnie.
Jane Pain.
Umówiłam się z Finnem na kawę w Cafe Solo.
Fajnie.
Kim jest Finn?
Stary kumpel ze studiów. Model bieliźniany.
Chce mi pokazać zdjęcia z sesji.
Do zobaczenia później. Pa!
- Wielki Roy Kent. - Nie.
Czemu mnie nie trenujesz?
Bo na to nie zasługujesz.
Masz rację, nie zasługuję.
Grasz jak nudziarz i konformista.
To prawda. Rzeczywiście gram w nudny i konformisty sposób.
I jesteś brzydki.
Jesteś paskudnym brzydalem.
Z kiepską fryzurą.
Powiedz to.
Jestem…
Jestem paskudnym brzydalem…
a moja fryzura mogłaby być nieco…
Z kiepską fryzurą.
Dzięki, ubawiłem się.
- Ty pieprzona mendo! - Mówisz o sobie czy o sobie?
Próbuję budować mosty!
Ty nawet kładki nad kałużą byś nie postawił.
Co tu się dzieje?
On nie chce mnie trenować.
A on nie chce przestać być dupkiem.
Nie spodoba ci się to, ale to Jamie zachowuje się dojrzale.
Tak. Jestem megadojrzały, tu głupi, owłosiony bachorze.
- Chce się od ciebie uczyć. - Chcę wiedzieć, nad czym mogę popracować.
Widzisz?
Powiem ci, co jest z tobą nie tak.
Do czegoś dochodzimy.
Ty go spierdoliłeś.
A trochę jaśniej?
Stał się częścią drużyny.
Kazałeś mu podawać i inne bzdety,
a przez to stał się przeciętniakiem.
Bo widzisz, Jamie, głęboko w sercu
jesteś po prostu kutasem.
Więc bądź kutasem.
Masz strzelać więcej bramek,
mącić przeciwnikom w ich durnych dyniach
i wkurwiać ich tak, jak tylko ty, kurwa, potrafisz.
Mam wrócić do bycia kutasem?
Nie. Tylko czasami.
Kiedy wymaga tego sytuacja…
wtedy masz być kutasem.
Skąd mam wiedzieć kiedy?
Sam też jestem ciekawy.
Damy ci sygnał.
- Jaki? - Czego konkretnie ma wypatrywać?
Zrozumiesz, jak zobaczysz.
No dobra.
- Czaisz coś z tego? - Zrozumiesz, jak zobaczysz, więc…
po prostu bądź czujny i…
UWIERZ
Co za beznadzieja.
CUDNY LUCA – DOBRANOC
- MASZ WOLNY WIECZÓR? - TAK!
MOGLIŚMY JESZCZE POSZALEĆ.
LDN153 – CZEŚĆ,
TY I ŚNIADANIE TO MOJE ULUBIONE ELEMENTY DNIA.
DOBRA, KONIEC BAJEROWANIA. POWIEDZ, KIM JESTEŚ.
JAKI BYŁBY ZE MNIE SZPIEG, GDYBYM CI POWIEDZIAŁ? UPS!
Cześć, klopsiku.
O której wychodzisz na mecz?
- O trzeciej. Nie idziesz ze mną? - Nie, nie przejmuj się.
Spotykam się z Lavinią i Mary-Alice.
Idziemy posłuchać najnowszej książki Brené Brown –
Wkrocz na arenę, ale weź ze sobą nóż.
Tak sobie myślę.
Może jak wrócisz, przygotuję twoje ulubione danie –
placek pasterski z serem.
I pogadamy sobie tak od serca. Co ty na to?
Świetny pomysł.
Cieszę się.
AFC Richmond – klub, który nigdy nie wygrał prestiżowego turnieju,
nieoczekiwanie dzieli tylko jedna wygrana
od półfinału Pucharu Anglii, który odbędzie się na Wembley.
To wyjątkowy turniej, Arlo.
O tych meczach opowiada się wnukom.
ĆWIERĆFINAŁ PUCHARU ANGLII
Skąd ją masz?
Jakiś facio sprzedawał pod stadionem. Niezła, nie?
Przeciwnicy, Tottenham Hotspur, przybyli na Nelson Road w świetnej formie.
Przysięgam, że jak wygramy, puszczę ten pub z dymem.
Przewrócę jedno krzesło.
Wykorzystam swój entuzjazm, by pomóc lokalnej społeczności.
Brawo.
- Gramy, panowie. - Do boju!
Minęła trzydziesta minuta bezbramkowego,
a mimo to wspaniałego meczu.
Obie drużyny grają ofensywnie. Mecz godzien tego turnieju.
Kolejne niedokładne podanie
i niezmiennie zdumiewający brak agresji ze strony Tartta.
Chyba czas na sygnał?
- Tak. - No dobra.
Nie wpadłeś na nic lepszego?
Nie.
Dobrze. Hej, Jamie!
Nie mogę!
Dobra.
Rzadko widzi się coś takiego. Tym bardziej dziwi ta zgodność.
Przepraszamy za dosadny język migowy.
Lasso odnalazł się w naszej kulturze.
Bez dwóch zdań.
Powiem ci, co się stanie.
Sfaulujesz mnie, a ja strzelę stamtąd bramkę.
Odpieprz się.
Sędzia!
ŻÓŁTA KARTKA
Dobra, jedziemy.
Cofnijcie się!
- Co ci mówiłem? - Ty skurwy…
- Dziękuję! - Zdejmijcie go!
Dobrze, że gra dla nas.
Lecimy z podpuchą?
Może Sanie Lokiego albo Odwrócona taksówka?
Nie trzeba.
Ta fujara strzeli stamtąd bramkę.
Nie ma mowy.
Za daleko.
Ja cię kręcę!
Świetna decyzja!
Kto by pomyślał?
Widać rękę Roya Kenta.
Pierwsza połowa kończy się zaskakującym wynikiem,
który odbije się echem w angielskim futbolu.
Richmond jeden, Tottenham zero.
Jak myślisz, utrzymają przewagę?
Na ich miejscu opuściłbym stadion,
wyłączył telefony i upierał się, że wygraliśmy mecz.
BRAK NOWYCH WIADOMOŚCI
Znowu to robisz.
Co się dzieje?
Kusi mnie, żeby powiedzieć koledze coś, czego nie chce usłyszeć.
Chodzi o Bearda i Jane?
Widzę ją czasem, jak czai się na parkingu.
Jest nieco gwałtowna, ale urocza.
Jak wstawiona Reese Witherspoon grająca w biegane szarady.
- Co to są biegane szarady? - Żartujesz sobie?
Muszę mu coś powiedzieć.
W żadnym wypadku.
Nigdy się nie mieszaj.
Nie pomożesz i jeszcze oberwiesz.
Matka już dawno powinna odejść.
Pogratulowałam jej, kiedy pierwszy raz zostawiła ojca.
Powiedziałam, że zasługuje na więcej.
Po dwóch tygodniach do siebie wrócili. Prawie rok się do mnie nie odzywała.
Nie wygrasz.
Jeśli na kimś ci zależy, trzeba próbować.
Może w końcu się uda.
Mówicie o Beardzie i Jane?
Zazdrośnica, nie?
Śledziła mnie aż do samego domu, żeby zapytać, czy Beard bzyka Teda.
Dziesięć minut do końca.
Po wspaniałej bramce Tartta
obrońcy Ostróg nie odstępują go na krok.
Richmond może nas wspaniale zaskoczyć,
jednak musi zachować zimną krew.
Stać cię na więcej, Jamie!
Jamie Tartt?
Wszystko okej?
Tak. Nie, ja…
Muszę iść. Brzuch.
Co się dzieje?
Problemy z żołądkiem.
Nie może tak sobie pójść.
Już to kiedyś widzieliśmy.
Zdaje się, że Lasso opuszcza boisko?
Tak biegną ludzie, którzy zjedli nieświeżą zapiekankę rybną.
A są świeże zapiekanki rybne?
Ciul!
Gdzie ten piździelec idzie?
Trochę milej. Coś mu jest.
Ostrogi wyrównują…
Kurwa!
…dzięki główce Barnetta.
- Cholera! - Zaraz wracam.
Ostrogi wykorzystały zamieszanie wśród Chartów.
Noż kurwa mać, Lasso!
A zacząłem ci znowu ufać!
- Co robimy, Roy? - Potrzebujemy gola.
Wprowadzamy napastnika?
Cockburn wchodzi za Dixona.
Parkowanie autobusu.
Trzech napastników z przodu?
Musimy teraz nacierać, co nie?
Potrzebujemy…
Reynolds, Winchester, Babatunde – wchodzicie.
Hej! Colin, Dani, Richard –
schodzicie.
- Ja? - Tak, ty, Colin.
Co się dzieje?
- Parkujemy autobus! - Co?
Parkujemy autobus!
Wszyscy do tyłu, dalej.
- Potrzebujemy gola! - Parkuj cholerny autobus!
Parkujemy autobus!
Potrójna zmiana dla Richmond.
Parkujemy autobus!
- Co jest? - Wiem, co robię.
Trenerzy chyba wpadli w panikę.
Tak się kończy jedzenie rybnych zapiekanek.
Ted?
To ostatnie minuty, a Richmond się wycofał.
Grają bardzo defensywnie.
Gra na remis to wielki błąd.
Nie jesteś faworytem, grasz u siebie, próbujesz wygrać.
Tragedia dla Ostróg!
Niedokładne podanie Barnetta. Richmond rusza do kontrataku!
Obisanya podkręca piłkę i podaje do Tartta.
Tartt strzela!
I zdobywa gola!
Nie do wiary! Richmond wygrywa!
Gratki, szefowo.
- Gdzie jest Ted? - Nie wiem.
Coś z żołądkiem. Zajrzę później do niego.
Super, dzięki.
Gratulacje.
Dobrze wiedzieć, że ręka Roya Kenta ma się dobrze.
To nie moja zasługa, tylko Nate'a.
Richmond aż po grób!
Wiemy to, pewność mamy! Aż do śmierci w Richmond gramy!
Gratuluję ekscytującej wygranej.
Bardzo dziękuję.
- Co się stało Tedowi? - Nie wiem. Chyba się czymś struł.
Potrzebowaliście gola, więc defensywa wydawała się złą strategią.
Ale przeciwnicy też potrzebowali gola. Zamurowaliśmy bramkę
i czekaliśmy, aż ktoś popełni błąd, który wykorzystamy.
Genialne!
Mówiłeś, że to ciołek.
- Nieźle, jak na asystenta. - To moja praca.
Żaden ze mnie „wonder kid”.
- Kto? - „Wonder kid”.
Miał pan ma myśli wunderkind?
No tak.
Naprawicie to w montażu?
Nadajemy na żywo.
Wspaniała robota Nathana Shelleya, Wonder Kida.
Niech Ted szybko wraca do zdrowia.
- Dziękuję. - To ja dziękuję. Pójdę już.
Martwię się, że twój związek z Jane…
Zadam ci jedno pytanie.
Czy Jane sprawia, że stajesz się lepszy?
Przepraszam.
Rozumiem.
- Nie będziemy do tego wracać. - Jasne.
- Do poniedziałku. - Cześć.
Brakowało mi tego przerażenia.
Mnie ciebie też.
Co u Finna?
Jest jak Rembrandt.
Miło się na niego patrzy, ale jest taki ciemny.
Załóż to.
- Dużo lepiej. - Tak?
Nie wyglądam jak Oliver Twist?
Trochę, ale to mnie kręci, więc…
„Dostanę więcej?”
#TRENERNATE – #AFCRICHMOND #WONDERKID
Nate, zajebiście się dzisiaj spisałeś.
Dzięki, Roy.
Doktor Sharon!
Idziemy świętować. Dołączysz?
Możemy z tobą rozmawiać po pracy? Jeśli nie, to przepraszamy.
Za wygraną w ćwierćfinale wypiję jednego drinka.
Do zobaczenia.
Poczekaj na bip!
Podaj swoje imię i numer telefonu.
Cześć, Ted. To ja.
Martwię się o ciebie. Mam nadzieję, że nic ci nie jest.
Dzwoń, jeśli czegoś byś potrzebował.
Jadę do domu. Czeka mnie trudna rozmowa z matką.
Przydałyby mi się słowa otuchy.
Tak czy siak…
trzymaj się.
Mamo!
Mamo?
KLOPSIK
„Szkoda, że się minęłyśmy. Ojciec przeprosił i kupił mi Teslę”.
„Wezmę cię kiedyś na przejażdżkę.
Placek pasterski w lodówce. Wystarczą dwie minuty w mikrofali”.
CUDNY LUCA
Cześć, Luca.
Tak, postanowiłam zadzwonić.
Nie, nie dzwonię z aresztu.
Chciałam dać ci znać, że moi rodzice odjechali.
Możemy…
Właśnie.
Do zobaczenia.
TO BYŁ SZALONY DZIEŃ W PRACY, ALE WCIĄŻ O TOBIE MYŚLAŁEM.
MOŻE POWINNIŚMY SIĘ SPOTKAĆ…
Jumpman, Jumpman, Jumpman Ci chłopcy coś kombinują
Po dwóch, trzech tygodniach za granicą
- Znasz słowa. - Ci chłopcy coś kombinują
Oni nie blefują
Nie musisz wołać Wbijam na parkiet jak Usher
- Schowaj ten telefon. - Jasne, przepraszam.
Świetnie ci szło.
Odnalazłem swój rytm Jestem niczym DJ Mustard
Trafiam jak Ginóbili lewą ręką
Wystraszyłeś mnie.
Wszystko okej?
Chciałbym się umówić.
Napisy: Daria Okoniewska