WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Dzień dobry. Dostałabym kawę?
Dziękuję.
Cześć.
Jestem Salvo, a ty?
Często cię tu widuję. Pracuję w Timeo.
Nie interesuje mnie to.
Co rano to samo: pytają mnie o imię i gapią mi się w dekolt.
Można wypić kawę w spokoju?
- Proszę. - Dzięki!
Dziękuję, miłego dnia.
Z drogi.
Jak było?
Dobrze. Nabiłem 20 000 kroków.
Tak? Nieźle.
Dziwne, że nie śpisz.
Jesteś napalony po bieganiu, więc...
Będę dziś taka miła i uprzejma.
Bo?
Bo mówiłeś, że jestem jędzą.
- Tak nie mówiłem. - Nieważne. Już nie będę.
Łakniesz aprobaty kumpla ze studiów.
- Wcale nie łaknę. - To normalna, ludzka reakcja.
A ja będę taka wesoła. Od teraz będę duszą towarzystwa.
Tylko bez przesady, bo się poznają.
- Kocham ich. To nasi przyjaciele. - Jezusie...
- Boję się. - Nie umiem być słodka?
Tylko patrz.
Dzięki, to dla was.
Wybaczcie, że tak was wyganiam, ale musicie wyjść.
To na razie.
Do zobaczenia.
- Trzy koła. - Poważnie?
- Dzień dobry. - Dobry...
Idą.
- Cześć. Jak spaliście? - Dobrze.
Widzieliście, jakie było ładne niebo?
No, było.
Urocza bluzka.
Dzięki. A tobie bardzo do twarzy z opaską.
Dzięki...
Nowa stylówka na Włoszkę.
Bardzo ci ładnie.
Zjedzmy coś, wstałam taka głodna.
- Coś przynieść? - Ja dziękuję.
- Ja też. - Idziesz ze mną do bufetu?
Jasne.
- Czy można? - Proszę.
- Fajnie wczoraj było. - No.
Jakby co, chciałem wejść i jeszcze z tobą posiedzieć.
To trzeba było.
Nie chcę, żeby ktoś czuł się przy mnie...
No wiesz, niekomfortowo.
Wydaje mi się, że nikomu nie byłoby niekomfortowo przy kimś takim jak ty.
Właściwie mógłbyś pójść w drugą stronę.
Być... agresywniejszy?
Głupio mi się tak co rano obżerać, ale jem za darmo.
Co za zagwozdka.
Dzień dobry. Jak leci?
- Co to za babki? - Które?
Te dwie, co od ciebie wyszły.
Pokojówki?
Nie wyglądały mi na pokojówki, tylko na... (prostytutki).
Ja nic nie wiem.
Słuchaj. Rób co chcesz, tylko ani słowa Albiemu, dobra? Proszę.
Patrz, jakie cannoli.
Muszę zmienić robotę.
Jestem na dziwnym etapie.
Czułam...
Czułam się w domu taka zdołowana i...
liczyłam, że tutaj coś poczuję.
Wszystko cię nudzi?
Nudzi?
Nie.
Czuję, że dawniej na świecie musiało dziać się więcej.
Rozumiesz? Istniały tajemnice i takie tam.
A dziś jeździ się do pięknych krajów i robiąc zdjęcie odkrywa się,
że wszyscy zrobili takie samo z tego samego miejsca.
Stworzyłeś kolejną jałową wrzutkę na Instagrama.
Nie można nawet zabłądzić, bo wszystko jest na mapie.
Wywal komórkę.
No...
Do oceanu.
Rety, jaka ładna pogoda. Co dziś robimy?
Ja ciągnę Cama do Noto.
To śliczne barokowe miasteczko, dwie godziny drogi stąd.
Pełne pałacyków i rzemieślniczych sklepów.
Fajnie.
Słyszysz? Harper się podoba.
Mówiłem, że wynająłem nam skutery.
Popłyńcie jutro.
Chcę się przepłynąć. Noto nam nie ucieknie, ale pogoda - może.
To jedyne, na czym bardzo mi zależało. Chcę kupić prezenty pod choinkę.
Chryste, Daph, jest lipiec. Pod choinkę?
W porządku, wiecie? Wy idźcie sobie na skutery...
- a ja pojadę sama. - Nie, weź.
Serio, nie ma sprawy.
A ty chcesz?
- Nie zmuszam cię. - Ubawicie się.
Racja. Jedźcie obie.
Jasne. Z wielką chęcią.
- Mówią, że Noto trzeba zobaczyć. - Oj, tak.
- Koniecznie. - Super.
Porób zdjęcia.
Zaplanowałem na dzisiaj całą wycieczkę.
- Wycieczkę? - Coś nie mogłem zasnąć.
Zza ścian dobywał się jakiś straszny hałas.
Wracając: w pokoju można wypożyczyć sporo filmów.
Między innymi "Ojca chrzestnego". Chyba widziałaś?
Kawałki - na pewno.
"Kawałki"? Francis Ford Coppola nakręcił trzy.
Pierwsze dwa to klasyka. Kręcili je właśnie tutaj.
Wynająłem wóz z szoferem i objedziemy wszystkie plany.
Jedź z nami. Dokształcisz się nieco.
W porządku. Nie chcę...
Tak, jedź!
- Nie muszę... - Jedzie i kropka.
Agresywniejszy.
Gdybyś mnie kochał, to byś nie wyjeżdżał.
Muszę.
Chodzi o tę intercyzę? Bo mogę ją unieważnić.
Pogadamy, jak wrócę - pojutrze.
Zawsze jesteś przy mnie rozdrażniony. Jak teraz.
Tanyu...
dużo dla mnie zrobiłaś. Znalazłaś mi lekarzy.
Dzięki tobie przeżyję.
Ale odkąd usłyszałeś, że dłużej pożyjesz,
chyba dotarło do ciebie, że będziesz spędzał ten czas ze mną.
Pary nie zawsze się dogadują. Wiedziałaś, że jestem w tym kiepski.
- Żeniłem się cztery razy! - Cztery?
Myślałam, że trzy.
- Ty jesteś czwarta. - Po prostu cię kocham.
Proszę, nie mocz sukienki.
Bierz tamta sukienkę. Kupię ci za swoją dolę.
- Twoją dolę? - Nie podzielimy się?
Odpadłaś i z nim nie spałaś!
Ale chciałam. Trzeba wydać, żeby zarobić, jak to mówią.
Proszę pani? Koleżanka chce przymierzyć sukienkę.
Jaka śliczna...
Niechże się pani pośpieszy, idziemy też do innych sklepów.
Dziękujemy. Dziękujemy bardzo.
- Bądź dojrzały. - No weź.
Daphne. Dziękuję za podwózkę.
Dzięki, że jedziesz.
- Nakręciłam się. - Ja też.
Pa, dobrej zabawy.
Pa.
Ubawu po pachy.
Ale fajnie!
Odjazd, co nie?
Witamy...
Michael Corleone ukrywał się tutaj przed inną mafijną rodziną.
Tam - wysadzili mu żonę.
W wozie ukryto bombę, która miała zabić jego,
ale to żona usiadła za kółkiem.
No jedźmy, Michele, obiecałeś.
Pacino ogarnia i krzyczy...
Nie!
"Nie, Apollonia"!
Za późno. Wóz wybucha razem z nią.
Świetna scena.
Wysadzają ją? Tak w powietrze?
Trochę... nieczuła dekoracja.
Chcą zarobić. W ich domu kręcono najlepszy amerykański film w dziejach.
Nieprawda.
Dlaczego nie? Ja tak sądzę.
No jasne. Logiczne.
Co to niby znaczy?
Że tęsknisz za latami świetności patriarchatu.
To na wskroś dobre filmy.
Faceci tęsknią za "Ojcem chrzestnym", bo dziś czują się wykastrowani.
Za fantazją, w której przemoc była sposobem na wszystko...
i mogli się przespać z każdą...
i wrócić do żony, która bez gadania gotuje makaron.
To zdrowa fantazja.
Właśnie takie filmy ją w nas zaszczepiają.
Takie filmy istnieją, bo fantazja jest w nas zakodowana.
Wpływ testosteronu.
