Nie spędziłem tyle czasu w łóżku, odkąd naderwałem ścięgno udowe.
Myślisz, że powinniśmy…
powiedzieć o nas innym?
Podoba mi się ta sekretność.
Ukrywanie się w pracy.
To takie przyjemne i gorszące.
Raczej nieziemsko stresujące.
Siwieję przez to.
Nie widzę ani jednego siwego włosa.
Nie mam go na głowie.
Tam też nie. Mam go pod pachą. Widzisz?
I po problemie.
Wiesz, gdybyśmy się ujawnili…
mógłbym to robić…
wszędzie.
Nie odpuścisz, co?
Nie.
Mamy wolny weekend.
Jestem za.
- Gdzie jedziemy? - Może Grecja?
Jezu! Mamo!
Już wiem, gdzie były moje zapasowe klucze.
Pamiętasz moją mamę?
Miło mi panią oficjalnie poznać.
Choć wolałbym nie być w bokserkach.
Obcisłe bokserki.
Są jak marna ekspozycja –
nie pozostawiają nic wyobraźni.
Bardzo przepraszam.
Wystarczy już tych uprzejmości.
Opowiadaj, mamo.
Co tym razem odstawił ojciec?
Umarł.
Jak myślicie, gdzie jest teraz jej ojciec?
W lodówce domu pogrzebowego.
Nie, w sensie duchowym.
W lodówce domu pogrzebowego.
Jako dziecko wierzyłem, że za dobre uczynki idzie się do nieba,
a za złe do piekła.
Teraz wiem, że to nie takie proste. Gdziekolwiek jest, oby był szczęśliwy.
Lubię wyobrażać sobie niebo, w którym rządzą zwierzęta,
a ludzie są ich pupilami.
Z chęcią spędziłbym wieczność zwinięty w kłębek przy kominku
u łap Czarusia Pazury.
Chciałbym odrodzić się jako tygrys…
i zniszczyć każdego, kto krzywo na mnie spojrzał.
Ciało tuż po śmierci jest o 21,3 grama lżejsze.
Niektórzy twierdzą, że tyle waży dusza.
Ktokolwiek to odkrył,
musiał kogoś zważyć, zamordować, a potem znów zważyć.
Żyjesz, umierasz i tyle.
Dobranoc.
- Ma okres. - Jasne.
Idziemy na ten pogrzeb jako drużyna.
To oznacza krawaty, koszule…
- i żadnych adidasów. - Co?
Spokojnie.
A jeśli to wypasiona para Yeezów?
- Właśnie. - W jakim kolorze?
Krwistoczerwonym.
Dobra, założę jakieś eleganckie.
Gdzie kupuje się takie buty?
Nie mam czasu stać pół nocy w kolejce, żeby kupić sobie nowe buty.
Po takie buty nie trzeba stać w kolejce.
Nikt ich nie chce.
Jezu! Ta pieprzona piosenka!
Mamo! Wyłącz to!
Poczekaj, klopsiku. Nie słyszę, co mówisz.
A jak miałabyś mnie słyszeć?
- Co chciałaś? - Czemu to puściłaś?
Przepraszam. Lubię, gdy rano słychać ją w całym domu.
Jestem wtedy szczęśliwa.
Dziś nie powinnaś być szczęśliwa.
Zawsze powinno się być szczęśliwym.
Chcesz o tym pogadać?
Jestem szczęśliwa.
Nie muszę niczego przegadywać.
Kiedyś uwielbiałaś tę piosenkę.
Cały świat uwielbiał tę piosenkę.
Słuchaliśmy jej do znudzenia i już nam przeszło.
U mnie tak to nie działa.
Kiedy coś pokocham, to na zawsze.
Możesz urządzić ten pokój po swojemu.
Nie musisz trzymać go dla mnie.
Nie, przypomina mi czasy, kiedy byłyśmy ze sobą blisko.
Chcę, by taki został.
Wiem, co teraz puszczę.
O nie!
Dzień dobry, Śmierdzielko.
