- Halo? - Cześć. Przepraszam za spóźnienie.
Od spóźnionego pacjenta lepszy jest tylko taki, który w ogóle nie przychodzi.
Na czym skończyłyśmy?
Już sprawdzam w notatkach. No tak!
„Ted Lasso doprowadza mnie do szału”.
Nie chce się przede mną otworzyć.
A kiedy tylko poczuje, że się odrobinę odsłonił,
rzuca dowcipną ripostą lub niejasnym odniesieniem do czegoś specyficznego
dla 40-letniego białego mężczyzny z USA.
Nie chce się odsłonić?
Skądś to znam.
Przestań. Nie jestem taka jak on.
Robisz dokładnie to samo.
On odwraca od siebie uwagę za pomocą humoru, a ty – inteligencji.
Błagam cię.
Nie posługuję się erudycją, by odstręczać od siebie ludzi.
Dobra, masz mnie.
Nie zrobicie żadnego postępu,
póki sama nie spuścisz gardy i nie wyjdziesz mu naprzeciw.
Masz rację.
No pewnie! I co z tym zrobisz?
- Zajmij się psem! - Co?
- Nie cierpi tego swetra. - Wal się!
Cholera!
Zadzwońcie po karetkę.
Oddycha?
Cześć, chłopaki.
Pojawiła się ciekawa okazja współpracy z marką dla trenera.
Jedno wystąpienie. Przyzwoite pieniądze.
Wizerunek klubu by na tym zyskał.
Czy któryś z was chciałby mi pomóc
i zostać rzecznikiem tej…
Jasne. Kij wam w oko.
Nie musieliśmy się nawet odzywać.
Rozgryzła nas.
Będę rzecznikiem.
Gdzie jest Ted?
- Napisał, że ma nagłą sprawę. - Jaką?
- Nie pytałem. - Czemu nie?
Nazwał to nagłą sprawą. Gdyby chciał, toby mu powiedział.
W niedzielę gramy półfinał Pucharu Anglii na Wembley.
- Kto poprowadzi trening? - Ja.
- Ty? - Tylko dlatego, że Ted mnie poprosił.
- Cholera, muszę iść. - Gdzie?
Nie twój zasrany interes.
Zostaliśmy tylko we dwóch.
- Przejmij trening. - Dziękuję, to bardzo…
„TATA”
Dobra, zaczynaj.
Ciśnij, kolego. Dasz radę.
TATA
Cześć, tato.
Wiesz, czemu dzwonię?
Nie wiem.
Dzwonię, ponieważ Cerithium Oil
otrzymał nakaz zaprzestania działalności w Nigerii.
Słucham? To niesamowite!
Jesteś płatkiem śniegu, który wywołał tę lawinę.
Jestem z ciebie taki dumny!
Dziękuję, tato.
To ty mnie do tego zainspirowałeś.
Dziękuję, że to mówisz, bo tak właśnie było.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
Co ty robisz?
Cholera.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Dusiłem się.
Przepraszam.
Wypad. Ja mu pomogę.
Jak mówić ludziom, że idę na kupę? Żadne określenie mi się nie podoba.
Ty co mówisz?
Że muszę poprawić konturówkę.
Mężczyźni nie kapują, a kobiety wiedzą, że to wymaga skupienia.
KOLACJA DZISIAJ O 20.00 W LE TUCCI. BĘDĘ NA CIEBIE CZEKAŁ.
Zgódź się, do cholery!
Chłopaki! Trzy kropki!
DO ZOBACZENIA.
O mój Boże.
Kapitanie.
Co jest, stary?
Chciałbym poprosić o strzyżenie.
Jesteś pewien?
Tak.
Dobrze, po treningu.
- Isaac. - O cholera!
SZPITAL
Chwileczkę.
Chcesz mi powiedzieć, że mogę się cały połamać,
ktoś podwiezie mnie pod dowolny szpital,
wrzuconego do kubła czy coś,
a wy mnie wyleczycie zupełnie za darmoszkę?
Tak jest.
Kocham ten kraj. Kocham to miasto.
Wiedziałaś, że Kubuś Puchatek miał swój pierwowzór w londyńskim zoo?
Ja pierdolę.
