WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Słucham? A, buongiorno.
Kochanie, ręka mi zdrętwiała.
Ethan?
Skarbie?
Wszystko gra?
Tak.
Patrizio, idź na dwór.
Alessandra, nie wierzę, że pijesz kawę.
- Dzień dobry, Valentino. - Naprawdę, Rocco?
Dalej, do roboty!
Mój Boże!
Jaki prześliczny widok.
Ciekawe, czy ktoś stąd wyskoczył.
Wezmę talerz.
Że też nie zabrałam wrotek.
- Cześć. - Mogę się dosiąść?
Pewnie. Tam też.
- Wszystko dobrze? - Tak, tylko...
Szefowa jest...
Szlag...
Szczęście, że to nie szkło.
Tak...
Cztery ręce nie wystarczą.
Zaraz pani pomogą.
Przepraszam.
Macie może ciasto z oreo?
Harper!
- Cześć. - Gdzie mężulek?
Zrywa się skoro świt i chodzi biegać. Nie poradzę.
Chryste, nie znoszę typa.
- Nie mam ciuchów do ćwiczeń. - Tutaj, tato.
- Zadzwonimy. - Dzień dobry. To mój tata, Dominic.
Poznałeś wczoraj Portię.
Tak?
Tak, gdy upadł pan nad basenem.
Muszą to załatać.
Takie pułapki w pięciogwiazdkowym hotelu.
Prosimy jadłospis i kawę.
- Kiepsko spałeś? - Fatalnie.
A ja - wspaniale.
Jestem taki wypoczęty, i to mimo lotu.
Albie opowiadał, że to wycieczka śladami sycylijskich korzeni.
Fajny męski wyjazd.
Nie miał być męski. Wciąż nie rozumiem, dlaczego nie ma Abby.
Już ci tłumaczyłem.
Gniewa się aż tak, że nie poleciała na niepowtarzalny rodzinny wyjazd?
Gniewa się, a ty - przestań.
A co? Przecież nie może wziąć rozwodu.
- Pewnie że może. - Nie po ćwierć wieku.
- Nie pozwól jej. - To nie moja decyzja.
Zadzwonić?
Pogadam z nią. Mnie wysłucha.
Nie dzwoń, bo to i tak nic nie da. Proszę cię, daj spokój.
Ja rok temu owdowiałem.
- Ojej. - Żona ciężko chorowała.
53 wspólne lata. Miłość mojego życia.
Matka Dominica. Niezwykła kobieta.
Ona za nic nie zrezygnowałaby z rodzinnego wyjazdu na Sycylię.
Choćby nie wiem, co. Choćbym spalił dom.
Skoczę do bufetu, wiecie?
Jaja sobie robicie?
Wypełniłem jebany wniosek! Gadałem z trzema osobami!
A wy odesłaliście ją do Nowego Jorku?!
Cameron jest cierpliwy, ale potem nagle wybucha.
Całkiem traci głowę. Nawet zabawne.
Nie chcę kuponu, tylko moje pierdolone ubranie!
Wydziera się na ciebie?
Nie, nie kłócimy się.
Słodkie. Chyba nigdy nie znałam takiej pary.
No bo o co tu się kłócić?
Co mówili?
Jebani geniusze odesłali torbę do domu.
Przynajmniej się nie zgubiła. Kupimy ci coś nowego.
Zabijałbym za niekompetencję.
Mówiłam, że się nie kłócimy.
Cóż, w końcu jesteś ideałem.
- A ty - zawsze mi ulegasz. - Tak jest.
Żona zawsze ma rację.
Pójdę zjeść w pokoju.
- My już po śniadaniu. - Pójdziemy z tobą.
Fajnie.
Pierwszy dzień na Sycylii. Jak go spędzimy?
Jak zechcesz.
Opiszę ci mój wymarzony dzień we Włoszech.
Zacznijmy od tego, że wyglądam jak Monica Vitti.
Podchodzi mężczyzna w bardzo obcisłym garniturze
i odpala mi papierosa.
Palę go ze smakiem.
A potem zabiera mnie na przejażdżkę vespą.
Mam wynająć vespę?
A przy zachodzie słońca...
jedziemy w takie bardzo romantyczne miejsce blisko wody.
Pijemy dużo aperitivos...
jemy duże porcje makaronu z wielkimi małżami...
i jesteśmy bardzo szykowni i szczęśliwi. I...
piękni.
Też mi pasuje.
- Naprawdę? - Jasne.
Jak sobie życzysz. To w całości twój dzień.
Szefowa się od ciebie opędza? Słuchaj.
Na Sycylii nie wolno gnieździć się w pokoju. To zabronione.
Tak, zgadzam się. Kaszana.
Chodź dziś z nami do greckiego amfiteatru.
Nie... to wasza rodzinna wycieczka.
Skąd. Przy ładnej młodej damie będziemy grzeczniejsi. I weselsi.
Zgadzam się, chodź z nami.
- Tak? - Tak, oczywiście.
- Zgódź się. - Zgoda.
Pójdę.
Kupimy Camowi jakieś ciuchy. Zbiórka za dwie godziny?
Idealnie. Napiszcie.
Cześć, jak tam?
Dlaczego ci stoi?
Uzasadnione pytanie. Waliłem konia.
Dlaczego?
Chyba przez endorfiny. Bywam napalony po bieganiu.
To nie mogłeś zaczekać na mnie?
Wyszłam raptem na kwadrans, po rogalika.
- Nie lubisz seksu o poranku. - Nie przeszkadza mi.
Nie? Nie jesteś rannym ptaszkiem.
Nie budzę się z namiotem, to akurat prawda.
Uznałem, że poradzę sobie sam.
- I poradziłeś? - Nie, ale to nic.
- Pomóc ci? - Teraz?
Nie, możemy później. Nie ma sprawy.
Daphne i Cameron się nie kłócą.
- Skąd wiesz? - Bo tak mówili.
Gdy para się nie kłóci, to nieszczery związek.
My mamy kłótnie i sprzeczki, bo otwarcie rozmawiamy.
Zachowują się jak w podróży poślubnej, ale to bujda.
- Nieprawda. - Zawsze miewasz tak z ludźmi.
Jakbyś chciała się nad nich wywyższyć.
Co?
Może tak się uspokajasz, gdy czujesz się zagrożona.
- Nie zagrażają mi. - Z Carmen tak nie robisz.
Z naszą gosposią?
"Rety, kocham Carmen! Jest kochana!".
- Tak, to kochana staruszka. - I nie czujesz zagrożenia.
Widzisz w niej kochaną staruszkę i nikogo więcej.
Każdy porównuje się z innymi. Dlaczego tylko mnie się za to obrywa?
Mówię ci tylko, jaka jesteś. Ty stale mi to robisz.
- Czego się boisz? - Niczego.
Ale tak to wygląda.
Od teraz zadajemy się z takimi ludźmi?
Umiejącymi tylko porównywać hotele, w których nocują?
Czyli jesteś snobem.
Co? Nie ja, tylko oni.
Każdy jest na swój sposób.
Mówiłam tylko, że mamy zdrową relację, ale już nie będę.
Zgadzam się.
Hej, Harper.
Zgadzam się całkowicie.
Każdy tak robi. Na bank gadają teraz między sobą,
że jestem jędzą, źle wybrałeś i takie tam.
Chodź do taty!
Co myślisz, kochanie?
Wyglądam jak tuman.
Śliczna!
Podoba ci się?
Ja nie kupiłabym jednej kiecki, tylko cały ten sklep.
Wiesz, od czego bym zaczęła?
Od zwolnienia tamtej suki.
"Wylatujesz, szmato".
Pa, suko.
To opowiadaj, jaki był.
Jaki był? Spięty.
Ale spodobałam mu się i będę jego dziewczyną cały tydzień.
Mówiłam mu o tobie. Tak.
Ma powiedzieć obsłudze, żeby się nie czepiała.
Mnie i tak więcej nie wpuszczą.
Oblałam faceta przy stoliku.
- Mia! - Auć!
- Co z moją reputacją? - Ja jej nie zaszkodzę.
Chodź, poznacie się.
Chcesz iść pieszo? Może wezwiemy taksówkę?
To tylko na końcu corso.
Jestem kaleką? Pierwsze słyszę.
Muszę szybko zadzwonić. Idźcie, potem was dogonię.
- Dobra, idziemy tam. - Jasne.
Dzień dobry, panie Di Grasso.
Dzień dobry. Chciałem panią powiadomić, że te dziewczęta...
Lucia i Mia... to moje bliskie znajome.
- Bliskie znajome? - Tak.
Możliwe, że odwiedzą mnie kilka razy. Jeszcze nie wiemy.
Mają jednak kłopot z dostaniem się do hotelu. Czy można coś z tym zrobić?
Musiałabym dopisać je do pańskiego pokoju.
Wstęp do hotelu mają tylko goście.
Cóż, dobrze. Tak zróbmy.
- Dopisać je obie? - Tak.
Niestety, jest drobny kłopot. Pokój dostosowano dla dwóch osób.
Trzecia wiązałaby się z dodatkową dopłatą.
Serio?
Przykro mi.
Dopłaci pan także za dostawkę.
Nie przyda się.
Będą państwo spali na jednym łóżku?
Nie, nie...
Będą przychodziły i wychodziły. Mieszkają na wyspie.
Przychodzą i wychodzą. Ach, tak.
Zróbmy tak: proszę dopisać Lucię do mojego pokoju, a...
Mię - do pokoju ojca.
- I będzie spała z nim? - Nie.
Nie będą tu nocowały. Chciały tylko móc mnie odwiedzić,
a więc liczę, że je wpuścicie. To chyba nie takie trudne?
Nie. Dobrze.
- Tak, dopiszę je. - Załatwione?
Tak. Są mile widziane.
- Witajcie. - Dziękujemy.
- Dzięki. - Słuchaj.
Nie chcę tego pożałować, jasne?
Możecie zamawiać przekąski i wino, ale bez szaleństw.
Oczywiście. Będziemy "bez szaleństw".
Poza tym jestem tu z ojcem i synem. Nie mogą nas razem widzieć, rozumiesz?
- Tak, rozumiem. - To do wieczora.
Dostaniemy klucze do pokojów?
Tak, tylko uczulam was, że to pięciogwiazdkowy hotel. Trochę...
Jesteś kobietą interesu, no nie?
Właśnie po to powstały hotele.
Żeby kosić forsę dzięki takim jak my.
Nie bądź naiwna.
- Dziękuję. - Proszę.
- Wenecja jest nieziemska. - Kochamy ją.
I te hotele!
Cam przepada za Cipriani, bo wpływa się łódką przez lagunę.
Odjazd. To jest życie!
Ale musicie przenocować w Amanie. Wierzcie mi.
Popłakałam się, gdy wyjrzałam z okna.
Mieszka tam księżniczka. To czyjś dom.
To obłęd. Europejscy arystokraci nie mają ani grosza.
Serio mówię. Tyle pałaców, a w kieszeni - pusto.
- I są tacy wredni! - Jezu, strasznie!
Stać nas na te pałace, ale traktują nas...
Jak ohydne robactwo.
A to ci.
Dokąd pojechaliście w podróż poślubną, Jeśli nie do Wenecji?
Do Puerto Rico.
Pół rodziny Harper tam mieszka.
No jasne! Pamiętam, że jesteś stamtąd.
I jak było?
- Super. - Pięknie.
Fajnie...
Też pojedźmy. Koniecznie.
Nie braliśmy go pod uwagę, ale skoro polecacie...
Przynależy do Ameryki, ale nie jako stan.
Tylko jako...
- Terytorium? - Właśnie, terytorium.
Wybierzcie się. Przenocują was moi krewni z San Juan.
Bardzo chętnie!
Jak miło...
- Świetnie wyglądasz. - Ty też!
- Nie przegięłyśmy? - Co ty, jest bogaty.
Chwileczkę, potrzebny mi podpis.
Pokój 148, Lucia Greco.
Patrz, jakie ładne!
Nie zgodziliśmy się. Po co wynająłeś vespę?
Pochorujesz się.
Musisz być na zdjęciu.
Nie, wcale nie muszę. Jedźmy.
Nigdy nie widzę cię w ładnym garniturze.
Tak?
Zrobiłaby nam pani zdjęcie na vespie?
Oczywiście. Jaka pani... różowa.
Zgadnie pani, kim jestem? A teraz?
- Świnka Peppa. - Monica Vitti!
Ona już nie żyje. Ale tak.
Jeszcze z zamkniętą buzią.
Bardzo seksownie. Brawo, Monico.
- Dziękuję. - Proszę.
Na pewno nie wolą państwo wozu?
Nie, to mój włoski sen.
Tak, jednak droga bywa bardzo kręta...
A ci tutejsi kierowcy...
Vespy zawsze są takie małe?
Tak, to typowa vespa.
Dobra...
O, szlag. Skutery!
Ekstra, trzeba się przepłynąć. Wzdłuż wybrzeża, co?
Nie chcę.
- A ty byś chciał, Ethan? - Może i tak.
Lepiej nie, to wymaga zręczności.
Co to znaczy?
Zgrywam się. Zatem...
w końcu ktoś musi. Jak się wam podoba bogactwo?
- Cameron. - No weź. Obrodziło, co nie?
W zasadzie niewiele się zmieniło. Ale miło móc pomagać ludziom.
Rodzicom Harper, mojej siostrze...
Nie jesteśmy wielkimi materialistami.
- Nie? - Harper chciałaby założyć fundację.
- Fajnie. - Razem z Latynoską Federacją.
Świetnie. My też wpłacamy datki, co nie?
Chwilami gdy za dużo wypiję, rano okazuje się,
że wydałam mnóstwo pieniędzy. Naprawdę mnóstwo.
Całe konto!
Jeśli przy winie zobaczę jakikolwiek wpis o...
zaniedbanych dzieciach albo dręczonych zwierzętach, nie daję rady.
Ludzie są tacy pojebani.
Nie jesteśmy pazernymi świniami.
Nie myśl tak o nas.
Nie myślę.
Nie.
Nie myślę tak. Idę się przepłynąć.
Miłego.
Palnąłem coś?
Też się przepłynę.
Co za widok! Usiądę sobie.
Wszystko gra? Chcesz wodę?
Dzielnie wchodziłeś, tato.
Wulkan wybucha.
Dzięki, Cara.
Nazywa się Portia.
Cara to moja wnuczka.
I powinna tu być.
- Dlaczego jej nie ma? - Ile razy mam powtarzać?
Chciałem tu przyjechać z wnuczką. Smutno mi bez niej!
Powiedz jej to przy spotkaniu.
Co ty takiego właściwie zrobiłeś?
- Kurwa. - Dziadku, weź.
Dobra.
Sycylia, niewiarygodne.
Jest taka stara!
Rzeczywiście, dość obłędne.
To tutaj, na Sycylii, Hades zgwałcił Persefonę.
Zrywała kwiatki, a on wyszedł spod ziemi i ją zgwałcił.
- Wystarczy. - Ale właśnie tak było!
A potem - zaciągnął ją do podziemi.
Nie wiedziałam.
Demeter darowała Hadesowi, a ten zgwałcił jej córkę.
Na pewno nie zrobiłeś nic gorszego.
Niż Hades.
Gwałciciel.
Wybacz, musiałem.
Myślałam, że to rekin!
Przepraszam za tamto.
Nie chciałem, żeby było ci łyso.
Wydaje mi się, że ciągle mówię coś nie tak i mnie nie lubisz.
Co? Lubię.
Zależy mi, żebyś nas polubiła.
I mnie.
Lubię was oboje.
- Poważnie. - Dobrze.
Dobra, to spadam.
Tanya?
Nie ściskaj tak mocno.
Tanya, duszę się.
Jak w jakimś Jamesie Bondzie.
Rozbijemy się.
- Luci, wyglądasz tak bogato. - Dzięki, skarbie.
- I seksownie. - Ty też.
Co jest?
Idzie twój chłopak.
Ja ci dam!
Dosyć.
- Trochę się spiłam. - Ja też.
- Co ty robisz? - Połknęłam muchę.
Uważaj.
Nie wiem, jak mi wleciała.
Uważaj, bo się rozbijemy!
Trzymaj się.
Mia?
Trzeba zrobić ten trójkącik. Teraz masz dług.
Mogłabym, ale jest jeden szkopuł.
- Jaki? - Że tam będziesz.
Głupia.
No już, sprężaj się. Robimy, dobrze?
Tak, robimy.
Schowajmy torby, bo ktoś ukradnie.
Kto ci ukradnie?
Mam takie fajne ciuchy. Nowe ciuchy! Zobacz, jakie śliczne!
Jaki numer pokoju?
- 148. - Dziękuję.
Zaraz wracam.
Cześć.
Nie gniewam się, więc i ty nie powinieneś. Dobrze?
I gwoli ścisłości... nie jestem prostytutką.
Tylko piosenkarką.
Nie wierzysz? To daj mi zagrać.
- Jedną piosenkę. - Raczej nie.
No weź, nikogo nie ma. Podejdzie ci, słowo.
Tylko jedną.
Przepięknie!
Oblejmy to. Jeszcze kolejkę.
- Odsunę. - Dzięki.
- Boże. - Co?
Wolisz wyjść?
Zdjęty. Dziękuję.
Muszę kiedyś jeść. Nie wiem, na co liczyła.
Nie przejmuj się.
Jasne.
- Zamówmy kieliszek wina. - Dobra.
- Mama nie odpisuje. Jak nie ona. - Spokojnie, słonko.
Wyluzuj, odłóż komórkę i się napij.
Racja. Wszystko gra.
A wy chcecie mieć dzieci?
Tak.
Długo nie byliśmy pewni.
Dużo dyskutowaliśmy.
Wydawanie na świat dziecka w obecnej sytuacji...
Nieważne.
Ale uznaliśmy, że tak, i się staramy.
Nic trudnego.
Od jak dawna?
Nie wiem. Niedługo.
Sęk w tym, że ja wolę o poranku, a Harper - jest nocnym markiem.
A ja po całym dniu roboty nie mam siły.
Logiczne.
Co, nieprawda?
Czyli mam rozumieć, że się nie bzykacie?
Bzykamy, bzykamy. Jasne.
I jest wspaniale.
Tylko jeszcze nie zaszła.
Czasem chyba... trudno się dobrze zgrać.
A co dopiero przy dzieciach.
Kocham je, ale mam przez nie kupę stresu. On nie, ale ja - tak.
Zgrywasz się? Ostatnio prawie umarłem.
To ja prawie umarłam.
- To był jebany koszmar. - Był.
Musieli zrobić cesarkę. Uśpili mnie i nie mogli wyczuć tętna u dziecka.
Wchodzę na salę, a tu...
jej flaki leżą wywalone na stół...
a tamci grzebią w niej, jak ona w torebce.
I jej twarz.
Jej wyraz twarzy.
W takich chwilach człowiek pojmuje, jak mocno kogoś kocha.
Kocham cię, dziecinko.
- Wracając. - Tak. Zmieńmy temat.
Wszystko się ułożyło.
Twój błąd to nieostrożność.
- O czym teraz gadasz? - To jest niewybaczalne.
Facet ma swoje potrzeby.
Ale trzeba uważać. Inaczej...
to tak jakbyś z niej szydził. Nie przystoi.
Dzięki za radę.
Tylko że sam nie kryłeś się ze swoimi romansami tak dobrze, jak myślisz.
Romansami? To nie były romanse.
- Tylko drobne występki. - Powiadasz?
Odkręć to.
- Mogę nie dać rady. - Pewnie, że dasz.
Po prostu się ogarnij.
Tata... często zdradzał mamę.
Właśnie znowu go nakryła.
Ale słabo.
Tak. Dlatego mama i siostra nie przyjechały.
- Gniewają się. - A ty?
Tak.
Ale robię za rozjemcę.
Jesteś w rodzinie tym wyrozumiałym? Słodkie.
Czy taką samą rolę grasz w związkach?
Też jesteś miły?
Tak, staram się.
Dziewczyny narzekają, że faceci są niemili,
a potem spotykają miłego i im się odechciewa.
Po prostu nie chcę iść w ślady ojca.
Ani mieć kiepskich relacji z kobietami.
Ja... chcę się dobrze bawić.
Po prostu... czuć się...
Chcę się spełniać, przeżywać przygody...
Rzygam już jebanym TikTokiem, Bumble'em i tymi...
ekranami, apkami i serialami na Netflixie. Wolę...
Wolę wreszcie zacząć żyć.
Poznać kogoś całkowicie oderwanego od...
dyskursu. Rozumiesz?
Jasne. Mieszkającego w jaskini?
Jaskiniowca?
Na tym etapie - może być jaskiniowiec.
Cóż. Według mnie mogłabyś mierzyć nieco wyżej.
Chyba już pora... zwiększyć dawki leków albo coś.
Nieważne. A ty?
Z jaką dziewczyną lub inną osobą chciałbyś chodzić?
Wygląda na to, że pociągają mnie ładne...
zranione ptaszyny.
Mam talerz pasta vongole z wielkimi małżami...
przejechałam się z tobą vespą...
masz koszulę ode mnie...
Ziściłeś mój włoski sen.
Bardzo dziękuję. Naprawdę czuję się jak Monica Vitti.
To miał być idealny dzień...
- zanim się dowiesz. - O czym?
Że jutro lecę do Denver.
Co?
Na dwa, góra trzy dni.
- Jesteśmy tu tylko tydzień! - Chcą nam obciąć budżet.
Muszę lecieć nakopać tym chujkom. Kiepsko się złożyło.
Ktoś inny nie może? Jesteś na urlopie!
Ty upierałeś się przy romantycznym tygodniu na Sycylii.
Odbiło ci, gdy przyleciałam z Portią.
Bogu dzięki, że tu jest, bo zostałabym całkiem sama!
Przecież tego nie chciałem!
Nie możesz się zwolnić z tego Urzędu Gospodarki Terenowej, czy jak mu było?
Nie mogę, nie stać mnie na to.
Spisaliśmy intercyzę. Co zrobię bez pracy, jak się nie ułoży?
- Ułoży się! - Skąd mam wiedzieć?
Stale zmieniasz co do wszystkiego zdanie. Wyrzekasz się przyjaciół,
zwalniasz pracowników za pierdoły... Ile asystentek już spławiłaś?
Skreślasz ludzi.
- Ty mnie nie znosisz. - Nie gadaj głupot.
- Nieprawda. - A jednak!
Wiesz co? Mam oczy otwarte!
Mam oczy otwarte i widzę, że mnie nie lubisz!
To dwa dni. Nie róbmy z tego znowu wielkiej hecy.
Wcale nie wrócisz za dwa dni. Pieprzysz jak z nut.
Jesteś bardzo nieszczery i nigdy nie spojrzałeś mi w oczy. Nigdy!
Zgadnij, co ja ci powiem prosto w oczy! Jesteś gnidą!
Nienawidzę cię!
Tanya, weź.
Tamci znowu swoje...
To mój pokój.
Słuchaj, nie powtarzaj nikomu tego, co gadałam o szefowej i jej mężu.
Podpisałam umowę o poufności i teraz trochę się boję.
Powiem wszystkim znajomym. Zgrywam się, nie potrafiłbym.
Byłaby niedorzeczna, gdyby mnie pozwała.
Ja mam tylko laptopa, a ona - pół miliarda.
Jej ojciec był jakimś wielkim magnatem i należało do niego pół San Francisco.
Raczej jej nie molestował, ale na bank był zboczeńcem.
Smutne, ale skończyło się samobójstwem.
Tego też nie powinieneś słyszeć.
Mogę cię pocałować?
Jasne.
To... spotkajmy się jutro.
Dobra.
Dobranoc. Fajnie było.
Fajnie. Tak. Dobrze.
Dobranoc.
Przepraszam.
- Za co? - Za bycie jędzą.
Psuję wszystkim wyjazd.
- Nieprawda. - Nie wiem, w czym rzecz. Czuję się...
jakbyśmy strugali bogaczy.
Coś ty. Niby co udajemy?
Chyba nie chcę, żeby mi cię zepsuli.
- Nie podoba mi się, jak cię poniża. - Wcale nie poniża.
Kiedyś tak było, ale... dziś jest inaczej.
Dlatego tu jesteśmy? Bo chcesz mu się pochwalić sukcesem?
Nie...
- Żebyś wreszcie wygrał zawody? - To nie są zawody.
Nieważne. Od dziś będę...
wesolutka. Obiecuję.
- Dobra. - Kocham cię.
A ja ciebie.
Chciałbyś... possać mi cycki, spuścić mi się na twarz albo coś?
Zmęczony jestem.
Dobra.
Jest do bani.
- Co on w niej widzi? - Urodę.
Niby tak. Ale to taka nudziara.
Kobiety czasami ucinają facetom jaja i dziwią się, że już na nie nie lecą.
- Nie ucinaj mi jaj, słonko. - Dobrze.
Mam tylko je.
Ale wiesz co? Gdybym chciała...
mogłabym.
- Dobry wieczór. - Cześć.
To był świetny dzień. Było picie przy basenie i kolacja.
- Wpadłam podziękować. - Nie ma za co.
Słuchaj...
Mam tak jakby wyrzuty sumienia.
Kiepsko się z tym czuję. Jesteś świetna...
- Nie wpuścisz mnie? - Nie wiesz, jak tego chcę.
Ale jestem uzależniony od seksu. To poważny problem.
I jeśli mam to jakoś odkręcić, muszę nad nim zapanować.
Rozumiesz?
Koleżanka też chce ci podziękować.
- Cześć. - Dzięki za bikini.
- Proszę. - Naprawdę mamy nie wchodzić?
- Bardzo utrudniacie sprawę. - Proszę.
Ojej...
Jeśli razi mnie piorun...
Odpuść. Na Sycylii kobiety są groźniejsze od strzelb.
Greg?
Tradycja, nic nie podejrzewa.
Dam ci znać, jak przylecę.
Ja też cię kocham.
Nie mogę się doczekać.
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak