Przejdźmy do ard.
- Ard. - To znaczy
„w porządku”.
Dzieci używają slangu z Filadelfii.
Nazywamy go „Philly Slang”.
Lubię uczyć dzieci rozpoznawania słów
wzrokowo, by znały je bez wypowiadania ich.
Na przykład „boul” to „chłoptaś”.
Więc mogę powiedzieć: „Podkochuję się w boulu”.
„Boul Meets World” to mój ulubiony serial.
Serostek.
A teraz chłoptaś.
Piszemy B-O-U-L lub B-U-L.
- Co tu się dzieje? - Pani Howard.
Uczę dzieci rozpoznawania słów wzrokiem.
To pomocne przy nauczaniu.
Bo dzieciaki używają tych...
- Dinksów. - ...dinksów cały czas.
Porzucasz zasadę fonetyki, której te dzieci potrzebują.
To jest szkoła, a nie budka z szamą.
Szama.
Było na tablicy, więc...
Dzieci, przejdźmy do „starowiny”. Powtórzcie.
Starowina.
Chłoptasie nie mają szacunku.
SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
INNOWACJE W SZKOLE
Owszem, robią.
Przepraszam.
Co porabia ciało pedagogiczne?
Ostatnio tak wcześnie wstałam, żeby skląć listonosza.
Nie potrzebuję rachunków.
Nie będzie śniadania?
Nie widzisz tych pudełeczek z płatkami?
Słuchajcie, wasza ulubiona stara, czyli ja,
nabyła nową technologię edukacyjną,
by pomóc uczniom w czytaniu.
Okręg szkolny zarządził to w całym mieście.
Co tu robisz?
To nie jest dla starszych klas.
Jestem tu dla towarzystwa. I smacznego śniadania.
Czytałam o tym.
Dla naszych uczniów to będzie ogromna motywacja.
Będą czytać z prędkością światła.
Ja na przykład wolę wypróbowane metody
zamiast najnowszych wynalazków.
Nie widziałam programu, który umiałby to, co ja,
czyli nauczać.
Nauczanie w starym stylu jest świetne.
Ale ten najnowszy wynalazek może nam pomóc.
Tak, technologia pomaga.
Na przykład samotnym kobietom.
Ja jestem na zastępstwie.
Nie wystarczą shorty Pixara?
Mówię tylko, że powinniśmy zachować otwarte umysły.
Była taka super strona internetowa,
dzięki której nauczyłam się czytać.
Moi rodzice nie mieli czasu.
Sama uczyłam się korzystać z nocnika.
Przesadziłam.
Ja nie potrzebuję żadnego Zuckerburna...
- ...berga. - ...dzieciaka z pryszczami
- z Baru dla Geniuszy... - Z Genius Bara.
...uczącego mnie uczyć.
Dzień dobry.
Pan od programu?
Jasne. Starzy też dają radę, co nie?
To, co dziś wam przekażę, zrewolucjonizuje sale lekcyjne.
Nie tylko pomaga w nauce czytania,
ale i dostarcza dane o postępach,
które są analizowane każdego dnia.
A lepsze wyniki to wyższe granty. Wszyscy skorzystamy.
- Każdy dostanie takie coś. - Nowe tablety.
Dobra, kogo muszę puknąć, żeby otworzyć analizę danych?
To bardzo proste.
Trzeba użyć podświetlania, by wskazać błąd wymowy,
stworzyć chmurę słów, wygenerować listę,
oszacować, ile osób zrobiło ten błąd.
To określi, czy mamy do czynienia z ODP,
Obszarem Docelowym do Poprawy.
Bułka z masłem, dosłownie.
Jak ci idzie, Barb?
Bułka z masłem.
Zbyt wiele prób logowania. Konto zablokowane.
Cieszę się, że Barbara sobie nie radzi,
bo to znaczy, że mogę jej w czymś pomóc.
Zwykle jest odwrotnie.
W końcu przestanę być nowicjuszką.
Będziemy równe.
Gregory! Brazefie! Bratelku.
Wciąż szukam właściwego słowa.
A ja szukam śmietanki.
- Jesteś nowy. - Jestem tu od miesiąca.
A ja od dwóch lat.
Pomyślałem, że powiem ci kilka rzeczy o szkole.
Nie. Ja tylko szukam...
Tam masz panią Cooper.
Odkąd tu jestem, ona jest w ciąży.
Ale o nic nie pytam.
Może być nawet w proszku...
To pani Robertson.
Uważaj, zagada cię na śmierć.
I... Melissa, którą już znasz.
Ona jest typem południowofiladelfijskim.
Przepraszam.
Rozmawiacie o mnie?
Tak, mówiłem, że jesteś typem południowofiladelfijskim.
- Południowofiladelfijskim? - Tak.
Tak powiedziałem.
To najlepsza część naszego pięknego miasta.
Wy po prostu parkujecie gdziekolwiek.
Dobra.
Uczę teraz o związkach zawodowych w mieście.
Wiele z nich powstało na południu.
Coś ty. Znam parę osób z tym związanych.
Cieszę się, że o tym uczysz.
Dobra robota.
Tak jak mówiłem, to podejrzana osóbka.
Więc musimy trzymać się razem.
No wiesz, jak kawa i śmietanka.
No dobra.
Mam tym uczyć dzieci czytać? Sama ledwo daję radę.
STACJA EWALUACJA Witamy
Kto mi zrobił zdjęcie?
Barbaro?
Wybacz.
Jak ci idzie z nowym programem?
Nie jest najprostszy w obsłudze, ale powoli się nauczę.
To świetnie.
Chciałam tylko sprawdzić, czy dajesz sobie radę.
Ja się na tym wychowałam, a i tak się gubię.
Raz zgubiłam wirtualny portfel.
Pochodzisz z innego pokolenia,
więc to zupełnie zrozumiałe, jeśli masz z tym problemy.
Żartujesz sobie?
Uwielbiam technologię.
Robię zakupy w App Storze.
Używam Hotmaila.
Raz przejechałam się Teslą.
Zaplanowałam już pierwsze lekcje.
Rety.
- Świetnie. Mogę zobaczyć? - Nie.
Janine, przeszkadzasz moim uczniom.
Mówię szeptem.
Chodzi o twoją... obecność.
Więc jeśli nie masz nic przeciwko, wyjdź, proszę.
Chciałabym dokończyć czytać moją korespondencję.
Mówi, że sobie radzi, ale ten program jest bardzo trudny.
Jest po prostu zbyt dumna.
Poczekam, aż sama poprosi o pomoc.
Ups! Nie ma takiej strony!
Nie mogę się doczekać!
Robotnicy związkowi i niezrzeszeni połączyli siły
i wypracowali rozwiązanie kryzysu pracowniczego w Południowej Filadelfii.
No dobrze, trzeba chyba coś wybrać z puli rzeczowników.
Ja nic nie rozumiem.
To tak jak ja, kochanie.
Oto co zamierzam zrobić:
będę uczyła dzieci tak, jak robię to od 30 lat.
Wprowadzę do programu wszelkie potrzebne informacje
i będę pracowała tak, jak zawsze, a inni będą po prostu
musieli się odczepić.
Hill.
Ta lekcja to stek bzdur. Było inaczej.
Przeczytałem o tym kilka książek.
Chyba jednak znam tę historię.
Moja rodzina przeżyła tę historię.
Słuchałem też podcastów.
Posłuchaj, znam jednego faceta, ówczesnego dowódcę.
Może was umówię.
Przyszedłby i opowiedział uczniom, jak było naprawdę.
Zaskakujące, ale cieszę się, że Melissa przyprowadzi kapitana policji.
Opowie dzieciakom, jak to się robi pokojowo.
Vinny dowodził strajkiem. Wyszedł z paki, na pewno znajdzie czas.
Zaliczą mu to jako prace społeczne.
Jeszcze sto godzin i jego konto będzie czyste.
Dzień dobry.
Zapraszam.
Gotowi na udany dzień? I o to właśnie chodzi.
Dzień dobry, Abbottowcy.
Jeden z nauczycieli okazał się po prostu najlepszy.
Przedszkolaki pani Howard
czytają na poziomie czwartoklasistów.
Skąd.
Pani Howard, jest pani fenomenalna.
Barbara?
Nie trzeba. Dziękuję.
Już wystarczy.
Ja mówię „pani”, wy mówicie „Howard”.
- Pani. - Howard!
Barbaro.
Chciałam cię przeprosić.
Doskonale wiesz, co robić,
a ja założyłam, a raczej
liczyłam na to, że poprosisz mnie o pomoc.
Ale to ja proszę o pomoc ciebie.
Oficjalnie zostałaś Yodą o nienagannej fryzurze.
Które z was, młodzi geniusze czytelnictwa,
zabierze mnie w kosmos?
To naprawdę nie jest konieczne. Robię tylko swoje.
Nie zapomnijcie, że ktoś ten program sprowadził.
Nie przypisuję sobie nawet zasług, choć mam z tym tyle wspólnego.
Wiesz co, Barbaro?
Wielu z nas potrzebuje pomocy,
może zrobisz dla nas małą prezentację?
To powinien być wielki apel, na którym jeden z twoich uczniów coś przeczyta.
Pokaż analfabetom, jak czytać.
Tak, tylko bez tych analfabetów.
Dobrze. Khalil coś przeczyta.
Każdy wie, że ten mały gamoń potrafi czytać.
Myślałam o nim.
Pięciolatek czytający jak czwartoklasista. Wyszedł ci prawdziwy cud.
- To był dla mnie ciężki czas. - Zaraz tu będzie.
Świetnie, Melisso. Daj mi chwilę na przygotowanie...
Kochani, za chwilę poznacie bohatera,
prawego mieszkańca naszego miasta, który pomógł pokojowo zakończyć...
Poznajcie Vinny'ego Romano.
Mówcie mi Lewarek.
Dzień dobry, panie Lewarek.
Ma pan jeszcze jakąś ksywkę?
Nie.
Dobrze, czytamy. Zaczynaj.
Will jeszcze nie jest gotowy,
ale tyle razy czytałam im z tej książki,
że zna ją niemal na pamięć.
Na pewno sobie poradzi.
- „Jack i Jill przeszli sto...” - Tak. Sto...
Will, twoje imię z M na początku.
Milliam!
Nie.
Mogę pożyczyć parę złotych gwiazdek?
Moje wyszły. Mam genialne dzieci.
Mogą być czerwone.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Czy to nie najlepszy czytelnik w szkole?
Cieszysz się, że pokażesz wszystkim, jak czytasz?
Tak?
Proszę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To dziecko właśnie wkroczyło do magicznego świata książek.
Więc proszę, pozwól mu się tym cieszyć.
Jasne.
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry wam wszystkim.
Pan Eddie
Praca tu jest ok.
Nie nauczyłem ich jeszcze swojego imienia, a co dopiero tego zawiłego programu.
Kiedy to już pojmą, będziemy mogli po prostu oglądać filmy.
- Cześć, Gregory. - Hej.
- Jak ci się tu podoba? - Jest w porządku.
Uczę się, gdzie co jest, kto jest kim.
- Ja jestem Janine. - To już wiem.
A jak ci idzie z tym nowym programem?
Nie będę kłamał.
Z nim jestem jeszcze bardziej skołowany.
Nie ma lekcji, by nie wyświetlił mi się błąd.
Bardzo irytujące.
Może spotkamy się po pracy i to rozgryziemy.
Z wielką chęcią.
Żartujesz? Ale nie, cholercia.
Chłopak dziś po mnie przyjeżdża.
Ale możesz pojechać z nami.
Chcemy wpaść do IKEA.
Pomożesz nam wybrać łóżko.
Tak, pewnie.
Zapomniałem.
Po mnie też ktoś dziś przyjeżdża.
Dziewczyna. Kobieta.
Samochód pełen kobiet.
- Co? - Nic.
Dobra, to do zobaczenia gdzieś w szkole.
Pewnie. Na razie. Bawcie się dobrze z łóżkiem.
Będziemy.
Żartowałam. Na razie.
Setki z nas wysiadły z autobusów.
Te gnojki, strażacy, bali się nawet pokazać twarze.
Świnie z policji były wściekłe, bo rzucaliśmy kamieniami.
Przecież to były tylko kamienie, co nie?
Zaczęliśmy wymyślać tym śmierdzącym...
- Jest świetny, prawda? - Co on tu robi?
Tak ustaliliśmy.
To miał być kapitan policji.
Miał powiedzieć, jak wypracowali pokój.
Nie tak było. On zna prawdę.
Był naocznym świadkiem wydarzeń.
Świadkiem? Chyba raczej współsprawcą.
W tym tkwi wasz problem.
Gloryfikujecie miasto, a nie chcecie znać prawdy.
Chcecie biegać po schodach jak Rocky, ale boicie się ciosu w nos.
Wcale się nie boję. Co chcesz powiedzieć?
Że jestem jakimś hipsterskim pozerem?
Obchodzi mnie to. Uczę o tym. Codziennie.
Nie nauczysz ich tego, co trzeba,
jeśli nie szanujesz ich historii.
Chodzi o szacunek.
Rozpoczynamy klasowy strajk
przeciwko kartkówkom.
Światła.
Jesteśmy tu, by uczcić genialnych uczniów Barbary.
To ogromna szansa dla naszej szkoły.
Zanim zaczniemy, pozwólcie, że wam opowiem,
jak do tego doprowadziłam.
Oglądałam wtedy Trenera po raz n-ty...
„Jack się potknął, o ziemię grzmotnął, a Jill stoczyła się za nim”.
Idealnie!
Wejdź na tę scenę i powiedz to samo, dobrze?
Bez tańczenia.
Ale ja tak robię, pani Howard!
Pani Howard,
czy po apelu mogłaby pani pomóc mi z tym programem?
Moi uczniowie mają trudności. Wiem, że ciągle proszę o pomoc.
Co zrobić? Pani jest najlepsza.
Czasem się boję,
czy pani nie idealizuję. Ale pani wciąż mnie zadziwia.
Mówię sobie, że jest pani taka jak ja.
Przepraszam. Znowu się plączę.
Dzięki pani...
Przepraszam... Chcę być lepszą nauczycielką.
Rozumiem.
Zaczynam zapominać tekst.
Musimy iść.
W rok zrobiłam dla szkoły więcej, niż on przez cały film.
Dziękujemy.
Chyba pora zaczynać.
Ten gamoń umie czytać.
Dzień dobry.
Mój uczeń, William, przeczyta wam „Jacka i Jill”.
Zmiana planów.
Nowa książka Michelle Obamy.
Ponieważ Will czyta jak czwartoklasista,
poradzi sobie.
Will wolałby jednak przeczytać...
Kto chce słuchać jakieś tam rymowanki.
Wolimy posłuchać Michelle O.
Może opisała pierwsze spotkanie
z Barrym Husseinem.
No to zaczynam.
Myślę, że wystarczy.
Moi drodzy. Will jest wspaniałym uczniem i tancerzem.
Ale jeszcze nie potrafi czytać tej książki.
Prawda jest taka, że zalogowałam się do programu,
ale umiałam tylko przyciskać guziki.
Moi uczniowie nie potrafią czytać na poziomie czwartej klasy.
Wiem, jak nauczyć dzieci czytać.
Ale nie przez ten program.
Skłamałam.
Nie wierzę, że mnie okłamała.
Zwykle zachęcam do oszukiwania, ale mogła mnie uprzedzić.
Barbara? Kto by pomyślał?
Cześć, Barbaro.
Kolejny świetny apel szkolny.
Czemu nie chciałaś pomocy?
Radziłam sobie jakoś.
Kłamiąc? Zamiast prosząc o pomoc?
Nie o to w tym chodzi.
Więc o co? Bo nie rozumiem.
Jestem w tym dobra.
I wiem, jak to robić.
Ale przyznanie, że nie ogarniam tego programu,
było jak stwierdzenie, że się starzeję.
Nie wiesz, jakie to uczucie.
Ci wszyscy nowi ludzie i nowe technologie
sprawiają, że czuję się lekceważona.
Jeśli ty się tak czujesz,
to ja też, bo też tego nie ogarniam.
Nikt nie ogarnia.
Nawet dzieciaki, chociaż są cyfrowymi tubylcami.
Nie wiem, o czym mówisz.
Chyba jestem staruszką.
- Starowinką. - Nią też.
Też mam kłopoty z nowinkami.
Może spróbujemy ogarnąć to razem?
Bardzo chętnie.
Czy my zacieśniamy więzi?
Masz na pasku żelki?
Bardzo chciałam ją czegoś nauczyć,
tylko nie wzięłam pod uwagę, przez co przechodzi.
Ale trochę się zbliżyłyśmy!
Choć popsułam ten moment.
Nagraliście to?
Przyniosłem ci lazanię na znak pokoju.
Nie jem tylko włoskich dań. Traktujesz mnie stereotypowo?
Skąd. Jasne, że nie. Wyrzucę to.
Masz mnie za idiotkę? Dawaj to.
Melisso, ja...
Wygłosiłem kilka głupich stwierdzeń o tobie.
O południu miasta.
Zachowałem się protekcjonalnie. Jak palant.
Żeby mój były mąż umiał się tak do tego przyznać.
- Przepraszam. - Posłuchaj.
Chcesz wybielić miasto i jego historię. Nie ma potrzeby. Tacy jesteśmy.
Dobrzy, źli i brzydcy.
Lewarek reprezentuje brzydkich.
Nie powiedziałbym... mu tego w oczy.
Wiem, że masz dobre intencje.
Chcesz dla dzieci jak najlepiej.
Następnym razem miej bardziej otwarty umysł.
Dobrze. I dziękuję.
Uczniowie wiele wynieśli z lekcji.
Dobrze.
Wspólnie wynegocjowali emerytury.
Nieźle.
- Lekcja jest tutaj. - Udało się!
Tak!
Wprowadzenie nowej technologii może być zniechęcające,
wymusza zmianę w sposobie działania.
Ale taka jest przyszłość.
Opanowałam to.
Owszem, i to jest...
Dziewczyny i młody Idrisie.
Okazuje się, że ten program został stworzony
przez więziennictwo do zbierania danych o osadzonych.
O osadzonych?
Coś o korelacji między problemami w czytaniu a ilością łóżek w więzieniu.
- O Boże. - Podobno jest nielegalny.
Jestem tak samo zniesmaczona jak wy.
To skandal.
Sprzedasz je, prawda?
A co chciałabyś, bym z nimi zrobiła?
Wielka szkoda.
Podobała mi się ta funkcja, która pozwala uczyć
o jednej literce.
Wiesz co?
Chyba wiem, czego możemy użyć zamiast tego.
- Dość prosty. - Tak.
Najlepsze jest...
„Mając 54 lata, wciąż się rozwijam i mam nadzieję, że zawsze będę”.
Czy on właśnie...
Ty to przeczytałeś.
On to przeczytał!
- Mały geniusz! - Tak!
Wielkie nieba!
Tak! Tak!
„Porażka to uczucie doznawane na długo, zanim staje się ona rzeczywistością”.
Zgadza się.
Mogę zrobić przerwę?
Czytaj dalej. Robi się ciekawie.
Co to, to nie.
Idziemy.
Daj spokój, Barbaro!
Wisisz mi za audiobooki.