O nie…
Jest gorzej, niż myślałem.
Ona znów chodzi!
To cud!
Dzięki Bogu za naukę!
- Doktorko, doktorce nic nie będzie? - Prześwietlenia nic nie wykazały.
Nie ma krwotoku śródczaszkowego?
- Nie. - Ani krwiaka podtwardówkowego?
Nie. Sporo pan wie o obrażeniach mózgu.
Kiedyś namiętnie oglądałem Chirurgów.
I trenowałem drużynę futbolową.
Taką amerykańską.
Ze wstrząśnieniami mózgu i klękaniem przed meczami.
Doznała wstrząśnienia mózgu.
I ma kilka szwów na głowie.
Musi pani odpoczywać przez parę dni.
Mąż może już panią zabrać do domu.
To nie jest mój mąż.
- Tak, żadnej obrączki. Przyjaźnimy się. - Znamy z pracy.
- Przyjaciele z pracy. - Nie mam męża.
Ale nie trzeba jej współczuć. Po prostu jest zaciekle niezależna.
Bez problemu wrócę sama do domu.
- A nie mówiłem? - Przykro mi, dr Fieldstone.
Pacjentów z urazami głowy nie wolno zostawiać bez opieki.
Nie ma to jak szpitalne zasady, bo szpitalne zasady się nie kończą.
Pomogę ci, skarbie.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Moja siostra ma dziś dyżur na oddziale ratunkowym.
Nie może się wyrwać,
bo co chwilę ktoś przychodzi z nożem w oku albo latarką w…
Jasne, rozumiem. Jest zajęta.
Phoebe, idź coś pokolorować, a my z wujkiem porozmawiamy.
Dobrze, panno Bowen.
Mogę zacząć od osobistego pytania?
- Ojciec Phoebe… - To ścierwo.
- Żyje? - Przepraszam. To żywe ścierwo.
No tak.
Trenerze Kent, mamy mały problem z Phoebe.
- Słucham. - Bardzo dużo przeklina.
Jak źle jest?
Dzisiaj nazwała jednego z kolegów „apatycznym pojebem”.
- A jest taki? - O tak.
Ale nie o to chodzi.
Ma pan pomysł, gdzie mogła się tego nauczyć?
Ode mnie?
Kurwa.
To było jej piąte przewinienie. Była upominana, siedziała w kozie.
Na resztę dnia musi wrócić do domu.
Ma pan na nią duży wpływ. Proszę to wykorzystać.
Wychodzimy.
Przepraszam za moje słowa.
Dziękuję, Phoebe.
Pójdziemy na lody, wujku?
Ni chuja!
Przepraszam.
Ni kija!
Dobra, śmigamy stąd.
Pierdolony brokat.
Nie był to najokrutniejszy kawał w historii,
ale nie powinno się nikogo zmuszać do jedzenia wazeliny.
Cały Ronnie Fouch.
Innowator.
- Skąd wiedziałeś, że jestem w szpitalu? - Zostawiłaś mi 32 wiadomości głosowe.
- Myślałam, że one się kasują. - Zapisałem je.
Sama posłuchaj. Są przezabawne.
- Podziękuję. - Już znalazłem.
Mówi Sharon. Nie mogę teraz podejść do telefonu.
Ale jeśli chcesz zagadać mnie na śmierć głupotami,
bo boisz się mówić o swoich uczuciach, to zostaw wiadomość.
- Nie miałam tego na myśli. - Trochę miałaś.
We wstrząśnieniu prawda. Tak to jakoś szło, co nie?
Do kolejnej wciągnęłaś pana Stephena Sondheima,
bo śpiewasz „Tonight” z West Side Story.
Jednocześnie wykonujesz partie Tony'ego i Marii.
Normalnie miałem ciary. Słuchaj.
Wieczorem, wieczorem
Ciary!
Znasz cały pierwszy akt. Szacun.
O co to zamieszanie?
Nie teraz.
Kolego, Isaac jest prawdziwym artystą.
Ostrzyże cię tylko raz na sezon,
więc zostawiasz to sobie na specjalną okazję.
Ja czekam ze swoim do ślubu.
Albo do obrzezania.
Mądrze.
Nie wierzę, że marnujesz je na randkę w ciemno.
A jeśli między wami jest tylko tekstualne napięcie?
Chłopaki…
Wierzę…
że to może być coś wyjątkowego.
Mamy tu tak stać i…
Jezu!
Zamknij, kurwa, ten dziób.
Przepraszam.
O mój Boże.
Jak Jezioro Łabędzie.
„TATA” ZAŁATWIŁEŚ JUŻ DLA MNIE BILETY NA MECZ?
Proszę!
Cześć.
O co z tym biega?
To tylko tymczasowe biuro.
Nie jest tak źle.
Jeśli coś rozleję, od razu mam pod ręką środki czyszczące.
To strasznie smutne.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Mógłby pan odłożyć bilety dla mojego ojca i jego kumpli?
Oczywiście! W sekcji dla rodzin? Dla VIP-ów?
Może być nawet na parkingu.
Robię to, żeby się ode mnie odwalił.
Ojcowie i synowie.
Delikatna sprawa.
Powinni o tym pisać piosenki.
- Przecież piszą. - Wiem, ja tylko…
Tak czy siak…
A pan jest blisko ze swoim ojcem?
Mamy lepsze i gorsze momenty, jak wszyscy.
To skomplikowane.
U mnie nie. To po prostu kawał fiuta.
Zawsze zachowuje się jak skończony kutas.
Nic z tym nie zrobię.
Ja staram się kochać ojca za to, kim jest, i wybaczać mu to, kim nie jest.
Posłuchaj. Jakikolwiek nie jest, jest twoim ojcem, co czyni go VIP-em.
Nazwiska?
James Tartt.
A jego kumple to Denbo Cullens i Robak.
- „Robak”? - Tak, Robak. Jedno „b”.
Jak zwierzątko.
Oficjalnie zmienił nazwisko.
Bo jest malutki jak robaczek?
Nie, bo je robaki za kasę.
No tak.
Dzięki.
Zostawić otwarte?
Nie, zamknij.
Dostaję mniej pytań.
- W porządku. - Cześć.
Dziękuję za lody, wujku.
Nie możesz przeklinać.
Ty przeklinasz cały czas.
Tak.
To mi nie przeszkodziło w karierze, bo jestem piłkarzem.
Nikogo nie obchodzi, czy przeklinam. To wręcz pożądane w tej robocie.
Ale ty nie zostaniesz lekarką albo nauczycielką, albo…
Weterynarką od dzikich zwierząt.
Wciąż tego nie rozumiem.
Leczysz je w lesie za darmo?
Nieważne.
Nie będziesz mogła tego robić, jeśli będziesz ciągle przeklinać.
Posłuchaj. Spędzamy ze sobą sporo czasu.
Uwielbiam każdą sekundę.
Nie nauczono mnie, jak zachowywać się przy dzieciach.
I czasami…
martwię się…
że przekazuję ci swoje najgorsze wady.
Nieprawda.
Uczysz mnie wspaniałych rzeczy, wujku.
Wyzwałam tego chłopaka, bo to łobuz.
A dzięki tobie stawiam się łobuzom.
I sędziom.
Mogę to robić bez przeklinania.
Tak.
Bo jesteś lepsza ode mnie.
Jestem najlepszą wersją ciebie.
Może razem przestaniemy przeklinać.
Ni chuja.
Nie dam rady.
Ale ty dasz.
Ładnie proszę.
Okej, wujku.
Dobrze. A teraz zmykaj.
Może wejdziesz i zagramy w Księżniczkę i Smoka?
A dasz mi być smokiem?
Nie.
Dobra. Mam nadzieję, że naprawiłaś różdżkę.
Trochę ciasno.
Pewnie jest łatwiej, gdy można go złożyć.
Dzięki, że mnie odprowadziłeś. Poradzę już sobie.
Mówisz to już piąty raz.
Odstawię tego nicponia i brykam.
O, proszę bardzo.
Tu mu będzie dobrze.
Mieszkania służbowe.
Nigdy nie rozczarowują.
Ani nie wywołują innych emocji. Taki był zamysł, co nie?
A co my tu mamy?
Kącik rozrywkowy.
Powiedzmy, że jest… spoko i zmieńmy temat.
To tymczasowe.
A co nie jest, prawda?
