WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Dopiero dotarłyście?
Tak, dzisiaj rano.
Zazdroszczę. My za parę godzin wracamy.
Urlop się udał?
Jeszcze jak. Już tu byłyście?
Świetny hotel i wzorowa obsługa.
A jedzenie - niesamowite.
- Słyszałam. - I to wino...
Nakręciłyśmy się.
Włochy są takie romantyczne.
Zobaczycie, padniecie trupem.
Na pewno.
Pójdę się popluskać ostatni raz.
Ale życzę wam cudownej wycieczki.
Dzięki. Miło było poznać.
Szerokiej drogi. Pa!
Kurwa, a to co?
O chuj.
O ja pierdolę!
Pomocy!
Ratunku!
Valentina.
Coś taki blady?
- Gość utonął. - Co?
Spokojnie, morze nie należy do hotelu.
Nie odpowiadamy za to, co się w nim dzieje.
Nie rozumiesz. Według Salvatore to niejedyny trup.
Jak to niejedyny? Co ty pierdolisz, Rocco?
Zginęło więcej gości.
Ile jest w sumie trupów?
Nie wiem, kilka.
Kurwa...
Proszę nie podchodzić!
Jak to się stało?
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Cześć!
Mia, co jest?
Massimo ma nową dziewczynę.
Ty ciągle z tym Massimem? Dajże już spokój.
Chodź, łódka dobija.
- Jaka łódka? - No już, chodź ze mną.
- Pa, widzimy się później! - Zadzwonię.
Dokąd my idziemy?
Wszyscy machamy prawą ręką, dobrze?
A szampan? Co taka mała tacka?
Taka tacka dla dziesięciu osób? Od kiedy tak robimy?
Litości.
Pogadamy później, Rocco. Wszystko musisz tak utrudniać.
- Wiesz chociaż, jak wygląda? - Nie.
Mówił tylko, że przypłynie w południe. To może być każdy.
- Chyba nie ten najstarszy? - Nie sądzę.
Bywają aż tacy starzy?
- Mogą...? - Mogą.
- Czasem daję im pigułę. - Luci, ohyda.
Panie Di Grasso, witamy w Białym Lotosie.
Jestem Valentina, kierowniczka.
- Jak się płynęło? - Wprost bellissimo.
Imponujące, że się pan wybrał.
- Dlaczego? - Lot z Los Angeles się dłuży.
Zwłaszcza staruszkowi.
Isabella zaprowadzi panów do hotelu, do panów pięknych pokoi.
Proponuję kieliszek prosecco.
Dzięki, skarbie, tego mi było trzeba.
- Dzięki. - Lubi pan?
Hej, kochanie.
Tamci dwaj są niezgorsi.
Ładniutcy.
No nie...
Żonaci.
Nie byliby pierwsi.
Jak mnie zawodzą faceci.
Jak minął lot?
Dobrze, chociaż w Rzymie zgubili torbę Camerona.
Nie radzę latać przez Rzym. Na Fiumicino zawsze giną bagaże.
Trzeba było przez Monachium.
- Dzięki. - Na drugi raz.
Proszę, może włoskiego prosecco?
- Wznieśmy toast. - Dzięki, jak zaczekam.
- Nie chcesz? - Nie.
Chociaż weź kieliszek.
Nie jadłam sześć godzin. Wystarczy mi.
Potrzymaj.
- Wybaczcie. - W porządku.
Zdrowie. Jesteśmy!
Witam w sycylijskim Białym Lotosie.
Dzięki.
Damy znać, jeśli torba kiedyś doleci.
Wierzy pan w cuda?
- Dziękuję. - Proszę.
- Prosecco - niedobre? - Nie, nie, spokojnie.
Pani McQuoid-Hunt.
Ja jebię, ile toreb.
Może się tu przeprowadza.
Wy naprawdę na niczym nie oszczędzacie.
Zawsze gdy nocuję w Białym Lotosie, wyjazd mija bardzo pamiętnie.
Należy pani do Pąków, więc jest pani cenną klientką.
Byłam Płatkiem... ale potem awansowałam.
Wie pani, że mąż już tu jest?
Świetnie, bo nie odpisuje na wiadomości.
Pójdziemy?
- Ty masz zasięg? - Obie powinnyśmy.
Spytajmy w serwisie czy coś.
- Odjazdowy ten hotel. - Niegdysiejszy klasztor.
Skarbie, patrz, jaki widok.
- Czy to wulkan? - Etna.
Co znaczą te wszystkie głowy?
Testa di Moro.
Jak głosi legenda, pewien Maur uwiódł tutejszą dziewczynę.
Ta wkrótce odkryła, że miał w ojczyźnie żonę i dzieci.
Dlatego skróciła kłamcę o głowę.
Jezu.
Co mówi taka ozdoba przed drzwiami?
"Nie posuwać mojej żony".
Nie cudzołóż, bo skończysz w ogródku, kochanie.
Zapomniałbym pokazać specjalną funkcję.
To drzwi między pokojami.
- Pokazać? - Raczej się nie przydadzą.
- To znaczy: nie wiadomo. - Lepiej móc, niż nie móc.
Kto wie.
Ludzie, wreszcie jesteśmy! Gadaliśmy o tym od wieków.
- Tak się cieszę. - Będzie super.
No jasne.
Pokażę drugi pokój.
- Do zobaczenia. - Tak, pa.
Co?
A, tak w ogóle: moi rodzice pochodzą z Sycylii.
Przypłynęli w dzieciństwie do Stanów, ale jesteśmy stąd, jak ty.
Ja jestem akurat z Mediolanu.
Fakt, masz bardziej północną urodę. Śliczne piwne oczy i cudny uśmiech.
- Dziękuję. - Pewnie masz powodzenie.
Starczy, tato.
Tak czy siak: przylecieliśmy odwiedzić miasteczko mojej babci.
Małą mieścinę, Testa dell'Acqua.
Brzmi wspaniale.
Miejmy nadzieję, że ktoś tam mówi po angielsku
i pomoże znaleźć krewnych. My nie znamy włoskiego.
Ty bądź naszą tłumaczką, Isabello. Potrzebujemy cię!
Tato, daj jej spokój. To wszystko.
Pokazać, gdzie jest przycisk od zasuwania zasłon?
Nie, znajdziemy.
Ja bardzo chętnie zobaczę.
Poszukamy go razem, tato.
Bardzo, bardzo dziękuję.
Jesteś przesłodka. Mają fart, że pracuje tu taki skarb.
Będziesz tłumaczką?
Trzasnąłeś biedaczce przed nosem.
A ty - ją nękałeś.
- Nieprawda! - Trochę tak. I pierdnąłeś.
Od tego prosecco.
Idziemy do siebie i niedługo wrócimy. Dasz sobie radę? Super.
Po co to robimy?
Bo to miły gest, tato.
Położę się, mam migrenę.
Dobra. Ja pewnie zejdę na basen.
O której chcecie się spot...
Najstarsze dzieła sięgają XIV wieku.
Jest pani zaginiony mąż.
Cześć. Jak się leciało?
Tyle do ciebie pisałam, a ty nie raczyłeś się odezwać.
Wiem, wybacz. Miałem urwanie głowy w pracy.
Zaprowadzić do pokoju, czy...?
Tak, koniecznie.
- A ona tu czego? - Co?
- Leciałam sama... - Wzięłaś asystentkę na urlop z mężem.
W razie czego - będę tam.
Nie wiem, co ci tak przeszkadza.
Bo zabroniłem!
Bo miało być romantycznie.
Bo to nasze wczasy na Sycylii.
Przecież nie będzie spała z nami w łóżku.
- Ma własny pokój. - Tanya.
- Przegoń ją. - Dobrze, przegonię.
Niech spada.
Musisz zmykać.
Dobra.
Czyli... widzimy się za tydzień?
Nie, trzymaj się blisko na wszelki wypadek.
Tylko nie rzucaj się w oczy i siedź w pokoju.
Muszę lecieć.
Zrobione.
Zgłodniałam.
Sprzedałeś firmę, dorobiłeś się i nagle znowu się przyjaźnicie?
Śpisz po tej stronie? To moja.
- To takie ważne? - Wolę spać po mojej.
Dobra. Mogę z drugiej.
Tak lepiej.
I są tacy dotykalscy. Zwróciłeś uwagę?
Do przesady. Kto tak robi?
Szczęśliwe małżeństwa?
Nawet po pięciu latach? W życiu. To fałszywe.
A ty - jesteś pochopna.
Przechwalają się, że latają śmigłowcem do Hamptons i znają Bezosa.
Wytrzymaj z Cameronem pięć minut, a zniesiesz każdą kolejną.
- Jest spójny. - W buractwie.
No. To zabawny świrus.
Był taki na studiach?
- Gorszy. - To dlaczego z nim trzymałeś?
Byliśmy współlokatorami, więc teraz się przyjaźnimy. Wiesz, jak jest.
Na bank będzie próbował wkręcić cię w jakiś interes
albo wyskoczy z jakąś prośbą. Nie bez kozery nas zaprosili.
Tak przewiduję. Zobaczymy.
Chociaż postaraj się, żeby ten tydzień nie minął niezręcznie.
A kiedy było niezręcznie?
Proszę to zostawić na kanapie albo gdzieś.
Grazie. Dzięki.
Marco, tu Valentina.
Zaczekaj chwilkę. Rocco, a może herbatkę?
Jak mówiłam, to nie do przyjęcia, że gość z 222
znalazł w szafie mokrą szmatę. Zaczekaj.
Dziewczyny, przepraszam.
Słucham was.
Gość nas zaprosił.
Jego nazwisko?
To Amerykanin.
Dużo ich tu. Nazwisko.
Nazywa się Tom Cruise.
Hotel jest tylko dla gości.
Antonio, proszę wyprowadzić dziewczęta.
Już ja was znam. Nie w moim hotelu.
Zazdrościsz?
Widać, że nie wiesz, co to przyjemność.
Za to się nie puszczam.
A kto by cię chciał, ty sztywna brzydulo?!
Nikt nie pilnuje wejścia?
Ani wyjścia?
Co?
Dotarliśmy cali i zdrowi. Ojciec ma się kiepsko i już mnie wnerwia...
Dom, jestem zajęta. Spadam.
Dobra. Cóż...
Myślałem o tobie. Zaplanowaliśmy to razem i... szkoda, że cię nie ma.
Tak, jasne. Gadaj zdrów.
- To nie tak. - Właśnie że tak. Odwal się.
- Cara ode mnie nie odbiera. - Widać nie chce z tobą gadać.
- Nie wiem. - Zachęciłabyś ją może?
Ja się do tego nie mieszam.
Skoro nie, dlaczego ma do mnie pretensje?
Przez całą tę pierdoloną akcję! I dziesięć poprzednich jebanych lat!
Czy powinnaś jej to mówić?
Czemu nie? Nie mam się czego wstydzić i jestem szczera.
Nie ukrywam niczego przed rodziną. Ty też kiedyś spróbuj.
- Albie się nie gniewa. - Jasne, że, kurwa, tak!
Tylko nie chce się kłócić. To kochany, wrażliwy chłopak.
Ciekawe, po kim to ma, bo nie po tobie.
Jezu, dobra.
Przepraszam. Za wszystko.
- Wciąż cię kocham... - Stul pysk, Dom.
Wsadź sobie te zasrane przeprosiny. Dosyć.
Dobra.
- Dam znać, jak poszło. - Chuj mnie to obchodzi!
Zmarnowałam już dość życia! Nie dzwoń do mnie więcej!
Błagam cię! Skończyło się, kurwa! Jasne?! Odwal się!
Wal się na pysk, ty pierdolony, zasrany śmieciu!
Ale chujowa sytuacja.
Przez trzy lata siedziałam w domu i czytałam, że idzie koniec świata,
a gdy teraz wreszcie wyrwałam się do Włoch,
tamta zabroniła mi wychodzić z pokoju!
To dwójka psycholi! Do dupy z taką robotą.
Zwolnij się.
Jest zrozpaczona i ledwie się trzyma.
Gdybym ja miała pół miliarda, cieszyłabym się życiem.
To takie niesprawiedliwe i męczące!
Nie oglądaj się na nią. Poużywaj fiuta.
Wiem, właśnie tego chciałam. Żeby...
sponiewierał mnie jakiś ładny Włoch, a nie żebym jadła makaron w pokoju.
Podają same makarony! Tak mnie nadmucha!
Portia, spadam do roboty.
- Kocham cię. - Buzi. Na razie.
Harper, mój znajomy kojarzy cię ze studiów.
Kevin Kouropenos. Pozdrawia cię. Odpisać?
Jasne... "Cześć i gratuluję, że jeszcze masz uprawnienia".
Dobra, tak piszę.
Prawo pracy, tak? Ciekawe.
Czyli właściwie co?
Pracujemy z klientami, którzy pozywają pracodawców
za dyskryminację, molestowanie, nieprawne zwolnienie i tak dalej.
Wspaniale.
- Skąd ta mina? - Nic, nic, tylko...
Wytoczono mi parę bezpodstawnych zarzutów. Normalka.
Były całkiem wyssane z palca i sąd od razu je oddalił,
ale i tak musieli przeprowadzić całe śledztwo.
Co za strata czasu. O forsie już nie mówiąc.
Nie zawsze tak jest.
Nie, skądże znowu.
- Przepraszam. - Spokojnie.
Spoko.
Pewnie ostro grasz. Klienci muszą się cieszyć z takiego wsparcia.
No, lepiej nie zaczynać.
To gwiazda kancelarii. Zawsze wygrywa.
No jasne!
Wszystko gra?
Tak, w porządku. Tylko mam... stres w pracy.
Nieważne. Miło, że pytasz.
Widziałam cię chyba na łodzi, z twoim uroczym dziadkiem.
Ja ciebie też.
- Portia. - Albie.
- Skąd jesteś? - Z Los Angeles.
- Fajnie. - A ty?
- Z San Francisco. - Kocham je. Piękne miasto.
No...
Często tam bywałem, bo studiowałem nieopodal.
Gdzie?
Kończyłem... Stanford.
- Nie wstydź się. - Nie wstydzę, tylko...
- Ja robiłam dyplom w Chico. - Czad.
No, "czad".
- I czym się zajmujesz? - W pracy?
Pracuję w takim jednym biurze urbanistycznym.
Jestem dopiero stażystą, więc...
Mają gdzieś, że nie ma cię przez tydzień?
W zasadzie tak.
Idzie twój dziadek. To taki rozkoszny człowiek.
Tak, i urwis.
Tata i ja zabraliśmy go tu, bo mamy sycylijskie korzenie.
I nazwisko Di Grasso.
Zabieramy go do wsi, z której pochodziła jego babka.
Fajnie. Jak miło.
Jezu, właśnie się wywrócił.
Dziadku, żyjesz?
Tak, tak. Potknąłem się.
- Uderzyłeś się gdzieś? Twoja ręka... - Spokojnie.
- Jest pan cały? - Tak, skarbie, dziękuję. Witaj.
Naprawdę nic panu nie jest? Współczuję panu.
Podziwiam widoczki.
Chodź, dziadku, tam są ładne.
Kapelusz.
- Trzymaj. To do następnego. - Tak...
Nic mi nie jest. Kto to taki?
"Cześć".
Teraz?
- Dokąd to? - Nie wolisz, żebym się umył?
Jest upał. Gatki przepociłem.
Jak on o mnie myśli...
Już nie szukajcie Ambienu, znalazłam.
Rety, tak się cieszę. My nie mamy.
- Nie bierzecie pigułek na sen? - Nie.
- Nigdy? - Nie.
Trudno ci zasnąć?
- Dlaczego? - Przez pracę?
Też, ale...
przez wszystko, co się dzieje na świecie.
Mianowicie co?
Na przykład to, że się kończy.
Skąd, Harper!
Wcale nie jest tak źle. My już nie oglądamy wiadomości.
Nie śledzicie wiadomości? Co?
Mam dość tej całej kołomyi. Dajcie spokój.
Nic tylko straszą.
Karmią ludzi telenowelą o zagładzie i dzielą społeczeństwo.
I nawet jeśli istotnie jest tak źle, nic się nie poradzi.
Głosujemy, wpłacamy datki i tyle.
Szczerze: głosowałaś?
Tak.
- Nieistotne. - Głosowałam, co nie?
- Coś czuję, że nie. - Raczej tak.
Nie wiem.
Skoro nie oglądacie wiadomości...
co robicie w ciągu dnia?
- Ja głównie siedzę z dziećmi. - No jasne...
Zawsze leci Dateline. Uwielbiam.
Mężowie mordują żony. Często na wczasach.
Nurkują i pod wodą facet odpina jej butlę.
Częściej niż myślicie.
- Co tak na mnie patrzysz? - Nie ona jedna.
Cameron ogląda programy dla macho z samymi brzydalami.
Brzmię okropnie, ale taka prawda.
Ci twoi to też żadne okazy piękności.
Przynajmniej się mordują. A wy, Ethan?
Co oglądamy? Dokumenty.
Czasem Teda Lasso...
- Uwielbiamy go. - Poważnie?
- Tak! - Jest sympatyczny.
- Ja go nie lubię. - Co za równy gość.
Tyle dzisiaj tych programów. Nie sposób za wszystkim nadążyć.
Za dużo tego. My się bawimy, a świat wokół płonie.
Jesteśmy jak zombie.
Oglądam ciurkiem.
Ja nie.
W porząsiu. Skoro się nie wykąpię... to chociaż zażyję słońca.
- Mogę ci pożyczyć kąpielówki. - Tak, chciałbym się przepłynąć.
I tak szłaś po krem. Wzięłabyś je?
Pójdę z tobą i od razu się przebiorę.
- Domówisz kolejkę? - Robi się.
- Jeszcze jedną? - Nie lubi pustych kieliszków.
Co jest?
Co, kurwa?
Boże święty.
Chyba się zdysocjowałam.
Widziałam masę męskich twarzy z...
bardzo damskimi fryzurami.
A potem...
zobaczyłam ciebie...
i miałeś oczy jak rekin.
Takie puste i martwe. Po prostu... martwe.
Ty to umiesz chłopa zachęcić.
Mogłam nie brać Bonine'u przed lotem.
Nie skończyłem.
Muszę odsapnąć.
Romantyczne popołudnie z Tanyą.
- Tanya? - No?
Zjadłaś wszystkie makaroniki?
Które?
Jak masz schudnąć, gdy zapominasz, że wciągnęłaś nosem pięć makaroników?
- Były trzy. - Pięć.
Szampana też wypiłaś?
Powinny być tutaj.
- Tak. - Ekstra.
Słuchaj... Co prawda jeszcze kiepsko się znamy,
ale cieszę się, że tu jesteś. To sporo znaczy.
Ethan nie miał wielkiego wzięcia, więc fajnie, że kogoś znalazł. Bardzo.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
Fajnie będzie. Skoczę po krem.
Co myślisz? Nie za ciasne?
Do twarzy ci.
Nie widzę kremu.
Powinni go dawać przy basenie.
Poszukam dalej.
To na razie.
Dziadek wywalił się przy basenie.
Żyje, ale chyba walnął się w głowę.
Może mieć wstrząs mózgu. Ktoś powinien z nim przenocować.
Słusznie. Niech śpi u ciebie.
Ja mam pracę. Będę się krzątał do rana.
Wstawimy go do ciebie, dobrze?
- Coś jeszcze? - Nie.
Kolacja o ósmej?
- Jasne. - Dobra.
Niech go szlag.
Jak tamten cię znalazł?
Mam profil w internecie.
Ktoś raz napisał do mnie na Insta, że da mi pięć dych za zdjęcie stóp.
Wtedy odkryłam, że w każdej chwili mogę zarobić krocie.
Zróbmy trójkącik.
- Policzymy podwójnie. - Ja odpadam.
To łatwizna. Wszystko zrobię.
Nie chcę z kimś innym.
Ciągle kocham się w... Massimie.
Nie bądź taka romantyczna, tylko praktyczna.
Wyciągnij z nich, ile się da, póki jesteś młoda.
Potrzebujesz forsy, by zająć się muzyką. Jesteś taka zdolna.
Dzięki, Luci.
To co? Zgoda?
Dobra. Wejdę z tobą, ale żadnych trójkącików.
Mia, poszedł sobie.
- Zajęte! - Szybciej tam!
Proszę srać gdzie indziej!
- Świetnie wyglądasz. - Serio?
- Jezu, całkiem jak dziwka. - No właśnie!
Wariatko.
Piękna jesteś.
Dalej, zależy mi na tych dwóch!
- Dobry wieczór, państwo Hunt. - Oto moja żona, Tanya.
Miło mi. Jak się pani miewa?
Dużo o pani słyszałem. Jak minął państwu dzień?
Bardzo... udanie.
- Chwileczkę. - Ogląda pan futbol?
My gramy w inny.
Miałaś być w pokoju!
Muszę też jeść.
Boże, zaraz go chuj strzeli.
Co zrobić. Już jest.
- Usadzić państwa? - Prosimy.
Lecieliśmy aż z Los Angeles.
Tylko po to, by znaleźć się na Sycylii, w rodzinnych stronach.
- Pani jest tutejsza? - Tak, z Katanii.
Zamężna...?
Tato, zamawiaj, bo chciałbym się napić.
Syn to duża szycha z Hollywood. Straszny niecierpliwiec.
- Już przynoszę drinki. - Dzięki.
Dziękuję.
- Tato, już przestań. - Co ci nie pasuje?
Co ty robisz? I po co?
To jedna z życiowych uciech.
- Łudzisz się, że masz u nich szanse? - Nie bądź wredny.
- Mówię tylko, że masz 80 lat. - Ale jestem mężczyzną.
I choć się starzeję, wciąż pragnę tak samo młodych kobiet.
To chyba naturalne. Przecież rozumiesz.
Czy ci...?
- Czy ci...? - Staje?
- Pewnie. O, tak. - Serio?
A czy... trzepiesz?
Lekarz zaleca raz dziennie.
- Inaczej się zapycha. - Chwilunia.
Lekarz zalecił ci walić konia? Niby który?
Worek trzeba opróżniać.
- Tak mówią? - To wiadome.
Myślałem, że po okresie rozrodczym człowiek przestaje mieć ochotę.
Jakoś po 50-ce.
50-latek to nie starzec.
Już mu nie przystoi.
Wciąż jestem płodny. Mógłbym zapłodnić kobietę.
Żadna dziewczyna nie powinna oglądać starego wacka.
Tak jakby wcześniej było na co patrzeć.
To fiut, a nie zachód słońca.
- Dziwki. - Mówisz?
Oj, tak.
Chyba jakieś miejscowe.
Co ty, dziwki nie poznajesz?
Niewiniątko. Jak na studiach.
Był pierwszym incelem.
Nie chrzań, wcale nie.
Jasne że tak.
Zgrywam się.
Mógłbyś ruchać. To przystojny gość, no nie?
Jeszcze jak. Ja bym cię bzyknął.
Ale prawie nie wychodziłeś z pokoju.
Wciąż tak jest.
Podzielmy się sałatką z rukoli i z buraka,
a potem - weźmy raviolo i vitello.
- Ciekawiła mnie ryba. - Sielawa?
Może być za ciężka.
Sielawa nie ma zbyt mocnego smaku.
- Zamów jutro. Jesteśmy tu tydzień. - Dobra.
Albo niech będzie. Po prostu nie przepadam za rybami.
- Jasne. - Ani ja.
- Super. - Świetnie. Zamówmy.
Winko?
- Jakie? - Lubię białe.
Ja też. Chętnie.
Za co te oklaski? Śpiewa jak noga.
Mnie się podobało.
(Do pokoju!)
(Pokój! Do pokoju!)
Nie czujesz się... ociężały albo rozkojarzony?
Jestem cały i to się nie powtórzy. Upadłem i już.
- Ale śpij u Albiego. - Dobrze.
Jak tam caprese?
Podobno te ich sery robi w piwnicy ślepa zakonnica.
Idę.
A ty się pilnuj.
To nie jest babciny pensjonat, tylko pięciogwiazdkowy hotel.
Rozumiesz mnie, Patrizio?
I zniknęła. Szybka ta zdzira.
Wiesz...
Chyba nic ci nie jest.
Wcale się tak mocno nie walnąłeś.
Pójdę już sobie.
I do zobaczenia rano.
- Dobranoc. - Śpij dobrze, dziadku.
Koncert się podobał?
Tak. Świetnie pan śpiewa.
- Koleżanka cię zostawiła? - Niedługo wróci.
- Jestem Giuseppe. - Mia.
- Też śpiewam. - Ach, tak?
Marzę o karierze muzycznej i występach.
Cudownie mieć taką pracę. Ja bym oszalała.
Trzeba być wybitnym, by występować w takim miejscu.
Też gram na pianinie.
Muszę płacić? Ile?
Ile wyjąć z bankomatu?
Pomyliło ci się.
Wiem, czego tu szukasz.
Znam jedno ustronne miejsce.
Ale muszę wrócić przed północą.
Przy basenie była bardziej gadatliwa. A na kolacji - nawet miła.
Myślisz, że żałuje ślubu z taką nudziarą?
Chcę znów zadzwonić na FaceTime'ie. Proszę.
- Dopiero dzwoniliśmy. - Ale tęsknię za Emmą.
Wiem, skarbie, tylko rzecz w tym... że jesteśmy we Włoszech.
Na wczasach, we dwoje.
Trzeba się nacieszyć.
Sobą nawzajem.
- Wiesz, co to znaczy. - Co?
Czegoś ci trzeba.
Trzeba cię... pogilgotać!
Robi jej krzywdę?
Gilgotki!
Nie.
Doceniam, że się starasz.
Fakt, że są oderwani, ale i... weseli, prawda?
- Nie głosują. - Wiem, pojebane.
- I nie czytają gazet. - Niczego.
O czym niby gadają?
Czy mózg obumiera od nadmiaru bogactwa?
Wydają się szczęśliwi.
Co ty. Udają.
Dobrze mieć...
innych znajomych.
My jesteśmy tymi innymi. Dodajemy im kolorytu.
To fakt.
Kiedy weszliśmy po kąpielówki, rozebrał się na środku pokoju.
Do zera.
- A ty gdzie byłaś? - W łazience.
To nie dziwne.
Przebierał się.
Nie chcę teraz o tym gadać, jasne?
Bo jestem... Tak, kiedy indziej.
Tak, dobrze.
Kurwa.
Cześć.
- Z kim rozmawiasz? - Z Bobem z pracy.
Dlaczego szeptem?
Myślałem, że się kładziesz.
Nie zgadniesz. Patrz, co znalazłam.
Dwa makaroniki!
- Świetnie. - Faktycznie zjadłam trzy.
I całą panna cottę do kolacji.
- Chciałeś, to zajadaj. - Już nie chcę.
Zjedz, są dobre.
Już umyłem zęby. I rozmawiam.
Bob, muszę spadać.
Proszę. Zdrowie.
Zeszłam na przystań, gdy przypływałeś.
Żeby cię zobaczyć.
I co?
Miły widok.
Dzięki.
I jesteś z Los Angeles.
Cudownie. Zawsze marzyłam o tym, żeby tam pojechać.
To znaczy...
Pojedź.
Nie stać mnie.
Wydajesz się bardzo miła.
Mam teraz dużo zmartwień, dlatego...
nie jestem zbyt rozmowny.
Ale jesteś bardzo piękna.
Dobrze cię widzieć.
A zatem...
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak