KOD LEONARDA DA VINCI
Cześć, kochanie.
Dzień dobry.
Hej.
Pa.
Nie idziesz do swojego biura?
Nie, najpierw pójdę do kawiarenki po herbatę.
Spoko.
Mogę pójść z tobą?
Pewnie.
Super.
NATE WSPANIAŁY RATUJE TYŁEK RICHMOND
TAK DLA NATE'A! – WONDER KIDA
BRAŁABYM!
ASYSTENT TRENERA NATE BOHATEREM MECZU
Pewnie.
Wprowadźcie kolejną bezużyteczną politykę, z której wycofacie się po tygodniu.
Znów rozmawiasz z gazetą, kochanie?
Daj znać, jeśli odpowie.
Cześć, mamo.
- Cześć, skarbie. - To dla ciebie.
Dziękuję. Z jakiej to okazji?
Żadnej. Tak po prostu.
No proszę.
Ten był dobry.
Cześć, tato.
Nathan.
„WONDER KID” WYGRYWA MECZ.
No proszę.
Teraz to piszą już o każdym.
Skromność to nie umniejszanie sobie,
tylko myślenie o sobie mniej.
Mój mały boy wonder.
Nie przeinaczaj, mamo. Wonder Kid.
A właściwie wunderkind. Chyba źle mnie zrozumieli.
Ale ich nie…
- Cześć. - Cześć, wejdź.
Chciałem jeszcze raz podziękować za to, że wyciągnęłaś mnie wtedy z tego dołka.
Już mi lepiej, więc to chyba nie jest konieczne.
Rozgość się.
Dzięki. Usiądę. Może tutaj.
Ale skrzypi.
Wiesz co? Przesiądę się na kanapę.
O, może tak.
Kim jestem?
Don Draper.
Nie jest zbyt oficjalnie? Nie chcę kłaść butów na stolik.
Wiesz co? Może się położę.
Wyprostuję nogi. Może tak?
Jak dzieciaki w łóżkach piętrowych na obozach…
Nie wiem, co zrobić z ręką. Jakoś…
O, mam pomysł. Tak to rozwiążemy.
Klasyczna pozycja u terapeuty, jak w komiksach z New Yorkera.
Wiesz co?
Podłożę sobie poduszkę, żeby wyprostować kręgosłup.
Tak mi jest wygodnie.
I co mam teraz robić? Czuję się jak…
Jak na zjeżdżalni wodnej albo coś. Albo na sankach.
Może tak. Trochę jak w trumnie, co nie?
Może tak.
Jak myślisz? Jest dobrze?
Może lepiej usiądź.
Jasne, dobry pomysł.
W porządku.
No dobrze. Tu jesteś.
Trochę blisko, co nie? Tak intymnie.
Jakbyśmy byli w odcinku Rodziny Soprano,
tylko bez zbędnej przemocy, co mi bardzo pasuje.
Ale też bez spaghetti i małży, co już mi nie pasuje.
Hej, co to za jeden? Skąd go masz?
Wszystko dobrze? Tak? To dobrze.
Bardzo zgodny jegomość. Pilnuje własnego nosa.
- Masz tu chusteczki? - Tak, chusteczki.
Po co ci one?
Sesje bywają emocjonalne.
- Nie zawsze, ale czasem tak. - No tak.
A czasem po prostu się kichnie.
No tak. Obaj się z tobą zgadzamy.
Mój katar sienny zniknął.
Musicie mieć tu mniej pyłków…
Okej. To kiedy zaczynamy?
Już zaczęliśmy.
- Kiedy tylko wszedłeś. - Co? Kurczę!
Przepraszam. Zmarnowałem sporo czasu,
kręcąc się na kanapie i przyglądając się twoim przyborom.
- To… - Ted.
Tak?
Nie bój się.
Nie no, nie ma się czego bać.
O czym chcesz porozmawiać?
Może mi powiesz, co się stało tamtego wieczoru?
To nie dla mnie.
Chodźcie tu! Chodźcie.
Dobra, panowie.
Są dwie rzeczy, których nie możecie zdradzić przeciwnikowi.
Waszego adresu. Zapamiętajcie moje słowa.
Zaczną wam wysyłać jedzenie, a SWAT wam w drzwi załomocze.
Odjazd. W moich czasach po prostu dzwoniło się do kogoś dla jaj.
Potem wszedł identyfikator dzwoniącego i tego typu dowcipy wypadły z menu,
co jest ogromną stratą, bo Figlarze byli skarbem narodowym.
Zapytajcie wujka Google.
Do brzegu.
Drugą rzeczą, której nie chcecie zdradzić, jest wasze zmęczenie.
Wiem, że jesteście wykończeni.
Ale macie tego nie pokazywać.
Nie możecie wyglądać tak, jakbyście mieli zaraz zejść.
Ziać i zipać po całym boisku. Nie, za to podziękuję.
Ma być po was widać jedynie co?
- Determinację! - Się wie, Putinie. Dobra.
- Rozumiecie? - Tak, trenerze!
Dobra, wstajemy.
Napastnicy zostają tu z trenerami Natem i Beardem.
Obrońcy idą z Royem i ze mną. Migiem.
Ruchy!
Okej, dobrze.
Nie jesteś zbyt wspaniały, żeby nas trenować?
Dziękuję, Dani.
Musisz się wykazać, żeby utrzymać reputację.
Bardzo zabawne. Dziękuję, Jamie.
Mamy szczęście. Trenuje nas sam Wonder Kid.
Ważna persona.
Bardzo śmieszne, Colin. Dorabiasz sobie jako stand-uper?
Dobrze jest rozprostować nogi po ostatnim grzaniu ławy.
Dobra. Najlepsi strzelcy na boisko.
Colin. Ty już się nastałeś.
Jestem silnym i zdolnym mężczyzną.
To moja mantra.
Super.
NAJLEPSI W ZACHODNIM LONDYNIE
MOŻE POWINNIŚMY SIĘ SPOTKAĆ…
Minęły już dwa dni. Wciąż cisza?
- Tak. - Przykro mi.
Czasem pojawiają się trzy kropki, ale zaraz znikają.
To koniec. Schrzaniłem to.
Nie bądź takim pesymistą. Może ma dobry powód.
Może potrącił ją autobus.
Albo pociąg.
Raczej straciła zainteresowanie związkiem.
Może dotarło do niej, jak denne są te wiadomości.
„Mój ulubiony film to Ratatuj”.
Słuchajcie.
To bez znaczenia. Nie obchodzi mnie…
Trzy kropki.
- Jak kop w klejnoty. - Nie łam się.
MOŻE DZISIAJ?
Po prostu mu odpisz. Minęły już dwa dni.
Nie wiem, co napisać.
Może prawdę?
„Chciałabym,
ale boję się, że nie sprostasz fantazji, którą wykreowałam w głowie.
Pozwolę, by moje obawy powstrzymały mnie przed odnalezieniem prawdziwej miłości”.
Jego ulubiony film to Ratatuj. To zły znak, prawda?
Spotkaj się z nim.
Co za różnica, jakie filmy lubi?
Poza tym Ratatuj to arcydzieło.
Jak na ironię, mówi o snobizmie i tym, że sztuka wyłania się zewsząd.
Przeleć w końcu tego szczurka.
Dobra. A co, jak się spotkamy i wszystko pójdzie nie tak?
Zawsze wszystko idzie nie tak. Związki to jakiś koszmar.
Mój związek jest jak tlen, który trzyma mnie przy życiu.
Oprócz małżeństwa Lesliego, które nadaje się na pocztówkę.
A ty i Roy jesteście irytująco doskonali pod każdym względem.
Dziękuję.
No nie wiem.
Było łatwiej, gdy nie pracowaliśmy razem.
Teraz mam wrażenie, że spędzamy ze sobą każdą chwilę.
Podąża za mną jak cień. Uroczy, włochaty cień.
Co jest grane? Czemu zaczęliście podśpiewywać?
Obgadujecie mnie?
- Tak, obgadujemy cię. - Nie.
- Wielkie mi halo. Gotowa do wyjścia? - Tak.
Odpisz mu.
Pa.
Dwa, trzy, cztery.
Cześć.
- Kończysz już? - Nie, coś ty.
Mam listę zadań długości ręki.
Tej ręki?
Może.
Nie pomagasz mi.
Dobrze, oddam ci twoją rękę.
Dziękuję.
Ale zabiorę szyję.
Naprawdę mam dużo pracy.
Możesz tu zostać, ale musisz siedzieć cicho i czytać.
Dziękuję.
Nadal mi nie pomagasz.
Co? Robię to, co mi kazałaś. Siedzę cicho na kanapie i czytam.
Szalenie mnie podnieca, kiedy robisz to, co ci każę.
- Cześć, Ted. - Co jest, doktorko?
Nie sądziłam, że wrócisz.
No cóż, nigdy nie rezygnuję.
- Jak się masz? - Świetnie. Doskonale.
- A ty? - Dobrze.
Cieszę się.
To twoja pierwsza terapia?
Nie, psze pani. Razem z żoną chodziliśmy na terapię małżeńską.
I jak poszło?
Pomyślmy.
Ja jestem w Londynie, a moja żona w Kansas.
Może i dobrze, bo gdyby usłyszała, że wciąż nazywam ją żoną,
porządnie by się wściekła.
Ile trwają te pogawędki?
Sesja zazwyczaj trwa 50 minut.
Ale stawkę masz godzinową?
Tak.
Nie jesteś fanem terapii?
Nie, psze pani.
Jak myślisz, dlaczego?
Powiedzieć prawdę?
Interesuje mnie tylko prawda.
Bo to ściema.
Nie znasz mnie. Nie przeżyliśmy nic razem.
A mimo to oczekujesz, że opowiem ci o swoich najtrudniejszych przeżyciach.
Kłótniach, błędach, mrocznych sekretach.
A słuchasz nie dlatego, że ci na mnie zależy.
Nie. Wysłuchujesz mnie, bo ci za to płacą.
Płacą ci za robienie notatek i diagnozowanie moich łez.
A potem co? Obwinisz za wszystko moich rodziców?
Mówisz, że interesuje cię tylko prawda.
A mimo to kasujesz godzinną stawkę za 50 minut roboty.
Jak mówiłem, to ściema.
CZY NATHAN SHELLEY JEST GOTÓW ZOSTAĆ SZKOLENIOWCEM?
- Cześć. - Nathan.
O Boże!
- Przepraszam. - Ja też.
Panna Welton. Dzień dobry.
- Mów mi Rebecca. - Rebecca, przepraszam.
Te telefony.
Nigdy nie byliśmy tak połączeni i jednocześnie odłączeni.
Chciałaś powiedzieć to samo?
Tak.
- To miłego dnia. - Tak, do zobaczenia.
- Pa. - Pa, Sam.
BIURO MENADŻERA
Cześć. Przyszły twoje nowe długopisy.
Zostawię je tutaj.
Dobrze.
Nie zauważyłem cię.
To przez kamuflaż.
Możemy chwilkę porozmawiać?
Jasne, słucham.
Zastanawiam się, czy czymś cię zdenerwowałem.
Mam wrażenie, że się wkurzyłeś, gdy wczoraj z ciebie żartowałem,
ale Dani i Jamie robili to samo, a na nich się nie wściekłeś.
No tak, już ci to tłumaczę.
Widzisz, Jamie i Dani są jak Picasso i Gauguin.
Są pedofilami?
Artystami. Są artystami.
Ty też malujesz, ale twoje obrazy nie trafiają do muzeów.
Wieszane są…
Jesteś jak obrazek w tanim hotelu.
Nie inspirujesz, nie poruszasz ludzi.
Po prostu jesteś. Zakrywasz plamę na ścianie.
Robisz, co masz robić. I tym się zajmij.
W porządku?
ASYSTENT TRENERA RATUJE SYTUACJĘ!
To ty.
Cześć.
Myślałem, że rzuciłaś.
Co? Tak, rzuciłam. To dla zabicia smrodu z korków.
Sprytnie.
Czemu tu siedzisz?
Potrzebowałam spokoju.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Postanowiłyśmy z Keeley, że tutaj palenie się nie liczy.
Przyłapałeś mnie.
- Ale serio musiałam uciec. - Od czego?
Od Roya. Czyta w moim biurze Kod Leonarda da Vinci.
W kółko mamrocze coś o Templariuszach.
Przepraszam, przyszedłem do pomieszczenia na korki po… korki.
Nie krępuj się.
Dziękuję.
Roy jest najcudowniejszy na świecie.
Ale czasem potrzebuję chwili dla siebie.
Keeley, przestań się nam tłumaczyć.
Dziękuję.
Powiedz to osobie, która może coś z tym zrobić.
No nie wiem, szefowo. Czasem lepiej kisić coś w sobie.
Dzięki temu mamy ogórki kiszone.
- I wódkę. - Oliwę z oliwek.
- I listy. - Co?
- W butelkach. - No tak.
Will, mógłbyś powiększyć moje nazwisko na koszulce?
Ki chuj?
- Rozmawiają o Royu. - Dziób!
- Przepraszam. - Zrzędliwa menda.
Zgodzę się, że zrzędliwa, ale to drugie jest krzywdzące.
Roy wcale taki nie jest. Jest idealny.
Wiem, co mówię, bo spędzam z nim każdą minutę
każdej godziny każdego dnia!
Po prostu mu powiedz, że…
Cześć, kochanie.
Obgadujecie mnie?
- Tak. - Zdecydowanie tak.
- Gotowa do wyjścia? - Tak.
Pa.
Jak leci?
Wszędzie walają się twoje rzeczy.
Twoich jest więcej.
Rozejrzyj się! Wszędzie są twoje rzeczy!
Zobacz, ile tego jest w łazience!
Co tam?
- Co tam? - Co robisz?
Oglądam Seks w wielkim mieście.
Kolekcjonujesz je?
Każdy ma inny zapach.
Miłego oglądania. Poczytam sobie.
Super.
Bierzesz leki na łysienie? Nie wiedziałam, że…
Prewencyjnie.
- Łysiejesz? - Nie chcę o tym gadać!
Nie tylko kobiety mają swoje małe sekrety.
To moje rzeczy! Zostaw je w spokoju.
Ale ty w moich szperać możesz?
Bez jaj.
Nie mów mi, że „zawsze” coś robię. I to jest też twoje mieszkanie.
Rozdziały są tak krótkie, że nie idzie się oderwać.
Zamknij się.
- Zamknij się? - Tak, zamknij się.
Każesz mi się zamknąć?
O Boże.
Po prostu się zamknij!
Ten koleś nosi kolczasty pas wokół uda…
Kurwa mać!
Co? Mam ci poczytać na głos?
Nie. Chcę obejrzeć sobie serial,
ale przy tobie się, kurwa, nie da!
Potrzebuję chwili, kiedy nie czytasz, nie podniecasz mnie,
ani nie łazisz za mną krok w krok!
Mam cię nie podniecać?
Tak! Nie. Czasami. Ale nie ciągle.
Czasem potrzebuję pobyć sama ze sobą.
To o tym ze wszystkimi rozmawiasz?
Tak, ale przecież ci to wisi.
Bo myślałem, że chodzi o coś normalnego –
plotki albo ile włosów zostawiam w odpływie.
Całe, kurwa, mnóstwo.
Rozpowiadasz wszystkim, że łażę za tobą
jak jakiś natrętny, pierdolony magnes na lodówkę.
Ale ze mnie kretyn.
Ja pierdolę!
Kurwa.
Cholera.
Niespodziewany bohater, asystent trenera Nate Shelley,
swoją niezwykle odważną strategią w końcówce meczu
umieścił Richmond w półfinale.
Zgodzicie się, że Wonder Kid powinien szkolić własną drużynę.
Wyostrzony instynkt i, pozwolę sobie dodać, wspaniały…
Boże!
To ty. Przepraszam.
Byłeś chamski wobec Colina.
Nie tylko. To było osobiste i dziwne.
Masz absolutną rację.
Ted wie?
Nie. To sprawa między nami.
Ogarnij się.
Drzwi są za tobą.
Zaraz, to jest mój…
WITAMY W SIEDZIBIE AFC RICHMOND
Cześć.
Zjadłam owsiankę na śniadanie. Dzięki, że pytasz.
„Dobra była?” Bardzo dobre pytanie, skarbie.
Była za gorąca i zbyt gęsta,
więc poparzyłam sobie język, a potem prawie się udławiłam.
Nie najlepszy początek dnia.
Cześć, Ted.
Czekałam na ciebie.
Serio? Jak to?
Bo nigdy nie rezygnujesz.
Mogę być z tobą szczera?
Mam smarki na wąsach?
Żartuję. Przepraszam. Słucham.
Uraziłeś mnie tym, co powiedziałeś o moim zawodzie.
Że jeśli terapeuta ma płacone, to znaczy, że mu nie zależy.
Pozwól, że zapytam. Szkoliłbyś za darmo?
Tak.
A robisz to?
Nie, psze pani.
Ale zależy ci na drużynie, prawda?
Tak, psze pani.
Dlaczego zakładasz, że ze mną jest inaczej?
Ja nie zakładam, że wszyscy trenerzy to bałwany.
Słuszna uwaga.
Założyłaś mi siatę.
Przepraszam cię za to wszystko.
Nakręciłem się, obraziłem cię, a na koniec trzasnąłem drzwiami.
Zdarza się.
Ten proces może przerażać.
Walcz lub uciekaj to naturalna reakcja. Ty zdołałeś zrobić i to, i to.
Imponujące spektrum.
Miej się na baczności, Glenn Close.
Myślisz, że się boję?
Tak.
Może nie chcę poznać prawdy.
Prawda cię wyzwoli.
Ale najpierw cię wkurzy.
W takim razie powinnaś mieć ksywę „Prawda”.
Muszę cię czasem podręczyć, żebyś przestał się męczyć.
Podoba mi się to.
To było do przewidzenia.
Zacznijmy, dobrze?
Dobrze, psze pani.
Głęboko oddychamy w trakcie rozciągania.
Słodki O2 ma dotrzeć aż do waszej prostaty.
Pamiętajcie, by skupiać się na tu i teraz.
Życie chwilą to dar. Pokażcie, jaka z was re-prezent-acja.
Tak.
Zanim zaczniemy. Nate, chciałeś coś powiedzieć?
- Tak, dzięki. - Wal szczerze, Króliku Rogerze.
Dziękuję.
Zanim zaczniemy, chciałem tylko…
W zasadzie to chciałem przeprosić.
Wczoraj zachowałem się jak, wiesz…
- Dupek? - Menda?
Kutas?
Zraniony motyl.
Jak kutasiarski, mendowaty, zraniony motyli dupek.
Ale… bardzo tego żałuję i to się więcej nie powtórzy.
- Sztama, bracie. - Dzięki.
Coś mnie ominęło?
Dobra, już starczy.
Coś, czym muszę się zająć?
Zawsze powtarzam, że najlepszy gulasz to ten,
który pyrkocze sobie całą noc na gazie, bo zasnąłeś, oglądając Obywatela Kane'a.
Dobra, panowie! Oto plan na dziś.
Groszki i marchewki idą z Royem. Reszta wołowinki idzie ze mną. Do roboty.
Co?
Pierwszy skład z Royem, rezerwowi z nim.
Nie można tak było od razu?
Gwizdek!
Powiedziałem „gwizdek”.
Czemu nie użyjesz normalnego gwizdka?
Mówiłem, że mam wrażliwe usta, a gwizdki wywołują na nich podrażnienie.
Jamie, co ty odpierdalasz?
Richard dostaje się na pole karne, a ty biegniesz w drugą stronę?
Odciągałem od niego obrońcę.
Jesteście drużyną.
On potrzebuje, żebyś go wspierał.
Zrozumiano?
Z całym szacunkiem, trenerze, ale on nie tego ode mnie oczekuje.
On chce, żebym dał mu przestrzeń.
Co ty powiedziałeś?
Najlepszym, co mogę zrobić, jest danie mu przestrzeni.
Ma rację.
- Wiem. Pep mnie nauczył. - A jego „Cruijff”.
- Mówi się „Cruyff”. - Angol.
Nieważne. Chodzi o to, żeby nie osaczać Richarda.
Jesteśmy drużyną,
więc powinienem ufać, że wie, co robi.
Kurwa!
Przecież nic nie chlapnąłem.
Tu jest!
Mamy dla ciebie prezent, trenerze.
Dobrze, że przeprosiłeś, bo byłoby niezręcznie.
„Wonder Kid”.
Bo powiedziałeś to, zamiast wunderkind,
które jest poprawną formą.
Will na to wpadł.
Naprawdę?
To naprawdę kozacka ksywka. Zdrowie.
Dziękuję. Powiedziałem wunderkind, ale…
Jest świetna. Bardzo zabawna.
Dziękuję.
„Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, dajcie mi waszej muzyki do zbytku”.
Jeśli to było pytanie o dolewkę, to trafiłaś w punkt.
Tak myślałam.
Poczekaj na mnie, zaraz przyjdę.
A mamy tyle pubów w tym mieście.
Trent Crimm, The Independent. Czemu zawdzięczam przyjemność?
Wpadłem coś przekąsić.
Ale skoro już tu jesteśmy, może wydasz oficjalne oświadczenie,
dlaczego wyszedłeś wcześniej z meczu z Ostrogami?
Oficjalne oświadczenie?
Wszyscy wiedzą, że się strułem.
Nie tutaj.
Tak, wiedzą. Ale wolałbym cię zacytować.
Miałem zatrucie pokarmowe.
A że szanuję twoich czytelników,
nie będę dokładnie opisywał, z czym się ono wiązało.
Ale jestem już zdrów jak ryba.
Miałeś zatrucie pokarmowe, a teraz jesteś zdrów jak ryba…
Otóż to, Dikembe Mutombo.
Uwielbiam te pogawędki.
Dziękuję, Mae.
Nie ma za co, mój drogi.
Cholera.
Roy?
Cześć.
Odchodzisz?
Co?
Nie.
Hej, Siri.
Puść składankę „Roy przeprasza, że nie zrozumiał Keeley”.
Ukradłem te róże z ogrodu sąsiada.
Rozerwałem je na strzępy.
A to…
lampka Phoebe, więc będę musiał ją zwrócić,
bo inaczej dostanę po głowie.
A to jest pumeks czy coś.
Świetny na obrzydliwe stopy.
Co? Obrzydzają cię moje stopy?
Kochanie, jesteś cudowna, ale twoje stopy to jakiś chlew.
Ale co ja tam wiem?
Znalazłem tyle swoich włosów w odpływie,
że wyglądały jak utopiony szczur.
O Boże.
Nie zobaczysz mnie ani nie usłyszysz przez co najmniej trzy godziny.
Dziękuję.
#TRENERNATE POTRAFI MOTYWOWAĆ
TAK DLA NATE'A! KRÓL!
CHWAŁA CHARTOM! DOBRA ROBOTA, TRENERZE NATE
MOŻE I DAŁ RICHMOND WYGRANĄ, ALE NIE PRZESTAŁ BYĆ FRAJEREM
Jeszcze raz mnie upokorzysz, a zrobię z twojego życia piekło.
Napisy: Daria Okoniewska