Płeć to konstrukt społeczny.
Wydałeś na Stanford tyle kasy, a tamci mózg mu wyprali.
Dwa dni.
Na lotnisko. Pa, pa.
Nie, nie chcę. I więcej tam nie wrócę.
Jak mówię "nie", to znaczy nie!
Słucham pani.
Są w tym mieście jacyś medium?
"Medium"? Nie rozumiem.
Wie pani, na przykład taka staroświecka Cyganka.
Wróżąca z kart i takie tam.
Tak, jest tu ktoś taki.
Mamy w Taorminie tarocistkę.
Oferuje wizyty domowe? To trochę nagląca sprawa.
- Czy wszystko dobrze? - Będę u siebie.
Rocco? Trzeba wezwać wróżbitkę do szurniętej.
Szefowa, muszę odebrać. Zaraz wracam.
- Hej. - Hej, gdzie jesteś?
Jem obiad.
Wracaj do pokoju, Greg wyjechał.
- Jak to wyjechał? - Potrzebuję cię!
Dobra...
Nie jestem teraz w hotelu...
Miałaś być blisko! Wracaj tu!
Szefowa wzywa mnie do hotelu. Przykro mi.
Odwieziemy cię.
Nie trzeba, wezwę taksówkę. Poradzę sobie.
Szofer może ją odwieźć i wrócić.
Tak, weź wóz.
Spotkamy się później.
Dobrze, bardzo dziękuję.
Dzięki za bardzo ciekawy dzień.
Dobrej zabawy. Przeleję wam potem za...
Jeszcze raz przepraszam.
Fajnie, tato, dzięki.
Co? Szefowa ją wezwała.
- Czy chciała się ulotnić? - Może.
Działasz tak na kobiety.
Wstydzisz się nas?
Nie, tylko...
Czasem chyba nie wiecie, jak brzmicie.
Kiedyś nas szanowano.
Dziś stanowimy tylko relikt drażliwej, wstydliwej przeszłości.
Hej! Dziękuję bardzo.
Zapraszamy na taras, gdzie można się napić lokalnego wina.
Tutaj znajduje się jadalnia, w której podamy śniadanie.
Proszę się rozgościć.
W razie czego jesteśmy na zawołanie.
Dziękuję, Peppe.
Co tu jest grane?
Czytałam o Noto w magazynie i widziałam zdjęcia tego pałacu.
Chciałam zamówić wycieczkę, a oni na to, że można go wynająć na noc!
- Nocujemy tu? - Nie chciałabyś?
Wolałam go najpierw obadać, ale teraz już nie ma wyjścia.
Nic nie wzięłam.
Spokojna głowa, wzięłam wszystkiego po dwa.
Raju, to inna jakość!
Nie do wiary! Chodź!
To chyba basen - a ktoś wziął dwa kostiumy.
Nie będzie dziwnie bez chłopaków?
Sami nie chcieli.
Zresztą fajnie robić, co się chce, nawet samemu.
Cameron zawsze stawia na swoim. Też trzeba się rozerwać.
Obejrzyjmy sypialnie.
Zdrowie.
Nie ma co, stary. Jestem z ciebie taki dumny.
- Naprawdę rozjebałeś. Brawo. - Dzięki.
Nie dziwię się. Czułem, że dużo osiągniesz.
- Chwilę to zajęło. - Daruj.
36-ka to nic.
Ty kosisz kokosy od dawna.
Ale mogłeś dać znać.
Co?
Gdy Gary Pizzinat powiedział, że sprzedałeś firmę za grubą forsę,
było już za późno.
Nie mogłem nic zdradzić.
- A zasugerować? - To nielegalne.
Pisnąć mi słówko i tyle. Informacje, stary.
Tacy jak ja... na nich polegają.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy. Na drugi raz.
Ale zainwestuj trochę u nas, co? Przy mnie ludzie się bogacą, wiesz?
- Wiem. - To pozwól mi pomóc tobie.
Bardzo chciałbym pomóc tobie i Harper. Proszę.
Wpadnij po powrocie do biura. Poznasz chłopaków i tyle. Bez parcia.
- Dobra, chętnie. - Chętnie?