- Napijesz się herbaty? - W życiu!
Znaczy, nie, dziękuję. Wybacz, nie cierpię tego świństwa.
Mam wodę i wino.
Jajko i kura, co nie?
Z chęcią napiję się wody. Dzięki.
Może być z kranu?
Jasne. Lubię, gdy woda jest jak życie bezdzietnych lambadziar – bez bombelków.
Kupisz nowy rower czy na razie odpuścisz sobie przejażdżki?
Nie zastanawiałam się nad tym.
Mam nadzieję, że wskoczysz znów w siodło. Czyli na rower.
Ale byłoby odlotowo, gdybyś przyjeżdżała do pracy na koniu.
Wszyscy nazywaliby cię amazonką. Byłabyś z tego znana.
Powinnam odpocząć.
Przyjąłem, droga koleżanko. Z pracy.
Pyszna jak zawsze.
Dobrze, dam ci już spokój i…
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Najadłaś się dziś strachu.
Zawodowo uczę ludzi, jak przepracowywać takie zdarzenia.
Nic mi nie jest, dzięki.
Do widzenia, trenerze.
Jasne. Trzymaj się.
Jezu! Cześć.
Czemu odbierasz teraz telefon? Powinnaś tam być już od pięciu minut.
Nie potrafię się przemóc.
Daj spokój. Będzie dobrze. Idź już.
Ten wieczór będzie albo wspaniały,
albo tak gówniany,
że do końca życia będziesz mnie za niego karać.
Podoba mi się ten pomysł.
Rozłączam się, bo wchodzisz do środka?
Wyglądasz tak pięknie, że nie wyrabiam.
Panna Welton. Znaczy, Rebecca.
Sam!
- Cześć. - Co za zbieg okoliczności.
Coś nie tak?
Słucham? Nie, wszystko dobrze…
Trochę się stresuję, bo jestem tu z kimś umówiona.
Nie stresuj się, bo wyglądasz jak zwykle olśniewająco.
Dziękuję.
Nie będę ci przeszkadzać…
- Miłego wieczoru. - Dziękuję, wzajemnie.
Świetna fryzura.
- Dziękuję. - Tak.
Co za spotkanie.
SAM TU JEST. ALE NIEZRĘCZNIE!
Keeley mówi „cześć”.
Przekaż, że też mówię „cześć”.
STOJĘ PRZY BARZE. GRANATOWY GARNITUR.
O cholera!
- Co? - Cholera.
- Co? - To się nie dzieje naprawdę!
- Dzieje się. - Nie powinnam była tu przychodzić.
- Ale przyszłaś. - Nie, Sam.
Nie możemy… Jestem twoją szefową.
Nie, nie. Jesteś zbyt młody. Ile ty masz lat? Dwadzieścia cztery?
- Dwadzieścia jeden. - O mój Boże. Jestem pedofilką.
Uwiodłam cię. Te wszystkie wiadomości to był grooming!
Nie uwiodłaś mnie. Nie wiedzieliśmy, z kim piszemy.
Ale już wiemy i do niczego nie może dojść.
Do niczego nie dojdzie. Zapomnijmy o tym wszystkim, dobrze?
O Boże.
Poczekaj.
Wciąż możemy…
- Przepraszam. - Dobry wieczór.
Wciąż możemy zjeść razem kolację. To nie musi być randka.
To może być zabawny zbieg okoliczności.
Tak się złożyło, że oboje przyszliśmy do tej wspaniałej restauracji,
bez towarzystwa…
i głodni.
To prawdopodobne.
Prawda?
W sumie jestem głodna.
…Pożądanie pokona wszystko. Edycja specjalna.
Zwycięzcy poprzednich sezonów…
TRENER LASSO
Czy będą to Ellie i Danthony? A może zwycięzcy pierwszego sezonu…
Cześć, trenerze.
Cześć. Co 20 minut będę sprawdzał, czy wszystko z tobą w porządku.
To standardowa procedura.
Ale za każdym razem będę zmieniał głos,
żeby ci się nie nudziło.
Masz zawroty głowy lub nudności?
Czyli tak brzmi twój śmiech.
Nic mi nie jest, trenerze.
Zadzwonię za 20 minut. Blizny przeszłości.
Posłuchaj…
Tak?
Wystraszyłam się dziś. Nawet bardzo.
Jazda na rowerze mnie uszczęśliwia.
Bałam się, że dzisiejszy wypadek na zawsze odbierze mi radość z jazdy.
Ze strachem jest jak z bielizną.
Nie chcę o tym rozmawiać. Nie potrzebuję słów otuchy.
Chciałam ci tylko powiedzieć, co czułam.
Doceniam to. To wiele dla mnie znaczy.
Cieszę się, że to zrobiłam.
Powodzenia na meczu.
#1 ACM – #2 TED
Dobra, A-C-M.
Nie wiem, kim jesteś, ale skopię ci D-U-P-Ę.
Do dzieła.
Ta torebka nie ma dna.
Podziwiam cię.
Zwykle kobiety zabierają na randki takie malutkie torebeczki.
- Jak na nie mówią? - Kopertówka.
Kopertówka.
Wolę wykopywać kości dinozaurów,
niż nosić torebkę, w której nic się nie mieści.
- Znalazły się. - To nie była randka.
Wiem.
Więc…
może kiedyś tego nie powtórzymy?
Wchodzę sama.
Nie. Nigdy więcej.
Mówię poważnie.
Nie mam wyjścia.
Tak, oczywiście. Masz rację.
Poza tym w niedzielę mamy ważny mecz.
Oboje musimy wypocząć.
Tak.
Dobrze.
- Dobranoc. - Dziękuję.
Jasna cholera.
Skupcie się, panowie.
Zamknijcie oczy.
Rozejrzyjcie się.
No wiecie. Otwórzcie oczy i się napatrzcie.
Ale pamiętajcie, że murawa jest taka sama, jak wszędzie.
Jeśli zabierzemy stadion i trybuny,
zobaczycie takie samo boisko, jak na naszym stadionie przy Nelson Road.
- Niedokładnie. - Słucham?
To jest ponad 400 mkw większe.
- Boiska nie są tej samej wielkości? - Nie.
- To największe boisko w kraju. - Ogromna przewaga dla City.
O rany. Ten sport ma najluźniejsze zasady na świecie.
Muszę je kiedyś zrozumieć.
Dobra, jest większe.
Wiem, że dorastaliście, oglądając mecze na tym stadionie,
więc pewnie się trochę denerwujecie.
Ja sam mam gęsią skórkę.
Jako dziecko siedziałem przed telewizorem
i oglądałem koncert Queen, który występował tu na Live Aid.
- Nie. - To było na starym Wembley.
Miał jeszcze większe boisko.
Nieważne.
Najważniejsze jest to, że tu jesteśmy.
Na tym stadionie.
Na którym Freddie Mercury nigdy nie stał.
Możemy przejść do historii.
Wierzę, że to zrobimy.
Rozejrzyjcie się ostatni raz i wracamy.
Mamy co robić.
PUCHAR ANGLII PÓŁFINAŁY
Nieźle, nie?
No popatrz, popatrz. Niezgorsze miejscówki.
Się ma, gdy syn gra w półfinałach.
Nie dla właściwej drużyny, ale co zrobisz?
Trzymaj.
MECZ PÓŁFINAŁOWY
Jak wygramy, zrobimy sobie tatuaże z Richmond.
Ja już mam.
- Gdzie? - Nie twój zasrany interes.
Nie jestem pewien, jak to…
A jeśli rozegrają mecz życia?
Tak, na to liczę.
Wszystko dobrze?
Tak.
Robię ćwiczenia oddechowe, których nauczyła mnie doktorka.
Obyś nie miał problemów z żołądkiem.
Powiedz, że nie jadłeś koktajlu z krewetek.
Nie, nigdy.
Panowie, już czas.
No dobrze. Chodźcie.
Poczekajcie chwilę.
Muszę wam coś powiedzieć.
Opuściłem mecz z Tottenhamem nie dlatego, że bolał mnie brzuch.
Ale dlatego, że miałem atak paniki.
Dopadają mnie od jakiegoś czasu.
Pracuję nad tym.
Ale chciałem, żebyście znali prawdę.
Nie gniewacie się?
- Nie. - Oczywiście, że nie.
Dobrze. Do dzieła.
- Richmond na trzy. - Zaraz!
Też muszę się do czegoś przyznać.
Pokręciłem strefy czasowe, sprawdzając termin transferu,
i dlatego nie zakontraktowaliśmy tego świetnego obrońcy z Brazylii.
O Boże.
Nie szkodzi.
Wszystko dobrze.
Dobra.
Nie czytam raportów o przeciwnikach.
Kłamię, kiedy je omawiacie.
Nudzą mnie i nie będę tego robić.
Doceniam szczerość.
Udaję, że dopiero co wpadłem na jakiś pomysł,
a tak naprawdę wymyśliłem go już dawno.
Chcę, by wypadł spontanicznie.
Dobra strategia.
Iluzja pierwszego razu.
Na jeden z meczów przez przypadek przyszedłem na haju.
„Przez przypadek”?
Byłem u Jane i wypiłem herbatę z nie tego dzbanka.
Mecz z Port Vale?
Tak.
To się już nie powtórzy.
Dziękuję wam.
Dziękuję.
- Skopmy im tyłki. - Tyłki na trzy.
- Czemu nie? Raz, dwa, trzy. - Tyłki!
Popijasz sobie herbatkę?
Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
Stadion Wembley, Tadż Mahal angielskiego futbolu.
Sceneria marzeń każdego młodego piłkarza.
Pole sportowych bitew, na którym stopy odcisnęli giganci.
Kolejną wygraną do legendarnej listy ma nadzieję dodać
skromny AFC Richmond.
Nigdy nie wygrali dużego turnieju.
Jedyny klub w Londynie, który jeszcze nie grał na Wembley.
Ponownie wystąpią przeciwko bezspornie najlepszej drużynie kraju –
mocarnemu Manchesterowi City.
Zaledwie 11 miesięcy temu
Richmond został relegowany do drugiej ligi po rozdzierającym serce meczu z City.
Jamie Tartt grał wtedy dla City i pomógł pogrążyć Richmond.
Później City odesłało go do Londynu, gdzie znów gra dla Chartów.
Dalej!
Celem City jest trofeum. Celem Richmond jest zemsta.
Za chwilę usłyszymy gwizdek, który rozpocznie mecz na Wembley.
Półfinałowy mecz Pucharu Anglii właśnie się zaczyna.
- Gol dla City! - Kurwa!
Nie!
- To nie był spalony? - Tylko bierny.
Wciąż nie ogarniam tych porąbanych zasad.
Rzut rożny dla City.
I gol!
- Kurwa! - Dwa do zera.
Dwa do zera!
Cholera!
Rzut wolny.
I mamy trzy do zera!
Richmond musi zmienić strategię.
Obrona!
- Trzech napastników… - Albo parkujemy autobus.
- Za późno. - Nie wszyscy na raz.
Spokojnie. Jest dobrze.
Czy druga połowa coś zmieni?
O nie! Gol samobójczy. Cztery do zera.
Dalej, chłopaki! Stać was na więcej!
Zaczyna się szukanie winnych.
Sędzia! Okulary se załóż, cudaku bez fiuta!
Z Mikiem Deanem się nie zadziera.
Za język. Przykro mi.
Schodzisz.
- Przepraszam. Wiemy, że masz penisa. - Słyszałem gorsze wyzwiska.
Dalej, panowie! Gramy!
Rzut karny.
Sędzia!
Po tym, jak go zwyzywano, Mike Dean nie zmieni zdania.
City rozwiewa wszelkie wątpliwości co do wyniku tego meczu.
Walkę już by dawno zatrzymano.
Wszystkie walki powinny być zatrzymane, zanim się zaczną.
Cholera!
Niech to, kurwa, szlag!
Daj spokój. Już nic nie zrobimy.
Tak, nic nie zrobimy.
Jezu!
Jamie! Teraz masz okazję strzelić.
Daj z siebie wszystko! Dalej!
Na plus mogę powiedzieć tylko tyle, że fryzura Obisani wygląda zjawiskowo.
City zagra w finale przeciwko Leicester.
Możemy być pewni, że w Richmond
nikt nie jest bardziej zdruzgotany niż Jamie Tartt.
Mam go na tyłku.
Jak się czujesz po tak druzgocącej porażce?
Jest ciężko.
Przykro mi, że zawiedliśmy kibiców.
Panie Tartt.
Ma pan gościa.
Ponoć to pana ojciec.
Nie świecisz dupskiem?
Mówiłem ci, kutasie.
Panowie!
Co za porażka, chłopaki. Ale nie ma się co wstydzić.
Wygrywamy tylko… ze wszystkimi.
Nie mieliście szans.
Jest i mój syn.
Moja krew.
Biedny Jamie, mój syn.
Może sercem jest wciąż z Manchesterem
i dlatego zmarnował tak dobrą okazję.
Schrzaniłeś to dokumentnie.
Co ty sobie myślałeś? To tylko takie żarty.
Zrób mi przysługę i przeprowadź Denbo i Robaka przez ochronę.
Chcą sobie pstryknąć fotki na boisku.
Wolę nie.
Chcą się tylko rozejrzeć. Sekundka i się zmyją.
Nie.
Słucham?
Co, będziesz teraz strzelał fochy,
bo dałeś dupy na boisku?
Nie mów tak do mnie.
Sprawdźmy, czy to do ciebie dotrze.
Pamiętasz ten twój program telewizyjny?
Ułatwiłeś Manchesterowi City wykopanie cię na zbity pysk.
I gdzie skończyłeś?
W lidze podwórkowej z bandą amatorów. Bez urazy!
Nie odwracaj się ode mnie, ty cipo.
Jezus!
Raz ci daruję.
- Na pana już pora. - Chcesz się bić, ważniaku?
- Nie zapominaj, skąd jesteś. - Uwaga na drzwi.
TRENER LASSO
Cześć, trenerze.
Szkoda, że przegraliście.
I dziękuję za nowy rower.
To bardzo miły, choć zbędny gest.
Trenerze?
Mój ojciec popełnił samobójstwo, gdy miałem 16 lat.
To stało się mnie i mojej mamie.
Tak mi przykro.
Nie wiem, czy to z tego wynikają niektóre z moich problemów.
Tak właśnie jest.
No tak, to ma sens.
Chcesz to teraz przegadać?
Nie, muszę wrócić do chłopaków. Chciałem tylko, żebyś o tym wiedziała.
Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś.
Dzwoń, gdybyś mnie potrzebował.
Zadzwonię.
Przepraszam. Zadzwonię.
Nie przepraszaj. Spokojnej nocy.
Trenerze!
Tak?
Wszystko dobrze?
Tak. Musiałem na szybko zadzwonić.
- Ciężki wieczór, prawda? - Tak.
Co ty na to…
Co ty na to, żebyśmy zrobili jak woda i stąd prysnęli?
Jeśli o to chodzi…
Nie chcę z wami wracać. Muszę się najpierw pozbierać.
Jasne, rozumiem.
Dołączysz się?
Obiecałem Henry'emu, że zadzwonię.
Chcę się dowiedzieć, jak mu poszło na przedstawieniu.
Następnym razem, dobrze?
Tylko uważaj na siebie.
I pamiętaj o jutrze.
Przynosisz kawę na analizę meczu.
Z samego rana.
Ptaszek po ptaszku.
Nie takim ptaszku.
Manchester City w pięknym stylu
rozgromił AFC Richmond pięć do zera w półfinale Pucharu Anglii.
Goliat pokazał Dawidowi, gdzie jego miejsce.
Tak porażkę skomentował Sam Obisanya.
Jest ciężko.
Przykro mi, że zawiedliśmy kibiców.
To była sromotna porażka.
Ale spróbowaliśmy.
Daliśmy z siebie wszystko
i uważam, że to dobrze, bo gorzej jest w ogóle nie próbować.
Próbowanie przeraża, bo można sporo stracić.
Ale nie można rezygnować.
Inaczej jaki w tym sens?
Dziękuję.
NOWA WIADOMOŚĆ DO: SAM OBISANYA
WIDZIAŁAM WYWIAD Z TOBĄ.
MASZ CZAS?
MIESZKAM PRZY WARGRAVE SQUARE 152 SW11.
Po co przysłałeś mi swój adres?
Na przyszłość.
Napisy: Daria Okoniewska