Nie chcę z wami wracać. Muszę się najpierw pozbierać.
Jasne, rozumiem.
Hej, tylko uważaj na siebie.
I pamiętaj o jutrze.
Przynosisz kawę na analizę meczu.
- Jasne. - Z samego rana.
Ptaszek po ptaszku.
Nie takim ptaszku.
STACJA WEMBLEY PARK
Niebieski księżyc Widziałaś, jak stoję sam
Bez marzeń w sercu
Bez własnej miłości
Zachowaj ostrożność przy wsiadaniu.
Pociąg linii Metropolitan w kierunku południowym do Aldgate.
Proszę odsunąć się od drzwi.
Tak wyglądał cały mecz.
Dawid przeciwko Goliatowi,
ale to Goliat roztrzaskał czaszkę Dawida,
jak w filmie z Edem Nortonem.
Kochankowie z Księżyca?
Chyba tak.
Według mnie ten mecz przypominał historię Kopciuszka.
W której szklany pantofelek pęka i przecina jej ścięgno Achillesa.
Czy piłkarze mieli po prostu zły dzień?
A może to wina trenerów?
Zdecydowanie wina trenerów.
Piłkarze są dobrzy.
Richmond nie miał pomysłu na ten mecz.
- Co powiesz o trenerze Beardzie? - No właśnie.
Wiedział, że agresywna ofensywa to zły pomysł.
Nie powinien był pozwolić reszcie się do niej przekonać.
Słuszna uwaga, Thierry. Beard jest prawą ręką Lassa.
Ma się mu sprzeciwiać, a nie przed nim płaszczyć.
Facetowi brakuje ikry.
Żałosny, stary kawaler. Wystarczy spojrzeć na jego stolik w kształcie szachownicy.
Wiem, że z ust Francuza to żadna nowość,
ale nienawidzę trenera Bearda.
Zamknij się, Thierry Henry.
Po czerwonej kartce dla Richarda Montlaura
było już tylko gorzej.
Czekasz na Teda?
Nie.
- Na Jane? - Zerwaliśmy.
Nie gadaj.
Zarzuciła mi, że jestem zazdrosny.
Powiedziałem tylko, że nie wiem, na czym stoję,
bo ona nigdy nie powiedziała, czy mnie kocha.
- A ty jej to powiedziałeś? - Tak.
- I nie odpowiedziała „ja też”? - Nie.
Dzięki, że mi o tym przypomniałaś.
Musi być ci ciężko.
„Miłość jest morzem, w którym intelekt tonie”.
Chodziło mi o mecz.
Co to miała być za taktyka, do cholery?
- Mae. - Dobra, pij sobie.
Daj spokój!
Przecież to było oczywiste, że ofensywa się nie sprawdzi.
Zostawiłeś Zoreaux samego na obronie.
W półfinale.
Półfinale!
WIDZIAŁAM WYNIK. UCH! ZNAJDŹ MNIE.
GDZIE JESTEŚ?
W KLUBIE
POWIEDZIAŁEM CI, CO CZUJĘ DŁUŻEJ TAK NIE MOGĘ
JEŚLI TY NIE…
Beard! Zgubiłeś klucze.
Dzięki.
- Z bólem się to oglądało. - Mamy cię przytulić?
- Ja mam cię przytulić? - Chcesz o tym pogadać?
Możemy gadać i pić,
o ile nie będziemy gadać o meczu i piciu.
- Byłeś w Vegas? - Jaki prywatnie jest Ted?
Jak sobie radzisz ze świadomością, że w każdej chwili możesz umrzeć?
Byłem w Vegas wiele razy.
Na jedną noc jest fajnie, na dwie idealnie, a trzy to za dużo.
Ted jest człowiekiem. Po prostu.
A jeśli chodzi o kruchość życia, to cieszę się, że ktoś podjął ten temat.
Mam w tej kwestii parę przemyśleń.
Tak więc, podsumowując,
jeśli to wszystko jest symulacją,
a z mojego doświadczenia wynika, że właśnie tak jest,
to możemy tylko uchylić kapelusza przed kanalią, która pociąga za sznurki.
To tyle na dziś.
Niczym moje nogi po randce z gościem, który wciąż mnie poprawiał –
zamykamy się.
Byłaś na randce z Richardem?
To były dwie randki, Mae.
Wypad.
Kawa to też randka.
POTRZEBUJESZ TEGO POKUTUJĘ ZA GRZECHY.
JEŚLI NIE, TO MAM NADZIEJĘ, ŻE CHOCIAŻ DOBRZE SIĘ BAWISZ.
Gdzie teraz?
Do łóżka. W Anglii puby zamykają się o 23.30.
Nie chcę jeszcze kończyć tego wieczoru. Jakieś pomysły?
Co powiecie na Kości & Miód?
Jasne.
Elegancki, prywatny klub. Dostanie się tam graniczy z cudem.
Kiedyś nie wpuścili samej Cher.
Uwierzylibyście Że zrobią coś takiego?
No cóż…
Może tam pójdziemy i zobaczymy, jak się sprawy potoczą?
Tam się trzeba wystroić.
ZGUBIONE I ZNALEZIONE
Kocham cię, Mae!
Taxi!
- Witamy. - Dziękuję.
Dobry wieczór.
Czy my się znamy?
Nie sądzę. Mogę zobaczyć pańską kartę członkowską?
Uniwersytet Barceloński, rocznik 2004?
Studiowałam na Warwick, rocznik 2007.
Wygląda pani na starszą.
Należy pan do klubu?
Tego? Nie, broń Boże.
Przykro mi, wstęp tylko dla członków klubu.
To Kości & Miód.
Jest pani chamska.
Jak się pani nazywa?
Sarah Coombes. A pan?
Nie mój interes.
Kości & Miód, słucham?
Pozwoli pan?
Mów.
Mówi straż pożarna.
Musimy skontaktować się z panią…
Sarah Coombes.
To pani.
Bardzo mi przykro, ale w pani mieszkaniu jest pożar.
Musi pani natychmiast przyjechać.
- I co teraz? - Zachowajcie luz.
Pas Oriona!
Niesamowite.
Idziemy.
Udało ci się.
Przebiłeś samą Cher.
Szkoda mi tej Sarah Coombes.
Pomyśl, jaka będzie szczęśliwa,
gdy się okaże, że jej mieszkanie jednak nie spłonęło.
Jutrzejszy dzień będzie najszczęśliwszym w jej życiu.
Mieszkanie wyda jej się wspanialsze niż którekolwiek z naszych lokum.
Jesteśmy.
Oto nasz plan działania.
Co jest?
Chyba tu nie pasujemy.
Wybijcie to sobie z głów.
Pasujecie.
Mogliście pójść wszędzie.
Jesteście tutaj.
Odwagi.
Kto napije się drogiego piwa?
Za które ja zapłacę?
Znajdźcie stolik.
I… dumnym krokiem, panowie.
Co panu podać?
- Poproszę cztery piwa. - W kuflach?
Nie.
Wyluzuj, chodzi tylko o kąty.
Trzeba było uważać na trygo.
Może jakiś przyjacielski zakładzik?
O 20 funtów?
Chwila.
Co to jest trygo?
Trygonometria.
Matematyka. Świta?
Tak.
Gdzie studiowaliście?
Już myślałem, że was zgubiłem.
I co by wtedy było? Byłbym smutny i samotny.
Dobry wieczór.
Poznaliście już moich protegowanych.
Profesor Declan Patrick Aloysius MacManus.
Do usług. Przyjemność po mojej stronie.
Musicie wiedzieć, że to prawdziwe orły z Oksfordu.
Urządziliśmy sobie mały, zakrapiany zlot.
- Oksford? - Co pan wykłada?
Ekonomię i zarządzanie. Jestem na emeryturze.
Na Oksfordzie.
Zgadza się.
Też tam studiowaliśmy.
Christ Church.
W którym kolegium pan uczył?
Christ Church?
Nasz główny rywal.
Wykładałem w Merton.
Merton.
Gdzie pan mieszkał?
Naprzeciwko kaplicy.
Nie ma to jak budzić się o 8.15 przy dźwiękach organów Dobson.
Prawda?
Sukinsyn z Merton.
Jak leci? Kiedy przeszedł pan na emeryturę?
W 2015 roku. Przypominam, że pokonaliśmy wtedy Cambridge w wyścigach wioślarskich.
Byłem wtedy sternikiem.
No tak, skurczybyku!
Harry Gill tu jest! Harry Gill jest w pubie!
Wspaniale.
McGonagall sporo nas nauczył.
Przede wszystkim wartości pieniądza.
Dwadzieścia funtów. Przyjmuję zakład.
Mam.
Mam piątkę.
- Muszę mieć na kebaba. - Ile brakuje?
Ekscentryczni geniusze.
Jasne.
Siedemnaście, 18, 19, 20.
Niezła trygonometria, nie?
Mamy to.
- Czyściutko! - Brawo!
Stawiamy następną kolejkę.
Cokolwiek chcecie.
- Trzy kalosze piwa? - Skubaniutki.
Skąd wiesz tyle o Oksfordzie?
Umawiałem się z jedną profesorką. I więcej słucham, niż mówię.
Zaraz wrócę.
Chodząca legenda!
Ciężko to wymazać z pamięci.
Wiesz, co by pomogło? Spotkanie z ukochaną.
Właśnie. Ale najwidoczniej trener Beard nie uważa, że jest jej wart.
Zgadzam się.
Jego samoocena jest tak niska, że do samobójstwa musieliby go motywować.
Z chęcią bym to zrobił.
Zamknij się, Thierry Henry.
Co za kurewstwo!
Jakiś problem?
Tak. Rozdarłem spodnie o gwóźdź z waszego badziewnego stolika.
Mogę zobaczyć pańską kartę członkowską?
Moi znajomi tam są.
Cholera.
Zapewne pan wie, że ma rozdarte spodnie?
To taki krój.
Innym łatwiej całować mnie w dupę.
Proszę uważać, obowiązują tu zasady obyczajności.
Aresztują pana.
Nie wiedziałem, że macie tak restrykcyjne prawo.
O tak. Jesteśmy stłamszonym narodem.
Jeden odsłonięty zadek może obalić całą monarchię.
Jak pani śmie mówić tak o księciu Andrzeju.
Mogę je naprawić.
Mieszkam niedaleko.
W tym szpiczastym budynku?
Nie.
Zdejmij spodnie.
Nie rozkazuj mi.
Dam ci coś na zmianę.
Ludzie przychodzą i odchodzą.
Na pamiątkę zostawiam sobie ich spodnie.
Ten wieszak jest moim życiorysem.
Te powinny pasować.
Do kogo należały?
Do dawnego kochanka.
Gdzie on teraz jest?
Nie żyje.
Upuściłeś klucze.
Żałujesz czasem, że jakiś związek się zakończył?
Robię to od rana.
Kochałam każdego z moich mężczyzn,
ale nie żałuję, że te związki dobiegły końca.
W najszczęśliwszych wspomnieniach zawsze jestem singlem.
To mnie martwi.
Byłeś kiedyś zakochany?
Jest w moim życiu osoba, która…
Może to chemia, a może feromony, ale…
chcę z nią spędzać każdą chwilę.
To miłość czy mam problem?
Może i to, i to?
Odbierzesz?
Dzwoni „Nie odbierać”.
To taki żart.
Już jestem, ale zapomniałem kluczy.
Coś ty, kurwa, za jeden?
Jestem Beard.
Facet bez spodni, którego poznałam w klubie.
Co to ma być?
Oi, popierdoleńcu!
Wybiję ci wszystkie zęby z tego durnego ryja,
a potem nafaszeruję ci nimi dupę.
Cholera.
- Mogłaś mnie ostrzec. - Spokojnie, po prostu jest zazdrosny.
Otwieraj, do kurwy nędzy! Już nie żyjesz!
Uciekaj.
Gdzie on, kurwa, jest?
Nie masz gdzie uciec.
Wciąż to potrafię!
On nie skasował biletu.
Nie ruszę, póki nie skasuje pan biletu.
Oczywiście, z przyjemnością.
Przepraszam panią.
Spieprzaj, pasożycie.
Dobry wieczór.
Zatrzymuje się pan u nas?
Nie.
Zatem miłego wieczoru.
Mógłbym skorzystać z telefonu?
Przykro mi, to telefon wyłącznie dla gości.
Rozumiem.
- A mógłbym skorzystać z pana telefonu? - Mojego osobistego?
Tak. Zgubiłem telefon i portfel. Próbuję dostać się do domu.
I do czego pan go użyje?
Zamówię taksówkę.
Nie dam się na to nabrać.
Nie próbuję pana w nic wrobić.
Dokładnie to powiedziałby oszust.
Zaloguję się na własne konto.
Tak to się zaczyna. Najpierw zamawia pan taksówkę,
a potem hakuje mój telefon.
Pan i fałszywa Melania ściągacie dane mojego konta bankowego
i, podszywając się pode mnie, wysyłacie mak na swoją prywatną wyspę.
Źle pan trafił.
Już ja znam te wasze gierki.
- Jakie gierki? - Nie dam panu telefonu.
Zdobyłby pan panieńskie mojej matki i przejął moje kryptowaluty.
Nie żebym jakieś miał.
Służby Specjalne skonfiskowałyby mój dysk twardy,
bo wrobił mnie pan w ściągnięcie nielegalnych zdjęć.
O nie, nie dam zrobić z siebie głupka.
Nie sobowtórowi Dame Judi Dench.
Nikomu. Wstydu pan nie ma! Dobranoc.
Halo!
Przepraszam, że zawracam głowę.
Chcę wrócić do domu, a zgubiłem telefon.
Ratujecie mi życie.
Cholera.
Kogo my tu mamy?
Miło pana znów widzieć, panie Tartt.
Przepraszam za wcześniej. Nie będę wam przeszkadzał.
Spokojnie, skąd ten pośpiech?
Mam pomysł.
Może nauczymy trenera Bearda w tych jego magicznych spodniach…
o co chodzi w piłce nożnej.
Bo gra nie toczy się na boisku.
Tylko na ulicy.
Łapiesz?
Albo…
Za nim!
Szybciej!
Beard ma ostro przechlapane.
Beard aż się prosił, żeby dziś oberwać.
Zgadzam się.
Woli ukarać samego siebie,
niż przyjąć miłość i wsparcie od bliskich mu osób.
Zaczynam myśleć, że trener Beard nienawidzi samego siebie.
Zamknij się, Thierry Henry.
I co teraz?
- Przyłóż mu jeszcze! - Co za kutas!
Jesteś nikim!
Mam cię!
Gleba!
Cholera.
- Powiedziałem gleba. - Panowie!
Może ogłosimy remis?
Nie mogłeś odpuścić, co?
Miłych snów, kolego.
Zlituj się, stary.
Do niczego nie doszło. Zszywała mi spodnie.
Nie.
Zostawiłeś to u nas.
Szukałem cię.
Dziękuję.
Wybacz, straciłem panowanie nad sobą.
Mary wszystko mi wytłumaczyła.
Chodzi o to, że będziemy mieli dziecko.
Dzięki temu zrozumiałem, jak bardzo mi na niej zależy.
Myśl, że może mnie zdradzać, po prostu mnie przerosła.
Ale zapewne jestem pod tym względem przewrażliwiony,
bo sam kiedyś zdradzałem.
Ale pracowałem nad sobą.
- I zamknąłem ten rozdział. - Cieszę się.
Dzięki.
Chciałem ci tylko oddać twoje rzeczy.
Ale Mary nie odda ci twoich spodni.
To taki jej zwyczaj.
Ale możesz zatrzymać te.
- Dziękuję. - Pasują ci.
Wiem.
Przykro mi z powodu meczu.
Nie jestem kibicem Richmond, a nawet mnie ciężko było to oglądać.
Upuściłeś je.
Nie wpakuj się w nic.
Próbuję.
52 WIADOMOŚCI 72 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
O nie.
NAPISAŁAM, ŻE CIĘ KOCHAM
TEGO CHCIAŁEŚ PIERDOL SIĘ.
Ja też cię kocham!
INTERNETOWY HEJT
MAKARONY WSZYSTKIE SOSY TRAKTUJEMY RÓWNO
NOWE PYSZNOŚCI
NAJLEPSZA COLA POD SŁOŃCEM?
Oi, samuraju!
Jedziemy limuzyną
- Wsiadaj! - Jedziemy limuzyną!
Okazało się, że to równe chłopaki.
Beznadziejni w bilard.
Powiedzieliśmy im prawdę,
a i tak zaprosili nas na Wielkanoc na wieś.
W co ja się ubiorę?
Wygraliśmy tyle kasy, że zafundowaliśmy sobie limuzynę!
- Dokąd cię zawieźć? - Dokądkolwiek chcesz.
Ta noc nigdy się nie skończy.
Zawieźcie mnie do domu.
Dzięki za świetny wieczór.
Pojedźcie pod ten adres
i powiedzcie Renee, że Beard się zgodził.
Dzięki, chłopaki.
Tylko jeden rożek Cornetto
Nie odmawiaj mi
Pyszne lody
Wprost z Italii
Nie!
Jesteś tam, Boże?
To ja, syn Margaret.
Zazwyczaj siedzę cicho. Wiem, że pewnie jesteś zajęty.
Chleb i ryby same się nie rozmnożą.
Ale jest taka dziewczyna.
Taka kobieta, ma na imię Jane.
Na nazwisko Payne. P-A-Y-N-E.
To na wypadek, gdybyś chciał ją sprawdzić.
Zależy mi na niej, bardzo.
Mogłem być teraz z nią, a skończyłem z Tobą.
Nie łudzę się, że ona rozwiąże moje problemy.
Ale kiedy jestem z nią, świat staje się…
bardziej interesujący.
Co to za miejsce?
To tutaj. 2-3-7.
ZAKAZ WSTĘPU
- Zapukaj. - Sam zapukaj.
Pukaj.
Czego?
Pan to Renee?
Kto pyta?
Trener Beard nas przysłał.
Włącz je.
Tędy.
O mój Boże.
Jak tu pięknie.
Czy to niebo?
Nie, to Nelson Road.
Machaj kibicom!
Spróbuj z tym.
- Podają tu jedzenie? - Mnie tak.
- Gdzie on się podziewa? - Pójdę po kawę.
Spokojnie, zaraz będzie.
Beard jest jak listonosz.
Zawsze przychodzi i świetnie mu w szortach.
Dzień dobry, panowie.
- A nie mówiłem? - Proszę.
Biała, czarna i miętowe latte.
Dzięki.
Czy…
wszystko w porządku?
Tak. Zaspałem. Spadłem z łóżka.
Jasne, tak mogło być.
Gotowi obejrzeć wczorajszy mecz?
- Nie. - Już się go naoglądałem.
- Nie róbmy sobie tego. - Wiem, wiem.
- Ale w ten sposób się uczymy. - Dobra.
Kiedy księżyc zaświeci na niebiesko, dochodzi do meczów tak złych, tak…
Gównianych?
Dręczących?
Epickich katastrof.
Że można je oglądać tylko w przyśpieszonym tempie
z muzyką z Benny'ego Hilla w tle. Proszę.
Ja pierdolę.
Nie mogę.
UWIERZ
# RICHMOND TO MY
Napisy: Daria Okoniewska