SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
Nino, doskonała struktura zdań.
„Mój ulubiony film to Toy Story,
a ulubiona postać to Woody”.
Świetnie. Mam tak samo.
Choć wolę Buzza.
Jest bardzo ambitny. Prawda?
- Tak. - Dobra, zobaczmy.
Brittany. „Mój ulubiony film to American Gangster,
a moją ulubioną postacią jest Frank Lucas”.
Dobrze. Świetne zdanie!
To będzie trzecia rozmowa z twoją mamą
o tym, co oglądasz w domu.
Pani Teagues, Andrew mnie uderzył!
Andrew, przeproś.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Janine Teagues.
Od roku uczę w podstawówce Abbotta w drugiej klasie.
Osiem, dziewięć.
Sama ukończyłam filadelfijską szkołę
i z dumą mogę powiedzieć, że przeżyłam i dzisiaj tu uczę.
Po nim było jeszcze trzech prezydentów.
To stara książka, więc dokleiłam pozostałych.
Głównym problemem naszego okręgu szkolnego jest brak pieniędzy.
Miasto twierdzi, że ich nie ma,
ale robią wielomilionowy remont
stadionu Eagles kilka przecznic stąd.
Ale jakoś sobie radzimy. Personel szkoły jest niesamowity.
Sami wspaniali pedagodzy.
Naprawdę ich podziwiam.
Proszę! Usiądźcie!
Podziwiam starszych.
My, młodzi, wciąż się uczymy.
Niektórzy się poddają.
Nie jest lekko, ale zostałam nauczycielką,
by uczniowie przeżyli jak ja.
Dużo się nauczyłam i w końcu czuję, że panuję nad wszystkim.
Jamal, co robisz?
Chciałem do WC, ale nie działa!
A dywan był planem B?
SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
Janine, czemu zwijasz dywan?
Erico, mów do mnie pani Teagues. Jestem dorosła.
Choć wzrost mamy podobny. Na dywanie jest ciut za dużo siusiu.
A gdzie siądziemy na bajkę?
Coś wymyślę.
Utrata dywanu to poważna rzecz.
W klasach podstawowych dywany są wspólną przestrzenią dla dzieci.
Są jak lek uspokajający.
Jak ogromna pigułka, na której dzieci mogą usiąść.
Janine, ścisz to, proszę.
Próbuję nauczyć przedszkolaków litery C
i ta piosenka ich rozprasza.
To taki rap w wersji dla dzieci.
Usiądźcie wszyscy, proszę.
Policzę do trzech.
Jeden, dwa...
Ja nie będę liczyć. Siadać.
Barbara Howard, boża niewiasta.
Wykonuję pracę. Idę do domu.
Co tydzień robię sobie paznokcie. I uwielbiam uczyć.
To niesamowite, pani Howard.
Też chcę tak umieć. A gdzie jest pani klasa?
Na korytarzu w jednym szeregu.
Naprawdę?
Dzień dobry, pani Teagues!
Przypomina mi pani moją ulubioną nauczycielkę,
panią Elliot.
Była elegancka, cierpliwa. Czarodziejka z pistoletem na klej.
Dziękuję, Janine. To bardzo miłe.
Chciałam być jak ona. Miałam na jej punkcie obsesję.
W moim dzienniczku napisała:
„Potrzebuje przyjaciół w swoim wieku. Trochę przylepa”.
Dostała pani mojego e-maila
o wspólnym wyjściu po szkole?
Nie. Pewnie trafił do spamu.
Dziwne, że to się dzieje tylko u pani.
W tył zwrot.
Pa, mamo. Przepraszam, pani Howard. Do widzenia.
Janine! Nie uwierzysz.
Rachel Maddow mi odpisała.
To tak jakbym pracował dla MSNBC.
Jestem Jacob Hill.
Lubię mówić, że uczę historii, ale żyję w teraźniejszości.
Trafiliśmy tu razem z 20 innymi nauczycielami.
Zostało nas troje.
Łączy nas trauma.
Chcesz dziś na lunch coś ze sklepu na rogu?
Stamtąd nie.
Facet nazywa mnie „białym chłopcem”.
Tak ci okazuje sympatię.
Jeśli ci to przeszkadza, powiedz.
Nie ma mowy. Robin DiAngelo pisała o tym w książce.
„Kiedy zaczniesz zwracać uwagę ludziom, którzy...”
Melisso, powiedz mu, że „biały chłopiec”
w ustach faceta ze sklepu to wyraz sympatii?
Może dla Zacha Ertza. Ale nie dla niego.
Melissa.
Schemmenti. Klasa druga.
Połowa ze stu?
Pięćdziesiąt!
Sto dolarów jest też znane jako banknot C.
Sycylijczyk? Włoch?
Jesteś z południa?
Dobra, mówcie. Pracujecie z glinami?
Potrzebuję nowego dywanu.
- Mój jest do niczego. - Mój też.
Przez niego astmatycy trafili do pielęgniarki.
Mój jest podarty.
Tego nie da się zasłonić jak plam na kanapie.
Siemano! Co działacie, dzidzie?
Jak ekipa filmowa, którą sprowadziłam?
Przeszkadza. Utrudnia pracę.
Ale będziemy w telewizji!
Bo pokazują niedofinansowane, źle zarządzane szkoły publiczne w Ameryce.
Ważne, żeby mówili.
Spójrz na Mela Gibsona. Kwitnie!
Tata kontra tata 2? Cudo!
Ava to nasza dyrektorka.
Ma oryginalne podejście do pracy.
Jest fatalną dyrektorką. Na tym polega jej oryginalność.
Tu jesteś. Avo, możemy porozmawiać?
Potrzebuję pomocnika. Jestem sama, a klasa szaleje.
Uczeń kazał mi mieć oczy otwarte.
Co to znaczy? Potrzebuję pomocy.
Uspokój się. To tylko dzieci.
A pomocnik kosztuje. Nie ma na to pieniędzy.
- Wiem, ale... - Mam podzielić twoją wypłatę?
- No nie, ale... - Nie? Tak myślałam.
To może chociaż znajdzie się coś na nowe dywany?
W kółko słyszę: „Nowe, nowe. Trzeba, trzeba”.
A taka Barb, jedna z najlepszych i najstarszych nauczycielek,
nigdy nie narzeka.
Jaki jest twój sekret?
Wiem, że niewiele możesz zrobić, Avo.
A więc zrozumienie. Bądźcie jak pani Howard.
Ja nie jestem panią Howard.
Tino, może spróbuj liczyć na głos.
Do 40 dzieci się uspokajają.
O nie.
Trochę wsparcia może zdziałać cuda.
Dałoby to tyle samo,
co twój pięcioletni stanik.
Zdobycie rzeczy nie jest niemożliwe.
Melissa poprosiła o zabawkowe kasy fiskalne i je dostała.
To żadne zabawki.
Są z rozbiórki Walmarta.
Mam różnych znajomych.
Na przykład z budowy stadionu. Chcesz pręty?
Nie.
Melissa jest zaradna. Zdolna.
Młodzi nauczyciele też są zdolni...
Naprawdę? Więc czemu pani Schwartz wypadają włosy?
Czemu Jacob potrzebuje papierosa co pięć minut?
- Zmieniłem na e-... - I czemu
wytrzymujecie najwyżej dwa lata?
Większy ruch niż w piekarni.
Wiesz co? Musimy próbować z tymi dywanami.
Zanim trafiłem tutaj, byłem w Zimbabwe.
„Nauczyciele bez granic”. Nauczyłem się...
Jacob, co ci mówiłam o opowiadaniu o twojej pracy w Afryce?
- Kazałaś mi przestać. - No właśnie.
My, młodzi, nie mamy tu wielu osiągnięć.
Ale mamy pasję i umiejętności, by wykonywać tę pracę.
Janine, pani Schwartz kopnęła Rajona i wszystkim teraz odbija.
Chwila, co?
Dobrze, już dobrze.
- Uspokójcie się. - Dzieci!
- Co się stało? - Uderzył mnie!
Kłamczucha!
- Ja kłamię? - Dobra, ucisz się i uspokój.
Ciekawe, czy próbowała liczyć.
Chodźmy do pielęgniarki.
Nie bije się dzieci. To jedyna rzecz, której nie wolno.
- Można je straszyć. - Krzyczeć.
- Straszyć rodziców. - Delikatnie je zawstydzać.
Raz straszyłam dziadka.
Ale nie kopie się dziecka.
- Taki był zakład, nie? - Słuchajcie!
Nie jest dobrze.
Pani Schwartz nie radziła sobie ze swoją klasą.
- Zatrudniłaś ją. - I zwolniłam.
Mam tu dużo władzy. Obłędnie.
Pan Johnson przypilnuje jej klasy.
Czyli pan woźny?
ILUMINACI
To oni rządzą światem, dzieciaki.
Może powinniśmy powiadomić inspektorat.
Ucierpiał uczeń...
Ucierpiał?
Załatwiłam to. Nie ma potrzeby ich informować
o takim drobnym problemie.
Avo, to tak nie działa.
Nasz 70-letni woźny chce, by Kanye West uczył u nas WOS-u.
Wiem, że nie mamy pieniędzy...
W porządku. Dobra?
Złożę wniosek o zwiększenie budżetu
na ołówki, pomocników czy co tam chcecie.
- Na dywany? - Pewnie. Wyślij listę e-mailem.
Dobra. Zaraz to zrobię.
Kolejny dzień z życia dyrektorki.
Widziała pani? Proście, a będzie wam dane.
- Wpiszę ci dwa. - Dobra.
Dzień dobry. Szukam pani Coleman.
Tak. Ona...
Dzień dobry.
Gregory Eddie, na zastępstwo za nauczycielkę, która kopnęła ucznia.
Na zastępstwo. Przepraszam.
Myślałam, że ktoś wynajął dla mnie striptizera.
Miło pana poznać.
- Nawzajem. - Miło cię poznać, Ryan.
Gregory.
Zobaczmy, ile wytrwasz. Wtedy zapamiętam twoje imię. Zgoda, Tim?
Tak! Mój kumpel.
Och. Tak.
Profesjonalizm. Nieźle.
Jestem Jacob. Miło widzieć faceta nauczyciela.
Nie ma nas tu wielu.
Teraz mam z kim pogadać o sporcie.
Lubisz kobiecy tenis?
Lub, jak to nazywam, zwykły tenis.
Potrzebuję pracy, zanim zostanę dyrektorem.
Po to studiowałem.
Miałem być dyrektorem tutaj.
Ale coś się wydarzyło.
Nadinspektor chodzi do mojego kościoła. Przyłapałam go na zdradzie.
A potrzebowałam pracy.
„Czy twoja szkoła jest chora?
Kup dywan bez recepty”. Klasyka.
Bria, co się stało?
Zwymiotowałam.
Świetny temat do rozmowy, Bria.
Dobra. Umyjmy cię.
Ja wymiotuję cały czas, więc się nie martw.
Obcy! Dziecięce spodnie!
- Ochrona! - Nie, nie!
Gregory. Zastępuję panią Schwartz.
Okej.
Ale to nie wyjaśnia spodni.
- Ochrona! - Chwila.
Uczeń chciał do toalety, przyprowadziłem go,
ale niestety zsikał się w spodnie.
Rozumiem.
Próbowałem spłukać toaletę, a woda wystrzeliła w górę...
Nikt ci nie powiedział o toalecie-cofce?
- Czemu nikt jej nie naprawi? - Przykro mi.
Mógłbyś popilnować ją przez chwilę?
Jak się masz?
Zwymiotowałam.
Rozumiem.
Dobra. Wrócę po nią, a dla niego mam zapasowe ubrania w mojej sali.
Przebiorę go i odeślę do ciebie. Dobrze?
Czekaj. Jak ci na imię?
Gdzie ja mam głowę. Janine.
Miło cię poznać.
- Wybacz. Mocz. - Wymiociny. Tak...
To na szczęście.
Witamy w naszej szkole.
Dzięki.
Już dobrze. Wszyscy sikają.
To było obrzydliwe. Ale ona wydaje się miła.
Czy to ja?
Dobrze.
- Dwa plus dwa równa się... - Dzień dobry, pani Howard.
- Cztery. - Tak!
Przepraszam. Może pani rzucić okiem na e-mail do Avy w sprawie dywanu?
Janine, nie dostaniemy nowych dywanów.
Nic nie dostaniemy.
Barbaro, trochę wiary.
Ava powiedziała, że da nam wszystko.
Pracuję w okręgu szkolnym Filadelfii od 20 lat,
a Ava jest ostatnią z długiej linii ludzi, którzy nie zrobią absolutnie nic.
Ty rób po prostu swoje.
Ale ja robię swoje.
Próbuję poprawić naszą sytuację.
Lepiej się cieszyć tym, co masz, żeby się nie zawieść.
Dzień dobry, pedagodzy.
Na przerwie zapraszam na zewnątrz,
będzie specjalne ogłoszenie o ulepszeniach w szkole,
które wprowadziłam.
Tak! Słyszała pani? Znów zwycięża optymizm.
„Dziękuję, Janine”.
Ależ nie ma za co.
„Tak dobrze wykonujesz swoją pracę, aż widzę w tobie trochę siebie”.
Zawsze czułam, że wiele nas łączy.
„Janine, jesteś taka urocza”.
- Mam dobre przeczucia. - Ja też.
- Dzień dobry! - Dobry.
Gregory.
Okręg zatwierdził zmiany w budżecie
i od razu przysłał nam pieniądze.
Moglibyśmy zatrudnić pomocników, kupić dywany, ale pomyślałam, że nie.
Potrzebujemy czegoś na już.
Dywany są potrzebne na już.
Są jak lek uspokajający. Wyjaśniłam to w moim e-mailu.
- Kto kazał wam słać e-maile? - Ty.
Zawsze czuję się lepiej, kiedy zrobię sobie włosy.
Dzięki temu lepiej pracuję, tak jak teraz.
Znacie to: popraw wygląd, a wnętrze samo się naprawi.
Szkoła Podstawowa im. Abbotta
Widzicie to?
Plastikowa tablica?
Na szczęście dali nam te 3000 dolarów,
poszło wszystko.
Wydałaś na to wszystkie pieniądze?
Ekspresowa robota. Widzicie, jaka jakość?
Jak smakuje optymizm?
Posunęła się za daleko.
Ktoś musi coś z tym zrobić.
Tak, ktoś powinien coś zrobić.
- Wiecie co? Ja coś zrobię. - Dobra.
- Podpiszę się pod tym. - Tak!
Tak działa zmiana. Ktoś coś robi i ktoś się podpisuje.
Ava nie może wygrać, bo jeśli wygra, to Barbara ma rację.
A jeśli Barbara ma rację, to co to mówi o mnie?
Co ze mnie za strzelec?
Hej, zaczekajcie. Ja też idę na lunch.
Dokąd idziesz na lunch, wróbelku? Do karmnika?
Nie będziesz pracowała nad kolejnym cudem od Świętej Avy?
Nie. I nie sądzę, by Ava stanowiła jeszcze jakiś problem.
To znaczy?
Wysłałam e-mail do nadinspektora i opisałam mu wszystko, co Ava zrobiła.
Teraz muszą ją zwolnić.
Na miłość boską.
Co?
On nigdy nie dostaje naszych e-maili.
Są odsyłane do osoby
odpowiedzialnej za szkołę, z której wyszły.
Do osoby odpowiedzialnej?
To znaczy, że mój e-mail wróci do...
Nauczyciele, doszły mnie słuchy, że niektórzy robią coś za moimi plecami.
A właściwie jedna z was.
Tak więc podczas tej przerwy na lunch
będziemy mieli warsztaty zaufania, byśmy mogli stać się rodziną.
Będzie fajnie!
Jesteśmy na rozdrożu. Mamy kryzys.
Kryzysem jest jedzenie na lunch pizzy ze stołówki.
Dlaczego tu jesteśmy?
Cóż, czekoladko, dowiedziałam się, że ktoś mnie tu nie szanuje.
I nie chodzi o mnie.
Bo jeśli mnie nie szanuje, jak może szanować tę szkołę?
To matematycznie niemożliwe.
Kto cię nie szanuje? Znaczy szkoły?
To nieważne.
Nie będziemy nikogo niepotrzebnie wyróżniać.
Wypróbujmy ćwiczenie, w którym mówimy sobie wszystko,
każdą krytykę.
Będzie fajnie. Zacznijmy od Janine.
Tak?
Jesteś bezczelna, głośna i przykra.
- Słucham? - To trochę...
Nie! To nic złego.
Krytykujemy, by stać się lepszymi.
Konstruktywnie.
Pralinko, może teraz ty? Zacznij od Janine.
Nie chcę, naprawdę.
Masz rację. Nie znasz jej jeszcze. Jacob? Barbara?
- Jej włosy są... Odmawiam. - Odmawiam.
Avo, nikt tego nie będzie robił.
Jestem na to przygotowana.
Podejdź, Sheeno.
To moja uczennica. Powinna jeść teraz lunch.
Jestem trochę głodna.
Sheeno, pamiętasz, o czym rozmawiałyśmy?
Co chciałabyś zmienić w pani Teagues?
Ma duże stopy.
Dobrze. Już wystarczy.
To ja okazałam Avie brak szacunku.
Napisałam do nadinspektora,
by powiedzieć mu o tej tablicy.
Przepraszam, Avo. I was też, przegapiliście lunch.
Zwłaszcza ty, Sheeno.
Ale zrobiłam to, bo zależy mi na naszych uczniach,
a to nie jest niczym złym. Ja...
Dobra. Wiecie co? Właściwie...
Sheeno, proszę.
Nie, dziękuję.
Mnie nie przekonała.
Nudziara, nie?
Wiesz co, Avo?
Janine można wiele zarzucić. Jest naiwna, zbyt przylepna czy wesoła.
To jest dobre. Zawołam ją.
Ale ma też rację.
Chęć pomocy uczniom tej szkoły nie powinna być niczym złym.
- Dokąd idziecie? - Do Janine.
Zjeść lunch... po tym, jak zajrzę do Janine.
Janine, zignoruj Avę. Duże stopy są oznaką płodności.
Spędza tak każdą przerwę.
Za każdym razem Amir przychodzi i drzemie na dywanie.
Był w mojej klasie.
Mama ma dużo dzieci.
Taty nie ma, a jeśli się pojawia, kłócą się z matką.
Więc się nie wysypia.
Kazałam mu spać przy biurku, ale mówi, że dywan jest miększy.
Niż jego łóżko w domu.
Nie obchodzi mnie, czy uważacie, że jestem w tym dobra, czy już nie.
Zależy mi na tym, czy mogę dokonać zmiany.
Nauczyciele w szkole takiej jak ta muszą być w stanie zrobić wszystko.
Jesteśmy administratorami, kuratorami, terapeutami, drugimi rodzicami.
Czasami nawet pierwszymi.
Dlaczego? Na pewno nie dla pieniędzy.
Na ulicy z łatwością zarobię więcej.
Słuchaj, robimy to, bo tak trzeba.
To powołanie. Odpowiedziałaś na nie.
Brat Cornel West raz powiedział...
- Nie zaczynaj. - Nie teraz.
Chcesz poznać mój sekret?
Rób wszystko, co możesz, dla swoich dzieci. Pomożemy ci.
Proponuję zebrać pieniądze i kupić dywanik Janine.
Co myślicie?
- Jasne. - Tak.
Nie musicie. Wiem, że was nie stać.
Zarabiam tyle samo, co wy,
a rano przekroczyłam debet na pączka...
Co zrobisz? Ukradniesz dywan?
Nie ja. Ale znam faceta, który zna faceta.
Jestem dwa kroki przed tobą. Będę musiała upiec ziti.
Hej, Tony, ty wielki palancie.
Nadal pracujesz na stadionie?
Ten dzień nie był łatwy,
ale był dobry, bo w końcu zrozumiałam Barbarę.
- Jest. - Bierzcie.
Dzień dobry!
Musisz znaleźć sposób. Załatwić sprawy sama.
Dziękuję bardzo. Jak panu na imię?
Żadnych imion!
Nawet jeśli nie jest to do końca legalne.
Jesteś tu z misją. Fajnie jest to zobaczyć.
Dziękuję.
To tylko dzień z życia nauczyciela.
Przyzwyczaisz się.
A do zapachu ścian?
Do tego się nie przyzwyczaisz.
Chcesz przejść na pełny etat, prawda?
Zobaczymy.
Ta praca mnie zaskakuje.
Mam nadzieję, że zostaniesz. Dla dzieci.
Tak.
W porządku.
Zostanę tu jakiś czas.
Dla dzieci.
Zadbałam dziś o uczniów.
To jest coś. Każdy z nas tego chce.
„I dał mu trochę popiołu.
Gdy mężczyzna posypał nim swój topór,
zaczął go od razu używać...”
ZAPACH & PLAMY
Zostałam wezwana. Odpowiedziałam.
A teraz wiem, że nawet bez pomocy przełożonych
i pieniędzy z miasta,
mogę wykonywać tę pracę.
Krok trzeci, spłucz toaletę, aby opróżnić zbiornik.
I gotowe.
Musisz powtórzyć pierwszy krok, zanim spłuczesz toaletę.
Pieniądze by się przydały.
Napisy: Izabela Tereszczuk-Prusakowska