- Ładne. - Dzięki.
Jeden z uczniów mi je dał.
Niezły sweterek.
Dziękuję, Myles.
To był komplement, a nie wstęp do jakiegoś żartu.
Myślałem, że doda: „Co, Bert i Ernie robią garażową wyprzedaż?”.
Ostatnio dzieciaki inaczej się zachowują i chętniej się uczą.
To samo u mnie!
Żadnych wybryków, lepsze oceny, a teraz jeszcze kwiaty?
Czy to sen?
Chyba wreszcie uzyskaliśmy ich szacunek i chęć do pracy.
Chęć do pracy owszem, ale szacunek? Można pomarzyć.
Eluwina, Vick.
Świetnie się spisałeś na teście.
- Ktoś tu się przyłożył. - Dla pana wszystko, panie C.
To było wprost urocze.
Kim jest pan C.?
Nie wiem, ale wolę nie przeginać.
Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, zadając zbyt wiele pytań.
Jacob. Ciocia prosiła o zwrot sweterka Pimpusia.
Punkt dla mnie!
SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
Świetna robota, kochani.
Same piątki i czwórki. Klasa geniuszów.
Uwaga. Tylko cicho i spokojnie.
To był długi rok, z wieloma wzlotami i upadkami,
ale wszystko było tego warte.
Chyba ktoś w końcu rozkminił nauczycielowanie.
Ktoś zapomniał, gdzie jest podłoga.
Pójdę po papierowy ręcznik.
Chwila. Co?
Co jest?
Kto to zrobił?
Powiedziałem temu sąsiadowi: „Jeśli zadzwoni pan pod 311,
przyjadą i wytną to drzewo bez konsultacji z arborystą”.
- A najśmieszniejsze jest to... - Nie.
...że 311 to nawet nie jest właściwy numer.
- Jacob, przestań, proszę. - To...
Nie chodzi o ciebie.
Nie o mnie. Może chodzić o jakiegokolwiek Jacoba.
Widzisz, miałem na oku tę dyrektorską posadę,
ale odkryłem, że na razie nic z tego,
i trochę mnie to męczy.
Rozumiem.
Nie masz nastroju na takie historie. Jasne.
Cześć. Powiedzieć wam coś dziwnego?
Janine, trochę empatii.
Nie mamy na to nastroju.
Dobra, nie powiem wam o śladach butów na ławkach.
Chwila. Znalazłaś ślady butów na ławkach?
- Tak. Dziwne, co? - Właśnie.
Zaczekajcie, ja też takie u siebie znalazłam.
Ale olałam to. Widywałam tam dziwniejsze rzeczy.
Ja też je znalazłam. Myślałam, że zwariowałam.
Więc widzieliście ślady butów w swoich klasach?
Nie w mojej klasie. Moje ławki są czyste jak łza.
Czyli ślady były u wszystkich, tylko nie u Barbary?
- Dziwne. - Cóż...
Ja wiem, co jest grane. Coś złego.
Oby to tylko nie przeszło na ściany.
- Duchy. - Ławkowanie.
Nowe internetowe wyzwanie. Dzieciaki biegają po ławkach.
Dowiedziałem się na forum woźnych.
♪ławkowanie Houston
Takie filmy są wszędzie.
Pan Ronson z podstawówki West Adams czyści ławki ze śladów od tygodni.
Szybko. Dasz radę.
Długie Ławki – padłam!
Tych filmików są setki. To straszne.
Niemożliwe, że tu też to robią, prawda? Nasi uczniowie nas szanują.
Komuś może się stać krzywda.
Mnie już się stała.
Wiem o każdym trendzie, dlaczego o tym nie wiedziałam?
- Musimy to zbadać. - Wiesz co?
Na bank da się taki ślad pobrać. Wytarłaś ławki?
- Nie. - Ohyda.
Kto się zna na butach?
Mój chłopak Zach.
Uwielbia buty ponad wszystko.
Ale nie bardziej niż bubusia.
To o mnie.
Nie widzę niczego takiego w Internecie.
Gdzie ten twój szewczyk?
Jest w drodze.
Ten Zach mieszka z tobą?
Tak. Od zeszłego miesiąca.
I idzie wam dobrze?
Tak. On jest wspaniały.
Znał cię wcześniej i zdecydował, że nie ma ciebie dość?
To na pewno spoko koleś, prawda?
- Jasne. - Pewnie.
Tu jest mój bubuś.
- Czarny? - Wolę po imieniu. Zack.
Ty pewnie jesteś Ava.
- Też o tym myśleliście. Nie patrzcie tak. - Zawsze tak patrzymy.
Miło cię poznać, Zack.
Czy to nie moja królowa brzegów od pizzy?
Byliśmy na pizzy i pozjadałam mu wszystkie brzegi.
Nie lubię marnować jedzenia.
To ten nasz ławkowicz?
Tak.
Co masz na myśli?
Na zdjęciu wyglądał na mniejszy. To nie drugoklasista.
Śmieją nam się w twarz.
Jeśli to mały but dla dorosłych,
znacznie nam to zawęzi liczbę marek i modeli.
Jest taki mądry.
Wczoraj w barze zajęliśmy trzecie miejsce w quizie.
Odpadliśmy przez błąd techniczny, ale Sri Lanka...
Kotku, dokąd zmierza ta historia?
Skupiamy się na tym, co ważne?
Nie, przepraszam. Kontynuuj.
Czy on właśnie odwiódł Jacoba od bycia sobą?
Można go zatrzymać i użyć w razie potrzeby?
Bierzmy się do pracy. Dwie pierwsze doby są najważniejsze.
Chwila, chwilunia.
To są asymetryczne podeszwy waflowe?
Zaszalałem i wziąłem dziś buty sportowe.
Miodzio.
- No dobra. - Dziękujemy.
Podoba mi się. Choć nie wiem, jak wytrzymuje z Jacobem.
Szyja mu nie drętwieje od potakiwania?
Dostałem e-maila od Zacha. Temat: „Nie ma za co”.
Zaraz rozwiążemy tę sprawę.
Pisze, że najpierw myślał, że to Air Jordany piątki,
ale słabo widoczna linia na podbiciu sugeruje, że to standardowe Naje.
Przewijaj. Wysłał zdjęcie?
Tak. Proszę bardzo.
Super. Trzeba tylko przyjrzeć się butom dzieci,
czego normalnie byśmy nie robili...
Nie musimy. Takie buty noszą dwie osoby.
Brianna i Stefon.
Nie rzucajmy oskarżeń na oślep.
- Właśnie. - Idę po was!
Dobra, rozdzielmy ich i zmuśmy do śpiewania.
Dwie osoby biorą Stefona, dwie Briannę.
Dobry i zły glina.
Mówi się „dobry i zły glina”,
ale w tym kraju to raczej wygląda jak „zły glina i zły glina”.
- Janine, jesteś z nim. - Jasne.
Stefon, ja to czaję.
Też byłam dzieckiem.
Ale oboje wiemy, że to się kiedyś skończy.
Nie chcesz być wtedy tym winnym.
A tak właśnie będzie, kiedy twoja koleżanka zacznie śpiewać.
Pewnie już cię wsypuje jak Fredo Corleone rodzinę.
Na twoim miejscu zaczęłabym mówić.
Bo nie chcesz trafić do pani Teagues i pana Hilla.
Nie spodobałoby ci się to, co się tam dzieje.
Posłuchaj, czasem... najfajniejsze jest to, co właściwe.
Więc może powiesz nam, kto to zaczął i kto to robi?
Brzmi fajnie, prawda?
Dobra, mały.
Pierwszy śpiewaj i zwiewaj.
Kto biega po ławkach? Wymieniaj!
Właśnie, wymieniaj.
TokTok, Twitch, Discord? Mów, co gdzie jest modne
- i zmykaj. - Tak.
Nie, ma się przyznać.
Kabluj i możesz spadać na szczaw.
Jedną chwileczkę.
Ona nie chce mówić.
Spróbuję czegoś.
Wyglądasz na spragnioną.
Patrz, co znalazłam.
Zimny, orzeźwiający soczek. Na pewno chciałabyś się napić.
Niekoniecznie.
Cóż. Ja jestem spragniona.
Nie mogę jej wbić.
Trzeba ją wkręcić.
Wiem, sama sobie poradzę.
Przepraszam, zmęczyłeś się?
Może kawy?
Ja mogę tak cały dzień.
Mam mnóstwo czasu.
Nieprawda.
Mów, kto zaczął ten internetowy trend, albo przysięgam, że...
- Nie chcesz sprawdzać. - Wychodzimy.
- Nie pogrywaj ze mną. - Już.
Żadne nie puściło farby.
- W sumie jestem dumna. - Wypuśćcie ich.
Dobra, idziemy.
Dojdziemy do prawdy.
- Ktoś się wygada. - Nie macie nad tym kontroli.
Abbott będzie numerem jeden w tym wyzwaniu.
Chcecie być numerem jeden w Filadelfii?
- W Stanach Zjednoczonych. - Ameryki.
To ważniejsze, niż myślicie. Ważniejsze od nas, od was.
Nigdy nas nie powstrzymacie.
Dobra, do klasy.
Nie ma sprawy. Tam są przecież ławki.
Nikt nie chce mówić, więc trzeba złapać kogoś na gorącym uczynku.
Wymusimy zeznania i dotrzemy po nitce do kłębka. Kto chce złowić rybkę?
Po moich ławkach nikt nie skacze,
więc zdaje się, że to wasz problem.
Może numer z 21 Jump Street? W zacnej czapce ujdę za 13-latkę.
Raczej wątpię.
Załóż platformy i ujdziesz za 12-latkę.
- Dobra. - Ja kogoś złapię.
Dawno tego nie robiłem. Idziemy.
Dlaczego ja?
Do obserwacji trzeba dwóch osób. Myśl.
Kto będzie łapał przestępców, gdy drugi je kanapkę?
Źle do tego podchodzimy.
Nie buduje się tamy na środku rwącej rzeki,
tylko zanim woda wzbierze.
- Jakie to mądre. - O czym ty bredzisz?
Porozmawiajmy z młodszymi klasami o tym,
że ławkowanie jest niebezpieczne, i tak powstrzymamy tę powódź.
Posłuchają nas,
bo jesteśmy kimś więcej niż nauczycielami i uczniami.
Zbudowaliśmy więzi, które są znacznie głębsze.
- To nie zadziała. - Świetny pomysł.
Nigdy w życiu. Dobra, ktoś musi sypnąć.
Połączyłem telefon z iPadem,
który zostawiłem w klasie Janine. Mamy podgląd.
To nie jest moje pierwsze rodeo.
I nie raz obserwowałem.
Inne klasy?
Nie, ty świrze!
Byłem kiedyś prywatnym detektywem.
Zanim został pan woźnym?
Zanim pracowałem przy rodeo.
Przepraszam, myślałem, że to...
Jedyna praca, jaką wykonywałem?
Człowieku, byłem hydraulikiem,
trenerem małej ligi baseballu, modelem do aktów.
Sprzedawałem kampery.
Kto wie, co mnie po tym czeka.
Nie marzył pan o jednym zawodzie?
Pewnie, że marzyłem.
Ale marzenie może zarówno ukierunkować, jak i rozpraszać.
Jest jakiś ruch.
Pokaż się, tchórzu!
Kurczę, to tylko Janine i Jacob.
Spadamy. Nikt nie będzie ławkował przy nauczycielach.
No dobrze!
Interesujące.
Zebraliśmy was tu dzisiaj, nasi drodzy uczniowie...
- Co? - Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo.
Chcieliśmy porozmawiać z wami o ławkowaniu.
A co to jest?
Dobre pytanie.
To przechodzenie z jednej strony klasy na drugą po ławkach.
Nigdy o tym nie słyszałam.
Chcę spróbować!
Ona się zgrywa czy naprawdę uczymy ich o tym?
Nie, nie.
Słuchajcie. Czy ławkowanie jest fajowe?
Pewnie. Ale ja i mój ziomuś...
nie chcemy was okłamywać i udawać, że to nie jest fajne.
Ale zgadnijcie, co jest jeszcze fajniejsze.
Czy ty to słyszysz?
PRACA ZESPOŁOWA
Praca zespołowa!
Wyszło świetnie.
Naprawdę.
Jestem zaskoczona i jednocześnie nie jestem.
Dzieci były zaangażowane.
Cześć, musicie obejrzeć ten film.
Czemu tak dzwonisz? Jestem w pracy.
Chcę mieć swój udział w tej historii.
- Kocham cię. Pa. - Co?
Rety, Zach jest taki wspaniały.
Wiem. Czasem wpada w obsesję, ale...
To tak jak ty.
Ja? Skąd. Zach mówi, że jestem uroczo nakręcony.
- To wspaniale. - O Boże.
To filmik z nami, sprzed chwili.
Byliśmy tam dwie minuty temu. Ale ekstra.
Dzieciaki już załapały przekaz.
Ławkowanie w trakcie lekcji, MEGA
O tak. Zdecydowanie załapały.
Czemu nie dostaję tych filmów?
Mój telefon miał myśleć, że mam 22 lata.
Od lat nie używam wielkich liter.
Jak mogły nas tak zawieść?
Musimy się upewnić, że to był jednorazowy incydent...
Na słodkie dzieciątko Jezus i dorosłego też.
Moje ławki zostały zławkowane.
Dopadli cię?
Nie jest dobrze.
To przez nich i ich trasę promującą ławkowanie.
- Nie... - Coście narobili?
- No dobra. - Wiecie...
Zrobiły z nas głupców.
Naprawdę sądziłem, że postrzegają nas jak przyjaciół.
Może w tym tkwi problem.
Lubią nas tak bardzo, że nie widzą w nas autorytetów.
Jesteśmy zbyt fajni na szkołę.
Ławkowanie jest wszędzie. A my tracimy kontrolę.
Nie mamy szans. Ostatnia klasa padła.
Możemy zrobić jedno.
Powiedzmy o tym w kuratorium. To problem całego miasta.
Całej Filadelfii.
Zastosują odpowiednie środki i ukrócą ten proceder.
Chcemy być kapusiami?
Raczej bohaterami.
- Byli przychylni? - Bardzo.
Wolą uniknąć pozwów, gdy ktoś coś sobie złamie.
- Ally, co ty robisz? - Nie słyszeliście?
Kuratorium kazało nam usunąć ławki z klas.
Ktoś im doniósł,
że mamy tu niebezpieczny trend, który może
narazić miasto na konsekwencje prawne.
Wszystko dlatego, że nic z tym nie robiłam.
Co za głupek pomyślał, że kuratorium coś zaradzi?
Co za głupek o dobrych intencjach?
Ławki mają zniknąć, aż sprawa nie ucichnie,
albo wyjdzie nowy trend, o którym nie wiem, bo życie to żart.
Szybciej. Kto wie, kiedy zjawią się dzieciaki?
Przychodzą o 7.30.
Codziennie?
No nieźle.
Ile razy twój długi język ma ci zaszkodzić,
żebyś przestała kablować?
Jestem na to za stara.
Wy macie klasy na tym samym piętrze.
Wiem, że to pewna niedogodność,
ale powstrzymamy ławkowanie.
Hura!
A może stworzyliśmy największą ławkową arenę na świecie.
Co, u licha ciężkiego?
Janine.
To ławkowy park rozrywki.
Wodzimy te dzieci na pokuszenie jak szatan.
Jest aż tak źle?
Gdybym był dzieckiem lubiącym ławkowanie,
to by do mnie przemówiło.
Spoko. Odświeżam wszystkie kanały, nigdzie o tym nie mówią.
- Dzieciaki o tym nie wiedzą. - Jesteś pewna?
Do piątku zaliczę ławkowanie na sali w Abbocie.
O nie.
- No świetnie. - Nie, nie.
Nie martwcie się. Będziemy pilnować na zmianę.
Dlaczego nie przychodzi mi nic fajnego?
Powinnam dostać ten film przed panem Johnsonem.
Bez urazy, misiu.
To nie przez twój telefon.
Nie jesteś jedną z nich. Nie jesteś z brygady.
Masz na myśli ekipę?
Nie wiem, Janine. I w tym rzecz.
Ale wiem, że musicie przestać udawać, że doskonale rozumiecie te dzieci,
bo to jest smutne, desperackie i żenujące.
Słyszeliście ją. Jesteście żenujący.
Wiem, co planujecie. Spływać stąd.
Nie róbcie słodkich oczu.
Potrzebuje pan towarzystwa?
Daję radę. Dwóch trzeba tylko na obserwację i do pościgu.
Jasne.
No dobra. Czego chcesz?
- Pamięta pan, co pan mówił? - Nie.
O wykonywaniu różnych prac.
Chciał pan kiedyś mieć pracę inną niż ta, którą pan wykonywał? Lubił pan tę robotę,
ale ponieważ to nie było to, miał pan mieszane uczucia.
Masz mnie za jakiegoś Czarnego Yodę?
I rację masz, padawanie.
Bądź otwarty na życie.
Gdybym dalej dążył do tej jednej pracy, której w młodości bardzo chciałem,
patrzyłbyś na niespełnionego kierownika z „Pieczonej Fasoli Wuja Bradleya”.
- Ależ chciałem tę robotę. - Pewnie przez dodatki.
- I drabinę prosto na szczyt. - Tak.
Ale gdybym ją dostał,
nigdy nie odkryłbym tego, co kocham.
Ja naprawdę chciałem być dyrektorem.
Ale tak się nie stało
i chyba jestem zły.
Masz mnóstwo czasu, młody.
Proszę o uwagę.
Naprawdę czułam, że nawiązuję więź z tymi dzieciakami i że mnie lubią.
Bardzo chciałam to czuć,
tak jak Ava bardzo chciała być fajna,
ale Barbara ma rację.
Dla dzieci nauczyciele są do kitu.
Trudno, ale możemy to wykorzystać.
Kiedy to zrobię i dzieciaki to zobaczą,
ławkowanie stanie się niemodne i zniknie.
Jacob, nagrywasz?
Zrób to. Dasz radę, Janine.
Melisso, nie mów tak. Ona nie da rady.
- Jasne, że da. - Ma kiepską koordynację.
- Ona potrafi... - No i masz!
Nic mi nie jest.
Wszystko w porządku. Auć.
Nie, nie. Dam radę. Dokuśtykam do mety.
Nie ruszaj się. Przyniosę trochę lodu.
Kostka ci puchnie. Nie dasz rady ani iść, ani ławkować.
Ale ktoś musi to zrobić.
Ktoś, kto według dzieci jest leszczem.
Dasz radę, Jacob.
Dawaj, młody.
Hej. Mam twoje Jordany.
Błagałem go, by je nosił. To te melonowe.
Niektórzy myślą, że są koloru morskiego,
ale to ignorowanie historii całego...
Kotku. Mam zadanie.
Racja. Znowu to robię.
Chodzi o to, że stworzono je z myślą o wygodzie i szybkości.
Mam też twoje szorty.
Dzięki, kochanie.
Tak z ciekawości, jak się poznaliście?
Stałem w kolejce po adidasy,
a on tam protestował przeciwko warunkom pracy w miejscu, w którym je robiono.
Tego dnia zdobyłem limitowaną edycję butów i faceta.
Zapominam, że czarni też potrafią irytować.
Co powiedziałaś?
Hej, co wszyscy oglądają?
- Jakiś białas ławkował! - Patrzcie.
Ma na sobie oryginalne melony.
Ekstremalne Ławkowanie w Abbocie. Zaliczone.
W stylu belfra.
Co...? Czy to pan C.?
Ławkowanie jest do kitu.
- Że też to wideo zadziałało. - Dzieciaki nie chcą być nami.
Ale fakt, że robimy to dobrze bez wsparcia oznacza,
że jesteśmy cholernie dobrzy w tym, co robimy.
Tak, masz rację.
Ale wyobraź sobie, jak to będzie, kiedy przekonamy ich, że jesteśmy fajni.
- Napisy: Izabela Tereszczuk- - Prusakowska