SERIAL NETFLIX
No tak, pochwa.
Tylko spójrzcie.
Nie przywykliśmy do takich zbliżeń.
Wielce tajemnicza jest ta pochwa, jakże zręcznie skryta przed nami.
Drzemiąca w samym środku.
Nazywam się Rita St. Swithens
i zabiorę was w podróż w południowe rejony ludzkiego organizmu.
Oto najbardziej podatny grunt na najsilniejszą z ludzkich emocji:
wstyd.
Oczywiście nie każda kobieta ma pochwę i nie każda osoba z pochwą jest kobietą,
ale jak to nie powiedział Jeff Foxworthy:
„Jeśli czujesz bluesa, potrzyj cipkę i weź miętusa”.
Zapnijcie wargi sromowe i dołączcie do mnie,
wielkiej damy poniżenia,
podczas specjalnego odcinka Big Mouth, zatytułowanego „Sromotny wstyd”.
Poznajcie Jessicę Cobain Glazer.
Jessi.
Dojrzewającą płciowo dziewczynę już okrytą wstydem.
Do 13. roku życia przeszła już wszystko.
Rozwód rodziców,
seria zawodów miłosnych
i intensywna relacja z lękami i depresją.
Ale wszystko to zdaje się teraz odległe,
ponieważ Jessi znalazła szczęście w dość osobliwy sposób:
przeglądając ofertę Eddie Bauer.
Zajebiste te nowe legginsy, co nie?
Tyłek przemienił ci się w rajskie jabłuszko.
Dziękuję, Connie. To chyba dobrze, co nie?
Pewnie, że tak. To jak stek zamówiony z owocami morza.
Jessi żyła sobie w małym mieszkaniu
z ciągle zjaranym ojcem i jego ciężarną partnerką Caitlin,
znaną jako „Serowa Dziewczyna”.
Nie wierzę, że tort à la lawa trafił na pierwszą stronę Fearless Flyer.
Fearless Flyer to zbiór kuponów i reklam od Trader Joe’s.
Greg uważa to za pełnoprawną gazetę.
- Wrócę na kolację. - Obyś lubiła ciasto z mikrofali.
Jess, jeśli chcesz, mogę wyprać te legginsy z moimi rzeczami.
- Że niby są brudne? - Nie, mała.
Po prostu nosisz je od paru dni, więc pomyślałam…
Wyprałam je, gdy spałaś, bo śpisz praktycznie cały czas.
Jawne, ale konieczne kłamstwo, jako że Caitlin nigdy nie może mieć racji.
- Takie są zasady. - I nie my je ustaliłyśmy.
Jesteśmy tylko małą dziewczynką.
Za sprawą cudownego połączenia niskiej samooceny i słusznego oburzenia
Jessi nosiła te legginsy przez całe dni,
dni i dni.
Jedenastego dnia pojawiło się swędzenie.
Na dole dzieją się niekoszerne rzeczy.
Mam pomysł.
Podrap sobie kuciapkę jedną z jego kości.
Jessi!
- Tutaj! - Cześć.
Podrap mnie jak zdrapkę na loterii, a poczujesz się jak zwycięzca.
Może spróbuję potrzeć o krocze grzbietem tej książki.
Jesteś pewna? Jeśli ktoś cię zobaczy, będziesz dziewczyną, która rucha książki.
Jessi, nadal tu jestem.
Polecam wyszarpać mi oczy.
Muszę iść do łazienki.
Szybko, książkowy ruchaczu!
Wyszukaj możliwe powody.
- Próbuję. - Szybko!
Możliwe powody to zakażenie pochwy, stan zapalny i wiele nowotworów.
Możesz podrapać mnie tak mocno, że zerwiesz mi twarz?
- Muszę się wysikać. - I od razu ją przemyjesz.
- Może siki zapewnią ukojenie. - Sprawdźmy to.
Pali jak ogień piekielny!
Najdroższy szatanie, możesz mnie mieć, jeśli oddalisz ten straszliwy ból.
Przyjmę twoje złe nasienie! Urodzę twoje plugawe potomstwo!
Wyskoczyła mi reklama. „Vagisil”. Wygląda obiecująco.
Lecimy z nim i twoją pochwą!