Co ty wyprawiasz?
Wciąż to potrafię.
Treningi Tracy Anderson przynoszą efekty.
Pośpiesz się, Nora!
Wolę zrobić to ostrożnie.
W twoim wieku zajmowało mi to sekundę.
To prawda.
I to kiedy byłam pijana.
Kochana Florence. Minęło tyle lat.
- Deborah. - Dziękuję, że przyjechałaś.
Jesteśmy tu z Norą, żeby was wspierać.
Prawda, Nora?
- Nora! - O Boże.
Nic mi nie jest.
Pogrzeby są dziwnie, co nie?
Tak.
Przypominają imprezy,
ale dla smutnych ludzi.
Wszyscy muszą być na nich smutni.
Nawet jeśli nie jesteś smutny,
na pogrzebie musisz takiego udawać.
Porąbane.
Pogrzeby są koszmarne.
Po śmierci chcesz być pogrzebany czy skremowany?
Gdyby dziś rozjechał cię autobus, to co mam zrobić?
Upewnić się, że kierowca zapłaci za to, co mi zrobił.
Pomścić mnie, Keeley.
Pomścić mnie!
Ten pogrzeb namącił ci w głowie, co?
Znalazłam firmę,
która zakopuje zmarłych w biodegradowalnych workach.
Kiedy ciało się rozkłada,
nawozi nasiona drzewka owocowego.
Tego właśnie chcę.
Ty i reszta moich bliskich będziecie mogli jeść owoce z mojego drzewka.
Co za pojebany pomysł.
Powiedział facet, który chce, żebym zniszczyła życie kierowcy,
który zabił cię tylko dlatego, że omijał na drodze dziecko.
Nie wiedziałem o dziecku.
Podoba mi się pomysł, że moja śmierć posiliłaby innych.
Owocami, które wyrosły z gnijących zwłok?
Nie tknąłbym ich.
Ale włos w kebabie ci nie przeszkadza?
Póki wiem, czyj jest.
To naprawdę równy facet.
- Nie złościsz się na serio? - Właśnie, że na serio.
Do tego muszę iść na pogrzeb i udawać smutną.
Ja już nie muszę udawać.
DZIĘKUJĘ ZA WSZYSTKO, CO DLA MNIE ZROBIŁEŚ – NATHAN
Cholera.
Nasze kondolencje.
Boże, że też udało wam się przyjechać.
- Oczywiście. - Tata was uwielbiał.
Kto to był?
Pojęcia nie mam.
Kochana Deborah.
Rupert.
Najszczersze kondolencje.
Nie spodziewałam się ciebie.
Przecież Paul był rodziną.
Nie zostałeś zaproszony.
Miło mi cię widzieć, Rupie.
Przedstawiam wam Diane.
Co za pulchniutki bobas.
Gratuluję, doprowadziłaś dziecko do łez.
Chodź do mnie.
Et voilà, magiczny dotyk.
To nie magia.
Zjadłam swoje łożysko, a ona o tym wie.
Pozbyłem się wszystkich telewizorów.
Mogę na nie patrzeć całymi dniami.
Cudownie.
Przepraszam.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Bardzo mi przykro.
- Ilu ich przyjechało? - Wszyscy.
I żaden nie założył adidasów.
Tak bardzo im na tobie zależy.
- Stopy mi odpadną. - Zaraz usiądziesz.
Oddychaj głęboko.
Dziękuję, że przyjechaliście.
Bardzo mi przykro.
Tak…
Ojcowie są jak boczne kółka w naszych rowerkach…
Przepraszam, chciałem być oryginalny.
Bardzo mi przykro.
Sassy.
Zgrzybiała gnida.
Daj spokój. Co było, to było.
Mam teraz córkę. Zmieniłem się.
Jasne.
Posiadanie córki wymazuje
wszystkie podłości, które wyrządziłeś kobietom.
Ekstra.
Każdego dnia wyobrażam sobie twoją śmierć.
Nie mogę się doczekać.
Na pogrzeb przyjdę w czerwieni.
Będę promykiem radości pośród pozostałych trzech osób.
Miło było cię zobaczyć.
Pierdol się i zejdź z tego świata.
TRENER LASSO
Dzień dobry, Ted.
Spokojnie, Ted.
Oddychaj.
Skup się na oddechu.
Potrafisz. Oddychaj.
Już jadę.
Beznadziejny grzdyl.
Nie musisz mnie pocieszać.
Mówię poważnie.
Mały kaszojad. Nie cierpię go.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Jestem tu dla ciebie. - Wiem.
Nie odejdę na krok.
- Jones! - Sassy! O Boże!
Cześć!
Przyzwyczaiłem się.
Bardzo mi przykro.
- Świetnie wyglądasz! - Dzięki.
Zapraszamy dalej.
Boże.
Powinnyśmy być smutne.
No tak.
Pogrzeby są porąbane.
Dokładnie to samo dziś powiedziałam.
- Chcesz być drzewem, jak umrzesz? - Jasne.
Albo bardzo głupim psem.
Oboje mają wspaniałe życie.
Gdzie jest Ted?
- Zakochana para. - O Boże.
- On ją posuwa, a ona się wczuwa. - Cicho bądź, trollu.
Przepraszam. Jestem wredna dla pięknych kobiet.
Dzięki, Sass.
A tak nawiasem mówiąc,
Rebecca chyba się z kimś umawia.
- Co? - I to od jakiegoś czasu.
Czy to nietaktowne, żeby dzisiaj
zapytać/zamęczyć ją, żeby nam powiedziała z kim?
Dowiemy się, jak spróbujemy.
Ładny garnitur.
Wszyscy tacy eleganccy.
Pozwól.
To ten sam garnitur, który kupił ci Ted?
- Ten? - Tak.
Nie pamiętam…
Tak.
- Bardzo ładny. - Dziękuję.
To infantylizujące, gdy inny mężczyzna kupuje ci ciuchy.
Co za kasztan.
Nie. Nie kupił wszystkich moich ubrań.
Większość z nich to prezenty od mamy.
Idźmy już.
Czy ty jesz jabłko?
Tak.
Zerwałem je z tutejszej jabłoni.
Daje nieboszczykiem.
To nie jest śmieszne.
Ale za to zaskakująco smaczne.
Rozchmurz się, to pogrzeb.
Nie cierpię eleganckich butów.
Wiem, muchacho.
Nie stworzono ich dla takich, jak my.
Zrobili je dla owiec.
Dla mugoli.
Dla ciuli.
Kiedy wrócę do domu, podpalę je, a pamięć po nich spłonie w piekle.
Jezu, Dani.
Nie mieszaj Jesúsa w rozmowę o tych cholernych butach.
Jak się czujesz?
Już lepiej. Nie świetnie, ale lepiej.
To dobrze.
Kiedy ktoś nie czuje się najlepiej, wtedy ja mogę działać.
Mogę usiąść?
Bardzo proszę.
Napijesz się czegoś? Herbaty?
Nie, dziękuję. Nie cierpię herbaty.
Smakuje jak rozmokły papier.
Wszystko ci powiem.
Chyba nigdy nie byłem w prawdziwym…
anglikańskim kościele i…
przez to za tobą tęsknię, chciałbym, żebyś tu była.
Ja też. Uwielbiam pogrzeby.
Trumna będzie otwarta?
Liczę na to. Lubię sobie popatrzeć.
Ja też.
Wiesz co?
- Nie mówisz poważnie. - Śmiertelnie poważnie!
No co? Taka prawda.
Z tego wszystkiego zawsze lubiłam tylko spowiedź.
Była wyzwalająca.
Mogłam wyrzucić z siebie te wszystkie powalone rzeczy.
Raz mój spowiednik jednocześnie zarumienił się i go zemdliło.
Kazali mi was uciszyć.
Ale przyniosłam to.
- Dobra robota. - Nieźle.
- Ukradłam chłopcu w białym wdzianku. - No wiesz co?
No dobra, Śmierdzielko.
- Kogo potajemnie bzykasz? - Co?
Darujmy sobie udawanie, że tak nie jest.
O czym wy w ogóle mówicie?
A ten ściemniany SMS, którego wysłałaś mi po randce?
A to, że od dwóch tygodni nie spotkałyśmy się poza pracą?
Poza tym nawet na pogrzebie ojca
promieniejesz jak po dobrym rżnięciu.
Boże.
Cholera.
- Wiedziałam! - O Boże!
Kazali mi was uciszyć.
Pastor wyglądał, jakby chciał zakląć.
Wszystko w porządku?
Oczywiście.
Próbujemy się dowiedzieć, kogo bzyka Rebecca.
Ja wiem.
Jest dobrze.
Mamo.
Poczekajcie.
Zagrajmy w 20 pytań.
- Tak! - Ale się jaram!
Czy jest wysoki?
Tak.
- Czy to Sam? - Skąd ty to, kurwa, wiesz?
- Ja pierdolę, trafiłam! - Nie!
Przepraszam na chwilę.
Co?
Dość tego!
Zostaje tu tylko najbliższa rodzina.
Ty diablico.
Chyba ty.
Przepraszam.
Wyjebana w kosmos szefowa.
Pastor wybaczy.
Zachowałyśmy się karygodnie.
Twój atak paniki nie jest niczym zaskakującym.
Możliwe, że ten pogrzeb
przywołał wspomnienia, kiedy to sam chowałeś ojca.
Nie.
Nie byłem na jego pogrzebie.
Czemu?
Bo zrezygnował.
Zrezygnował z rodziny.
Zrezygnował z siebie.
Nienawidziłem go za to.
I chyba nadal nienawidzę.
Też tak myślę.
To nic złego.
Każdemu byłoby ciężko zrozumieć to, co zrobił twój ojciec,
a co dopiero jego nastoletniemu synowi.
Zgodzisz się?
Dobrze.
Opowiesz mi, co się wtedy stało?
Przygotowałaś sobie mowę pogrzebową?
Nie chcę nic mówić.
Źle by to wyglądało, gdybyś nic nie powiedziała.
Nie obchodzi mnie to.
Nie mam nic miłego do powiedzenia.
Co w ciebie wstąpiło? Był dobrym ojcem, wspaniałym mężem.
Czyżby?
Skąd ta złość?
Nie chcę o tym rozmawiać. Nie dzisiaj.
Nie zachowuj się jak dziecko.
Dobra, naprawdę chcesz wiedzieć?
Mam już dość tych sekretów.
Tata cię zdradził, a ja to widziałam.
Ty gdzieś wyjechałaś, a ja miałam nocować u Sassy.
Nawet pamiętam datę. To był piątek trzynastego, 199…
…1 roku, we wrześniu.
Pamiętam datę, bo razem z kolegami z liceum
mieliśmy wtedy urządzić sobie maraton filmów z Jasonem.
Wróciłem ze szkoły jak zwykle,
poszedłem do swojego pokoju…
…żeby ukraść butelkę wina z barku.
Kiedy otworzyłyśmy drzwi, usłyszałam…
Poszłyśmy to sprawdzić.
Otworzyłem drzwi i…
zobaczyłem go.
W pełnej okazałości, z wypiętym tyłkiem i panią Reynolds wykrzykującą jego imię.
Sassy zatkało po raz pierwszy w życiu, a ja…
Krzyczałem. Krztusiłem się. Płakałem.
Podbiegł do mnie w szlafroku, błagał, żebym przestała, ale…
Zadzwoniłem pod numer ratunkowy.
Pobiegłem do lodówki, wyjąłem jedno z jego piw.
Wypiłem je.
Potem zadzwoniłem do mamy i powiedziałem, że musi wrócić z pracy.
Kiedy wróciłam następnego dnia,
nie powiedział ani słowa.
Dlatego jestem tak cholernie wściekła.
Dlatego go nienawidziłam.
I wciąż nienawidzę.
Wiem.
Nie wiesz, co czuję.
Wiem o tym, że mnie zdradzał.
Wiem o wszystkim.
Wiedziałaś i nic nie zrobiłaś?
Oczywiście, że wiedziałam. Ja wszystko wiem.
Więc ciebie też nienawidzę.
Za to, że pozwoliłaś się tak traktować.
Bardzo mi przykro.
Mnie też.
Rozumiem twój gniew wobec ojca.
Wiele ci odebrał.
I mojej mamie.
Twojej mamie też.
Ciekawi mnie jedna rzecz.
Jaki był?
Był dobrym człowiekiem.
Strasznym gadułą.
Czasem mógłby być lepszym słuchaczem.
Za co go kochałeś?
Czemu pytasz?
Wiem już, za co go nienawidziłeś.
Opowiedz mi o czymś, co dobrze wspominasz.
W piątej albo szóstej klasie dostaliśmy miesiąc
na przeczytanie książki Johnny Tremain.
Miesiąc minął, a ja jej nawet nie otworzyłem.
Następnego dnia mieliśmy mieć sprawdzian.
Bardzo się nim denerwowałem i nie umiałem zasnąć.
Tata zaczął dopytywać.
A ja się rozpłakałem.
Zapytał: „Co się stało, synku?”.
Powiedziałem mu prawdę.
Odpowiedział: „Nie przejmuj się.
Wróć do pokoju, połóż się do łóżka
i myśl o czymś przyjemnym, na co czekasz”.
Tak zrobiłem.
Następnego ranka powiedział:
„Nie jedziesz dziś rowerem. Zawiozę cię do szkoły”.
Zgodziłem się.
W trakcie jazdy opowiedział mi całą książkę.
Jakby to była bajka na dobranoc.
Nie spał przez całą noc, calusieńką,
i czytał tę książkę,
bo nie chciał, żeby jego syn stresował się jakimś głupim sprawdzianem.
Dostałem piątkę.
Był dobrym ojcem.
Ale chyba o tym nie wiedział.
Może gdyby wiedział, jak dobry jest w kwestiach,
na których mu nawet specjalnie nie zależało, to…
nie zrobiłby tego, co…
Żałuję, że mu tego nie powtarzałem.
Byłem na niego taki zły.
Ciągle był albo w pracy, albo wychodził ze znajomymi,
a potem go już nie było.
Wiedziałem, że już nigdy nie pozwolę na to,
by ktoś po cichu cierpiał obok mnie.
Bo życie jest ciężkie.
Naprawdę ciężkie.
Dziękuję.
Może to nielegalne albo coś, ale mogę cię przytulić?
Jasne.
Już dobrze.
Policzysz mi za tę sesję?
Oczywiście.
Za wizytę domową.
Doceniam twoją etykę.
Dzięki.
Przykro mi, ale…
ja nie jestem taka silna.
Bałam się zostawić go na dobre.
Myślisz, że ja się nie bałam zostawić Ruperta?
Byłam przerażona.
I słusznie, bo musisz wiedzieć, że samotność
jest cholernie ciężka.
Ale to było konieczne.
A ja zaczynam w końcu odżywać.
Cieszę się.
Rupert to zadufany w sobie dupek.
To czemu zawsze jesteś dla niego miła?
Ponieważ takim ludziom najlepiej jest pokazać,
że nie robią na tobie wrażenia.
Koniec końców…
co jest ważniejsze: bycie kochanym czy moralnie właściwym?
Byłam taka dumna, gdy go zostawiłaś.
Znasz swoją wartość.
Ja ciągnę za sobą spory bagaż,
ale kiedy coś pokocham, to na zawsze.
A twojego ojca kochałam.
Mimo że cię tak traktował?
Tak.
Nie był idealny, ale nie musiał taki być. Zawsze wracał.
Ucieszyło mnie to, że mnie nienawidzisz.
Przez te wszystkie lata myślałam, że nic wobec mnie nie czujesz.
Wolę twoją złość niż obojętność.
Już czas.
Dziękuję za zachowanie ciszy.
Chodźmy.
Módlmy się.
Ojcze nasz,
który jesteś w niebie, święć się imię Twoje.
Cudowna Boża łaska ta
Zbawiła z grzechów mnie
„Pan jest moim pasterzem,
nie brak mi niczego;
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach”.
Dziękuję.
Zazwyczaj muszę naginać rzeczywistość, mówiąc o tym, jak dobrze znałem zmarłego.
Tym razem jest inaczej, bo bardzo dobrze znałem Paula.
Przychodził do kościoła w każdy weekend,
siadał w tamtej ławce
i z wielką uwagą wsłuchiwał się
w relacje z meczów Richmond, których słuchał na telefonie.
Ale nigdy nie pomyślałem, by zwrócić mu uwagę.
To pokazywało jego pasję
do ukochanego sportu
i oddanie wobec drużyny.
Podobną pasję i oddanie
okazywał jako mąż i ojciec
swojej rodzinie.
Teraz wysłuchajmy córki zmarłego, Rebecki.
Nie wiem, co powiedzieć.
Mój ojciec…
był…
Miłość nie jest nam obca.
Znasz zasady…
I znam je ja
Chcę się w pełni zaangażować
Żaden inny facet ci tego nie da
Chcę…
Ci tylko powiedzieć, co czuję
Próbuję ci wytłumaczyć
Nigdy z ciebie nie zrezygnuję
Nigdy cię nie zawiodę
Nigdy nie ucieknę
I cię nie porzucę
Nigdy nie sprawię, że zapłaczesz
Nigdy nie powiem ci…
Nigdy nie powiem ci do widzenia
Nigdy cię nie okłamię i nie zranię
Nigdy z ciebie nie zrezygnuję
Nigdy cię nie zawiodę
Nigdy nie ucieknę i cię nie porzucę
Nigdy nie sprawię, że zapłaczesz
Nigdy nie powiem do widzenia
Nigdy cię nie okłamię i nie zranię
Nigdy nie
Zrezygnuję z ciebie
Nigdy nie
Zrezygnuję z ciebie
Dziękuję.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Tata bardzo by się ucieszył.
Może wpadniecie do nas, Rupie?
Przygotowałyśmy stypę.
Rebecca by mi nie wybaczyła, gdybym cię nie zaprosiła.
Dziękuję wam…
Ale musimy lecieć.
Czas na drzemkę.
Twoją czy dziecka?
Matki i dziecka.
Muszę być z nią w łóżeczku, inaczej nie zaśnie.
- Naprawdę? - Uroczo.
Trzymajcie się.
Miałem ci coś powiedzieć.
Przekonałem Bex, żeby oddała swoje udziały w klubie.
Nie mamy teraz czasu zajmować się piłką.
Chcielibyśmy dać je tobie.
Jako prezent pogrzebowy?
To bardzo miłe z twojej strony.
Tak, bardzo ci dziękuję.
Masz rację.
Muszę zerwać z Samem.
- Co? - Dlaczego?
- Nie przez różnicę wieku? - Nie. Nie jestem pewna…
- Martwisz się reakcją mediów? - Może.
Już wiem.
Ma za dużego penisa.
Rani twoją malutką waginę.
Tak, o to chodzi.
Skoro już o tym mowa.
Cześć.
Mieliśmy właśnie pogadać z Billim o 1966 roku.
Jak się masz?
Widzę go.
Trzymaj kciuki.
Poradzisz sobie.
Będzie dobrze.
Bądź dla niego delikatna.
Boże, uśmiecha się. Nie mogę na niego patrzeć.
Rebecca, muchísimas gracias. Znów czuję swoje palce u stóp.
Jak to dobrze, że nosimy ten sam rozmiar.
Ja też się cieszę.
Zatrzymaj je.
Twoja szczodrość nie zna granic.
Cześć, Jamie. Napijesz się czegoś?
Nie wiem, od czego zacząć. Jestem trochę zdezorientowany.
Może zaczniesz od piwa?
Nie, dziękuję. Posłuchaj, Keeley.
Wiem, że jesteś szczęśliwa z Royem,
ale dzisiaj zrozumiałem, że nie wybaczyłbym sobie, gdybym…
Nie wróciłem do Richmond tylko dlatego, że chciałem uciec od ojca.
Wróciłem też dla ciebie.
Myślę, że w końcu zaczynam być najlepszą wersją siebie.
Kimś, w kogo zawsze wierzyłaś.
Wiem, że to szalone i nie w porządku z mojej strony, ale…
kocham cię, Keeley.
Przepraszam.
Zachowałem się jak palant, robiąc sobie durne żarty.
Śmierć sprawia, że czuję się nieswojo,
bo kiedy umarł mój dziadek,
każdej nocy przez okrągły rok modliłem się o to,
by móc z nim jeszcze porozmawiać albo chociaż go zobaczyć,
jakby był jakimś Obi-Wan Kenobim.
I nic, takiego wała.
Ale uświadomiłem sobie,
że mamy tylko jedno życie…
i nie chcę zmarnować ani sekundy.
Kocham cię, Keeley.
Przepraszam.
Od rana chciałem to zrobić, ale nie miałem okazji.
Jesteś taki dobry, czuły
i… mądry.
- Ale… - O nie.
Ale już było i niech nie wróci więcej.
Jest jedna rzecz, z którą…
nie potrafię się uporać.
Jaka?
Jesteś wspaniały.
To źle?
Możesz mnie bardzo zranić.
Ty mnie też.
To cię nie przeraża?
Nie.
- A ciebie? - Tak.
Muszę dojść do tego, czemu tak jest.
Sama.
Rozumiem.
Zrób to ze spokojem.
Poczekam.
Dziękuję.
Ale muszę cię przed czymś ostrzec.
Tak?
Z czasem będę tylko wspanialszy.
Wiem.
- Jedzenie było pyszne. Dziękuję. - Dziękuję, że przyjechałeś.
- Pa. - Dzięki.
Panie.
Bardzo mi przykro.
Daj spokój, Ted.
Nie zabiłeś go, prawda?
Mamo.
W takim razie przykro mi, że się spóźniłem.
Wszystko w porządku?
Wszystko? W żadnym wypadku.
Ja? Tak, jest okej.
Co prawda widziałem pana Weltona tylko raz,
ale skoro mężczyzna w tym wieku wciąż potrafił zatańczyć cały układ
Donalda O'Connora z Deszczowej piosenki,
to starość nie może być taka zła.
Paul kochał dwie rzeczy:
skupiać na sobie uwagę i ją rozśmieszać.
Zapomniałam o tym. Dziękuję ci.
Spokojnego wieczoru.
Idziemy?
Florence ciągnie do zranionych dusz, prawda?
Tędy.
Tak, masz rację.
…są świetne.
Robicie sobie z Samem przerwę?
Skąd wiesz?
Jestem twoją matką. Wiem wszystko.
Poza tym widziałam, jak wychodzi smutny z szafy.
No tak.
Napijmy się.
Chodź.
Wyglądasz tu jak chłopiec.
Obcięłaś mi włosy.
Zawsze chciałam mieć syna.
Co my tu jeszcze mamy?
LATO '79
- Domowe filmy. - Nadpisałam je.
Mam nadzieję, że jednak nie.
Ależ ty miałaś kości policzkowe. Rany.
Czemu siedzę w misce?
To był twój basen.
Dzieci z sąsiedztwa, które miały baseny,
przychodziły do ciebie, żeby popływać w misce.
- Miska jak się patrzy. - Tak.
- Wciąż jesteś moją małą córeczką. - Mamo.
Chyba podkochiwałaś się w Rickim Astelyu, co?
Może. Ale to nie on, prawda?
To on.
Myślałam, że był czarny.
To jest Rick Astley?
Tak.
Napisy: Daria Okoniewska