NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
1993 LONDYN, ANGLIA
Nie!
- Proszę! Nie zabijaj nas. - Nie!
- Proszę! Błagam! - Nie zabijaj nas!
Proszę, nie!
Szkoda.
No proszę.
No proszę…
Kogo my tu mamy?
Czy to należy do ciebie?
Chodź, kochanie.
Chodź.
Tak.
Chodź.
Tak.
No i proszę.
Smakuje ci, maleńka?
TEREN SZKOLENIOWY KOMISJI NIE WCHODZIĆ
Nikomu nie ufaj.
Zawsze bądź czujna.
Brawo, maleńka.
Kupiłam ci białą…
żeby nie odciągać uwagi od ciebie i twojej pięknej sukni.
Idealnie.
Maleńka.
Dobrze.
Uśmiech.
- Tylko szczery. - Dobrze.
Powiedz: „Uśmiech”!
- „Uśmiech”. - Uśmiech.
Mam chronić Numer Pięć?
To nic skomplikowanego.
- Zasługuje na śmierć. - To prawda…
- Mówiłaś, że Komisja go szuka. - Tak.
I mam go chronić?
Zgadza się.
Po tym, co zrobił? Przez niego cię zdegradowali.
Pomimo tego…
żywy jest więcej wart.
Jeśli chcesz kogoś zabić, zabij Diega.
Nie.
Na pewno? Pocieszy cię to.
Nie.
Jak chcesz.
Podaj syrop, proszę.
Miałam kłopoty w psychiatryku, podczas ucieczki.
Trzej blondyni.
Kompletni wariaci.
Już tu są?
Znasz tych dziwaków?
Cyngle Komisji. Trojaczki.
Jak Hyzio, Dyzio i Zyzio, tylko meszuge.
Ty ich wysłałaś?
- Jasne. - Czemu? Prawie mnie zabili.
Muszą być wiarygodni.
Bo ludzie zaczną podejrzewać, że pracujemy razem.
Wiedzą o mnie?
To tylko na pokaz.
Gdyby chcieli cię zabić, byłoby po tobie, maleńka.
Nie mów tak do mnie.
Posłuchaj.
Nikt nie próbuje cię zabić.
Wszyscy mamy ten sam cel.
Czyli?
Na tym polega Komisja, prawda?
Niektóre rzeczy nie mają sensu…
póki go nie nabiorą.
Ładna grzywka.
Chroń Numer Pięć za wszelką cenę.
DOM GOŚCINNY DLA SAMOTNYCH MĘŻCZYZN
Luther.
- Jeszcze raz! Uderz! - Luther.
Luther?
Allison?
Rozczarowałam cię.
Proszę. Na twarz.
- Potrzebujesz poduszkę, aspirynę? - Czekaj…
Co tu robisz, Vanya?
Jesteś moim bratem.
Podobno.
Pięć cię znalazł.
Tak, czeka na dole w aucie.
Mówił, że wolisz być sam.
Tak.
To dupek.
Straszny dupek.
- Prawda? - Tak.
Ile ci powiedział?
Wypełnił niektóre luki.
Siódemka dzieci, gadający szympans…
- Tak. - Ciepły i często przytulający ojciec.
Apokalipsa.
Powiedział ci o tym?
Nie wszystko.
Myślę, że coś pominął.
Coś o mnie.
Co spowodowało apokalipsę?
Ty.
Ale nie sama.
- Miałem w tym udział. I reszta. - Jak?
Rozzłościłaś się,
straciłaś kontrolę i…
wysadziłaś Księżyc.
Uderzył w Ziemię, niszcząc wszystko.
Czemu to zrobiłam?
To skomplikowane.
Słuchaj…
miałaś złe dzieciństwo.
- Czemu zawaliłeś walkę? - Jack.
- Mów! - Przykro mi…
- Miałem zły wieczór. - Zły wieczór?
Mógłbyś mu urwać łeb we śnie!
Mam teraz spore długi, Luther, u ludzi, którzy mogą mi utrudnić życie!
- Zostaw go! - Nie wtrącaj się!
Słuchaj. Przepraszam.
Dobrze? Jakoś ci zadośćuczynię, obiecuję.
Traktowałem cię…
jak syna.
Jack, daj spokój.
Nie. Z nami…
już koniec.
Jack, proszę.
Jack!
Luther?
Możesz sobie pójść, proszę?
Mogłabym zostać. Mam tyle pytań.
Widzę, że dobrze poszło.
- Gotowa? - Wracam na farmę.
To niedopuszczalne.
Musimy trzymać się razem.
Żebym nie zniszczyła znowu świata?
- A to głupi… - Zamierzałeś mi powiedzieć?
Wiesz co? Na moją obronę, nie.
Winisz mnie? Kiedy się wściekasz, coś wybucha.
Świetnie. Mamy jeszcze jakieś sekrety rodzinne?
I to ile. Nie mogę sobie pozwolić na luksus opowiadania ci o…
Zbliża się dzień zagłady.
Obiecaj, że będziesz gotowa, gdy będę cię potrzebował.
Nie mogę ci pomóc, Pięć.
Nawet nie wiem, kim jestem.
Jesteś naszą siostrą
i członkinią Akademii Umbrella.
Czy ci się to podoba, czy nie.
Byłam nią. Dobrze?
Nowy czas, nowa ja.
To tak nie działa…
Może wciąż można cofnąć adopcję.
Szpital Parkland?
Szukam pacjenta, Raymonda Chestnuta.
Mógł do was trafić po wczorajszych zamieszkach.
Czemu to jest ważne?
No tak, nie przyjmujecie czarnych. Zapomniałam.
Kurde.
- Wszystko gra? - Nie.
Ray nie wrócił do domu.
Dobra.
Pewnie nic mu nie jest.
Przede wszystkim potrzebujemy…
kawy,
witaminy B12 i…
gorącej miski menudo,
a potem wszystko ogarniemy.
Widział, jak plotkuję temu glinie.
Wiem.
Ale…
ratowałaś mu życie.
Ten dupek by go zabił.
Idiotka ze mnie.
Wcale nie.
Obiecałam sobie, że już nigdy tego nie zrobię. To się źle kończy.
Znasz bajkę o skorpionie i żabie?
Co?
Skorpion chce się dostać na drugą stronę rzeki.
Prosi żabę, żeby wzięła go na swój grzbiet.
Żaba chce coś z tego mieć,
więc skorpion proponuje pięć dolców.
Żaba żąda dwudziestu.
Skorpion na to „dziesięć”, a żaba:
„No dobra, piętnaście”.
A skorpion się zgadza.
A potem w połowie rzeki
żaba czuje okropny ból w grzbiecie…
bo skorpion ją dziabnął.
Wiesz? A żaba na to: „Co to ma być?
Teraz oboje utoniemy”, no i…
oboje utonęli.
- Jaki to ma niby morał? - Taki,
że żaby to suki,
a my nie negocjujemy z terrorystami…
Nie mam na ciebie teraz czasu.
- Nie jestem… - Wykluczone.
…sprawny o poranku, możemy to powtórzyć o…
- Dokąd idziesz? - Znaleźć męża.
Menudo.
- I co, puściłeś ją? - Vanya musi dużo przemyśleć.
Zmieni zdanie. Wiem to.
- A ci, co na nią polowali? - Szwedzi?
Skąd wiesz, że nie spróbują znowu?
- Nie wiemy. - Wiesz, kto ich wysłał?
Mam swoje podejrzenia.
Ale teraz musimy znaleźć tatę i poznać odpowiedzi.
Wszystko od tego zależy.
Nie zapominajmy,
- że już go znalazłem. - I puściłeś,
zanim mogliśmy porozmawiać.
Dźgnął mnie.
I tak długo z tym zwlekał. Wszystkich nas kusiło.
Dobre.
Na szczęście wiem, gdzie dziś będzie.
Skąd to masz?
Znalazłem w jego biurze, kiedy cię dźgał.
„Hoyt Hillenkoetter i konsulat generalny Meksyku w Dallas
- zapraszają na galę”. - Zaraz.
Hoyt Hillenkoetter?
- Poważnie? - Znasz go?
Powinniśmy iść.
Napisali, że będą owoce morza.
Hillenkoetter to jeden z Majestic 12.
- Jeden z czego? - Co?
To tajny komitet.
Naukowcy, wojskowi, głębokie państwo.
Nikt nie wie, co robią.
- To ludzie z rządu? - To tajny rząd.
Kennedy jako pierwszy próbował ich ujawnić,
ale to bardzo groźni ludzie.
Mam. Proszę.
Tutaj.
To jest Hoyt.
Jest tylko 11.
Bo tylko 11 zostało zidentyfikowanych.
Kim jest dwunasty?
Vanya.
Dzięki Bogu!
- Przepraszam. Zapłacę za szkody. - Nie zaczynaj.
Cieszę się, że wróciłaś w jednym kawałku.
Nie wiesz, co sobie myślałam.
Harlan się ucieszy.
Niepokoił się, odkąd zniknęłaś.
A teraz…
powiedz mi, co ci się stało.
Nie wiem, od czego zacząć.
Zacznijmy od śniadania. Co ty na to?
Idę do kibla.
Hej! Pastelowy różowy, tak?
Klaus Hargreeves, ale możesz mi mówić, jak chcesz.
I jak wyszła?
- Latryna? - Posłuchaj,
musimy porozmawiać o czymś ważnym.
- Dobrze? - Dobrze.
To zabrzmi dziwnie, ale…
znam cię.
Jasne.
- Ze sklepu. - Nie, wcześniej.
Właściwie to później. Wiem, że chcesz się zaciągnąć.
Że to obowiązek, bo dziadek walczył na I wojnie światowej,
a ojciec na II wojnie,
a brunch jesz z wujkiem Ryanem, który walczył w Korei.
- Brianem. - Brianem.
A ty go szanujesz.
I zaczynasz wierzyć w to, co mówi
o tym, że wojsko zrobi z ciebie mężczyznę.
To jakiś żart?
Dave, jeśli się zaciągniesz, wyślą cię do Wietnamu.
O czym ty mówisz?
Pięćdziesiąt tysięcy naszych żołnierzy i milion Wietnamczyków
ginie na próżno,
bo kostki domina się nie przewrócą.
Komuniści nie zaatakują całej Azji Wschodniej.
Ty tak twierdzisz.
Cześć, Brian.
Znasz tego klauna?
Kupił różową farbę w sklepie.
Różową farbę.
To ma sens.
Róż może być bardzo męski w odpowiedniej oprawie.
Czyżby?
Zwolnij moje miejsce, cioto.
Gdybym za każdym razem, gdy to słyszę, dostawał centa…
Spokojnie, Brian.
Zajmę ci tylko pięć minut, Dave.
Będziesz słuchał tej cipy?
Nie musisz się zaciągać,
- żeby zostać mężczyzną. - Walnij go.
- Nie giń po nic. - Przywal mu.
- Kocham cię. - Wal!
- Wiem, że kiedyś… - Wal!
- …ty pokochasz… - Wal!
TYLKO DLA BIAŁYCH
SALON PIĘKNOŚCI ODESSA
Jaja sobie robią.
A kobiety będą gotowały rodzinom rannych.
Macie spotkanie beze mnie?
- Masz tupet, pokazując się. - Nie teraz, Miles.
Dobra. Uspokój się.
- Uspokój się? - Tak.
Mam się uspokoić?
Całą noc dzwoniłam po szpitalach.
Myślałam, że zginąłeś.
Jestem tutaj.
Nawet nie zadzwoniłeś.
Raymond.
Porozmawiajmy na zewnątrz.
No to…
co ci zaproponowali? Pieniądze?
Co? Kto?
Ty mi powiedz. Policja? FBI?
- Muszę wiedzieć. - To szaleństwo.
Co mu mówiłaś?
- Nic. - Widziałem cię.
Szeptałaś mu do ucha.
Błagałam go, żeby przestał cię bić.
Jak mogłem to przegapić?
- Co, Ray? - Ten zbieg okoliczności, Allison.
Wzięłaś się znikąd, zamiatałaś włosy,
i to akurat w tym salonie, czytałaś moje ulotki, chciałaś dołączyć.
Mówiłam, że mogę to wyjaśnić.
Zrób to.
Na Boga, wyjaśnij.
Nie jest za późno.
Obaj wiemy, że jest.
ALKOHOLOWE SAFARI
Chcesz zmarnować trzy lata trzeźwości?
Jeśli nie zauważyłeś,
ostatnie trzy lata to było niezłe gówno.
A to tylko pogorszy sprawę.
Może. Sprawdźmy.
O nie.
Niech to szlag.
- Jest tutaj! - Prorok.
- Święty Wędrowiec wrócił! - Zostańcie tam.
- Proroku! - Nie, powinniście zostać w rezydencji!
Zostańcie tam!
Proroku!
Kurde mol!
KONSULAT MEKSYKU
Proszę tędy.
To jaki jest plan?
Infiltrujemy, identyfikujemy, zgarniamy. Bez zwłoki.
- Co on mówi? - Znajdujemy starego i spadamy.
Przecież mówię.
Za mną.
Po tobie.
- Jestem uprzejma. - Daruj sobie.
Dobra? Wcisnęłaś kit mojemu tępemu bratu,
ale ja ci nie ufam.
Niewierny Tomaszu.
Pocałuj mnie w dupę.
- Jeszcze piwo. - Jasne.
Allison.
O kurde.
Cześć.
- Cześć. - Ładna fryzura.
- Dziękuję. - Siadaj.
Słuchaj…
Przepraszam.
Strasznie wyglądasz.
- Wszystko w porządku? - Ze mną?
- Masz… - Jasne, wszystko dobrze.
To dobrze.
Dobrze mi idzie.
- Dobra pogoda. - Tak.
- Dobre piwo. - Tak.
Tak.
U ciebie wszystko dobrze?
Bardzo dobrze.
- Tak. - No to dobrze.
Podobno u mnie byłeś.
Tak, poznałem twojego…
Boże,
- gratuluję… - Nie musimy o nim rozmawiać.
To nic.
Było ciężko, prawda?
Straciłaś wszystkich i utknęłaś tutaj.
Dobrze, że nie byłaś sama.
Nie zwątpiłam w ciebie.
W żadne z was.
Założyłam, że Pięć w końcu wróci,
ale po ostatnim skoku…
Nie było go całe lata, wiem.
Potrzebowałam jakiegoś oparcia.
Ray mi je dał.
Nikt nie będzie nam mówił, jak się uporać z końcem świata.
Prawda?
My sobie nawzajem też nie.
Wiesz coś o pozostałych?
Co z Vanyą?
Mieszka na farmie.
Jest szczęśliwa.
Tak. Dziwne.
- Diego? - W wariatkowie.
- Klaus? - Przywódca sekty.
Pięć pojawił się parę dni temu.
Więc jesteśmy w komplecie.
Świetnie. Zwykle właśnie wtedy coś się wali…
Tak.
- Właśnie… - Co?
Znowu to zrobiliśmy.
Najwyraźniej.
Co zrobiliśmy?
Zniszczyliśmy świat.
Zniszczymy za siedem dni. Według Pięć.
- Co? - Dzień sądu.
Nie widzę taty.
Rozglądaj się za Majestic 12.
Ja sprawdzę górę.
Diego, nie rób niczego zbyt głupiego.
- Znowu chcesz mnie zgubić? - Co?
Wczoraj wieczorem…
Dokąd poszłaś?
Teraz chcesz wiedzieć?
Teraz.
Dobra.
Poszłam do apteki po gazę na twoją obrzydliwą ranę.
To dozwolone czy…?
Skoro o tym mowa,
wisisz mi dolara i 89 centów.
Albo wisiałbyś, gdybym zapłaciła.
To nasza piosenka.
Ktoś tu się nieźle rusza.
Ojciec nalegał na lekcje tańca.
„Nigdy nie wiadomo, kiedy paso doble
zadecyduje o życiu lub śmierci…
dzieci”.
Moja mama mówiła coś podobnego.
- Tak? - Zamiana.
Co robisz?
Ja poprowadzę.
Kotku, ja tu jestem mężczyzną.
Łatwo się rozpraszasz.
Niemożliwe.
Dobrze. Do widzenia.
Mamo.
Tego wcześniej nie słyszałam.
Wszystko w porządku?
Jesteś prawdziwa.
Jeśli to twój pomysł na podryw,
kiepsko ci idzie.
Nie.
Właściwie to…
Znasz może sir Reginalda Hargreevesa?
Reggiego? Jestem tu z nim na randce.
Na randce?
Masz z tym jakiś problem?
Nie, to po prostu…
natłok informacji.
Myśl o waszej dwójce…
Nie potrafię sobie tego wyobrazić.
Coś paskudnego.
Dziwny jesteś.
Tak.
To znaczy nie.
Gdzie on jest?
Mówił, że ma jakieś krótkie spotkanie. Ma wrócić.
To było 20 minut temu.
Nie można kazać damie czekać.
Jemu to powiedz.
Hej, Grace?
Miło było cię poznać.
Wzajemnie.
Lila.
- Nie rozumiem. - Ja też.
Wiem tylko, że są niebezpieczni
i nie przestaną, póki żyję.
- Chodźmy na policję. - Nie mogę.
Czemu nie?
O co chodzi?
Miałaś z nią problemy?
Może.
To skomplikowane.
- Ale nie mogę tu zostać. - Vanya…
Nie mogę ryzykować, że coś wam się stanie. Nie wybaczyłabym sobie.
Vanya! Możemy wyjechać.
Na kilka dni.
Nie mówiąc nikomu. Nawet Carlowi.
Wezmę broń. Obronię cię.
- To nie w porządku. - To, że nas zostawiasz, też nie.
Harlan, skarbie!
Harlan, wracaj!
Harlan!
- Harlan! - Harlan!
Dokąd poszedł?
- Sprawdzę stodołę. - Znajdziemy go.
Harlan!
O Boże.
Harlan!
Nie!
O Boże! Już dobrze.
Harlan?
Nic mu nie jest.
Moje dziecko!
Dziękuję.
- Miałem ci o tym powiedzieć. - Musisz się wynieść.
Phil, zapłacę za to.
- Cena nie gra roli. - Nie chodzi o ścianę.
A o co?
Podpadłeś Ruby’emu.
A ja nie chcę.
- Przykro mi. - Phil…
Daj spokój, to ja.
Wyprowadź się do 15.
Phil…
Świetnie.
SKLEP ELEKTRONICZNY MORTY’EGO
Jesteś z zaułka.
Szukam Piątki.
Wyszedł.
Mówił dokąd?
Jest z twoim drugim bratem.
Z Diegiem? Myślałem, że jest w szpitalu.
Uciekł.
Mówił, kiedy wrócą?
Nie jestem pewien.
Dobra.
- Zły dzień, co? - Tak.
Gazu rozweselającego?
Wreszcie zasnął.
Gdzie Carl?
Ma interesy w Waco.
Wróci jutro.
Pomyślałam,
że lepiej nie mówić mu o Harlanie.
Tylko się zdenerwuje.
Co za dzień, co?
Gdyby cię tam nie było…
Ale byłam.
- Doktor mówił, że nic mu nie będzie. - Wiem…
ale wciąż widzę go, jak leży.
- Myślałam, że… - Przeżył.
To niezwykły chłopak.
Poza obsesją na punkcie Pana Ogórka.
To jakiś koszmar.
Gdzie twój?
Pójdę już.
Wiesz, jak to jest…
gdy twój facet cię nie widzi…
a syn z tobą nie rozmawia?
Życie robi się małe.
Każdego dnia trochę mniejsze.
Nawet nie zauważasz otaczających cię ścian…
dopóki ktoś cię nie wypuści.
Powiedz mi…
jak mam ją puścić?
- Powiedz jak, a zrobię to. - Sissy…
Więc każ mi przestać.
Ray?
Słodki Jezu.
Potrzebuję miejsca na jedną noc.
- Kanapa jest twoja. - Nie goń za wodospadami.
Trzymaj się rzek i jezior, które znasz, suko.
Boże.
Powinienem to robić całe życie.
Tak.
Dzięki temu wszystko jest lepsze, prawda?
Tak.
Skąd to wszystko masz?
Mój tata
był dentystą.
Po śmierci zostawił mi gabinet w testamencie.
Wiesz, mój tata też umarł.
Zostawił mnie na Księżycu.
Przynajmniej gdzieś byłeś.
Ja nie wychodzę z domu, tylko między 9 i 10 rano,
od poniedziałku do piątku
i jeśli w środy jest jasno.
- Czemu? - Mam swoje powody.
- Jesteś bardzo dziwny. - Co?
- Jesteś taki dziwny. - No…
a ty jesteś kosmitą z przyszłości
i wyglądasz jak małpa.
To prawda.
- To prawda. - Mógłbyś mi urwać…
Wiem.
Wiesz…
w ciągu ostatnich 12 godzin przegrałem walkę,
straciłem pracę,
a kobieta, którą kocham, kocha kogoś innego.
Co to ma być?
Żona zostawiła mnie
dla mojego przyjaciela
w naszą dziesiątą rocznicę.
Nie martw się.
Za siedem dni będzie martwa.
Wszyscy będziemy.
Prezydent w dalszym ciągu zadaje pytania o Roswell
i inne miejsca katastrof.
Nie możemy pozwolić, żeby wtrącał się w nasze sprawy.
Ustaliłem, że kawalkada skręci w lewo w ulicę Elm.
Nasi będą czekać.
Panowie, to kiepski moment na taki ruch.
Sam się podkłada.
Tata?
Cholera.
Odkryto nas.
- Spotkanie w drugim punkcie. - Dobrze.
Pięć…
Lila!
Pomóż mi!
Lila!
Pomóż…
Chroń Numer Pięć za wszelką cenę.
Nie ma za co.
No, skurwielu.
Tylko ty i ja.
Pokaż, co potrafisz.
Tata.
Reggie.
Na co czekasz?
Musimy iść.
- Kto to był? - Nikt ważny.
- To był on? - Tak.
Napisy: Krzysiek Ceran