Nie umieraj! Pomoc jest w drodze!
Jessi potrzebowała dobrej rady,
ale Shannon była zajęta pracą, bo taka już z niej matka.
MAMA
Cześć, mamo. Oddzwoń, gdy to odsłuchasz.
Mam dość palące pytanie.
O Bożena!
APTEKA
Jessi, podrap mnie mocniej, bo przestanę być miłą pochwą
i stanę się w pełni Beatrice!
Czyli, kurwa, kim?
To moja zła bliźniaczka!
Uwierz, nie chcesz jej poznać.
Sprawdźmy pochwową ofertę.
No tak, dział z produktami do kobiecej higieny intymnej.
Cała wydzielona część sklepu, która ma przekonać kobiety,
że ich pochwy są odrażające w swoim naturalnym stanie.
- Cześć, szefowo. - No cześć.
Czyżby twoja pochwa swędziała, byłą wysuszona i źle pachniała?
Chyba pachnie… normalnie?
- Czyli niedobrze. - Naprawdę?
Lepiej, by pachniała dziką lawendą.
Lawendą? No spoko.
Kobiety powinny pachnieć jak szuflada z obrusami.
To zapach czystości.
- Skarbie! - Cześć.
Musisz utopić cały ten problem w moim morelowym płynie.
- Krem do irygacji? - Zaufaj mi. Faceci lubią smak moreli.
O Boże.
To prawdziwa reklama.
Nie musiałam nic wymyślać. Wyszukajcie sobie.
Jessi, wybierz coś!
Beatrice zaraz tu będzie!
Otwieraj, popaprana suko!
Beatrice już tu jest! Zawiń te chusteczki! Żadna ława przysięgłych cię nie skaże!
I tak oto ruchacz książek został kradziejem chusteczek.
Nic się nie dzieje poza tym, że pachnę jak…
ciasto o smaku kiwi i banana?
Mam dla ciebie dwa słowa: piaskarka przemysłowa.
O nie. Co to?
Może to zabrzmieć dziwnie, Jessi,
ale zamawiałaś wcześniej serek wiejski i jakoś dostał się on do twoich majtek?
Źle się czuję.
Dobra, wyczyszczę cię za wszystkie czasy.
Jakby to była brudna patelnia z resztkami przypalonej lazanii!
Szybciej! Mocniej!
- Robię to z całych sił. - Na sucho!
Ty tępa, ruda szmato!
- O kurwa, to Beatrice! - O nie.
Zgadza się, Jessi.
Bardzo chciałam cię poznać.
A teraz strzelę sobie prosto w ryj.
- Ma broń. - Jest uzbrojona!
Jedna z nas dziś umrze.
Ja jestem gotowa na świat mroku.
Oddawaj ten pistolecik, pochwo!
Tego właśnie chcesz? Ty jebana psycholko.
- Nie! - Fajnie?
Zabijasz własną cipkę!
Jakże to przykry widok.
Atakuje szczotką własne oszalałe genitalia.
Wielka szkoda.
Ale mam do was pytanie.
Co, jeśli wybierzemy się nieco wyżej, na wzgórek łonowy,
z kręconymi włosami łonowymi i wielkimi pokładami wstydu?
Przypadek drugi: Lola Pasztewchuj Skumpy.
Lat 13, bez właściwego opiekuna, wychowania i z dżunglą na dole.
Był środowy wieczór.
Matka Loli była w Racine w Wisconsin, ciachając się z zespołem Hoobastank.
Dla Loli oznaczało to tylko jedno:
odgrzewane jedzenie i darmowa pornografia w Internecie.
Zacznijmy się ruchać, zanim mama i tata wrócą.
Moja mama i twój tata, bo jestem twoją przyrodnią siostrą.
Nie łączą ich więzy krwi, tak że luzik.
Wygodnie jest pukać kogoś, kto mieszka w tym samym domu.
Oszczędzamy na benzynie.
Chyba dostrzegam jakąś nową modę.
W porno wszystkie kobiety są na dole wygolone do zera.
Wasza Wysokość, musisz wiedzieć, że większość kobiet tak nie wygląda.
Co ty tam wiesz, tępy łoniaku?
Sama to powiedziałaś, pani. Jesteśmy włosami łonowymi.
- Chronimy krocza od zarania dziejów. - W rzeczy samej.
Zabezpieczamy genitalia przed brudem i śmieciami.
- Na przykład przed liśćmi. - No spoko, przed tym też.
Ale skrywamy też sebum,
specjalny łój, który nie pozwala rozmnażać się bakteriom.
Jesteśmy naturalną ochroną przed spadającymi liśćmi,
liśćmi zwiewanymi przez wiatr i tymi, które ogrodnik…
Balthasar! Skończ już z tymi liśćmi.
Dobra, rozumiem, że o mnie dbacie.
Ale spójrzcie na te wszystkie miniatury.
Zero łoniaków. Czegoś takiego pragną mężczyźni?
- Ciężko powiedzieć, królowo. - Wszak jesteśmy tylko łoniakami.
Tarczami chroniącymi cię przed zagrożeniami ze strony…
- Nie wspominaj o spadających liściach. - Nie muszę, bo mnie ubiegłeś.
Balthasar!
Co prawda szlachetni rycerze chwilowo udobruchali pannę Skumpy,
ale kilka dni później los zapukał do niej w formie filmu Roberta Altmana
i daremnych rozterek kilku nastoletnich chłopców.
I wtedy pojawia się Julianne Moore, naga jak Kubuś Puchatek od pasa w dół.
Pokazując gęsty, rudy busz.
Dobrze zareagowałem?
Pewnie! Kobiety powinny być jak foki.
Wygolone, dobrze radzące sobie z kulami i zawsze bijące ci brawo.
Powiedziałbym, żebyś przestał cytować reklamy ojca,
ale tym razem możesz mieć rację.
O nie, moi męscy rówieśnicy zdecydowali jednogłośnie.
Moje włosy łonowe są winne samego swojego istnienia.
Biedne dziecko nie miało wyboru.
Królowo, błagam, oszczędź nas.
To sam Bóg umieścił nas na twoim wzgórku łonowym.
Wybaczcie. Dzielnie mi służyliście, ale społeczeństwo zdecydowało.
Ściąć ich!
Królowo, błagamy.
Przez tyle lat wiernie ci służyliśmy.
Co z tego? Zabić ich!
- Wpadliśmy na egzekucję. - Zróbcie to!
Błagam cię, Wasza Wysokość.
A jeśli spadnie na ciebie spiczasty liść, gdy będziesz coś czytać naga pod drzewem?
Nie pomagasz takimi tekstami.
Teraz!
Balthasar? Leandre?
Jesteście tam?
O nie. Zamordowałam moje łoniaki.
I pojawił się liść!
Jestem sparaliżowana ze strachu jak jeleń przed autem.
Stało się tak, jak przewidział Balthasar. Co mam począć?
Musisz zaczekać i przecierpieć ich powolne odrastanie.
A potem znów będziesz się depilować,
nie rozumiejąc do końca, po co właściwie to robisz.
To dopiero soczysty wstyd.
I mam pytanko.
Czy chłopcy, którzy namówili ją na ten krok,
wiedzą w ogóle, jak wygląda pochwa?
Pochwa?
Nigdy nie widziałem żadnej z bliska, ale na pewno mógłbym ją narysować.
I proszę bardzo.
No dobra, ma to swój urok. Netflix będzie mógł to pokazać?
Pochwa? Co to za pytania? To nie moja sprawa.
Po to wynaleziono drzwi do łazienki.
A teraz won, chory człowieku!
Nazywam je „słodziakami”.
A tak w ogóle gdzie jest ta pochwa, którą narysował Nick?
Ma siostrę?
Przypadek trzeci: Missy Foreman-Greenwald.
Z buzującymi hormonami i problemami, które dotykają wszystkich 13-latków:
problemy z tożsamością, problemy z samooceną,
problemy z rodzicami, co jest dość oczywiste.
Ale dziś akurat jej problemem jest to, że czuje się mocno w tyle.
I cyk, niespodzianka w toalecie. Ma ktoś tampon?
- Próbuję go namierzyć… - Wybacz, nie noszę zapasowych.
Lubię życie na krawędzi i bałagan w bieliźnie.
Wybacz, zużyłam ostatni na wyciągnięcie ostatnich kropel napoju o smaku mango.
Missy była przekonana, że menstruacja jest w życiu każdego.
Każdego poza nią.
Spójrz na nie. Kobiety się znalazły.
Intensywnie poszukują ostatecznego dowodu na kobiecą dojrzałość:
krwawego cygara.
A ja jestem jeszcze dzieckiem z wyschniętą macicą.
Udawaj, że też go szukasz!
- I co, masz jednego? - Kłam od początku do końca.
No cóż… Nie.
Nie mam, bo z racji comiesięcznego okresu używam kubeczka menstruacyjnego.
- Preferuję kubeczki. - Odważnie, kochana.
Używasz kubeczka?
Uwielbiam je! To szybkie i łatwe jak kawa z kapsułek.
Ale gdy wkładam ten gadżet, to zamiast kawy
wypełnia się on cały moim czerwonym soczkiem.
- Ja jebię. - Nie znam nikogo, kto ich używa.
No to już znasz. To ważny element mojej tożsamości.
Uwierzyły ci. Zamilcz już.
A skoro tak wszystkie milczycie, to wiedzcie, że moja mama też ich używa.
Co ty wyprawiasz?
Czyli obie co miesiąc zbieracie swoją krew do kubeczka?
Tak! Łączy nas to z cyklami księżyca.
Gdy pierwszy raz dostałam okres,
co najmniej parę miesięcy wcześniej niż ty, Devin,
odprawiłyśmy księżycowy rytuał, by uczcić moją kobiecą dojrzałość.
Jako twoja Hormonella i prawnik błagam cię o zamilknięcie.
Dlatego nie, nie mam tamponu, Ali.
Wybacz, ale wolę kubeczki. Narazicho.
My czarodzieje wstydu uwielbiamy dobre kłamstwa,
owe skażenie duszy, które nieustannie się jątrzy.
Wkrótce jednak Missy przekona się, że kłamstwo ma krótkie nogi.
En conversación, por favor,
powiedzcie drugiej osobie, jak zapobieglibyście 11 września.
Źle się czuję. Może przegięłam z otrębami?
Kiedy twoja rodzina pojmie, by nie jeść za dużo błonnika?
- Nie jesteście pandami. - Muszę na dwójkę.
Panie Arroyo, a jakim dysponowałbym poziomem uprawnień rządowych?
- En Español, Caleb. - Mogę do łazienki?
En Español, señorita Foreman-Verdewald.
El baño, por favor. Numer dos grande!
O cholera! Zesrałam się?
- Zdarza się najlepszym. - Jakim cudem tego nie zauważyłam?
- Powąchaj kupę. - Po co?
Wiesz, że tego chcesz.
To nie kupa.
To chyba krew.
Ciemna, gęsta i brejowata kupa.
Dostałaś okresu?
Zesraj się i porównaj.
Jakbym miała tam złą laleczkę, która chce wyciąć sobie drogę ucieczki.
O Boże! Jesteś blada, pocisz się i trzęsiesz.
Jak książę Andrzej podczas wywiadu!
To nie może być okres! Mama mówiła, że zjednam się z księżycem.
Obiecała ci kobiecą dojrzałość!
A zamiast tego czeka mnie biegunka.
Niestety Missy nie mogła zwierzyć się swoim przyjaciółkom.
Utknęła w klatce utkanej z kłamstw na temat okresu.
Cześć, kochana!
Na PBS Kids rusza zaraz twój program o breakdance i matematyce.
Mam to gdzieś!
Matka Missy zdążyła do tego przywyknąć,
jako że 13. rok życia jej córki był coraz bardziej męczący.
Nienawidzę cię! Nikt ze mną nie rozmawia! Nie chcę robić własnych rodzynek!
Chyba nie zamierzasz rzucić tu zakrwawionych majtek?
- A gdzie? - Ukryj je głęboko w koszu na śmieci!
Dobry pomysł.
Super. Twoja tajemnica jest bezpieczna pod chusteczkami i kompostowalną nicią.
Chciałabym oddać na kompost całe moje głupie ciało.
Missy udała się do łóżka,
gotując się w toksycznym gulaszu z bólu, tajemnic, wściekłości i kłamstw.
Idealny przepis na bouillabaisse ze wstydu.
Pierdol się, księżycu.
Missy?
- Idź sobie. - Skarbie, dostałaś okres?
Mamo! Wyjęłaś je ze śmietnika?
Dlaczego nie podzieliłaś się tą cudowną wiadomością?
Bo okres jest obrzydliwy, bolesny, brązowy i zupełnie inny, niż mówiłaś.
- Córciu… - Czemu mnie nie przygotowałaś?
- Okłamałaś mnie. - Wcale nie.
Nie jestem boginią księżyca, tylko fontanną sraczki.
Chciałam, by pierwszy okres był dla ciebie krokiem w dorosłość.
No to myliłaś się co do wszystkiego!
Przepraszam. Wcześniej nie miałam 13-letniej córki.
- Ale byłaś w moim wieku! - I chcę, żebyś miała lepsze życie niż ja.
Wiesz, jak to wyglądało u mnie?
Nie zjednoczyłaś się z ziemią czy coś w ten deseń?
Matka przywaliła mi z liścia i powiedziała: „mazeł tow”.
Dlaczego?
Przez jakąś żydowską tradycję z krwią powracającą do twarzy.
- Że co? - No i twoja babcia była okropną suką.
Niech spoczywa w pokoju.
- Jakbym miała tam złą laleczkę… - Która chce wyciąć sobie drogę ucieczki?
Tak.
Dam ci trochę Advilu z moich prywatnych zapasów.
- Bierzesz Advil? - Co miesiąc bez wyjątków.
Ale tata mówi, że każdy lek można znaleźć w naturze.
Bo nigdy nie miał bóli menstruacyjnych,
kiedy czujesz się, jakby miała ci wybuchnąć dupa.
Wiem, że może to tak nie wyglądać, ale okres to coś pięknego.
Ja jestem za to wdzięczna, bo przypomina mi,
że powstałaś z mojego ciała.
- Mamo. - Mogę cię przytulić?
A możesz najpierw skoczyć po ten Advil?
Nie każda taka opowieść kończy się tragedią.
A szkoda.
Teraz pewnie sobie myślicie,
że ów sromotny wstyd mija, gdy wkraczacie w dorosłość.
Jak zwykle mylicie się i wyglądacie nadzwyczaj głupio.
Przypadek czwarty: Caitlin Grafton.
Pamiętacie „Serową Dziewczynę” z domu Jessi?
Caitlin ma 26 lat, jest w siódmym miesiącu ciąży
i niebawem usłyszy bardzo niepokojące wieści.
- Caitlin, mam tu wyniki z ultrasonografu. - Fajnie. Wszystko gra?
Słyszałaś kiedyś o CPD?
Kalifornijska Pizza Dowozowa?
Nie, chodzi o niewspółmierność porodową.
Miednica jest za wąska na tradycyjny poród.
O rety! Kto mógł to przewidzieć?
Stanowczo zalecam cesarskie cięcie, by zadbać zarówno o ciebie, jak i dziecko.
Ale chciałam urodzić naturalnie.
Miałem ściągnąć koszulę i zagrać dziecku na harmonijce.
W takim razie pora na nowy plan.
Cesarka? O nie. Nie chciałam nawet znieczulenia.
O rety. Caitlin ma wadę miednicy.
Ale przynajmniej ma wsparcie ze strony podstarzałego ćpuna i głąba.
Nie rozumiem, w czym problem.
Naprawdę nie rozumiesz?
No tak, trochę lipa, że musisz mieć cesarkę…
„Trochę lipa”, Greg? A na pewno nie „wielka lipa”?
Nie chcę czegoś palnąć, ale nie chcę też o czymś zapomnieć.
Nie chciałam mieć cesarki. Marzył mi się naturalny poród.
Tak jak kobiety robią to od milionów lat. Czuję się źle, ale ty tego nie rozumiesz.
Ale są też plusy.
Po urodzeniu twoja pochwa nie będzie zmasakrowana?
- Pierdol się! - Przepraszam za dobór słowa.
Rozwalona?
Greg to wyjątkowy osobnik.
Caitlin, drepcząc do toalety, była przekonana,
że nikt na świecie nie zdołował się tak jak ona na temat swojego słodziaka.
Ale czad! Kołodziej Sznytu użył mojego słowa!
Gitara.
Wygrywam!
Zamknij się, Beatrice!
O Boże, wybacz. Chciałam…
- Jessi, co się stało? - Jej pochwa oszalała!
Pochwa Jessi już tu nie mieszka!
Pozostała tylko Beatrice!
Swędzi mnie i piecze, a oprócz tego zapaskudziłam majtki.
Wygląda to jak garść ricotty w bawełnianym hamaku.
Nie wiem, czy to zapalenie pochwy, rak albo coś innego.
Skarbie, nic z tych rzeczy. To tylko grzybica pochwy.
Grzybica pochwy?
Fajna nazwa.
- I używałaś tych chusteczek? - Tylko pogorszyły sprawę.
Takie chusteczki są do niczego. Mam coś lepszego.
Czuję się odrażająco. Jestem odrażająca?
Nie, oczywiście, że nie. Po prostu za długo nosiłaś te legginsy.
Trzeba było cię posłuchać!
To przez to, że według nas jesteś do niczego.
Proszę. To Monistat.
O nie, tylko nie to!
Krem pomoże na swędzenie.
Kurwa, to działa.
Jessi, nakup tego do oporu, bo mamuśka pokochała Monistat.
Dzięki Bogu. Beatrice odeszła.
Nie przejmuj się. Beatrice to nie osoba.
- To zły duch z mojej pochwy. - Nie o to chodzi.
Mam CPD.
Kalifornijską Pizzę Dowozową?
Muszę mieć cesarskie cięcie, a chciałam urodzić w sposób naturalny.
Po prostu nie taki miałam plan.
Kurde, przykro mi. Faktycznie lipton, Caitlin.
I tak powinno się na to reagować! Dzięki.
W sumie urodziłam się po cesarce.
- Naprawdę? - Tak.
W sumie skoro już o tym wiem, to czuję się z tym lepiej.
- Naprawdę? - Tak.
Może to dziecko będzie tak samo fajne jak ty.
Dziękuję.
- Moment. Od teraz ją lubimy? - Nie wiem. Trochę tak.
Ja mam obsesję na jej punkcie. Możemy pogadać tak naprawdę?
Spoko, gadająca pochwo.
Jestem tylko elastycznym narządem mięśniowym.
Takim jak inne części ciała.
Potrafię zapewnić rozkosz, a czasami swędzenie i palący ból.
Ale najgorsze jest to, w jaki sposób traktuje mnie społeczeństwo.
Może to społeczeństwu przydałoby się małe przeczyszczenie.
Tak! Przeczyszczenie społeczeństwa!
A jeśli ktoś nadal ma problem z pochwami,
to może pocałować mojego sąsiada.
- Mówi o twoim odbycie. - Załapałam.
- Przytul się do mnie! - Kocham was.
Niestety koleżeństwo, współczucie i empatia
to śmiertelni wrogowie wstydu.
Ale nie martwcie się o mnie. Mam jeszcze parę sztuczek w pochwie.
Czuję się o niebo lepiej.
- Ja też. - Wybacz, że groziłam ci bronią.
Nie zadręczaj się. Czasami tak bywa.
Cześć, Jessi. Wszystko w porządku?
To nowy telefon i nie widziałam, że dzwoniłaś.
Nic się nie stało.
Miałam grzybicę pochwy, ale Caitlin już mi pomogła.
Caitlin ci pomogła? Super.
Pomogła, bo akurat tu była. Pasuje ci to?
Pewnie, Jessi. Dobrze się stało.
Cieszę się, że Caitlin ci pomogła.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Powinnam była być przy tobie.
Widzę, że się gniewasz. Wybacz. - A mnie przykro, że tak myślisz.
- Co ze mnie za matka? Nie, to ja jestem złą córką.
- Poprawię się. Mogłam ci pomóc z telefonem.
Zajmę się nim.
Zauważyliście, co się właśnie stało?
Wstyd nie mija ot tak.
Przystosowuje się i powraca jeszcze silniejszy.
Na tym polega potęga Kobiet i wstydu.
Dostępna w kobiecych umysłach, zawsze i wszędzie.
No i na Amazonie.
I tak, powinniście mieć wyrzuty, jeśli robicie tam zakupy.
Napisy: Krzysiek Igielski