Sam Obisanya!
Dzisiejszy mecz należał do jednego zawodnika.
Ukłoń się kibicom, Samie Obisanya. Pierwszy hat trick w jego karierze.
Trzy bramki Sama Obisani.
Trzy punkty dla Richmond, który kontynuuje niesamowicie dobrą passę.
Przed nimi ostatni mecz sezonu.
Jeśli go wygrają, wrócą do gry w Premier League.
Nieprawdopodobny zwrot akcji.
Tak trzymaj, Sam!
Cóż za występ młodego Nigeryjczyka.
Z podekscytowaniem patrzę, jak rozwija swoje skrzydła.
- Jeszcze jeden! - Do zobaczenia, bracie.
Do zobaczenia. Na razie.
- Brawo! - Trzy bramki.
- Do zobaczenia. - Pozamiatałeś, stary.
- Gratuluję, świetny mecz. - Dziękuję.
Do zobaczenia.
REBECCA HAT TRICK! JESTEŚ MISTRZEM!
TAK SIĘ CIESZĘ!
MIŁEGO WIECZORU. X
Dobra robota.
Życz mi powodzenia.
Uwaga!
Nie mogę w to uwierzyć.
Na samą myśl zaczynam…
Przestań. To twoje…
jest strachem, który blokuje twój potencjał.
Nabijasz się z mojego…
Nie. Kiedy usłyszałam… uznałam, że lepiej tego nie ujmę.
Dlatego to powtórzyłam.
Dziękuję.
Bim-bam, bimbałki.
- Ted. - Tak?
Zgadnij, kto udzieli wywiadu do biznesowego wydania Vanity Fair
jako silna kobieta sukcesu?
Doczekałem się? Nie wierzę!
- Ted. - Tak?
Nie ty, tylko Keeley.
To ma więcej sensu. Gratki, Keeley. Wiedziałem, że się dobrze wydasz.
To zaszczyt być tak atrakcyjną kobietą sukcesu.
Tak.
Jestem tu, by dawać i odbierać.
Sharon jutro odchodzi. Zrzucamy się na prezent dla niej.
- Jaki prezent? - Kopertę z kasą.
Już i tak zgarnęła nasze mroczne sekrety.
Nie ma takiej świeczki, która by to przebiła.
Masz rację.
- Ile tam macie. - Już patrzę.
A co tam, bierz.
Super, dzięki.
Kasa to kasa. Dziękuję.
Cześć, ludziska.
Dostałem maila od Edwina Akufo.
Chce z tobą porozmawiać, Rebecco.
Kto to taki?
Jego ojciec ma największą firmę technologiczną w Ghanie.
Zaraz, wyprzedził mnie?
- Niedawno zmarł. - Przepraszam za mój żart.
Edwin odziedziczył 1,2 miliarda funtów i kocha piłkę nożną.
No i?
Myślę, że chce kupić nasz klub.
Odebrałem z pralni garnitur, który kupił ci Ted.
To mój garnitur.
Z chwilą, gdy Ted mi go dał, prawo własności przeszło na mnie.
No tak.
Czy moje brwi są dziwne?
Wieczorem mamy z Keeley sesję zdjęciową
i koordynatorka sesji powiedziała, że mam dziwne brwi.
Jezu, może moje też są dziwne?
Chcą zrobić sesję w stylu „w domu z ukochanym piłkarzem”.
Na bank mnie potem wytną.
I kazała mi się ubrać na czarno, żeby Keeley się wybijała.
- Zawsze się tak ubierasz. - To nie jest czerń.
To ciemnowrzosowy antracyt.
Uwielbiam modowe debaty. Kto wygrywa?
Masz chwilę, żeby kuknąć na nową taktykę?
Mogę kuknąć, ćwierknąć, a nawet zaszczebiotać.
Nadstawiam ucha niczym Dumbo.
- Czyli ma czas? - Tak.
W meczu z Brentford powinniśmy wystawić fałszywą dziewiątkę.
- Zgadzam się. Co to znaczy? - Gra bez napastników.
Zaraz, nie wystawimy Jamiego ani Daniego?
Wystawimy, na środek pola, gdzie nikt się ich nie spodziewa.
Rozumiem.
Schowamy oba asy do rękawa?
Podoba mi się.
Przetrenujemy dziś tę parszywą dziewiątkę.
Fałszywą dziewiątkę.
- Świetna stylówka. - Dzięki.
Znowu to samo.
My harujemy, a Ted spija śmietankę.
Taka robota.
Nie chcielibyście przejąć kontroli?
Być szefami?
Zbierać laury?
Kiedyś wierzyliśmy, że drzewa konkurują ze sobą o dostęp do światła.
Jednak badania Suzanne Simard dowiodły, że las to społeczność socjalistyczna.
Drzewa współpracują, by dzielić się światłem.
Nie możesz choć raz odpowiedzieć wprost?
Właśnie to zrobił.
Kiedy moja strategia wypali, a na pewno wypali,
powiem wszystkim, że to był mój pomysł, bo był.
Nie masz dziwnych brwi.
Dziękuję.
One są psychotyczne.
Dziękuję.
Nie trzymają się linii.
- Nie są zgrani. - Jest dobrze.
Ja piórkuję. Nie, nie.
Nie no, chłopaki. To nie przejdzie.
Musicie się bardziej wczuć. To leci tak.
Możesz mnie znienawidzić, ale taka jest prawda. Tak?
I wtedy ręce. Pa, pa, pa. Rozumiecie?
Przyjrzyjcie się. Taka jest prawda.
Skaczę, jakbym był marionetką.
To dlatego ta piosenka pochodzi z albumu No Strings Attached.
Właśnie.
Doktorka musi być pod wrażeniem wysiłku, który włożyliśmy w nasz występ.
Inaczej możemy to sobie o kant dupy potłuc.
Rozumiecie, w czym rzecz?
Nie chodzi o wykonanie, tylko o włożony wysiłek.
Tak? Wszystko jasne?
Z całego serca przepraszam.
Trening miał się już skończyć.
Nic nie szkodzi. Hakuna matata, co nie?
Przepraszam, to było rasistowskie, prawda?
Wie pan, Timon i Pumba to postaci z bajki.
- Zignorujmy to. - Dziękuję.
Pan Edwin Akufo? Ted Lasso.
Nie podaję nikomu ręki.
Ale mam od tego człowieka. Francis.
Dzień dobry.
Takiego uścisku ręki moja ręka jeszcze nie uścisnęła.
Stanowczy, ale uspokajający, jak koc grawitacyjny dla palców.
- Chce pan pogadać z panną Welton? - Chyba że jest niedostępna.
Nie, dostępna jest bardzo.
Taki tam żarcik.
- Proszę tędy. - Dziękuję.
- Zastąpisz mnie? - Jeśli muszę.
Dobra, Charty! Na pozycje.
Puszczaj, Will!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dalej.
Dobrze.
Dajcie czadu!
O to chodziło!
Jestem pełen podziwu dla dokonań pani klubu.
Niejedna drużyna by się rozpadła,
ale was relegacja wręcz wzmocniła.
To wszystko dzięki szefowej. Teoria skapywania daje dorszem,
ale teoria wspierania pachnie jak pizza, róże i, zakładam, Viola Davis.
Zależy mi na tym klubie, panie Akufo.
Bardzo.
Przejdę od razu do rzeczy. Nie jestem zainteresowana sprzedażą.
Nie chcę kupić pani klubu.
Chcę kupić jednego z piłkarzy.
Sama Obisanyę.
Ale Rebecca kocha Sama.
Wszyscy go kochamy.
Właśnie.
Sam jeszcze przez trzy lata jest związany z nami kontraktem.
Rozumiem.
Dlatego zapłacę za transfer kwotę tak wysoką,
że ludzie wezmą mnie za szaleńca i pomyślą,
że mnie wykorzystaliście –
finansowo, nie seksualnie.
Składa ofertę nie do odrzucenia.
Ojciec chrzestny.
Odrzucam ofertę nie do złożenia.
To z trzeciej części?
Mam jedno pytanie. Jakiego klubu jest pan właścicielem?
Żadnego.
Nic nie zostało jeszcze ustalone.
Ale chcę kupić afrykański klub
i pomyślałem, że Sam doceni możliwość gry bliżej rodziny.
Bliżej domu.
Cholercia. Szkoda, że nie mamy dwóch Samów.
Po jednym dla każdego.
Jak nam idzie z klonowaniem?
Szkoci coś przestali się odzywać, więc chyba jesteśmy już blisko, nie?
Jak mawiał mój ojciec, smutny biały to wciąż biały.
Tak jest.
Proszę tylko o możliwość porozmawiania z Samem.
Może niech sam zdecyduje?
Dobrze.
Chyba nie przeszkadzam?
Świetnie trafiłeś.
Poznaj Edwina Akufo.
Nie lubi podawać…
Pan Akufo chciałby z tobą porozmawiać.
Może wybierzemy się do muzeum,
a potem na obiad?
Jasne.
Wspaniale. Za tobą.
- Wspaniale było was poznać. - Pana również.
Dziwne.
Napisałem kiedyś sztukę o miliarderze,
który zabrał piłkarza do muzeum, a potem na obiad.
I co było potem?
Nie musieli płacić za posiłek, bo znaleźli kawałek szkła w makaronie.
Chciałabym umieć pisać.
Dziękuję, Keeley. Muszę do tego wrócić.
Cześć. Nie!
Przepraszam, wystraszyłaś mnie.
Nie spodziewałam się tu ciebie.
Ja siebie też nie.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Pomogłabyś mi wybrać nowy garnitur?
Abso-kurwa-lutnie. Świetnie się wstrzeliłeś.
Muszę wybrać coś na sesję fotograficzną.
Zbieraj się.
- Teraz? - Tak.
Upieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu.
No dobrze, wezmę tylko fartuch.
Dobre.
- Serio? - Tak!
- Kiedyś się poparzyłem. - Naprawdę?
Młody człowieku, spóźniłeś się na lekcje…
o jakieś 25 lat.
Lizaczka?
Nie.
No proszę, trener Kent.
Nikt panu nie powiedział, że lekcje były skrócone.
Kur…
a.
Niezłe jaja.
Okej, na razie.
Wiedziałem, że robicie to po godzinach.
Sprzedajemy prace plastyczne. Za 20 funtów dostanie pan malunek.
Za 40 zapakujemy go od razu do worka na śmieci.
Przemyślana oferta.
Które to prace Phoebe?
Nie mogę ich wywiesić.
Dlaczego?
O nie.
Ona rysuje cy…
Deprymująco akuratne szkice piersi.
Resztę ukradli chłopcy i chyba używają ich jako waluty.
Jasna cholera.
Niezłe.
- Pomóc pani? - Poproszę.
BIORĘ NATE'A NA ZAKUPY. DZIĘKI, ŻE ZGODZIŁEŚ SIĘ NA SESJĘ XX.
Chyba że musi pan iść.
NIE MA ZA CO. DO WIECZORA XX
Nie, mam czas.
Dziś są prezentacje.
Zabrać koszulkę Jamiego Tartta czy Hogwart z LEGO?
Może lepiej koszulkę,
bo Hogwart może nie przetrwać podróży.
Dobra rada, Eriku Estrada.
Muszę już kończyć. Powodzenia w szkole. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Co słychać, szefowo?
Powiem prosto z mostu.
Miałam płomienny romans z Samem.
Nie rozłączyłeś się.
Przepraszam.
- Pogadamy później. - Pa.
Dobra.
Niech to sobie przetworzę.
- Ty i… - Sam.
…uel L. Jackson?
- Obisanya. - Tak tylko się upewniałem.
No dobra, to ten, no, świetnie.
Poczekaj.
Zaraz. Nie…
A nie, dobra. W porządku.
- Muszę to zakończyć. - Rozumiem.
Poprosiłam go o czas, bo chciałam to przemyśleć.
Trwamy w takim zawieszeniu.
Przydatne w aucie, kiepskie jako status związku.
Teraz nagle Edwin Akufo chce go zabrać,
a ja zatraciłam swój obiektywizm.
Sam to świetny piłkarz.
Jeden z najlepszych.
Chcę, żeby został, bo coś do niego czuję?
Dobre pytanie.
- Było nam wspaniale. - Słuchaj.
Sam i Rebecca to moja ulubiona telewizyjna para.
A teraz jeszcze mógłbym oglądać was? Super.
Jeśli chce odejść, nie mogę stać mu na drodze.
W pełni się zgadzam.
Ale jeśli pozwolę mu odejść, mogę tego żałować do końca życia.
Czyli da się pełniej.
Posłuchaj mnie.
Nie słuchaj mnie.
Nie słuchaj Edwina Akufo.
Nie słuchaj nawet Sama.
Wsłuchaj się w samą siebie.
Po drodze pamiętaj zahaczyć o serce.
Serce i intuicja powiedzą ci, co robić.
Tworzą zgrany zespół, jak dwie trzecie Bone Thugs-N-Harmony.
Dziękuję.
Powoli zamienia się to w nawyk.
- Słucham? - No tak.
Rok temu w tym miejscu też zrzuciłaś na mnie prawdziwą bombę.
- Widzimy się za rok. - Nie mogę się doczekać.
O Boże. Wyglądasz tak dobrze, że aż nie mogę tego zdzierżyć.
Dzięki, Jacques.
A tobie jak idzie?
Ale tu jest elegancko.
Aż się czuję nie na miejscu.
To sklep dla bogatych ciuli
srających kasą na ciuchy, które założą tylko raz.
Dzisiaj sam jesteś jednym z tych ciuli.
Podoba mi się to.
Zakupy to świetna zabawa.
Roy nigdy nie daje się na to namówić. Burczy tylko: „Nazywam się Roy Kent.
Po co mam chodzić na zakupy?
Mam już czarną koszulkę i dżinsy”.
Jestem na tak.
Ale martwi mnie krocze.
Nie wydaje ci się zbyt luźne? Krocze wygląda na luźne.
Keeley, co sądzisz o kroczu?
O mój Bo…
Myślę, że wygląda świetnie.
Możemy je nieco zwęzić.
Lepiej, żeby krocze było ciasne. Luz w kroczu nie jest pożądany.
Ale garnitur się podoba?
Co o nim myślisz?
To nie jest to.
- Nie. - Natychmiast go zdejmuj.
Napijecie się czegoś?
Tak, poproszę.
Lampkę szampana?
Ja podziękuję.
Napoje są za darmo.
Poza tym…
kiedy zobaczysz ceny, pożałujesz, że nie wypiłeś więcej.
O mój Boże. Tak.
Poproszę whiskey. Dziękuję.
Puk, puk, doktorko.
Nie mów, że teraz ty przejmujesz moje biuro.
Nie. Chciałem zaprosić Sharon na jutrzejszą imprezę urodzinową Colina.
Colin ma urodziny 21 sierpnia.
Ująłeś mnie tą wiedzą.
Pamiętam urodziny wszystkich.
Serio?
- Liam Neeson. - 7 czerwca.
- Tina Turner. - 26 listopada.
Chuck Norris, Sharon Stone i Osama Bin Laden.
Wszyscy urodzeni 10 marca.
Dobry jesteś. Urodziny to przykrywka dla imprezy pożegnalnej dla Sharon.
Nieźle, nie?
Nie lubię przekazywać złych wiadomości, ale Sharon już nie ma.
Śmiem się nie zgodzić, Higgy Stardust. Sharon kończy pracę mañana.
Wyszła jakaś pilna sprawa i musi wyjechać dzisiaj wieczorem.
I nawet się nie pożegnała?
Napisała każdemu list.
Mój był wspaniały.
Ten jest do ciebie.
Nie.
Zaadresuj swój gniew!
Tak.
- Wow. - Prawda?
Kelechi Nwaneri.
Jego prace zwalają z nóg.
W końcu to Nigeryjczyk.
Kupiłem ten obraz.
Przekażę go muzeum Cape Coast Castle w Ghanie.
Jego miejsce jest w Afryce.
Jest wspaniały.
Nawet jak na Nigeryjczyka.
Jestem chodzącą sprzecznością.
Jestem miliarderem,
choć uważam, że miliarderzy nie powinni istnieć.
Dlatego rozwiązuję imperium mojego ojca.
Chcę lepszych rzeczy dla świata,
by świat stał się lepszy.
Spodziewałem się kogoś innego.
Nie otaczają cię nawet ochroniarze.
To dlatego, że wynająłem całe muzeum
i wypełniłem je aktorami.
Wiedziałem, że kojarzę go z Mogę cię zniszczyć.
Jesteś głodny?
Jak wilk.
Znam świetną knajpę.
- Edwin. - Dobrze cię widzieć.
- To mój znajomy, Sam. - Jak leci?
Miło mi poznać.
Właśnie poznaliście świetnego gościa.
Na razie.
Do zobaczenia.
- Robi wrażenie, nie? - Co?
- To był Banksy. - Banksy?
- Ten… - Tak.
O Boże.
Sorki.
Wezmę ją. Dzięki.
O kurwości!
- Tak? - Tak.
Playboy z ciebie.
Poprawię ci krawat.
Chodź tu.
Tak w ogóle, to dzięki za pomoc.
Jesteś świetna we wszystkim,
zawsze wszystkim pomagasz i sprawiasz, że jest lepiej.
Tak samo jak ty.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Chciałabyś być szefową?
Tak.
Kiedyś martwiłam się tym, że skończę jak moja mama.
Przez lata harowała dla tej samej firmy, a jej szef zbierał za to laury.
Nie miała odwagi mierzyć wysoko.
Ja postanowiłam nie iść w jej ślady.
I wtedy poznałam Rebeccę,
która uświadomiła mi, że też chcę być szefową.
Tacy jak my nie zadowalają się byle czym.
I z uporem walczą o swoje marzenia, prawda?
Prawda.
Najtrudniejsze jest podjęcie decyzji.
Ale kiedy już to zrobisz, wszystko zaczyna się ukła…
Boże. Przepraszam… Ja nie…
- Nie szkodzi. - Szkodzi.
- Nie przejmuj się tym. - Nie…
- To było… - Nie…
- Każdemu się zdarza. - Nie…
Ja…
Boże, już się stąd wynoszę…
- Nie przejmuj się. - Nie potrafię.
Daj spokój.
Cholera.
To niższa klasa?
Nie, ten sam rocznik.
To czemu te obrazki są gówniane, a obrazki pani uczniów nie są?
Zabieram im je, zanim zdążą je spieprzyć.
Nie lubią tego, ale to dla ich dobra.
Czyli panna Bowen jest wredną nauczycielką.
Phoebe panią lubi.
Jest mądra. Reszta mnie nie cierpi.
Wymyślili mi ze 20 różnych przezwisk.
Jakich?
Nie znam żadnych.
Panna Bobek, Babol, Bęcwał, Buka, Burak, Bździągwa,
a jeden chłopiec po prostu nazywa mnie Kurwiedźmą.
To moje ulubione.
Najlepsi nauczyciele to ci surowi.
Mój pierwszy trener gonił mnie po boisku na motorze,
jak w jebanym Mad Maksie.
Przerażające.
Ale zacząłem szybciej biegać.
Zostało pół godziny.
Te spotkania to koszmar.
Podlani winem samotni ojcowie lepią się jak muchy.
- Ci nie samotni też. - No tak.
Jest pan żonaty?
Nie.
PRZYPOMNIENIE SESJA ZDJĘCIOWA
- Muszę lecieć. - A spotkanie?
Przykro mi.
Dziękuję za pomoc.
Weź, kurwa, w końcu dorośnij.
No proszę, proszę. A kogóż to przypedałowało?
Jak długo już tu czekasz?
Długo.
I zaraz pęknie mi pęcherz,
ale tak mnie wkurzyłaś, że jeszcze wytrzymam.
Miałem rację. Dużo łatwiej go nieść, gdy jest złożony.
Dzięki za pomoc.
Nie pożegnałaś się!
Nie jestem w tym dobra.
Jako dziecko nie byłem dobry w chodzeniu i mówieniu, a teraz proszę!
- Dostałeś mój list? - Tak.
- Przeczytałeś go? - Nie. Wszystko zaplanowaliśmy.
Wiesz, jak ciężko nauczyć piłkarzy układu?
To niemal niemożliwe. Nawet złożyliśmy się na prezent.
Uwaga, spoiler. To gotówka.
- Dziękuję. - Proszę.
Wiedziałeś, że odchodzę.
Tak, ale myślałem, że będę mógł się pożegnać.
Żona mnie zostawiła, ojciec mnie zostawił.
Doskonale wiesz, jak bardzo to przeżywam, a mimo to też mnie zostawiłaś.
Napisałam o tym. Wszystko jest w tym liście.
Tylko ten list i list. O ten ci chodzi? Ten tutaj?
Wiesz co? Nie przeczytam go. Nigdy.
Jak chcesz mi coś powiedzieć, to czekam.
Osiągnęliśmy przełom!
No tak. Stawiłeś czoła sprawom…
Nie, nie ja. Mówię o nas.
- Masz rację. - Właśnie.
Dzięki tobie zrozumiałam,
że mogę pomóc pacjentom, dzieląc się z nimi swoimi słabościami.
Pomogłeś mi stać się lepszą terapeutką.
A to nie lada wyczyn, bo już wcześniej byłam zajebista.
Miło mi to słyszeć.
A chciałaś odejść i nigdy mi o tym nie powiedzieć.
- Wszystko jest w liście. - Znowu ten list!
Dobra. Przeczytam ten twój durny list.
Ręce opadają.
„Favorite” pisze się bez „u”.
Bardzo ładny list.
Łatwiej mi żegnać się na piśmie. Przepraszam.
Już dobrze, rozumiem.
Pociąg do Royston mam dopiero o północy. Masz ochotę na drinka?
Ja stawiam.
No dobra, z chęcią.
- Ale najpierw kibelek. - Drzwi po lewej.
Wspaniałe zachodnioafrykańskie jedzenie.
Nie wiedziałem, że mamy tu takie knajpy.
Cóż, takich nie ma.
Stworzyłem ją dla nas. Zabrałem swoich szefów kuchni.
Często podróżuję
i wiem, czym jest tęsknota za ojczyźnianą kuchnią.
Aktorzy?
Przyjaciele.
Chcę być z tobą szczery.
Nie odejdę z Richmond, żeby grać w…
jakimkolwiek klubie, który kiedyś kupisz.
Jesteś czwartą osobą, której wyjawiam ten sekret.
Kupuję Raja Casablanca z Maroka.
Moim jedynym celem będzie uczynienie go jednym z najlepszych na świecie.
Bayern, United, Paris Saint-Germain, Barcelona…
Casablanca.
Najlepsi afrykańscy piłkarze z całego świata wrócą do domu,
żeby grać dla nas.
Zapamiętaj moje słowa. Za 20 lat afrykańska drużyna będzie mistrzem świata.
Zainspirowałeś ludzi do troski o to, co dzieje się w ich ojczyźnie.
Dlatego chcę, żebyś dla mnie grał.
Nie interesuje mnie piłkarz, tylko wspaniały człowiek.
Choć jako piłkarz też wymiatasz.
Dziękuję.
Mam o czym myśleć.
Nie śpiesz się z decyzją.
Masz 72 godziny.
Reszta ryżu jollof jest twoja.
Nalegam.
Dziękuję. Doceniam, że przyrządzono go po nigeryjsku.
Domyśliłem się, że taki wolisz, choć jollof po ghańsku jest lepszy.
Z tym akurat będę się kłócił.
Zatem pokłóćmy się!
Pan Kent, wspaniale.
Na górze czeka na pana czarny garnitur.
Później Nicky zajmie się pana brwiami.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie spóźniłeś się. Garnitur wisi w szafie.
Wyglądasz zajebiście.
Dzięki.
Jak było na zakupach z Nate'em?
Spoko.
Wiem, że nie cierpisz takich sesji, ale będzie dobrze, prawda?
Powiedz, że będzie dobrze, bo zaraz zeświruję ze stresu.
Przecież brałaś już udział w tysiącach sesji do magazynów.
W jednej z reklam wyskakujesz topless z samolotu, jedząc przy tym hamburgera.
To dopiero musiało być stresujące.
Teraz to co innego.
Wtedy liczył się mój wygląd.
A teraz chodzi o mnie.
Przeprowadzili ze mną prawdziwy wywiad.
Pytali o moje przemyślenia, odczucia
i plany na przyszłość.
Czytając to, ludzie zobaczą mnie.
Prawdziwą mnie.
Jesteś zajebiście niesamowitą osobą.
Teraz cały świat będzie o tym wiedział.
Jesteś pieprzoną Keeley Jones,
niezależną kobietą.
Rozwalisz system.
Czyli nie zdejmować bluzki?
Może tylko raz.
Dziękuję.
Cześć, tato.
Tak.
Było niesamowicie.
Tak, zabrał mnie do muzeum, a potem na nigeryjskie żarcie.
Super. Teraz spójrzcie na siebie.
Do dzieła.
Świetnie. Przygotuj osiemdziesiątkę piątkę.
Muszę zmienić obiektyw. Zaraz wracam.
Dobrze.
Kiedy byłam na zakupach z Nate'em,
doszło do małego nieporozumienia.
Próbował mnie pocałować.
To nic wielkiego, ale pomyślałam, że powinieneś o tym wiedzieć.
Kurde, musiało być niezręcznie.
Dziękuję.
Rozmawiałem dziś z nauczycielką Phoebe przez trzy godziny.
Kiedy zapytała, czy jestem żonaty, zaprzeczyłem. I nic więcej.
Nie wiem czemu.
Na pogrzebie
Jamie powiedział, że wciąż mnie kocha.
Okej, lecimy dalej.
Spójrzcie na mnie.
No proszę, proszę. Kto tu wymiata w pinballa?
Uwielbiam tę grę.
Bardzo rozrywkowa forma medytacji.
Grasz przeciwko sobie i grawitacji.
Od których nie ma ucieczki.
Chyba że Elon Musk zostawi Twittera i weźmie się za plecaki odrzutowe.
„SMF”?
Niech zgadnę.
Sharon Mildred Fieldstone?
„Sexy MotherFucker”.
Spoczywaj w pokoju, panie Nelson.
- Jeszcze jedno? - O tak.
Chodźmy.
Tę kolejkę ja stawiam. Albo wiesz co? Nie. Nadal ty płacisz, krezusko.
A teraz wybacz, ale wzywa mnie moje ulubione brytyjskie słowo
i najulubieńszy Diamond Phillips – czyli loo.
Poproszę jeszcze dwa.
- Oki-doki. - Dziękuję.
Pani jest psycholożką drużyny?
No dalej, zapytaj.
Boję się węży.
Panicznie boję się węży, nawet tych małych z mojego ogrodu.
Czy to coś oznacza?
A chcesz, żeby oznaczało?
Nie chcę się bać, gdy pielę grządki pomidorów.
W ogródku czujesz się bezpieczny.
Węże czy może raczej strach i lęk prześlizgują się do twojej świadomości?
To jest to!
To drugie! O to chodzi!
Czarownica.
- Mam powracający sen… - O Boże.
…w którym dryfuję.
Nie latam, tylko dryfuję.
Spadać mi stąd.
Przecież dałam wam numer do psychologa.
- Proszę to przemyśleć. - Dzięki.
- Dzięki, Mae. - Proszę, kochaniutka.
Zamówiłam dwa.
Ted kazał ci to przekazać.
DO WIDZENIA!! – TED
Sukinsyn, spapugował mnie.
W tym nic nie pływa.
Dzięki.
Jeszcze nie wiem, co z nami.
I nie mam prawa prosić, żebyś został.
Ale chciałabym, żebyś został.
Pójdę już.
CZEŚĆ, TU TRENT CRIMM.
Z THE INDEPENDENT.
TO POJAWI SIĘ W JUTRZEJSZYM WYDANIU.
TRENER LASSO DOSTAŁ ATAKU PANIKI W TRAKCIE MECZU
NASZ INFORMATOR ZAPRZECZYŁ WERSJI LASSA O ZATRUCIU.
MUSZĘ O TYM NAPISAĆ, BO JESTEM DZIENNIKARZEM.
ALE PONIEWAŻ BARDZO CIĘ SZANUJĘ…
MOIM INFORMATOREM BYŁ NATE.
SKOMENTUJESZ TO?
BEZ KOMENTARZA.
Napisy: Daria Okoniewska