Kurde, tak się cieszę!
Dzięki, Cam. Doceniam.
Zdrówko.
Jeszcze kolejkę.
Nie w kij dmuchał.
Prawdziwa, autentyczna, Cyganka ze starego świata.
Tak jak chciałam.
Już się tak nie mówi.
Dobra. To...
autentyczna...
Proszę pani?
Życzy sobie pani wodę albo colę?
Mogę podać w szklance.
Dobra.
Noszą tu takie obcisłe spodnie.
Bo podkreślają fujarę.
Mogłaś powiedzieć, że przenocujemy.
Wolę, by Cam pomyślał, że zostałyśmy, bo jest tak fajnie.
Cierpi na ciężkie FOMO i lęk przed porzuceniem.
Miło będzie mu powiedzieć, że wozimy się po pałacu.
Czyli go podpuszczasz?
On mnie też. To jak zabawa w chowanego.
Sposób na nudę.
Ja i Ethan tak nie robimy.
Chyba zadzwonię i dam mu znać.
Mogę najpierw ja?
Jasne.
Jak tam w Noto?
Wspaniale. Chyba tu przenocujemy.
Co?
Wynajęłam niesamowity pałacyk. Ale wrócimy jutro.
- Dopiero jutro? - Bawcie się dobrze!
Zmykam, Harper czeka w basenie.
- Jakim basenie? - Przy pałacyku.
Umarłbyś. Przyślę ci zdjęcie. Buzi, pa.
Wynajęła pałacyk i nocują w Noto.
Tak? Dziwna sprawa.
Zawsze wywija takie numery. Karze mnie, kurwa.
Ale to znaczy, że ty i ja... dziś zabalujemy.
- Chodź na skutery. - Dobra, idę.
Dobrze, i co teraz?
Zadaj pytanie, a karty odpowiedzą.
Ciekawi mnie...
mój mąż, Greg. Coś jest...
Wyszłabyś na chwilę?
Idź na moment do łazienki.
Nie ma sprawy.
Chcę... Czy...?
Chcę wiedzieć, czy to przetrwa. Czy nasze małżeństwo ma przyszłość.
Według kart twój mąż kocha się w innej.
Ta oznacza, że cię oszukuje,
a ta - że w jego życiu jest jakaś piękność.
- Czy to nie ja? - Nie ty.
- Nie? - Na pewno nie.
Jesteś taka negatywna.
Nie wierzę, że za to zapłaciłam.
Zabijesz się z obłędu.
To takie negatywne!
Taka jest prawda.
Nie tak to się robi. Miałaś mnie podnieść na duchu.
Zabieraj te swoje bibeloty, paskudne karty i kijową popielniczkę.
Nie chcę tego, mam ciarki.
Idź sobie. Wynocha.
To niebezpieczne. Wyjęłam Głupca. Uważaj.
Oszustka z ciebie.
Niedobrze.
Negatywna.
O wpół do ósmej na dole?
Tylko mnie obudźcie, idę się zdrzemnąć.
Ja wpadnę.
Albie?
Wydaje mi się, że masz o mnie złe, spaczone mniemanie.
Zawsze wspierałem i promowałem kobiety. Jestem feministą.
Nie ożeniłem się ze służącą, tylko ze świetną, bystrą kobietą.
- Gadałeś z nią? - Nie o tobie.
Nie chcę, byś był rozdarty.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli już...
powiedz, proszę, że bardzo tęsknię za nią i Carą i czuję się...
okropnie.
Ciebie - słucha.
Już tego nie naprawisz.
Nie?
Musisz się zmienić.
Przestać robić to wszystko i naprawdę się zmienić.
Rozumiem. Zmieniłem się i zmieniam dalej.
- Bo potrafię. - Tak?
Tak. Znów stać się tym, kogo potrzebuje.
- Do zobaczenia. - Tak.
Wyszła?
Co się stało? Liczyłam, że mi też powróży.
Nie, nie radzę.
Była taka negatywna.
Przykro to słyszeć.
Chyba się zdrzemnę.
Dobrze...
Pa.
Nie, nie idź. Zostań...
Usiądź na kanapie.
Kupiłam nowe "Vanity Fair".
Poczytaj sobie.
- Wyjdź za mnie. - Nie, dzięki.
Wypłacę gotówkę i zaraz wracam.
Chodź, jeszcze parę sklepów.
Same napalone typki.
Co to?
Od panów z tamtego stolika.
Jak miło.
Zjem żelka. Też chcesz?
Pomagają przy dwójce małych dzieci. Proszę.
Muszę uważać. Ostatnio przesadziłam i skończyłam skulona na podłodze.
Powtarzając: "Jestem kobietą".
Co? Dlaczego?
Chyba odbiło mi od tej kobiecości.
Nie podoba ci się?
- Zwykle nie narzekam. - Ani ja.
Nie chciałabym być chłopem.
Są tacy samotni i współzawodniczący. Jakby nie umieli się przyjaźnić.
Gdy pojechałam z Cameronem na safari, widzieliśmy stadka słoni.
Kąpały się, bawiły i wyglądały słodko, ale to tylko samice i młode,
bo większych samców wyrzuca się ze stada.
Żeby przez resztę życia wałęsali się samotnie po dżungli.
Tak mi żal facetów.
Tylko się wałęsają, pewni, że robią coś wartościowego.
- Cześć. - Cześć.
Chciałem tylko powiedzieć, że dziś raczej nic z tego.
Bo?
Nie chcę, by syn się domyślił, i muszę się zmienić.
Naprawdę. Dlatego raczej odpadam do końca tygodnia. Przykro mi.
Mnie też. Myślałam, że to nasz wspólny tydzień.
Wiem, ale nie mogę. Bardzo przepraszam.
Syn już schodzi, muszę spadać. Bardzo miło było cię poznać.
Jesteś świetną, piękną kobietą. Ubawiłem się.
Proszę, to za panie.
- Dziękuję. - Ja też.
Moi dwaj ukochani panowie.
- Szukaliśmy cię. - Załatwiałem coś w recepcji.
- Głodny? - Jak wilk.
- Wycofał się. - Dlaczego?
A ja wiem?
Spoko. Pełno tu bogaczy. Znajdzie się inny.
- Zostajesz? - Tak.
- Nie idziesz do domu? - Mam jeszcze parę spraw.
Trochę za dużo pracujesz. Ale... cię podziwiam.
- Dzięki. - I to, jak wszystkich ogarniasz.
Zwłaszcza facetów. Nie dajesz sobie w kaszę dmuchać.
Chcę być jak ty.
Dzięki, Isabello. Też jesteś bardzo pracowita.
Za dużo gadasz z Rocco, ale się starasz.
- Dzięki. - Proszę.
- Dobrej nocy. - Nawzajem.
Ignorujesz mnie.
Bo pracuję! Muszę znaleźć kogoś na noc!
- Zamówię drinki. - Przecież mamy.
Nie zmarnują się.
Pewnie zarywają teraz do ciebie dzień i noc.
Nie. Zresztą co mi po tym? Jestem żonaty.
- Stary, każdy jest niewierny. - Nie każdy.
No weź.
- Tak? - Tak!
Pewnie, że tak. Wystarczy mieć sposobność i cześć.
A jak tam seks?
Odjazd.
Czy ja wiem.
To trudne, gdy znamy się na wylot, widzieliśmy się na sedesie i...
No właśnie. Ma się jedno życie.
Ale jesteśmy...
- Współzależni? - Nie.
Nie okłamuję żony.
Serio? Kurna, nie wiedziałem.
Jesteś taki kochany.
Już kogoś wyrwałaś?
Tak, tak jakby.
To jeden z tych bystrzaków po Stanford.
Bardzo miły.
Może nieco za bardzo.
Wolałabym mieć przy nim szybsze tętno.
Portia.
Nie trać życia na uganianie się za zamkniętymi w sobie mężczyznami.
Bo będziesz waliła głową w mur do grobowej deski.
Mam coś na twarzy, że tamci tak się gapią?
Po prostu się uśmiechają.
Dałeś sobie wcisnąć kit. Burżujskie gadanie.
Monogamia to wykuta przez elity metoda kontroli klasy średniej.
Tymczasem kapłani dymają ministrantów, a szlachta - co popadnie, jak zawsze.
Ci najbardziej ambitni są najbardziej napaleni.
Jak my dwaj.
A kobiety oczywiście na to lecą.
Ale gdy nie spełniasz ich marzeń, za karę bardzo cierpisz.
Polecam raczej kurwy.
- Idę. - Nie, zostań!
Tobie też nie brak talentu.
Masz piękny głos.
- Tak uważasz? - Tak. Mógłbym ci pomóc.
Znam ludzi z dojściami. Mogę im cię przedstawić.
- Poważnie? - Tak. Od czego są przyjaciele.
Przyjaciele?
Łóżkowi?
Z taką pięknością trudno tylko się przyjaźnić.
Zastanowię się.
Zastanów.
Co za stary zbok.
Chyba kogoś mam.
- Co ty robisz? - Luz.
Chodźmy.
To tamte dwie.
No wiesz, tamte.
Jestem Cameron, a to Ethan.
Jestem Lucia.
A to Mia.
Jesteście tutejsze, czy na urlopie?
- Z Sycylii. - Ach, tak.
I siedzicie w hotelowym barze?
- Dobrze się bawicie? - Tak.
A jesteście... imprezowe?
Tak, tak.
Macie... jakieś cukierki?
Mam pigułki.
Tu jest... Viagra.
- Nie przyda się. - Nie?
A to - chyba emka.
Bez żartów! Chyba spadłaś nam z nieba.
Ale to kosztuje, chłopaki. Trzeba zapłacić.
Forsy mi akurat nie brak.
- Się bawmy. - "Się bawmy"!
Nie ma nic innego na ząb.
Chcesz?
Jeszcze cię trzyma? Cześć.
Czy Ethan choć trochę się zmienił?
Nie, wcale. Jest taki jak zawsze.
To dobrze! Widziałam wielu, którym...
- Ethan to nie kujon, ale... - Tak, tak.
Mam na myśli takich, co nie mieli wzięcia,
ale gdy się dorobili, zaczęli szaleć i być niewierni.
Ethan by nie potrafił. Nie jest taki.
Tylko do bólu poczciwy.
Dobrze, że Cameron ma takiego kumpla. Jego koledzy z pracy...
to bardzo mroczna trójca. Poważnie.
Psychole. Serio mówię.
- Ale nie Cameron? - Nie.
Cameron tylko broi jak mały chłopiec. Za to tamci...
są jak wcielony Bernie Madoff. Rozpierdoliliby cię.
Największe rekiny finansjery.
Kurna, ale zimna.
Mam czułe sutki.
Cześć. Piwko?
- Dzięki. - Jak minął dzień?
Właściwie dość ponuro.
Mogłabym zabić szefową i uznać to za eutanazję.
A tobie jak mija wieczór?
Już lepiej.
Wybacz.
- Czy to...? - Nie.
W porządku. Po prostu się... nie spodziewałam.
To uwaga.
- Wszystko gra? - Tak.
Miałam po prostu długi dzień i chyba jestem zmachana.
Idziemy do mnie czy...?
Chyba wolę się położyć.
- W porządku? - Tak, ja też.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
Miałbyś czas jutro?
Tak, pewnie. Bardzo chętnie.
Odprowadzić cię?
- Tak. - Dobra.
- Nie zostaw piwka. - Dzięki.
- Masz wszystko? - Tak.
- Dzięki za piwo. - Nie ma sprawy.
Daphne?
Myślisz, że cię zdradza?
Raz już zdradził. O tym razie wiem.
Nie żałuj mnie.
Radzę sobie z tym tak jak dziś.
Robię, co chcę i nie mam pretensji.
Jak to znosisz?
Nie jestem ofiarą.
Po prostu.
- No otwórz! - Co ty tam robisz?
Otwieraj, kochasiu, dajesz!
Dawaj, kochanie, tańczymy!
Idź do niego. Niech się nie wstydzi.
Zajmij się nim.
A ty - nią!
Nie?
Dobra.
Cześć, tu Ethan. Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Muzyka
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak