WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Szlag.
Pobudka.
No już. Pora wstawać!
Halo.
Nie śpisz tyle.
Ale... siedzieliśmy do późna.
Co robiliście?
Cały dzień piliśmy. Cameron chciał.
Przesadziłem.
A mnie - uprowadzono.
Od początku chciała tu przenocować. Dowiedziałam się dopiero pod willą.
Ukrywała to do samego końca.
Dzwoniłam kilka razy.
Przepraszam.
Tęsknię.
Dziwnie brzmisz. Przyjadę za parę godzin.
Tak, do zobaczenia. Kocham cię.
Pa.
Proszę.
Na razie mam tylko 1800.
Nie masz więcej?
Nie, ale spoko. Wypłacę resztę z banku.
Jesteśmy tu do piątku. Zostawię wam kopertę w recepcji.
Dobra myśl.
- Jak się nazywasz? - Lucia Greco.
Idealnie. Dobra, zmykajcie.
Do widzenia. Grazie mille. Dzięki za ubaw.
"Dzięki za ubaw"?
I co teraz?
Nie wiem. Chodźmy się gdzieś położyć.
Dzień dobry.
Świeżutkie jak dwie róże.
- Cześć, Rocco.
- Cześć. - Cześć, Isabello.
- Jak leci? - Dobrze, a tobie?
Świetnie, dzięki.
Rocco, pójdziesz pomóc pani?
Bądź ze mną szczera. Czy Rocco ci się narzuca?
Nie. Tylko sobie rozmawiamy.
Pytam, bo mężczyźni czasem bywają agresywni.
Tak nie wolno. Ani w pracy, ani nigdzie.
Dlatego jeśli kiedyś poczujesz się zagrożona, mów od razu.
- Dobrze, dzięki. - Proszę.
Dzień dobry.
Chciałbym dziś kupić prezent dla żony. Niestety, nie mogła przyjechać.
Myślałem nad jakąś biżuterią. Poleciłyby panie jakiś sklep?
Nie, ale na pewno znajdzie pan jakiś, idąc aleją.
Niedaleko jest jubiler Pancrazi. Ma bardzo ładne wyroby.
- Dziękuję. - Proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Nigdy tam nie byłam. Robi ładne rzeczy?
Piękne. Wszystko mi się podoba.
Dobrze wiedzieć. W razie czego będę tam.
Dobrze, wielkie dzięki.
Nałożę sobie owoców. Zaraz wracam.
- Jak spałaś? - Nie za dobrze.
Nie?
Trzeba było spędzić wieczór razem. Nie wiem, co mnie wczoraj ugryzło.
W porządku, nie przepraszaj.
Ale spotkajmy się dzisiaj.
Jasne, fajnie będzie.
Tylko muszę się wykręcić od bycia niańką.
Jest ciężko. Jakoś ją spławię, a potem...
Zaplanujemy coś po śniadaniu.
Powodzenia. To na razie.
Wiem, że technicznie jestem dzisiaj w pracy,
ale byłam ciekawa, czy...
czy mogłabym spędzić trochę czasu z tamtym chłopakiem.
Jest... miły i bystry. Kończył Stanford...
nie jest niebinarny...
Wszystko muszę spaprać. Wyrzuciłabym zwycięski los na loterię.
Wydaje mi się, że... powinnam dać mu szansę.
Nie wiem, co Greg knuje.
Ale coś pieprzy.
Jaka szykowna.
Dzięki...
Ma pani wspaniały styl.
Już wczoraj stwierdziłem: "Wreszcie olśniewająca kobieta w Taorminie".
- Dziękuję. - Taka pani barwna.
Cała reszta ubiera się, jakby szła na pogrzeb. Bogu dzięki, że jest pani.
Zechce pani zjeść z nami śniadanie?
Nie, dziękuję. Już zjadłyśmy.
Zobaczymy się później w klubie na plaży?
Jeszcze nie byłam. Poleca pan?
Zapraszamy na koktajl. Marco załatwia nam najlepsze stoliki po znajomości.
Jest pan Anglikiem?
Tak, z pochodzenia. Ale mieszkam dziś w Palermo.
W hotelu nocuje paru znajomych. Przypłynęliśmy do nich jachtem.
- Macie jacht? - Tak, chętnie pokażemy.
Zajmiemy wam dwa miejsca.
Liczę, że się widzimy.
Jacy mili goście.
Chujowo się czuję.
Nie mogę tak dłużej żyć.
Mia...
- Przepraszam cię. - Za co?
Źle na ciebie wpływam.
Ciągnę cię za sobą na dno, bo nie chcę być sama.
A teraz obie nas spotka kara.
Kara? Co ty mówisz?
Każda kurwa ją kiedyś ponosi.
Spójrz na mnie. Nikogo nie ukarzą.
Masz zjazd po wczorajszym. Zresztą całkiem nieźle poszło.
Nie tak źle bzykać się, wiedząc, co będzie się z tego miało.
- Nie mów tak. - Dlaczego?
Spójrz na nas. Każdy wie, z czego żyjemy.
Wyluzuj, Niepokalana Maryjo. Od kiedy obchodzą cię inni?
- Etna. Wspiąłbym się. - To ojciec tamtego.
Raczej nie dasz rady.
- Chodź. - Dałbym.
Zamówmy sobie coś. No chodź, posiedź ze mną.
- Już jadłem. - To się napij.
Dokąd mnie ciągniesz?
Umyć się i przebrać. Mam klucz do pokoju starego, pamiętasz?
Oj, Boziu...
Stary, Chryste Panie.
Wszystko przez ciebie.
Weź, fajnie było.
Zmowa?
- "Zmowa"? - Tak jest, słonko.
Jasne, jak chcesz. Zmowa.
Dzięki. Kocham cię i chcę w ciebie wejść.
- Podziękuję. Nie. - Chcę ci robić rzeczy.
Zrobię ci dobrze.
- O kurwa. - Spoko?
Żyjesz tam?
Byłam wczoraj na haju.
Liczę, że to, co mówiłam, zostanie między nami.
Nic nie mówiłaś.
Łatwo tracę przyjaciółki. Wiesz, jakie są babki.
Udają, że cię lubią, żeby coś ugrać, a potem wbijają ci nóż w plecy.
Ale tobie - ufam.
Mogę?
Pewnie.
I nikogo nie znasz.
Znaczy: nie mamy wspólnych znajomych.
Nie, raczej nie.
Co ty robisz? Ubieraj się!
Szybko, trzeba spadać!
Portia pisze, że idzie do klubu przy plaży. Chyba dołączę.
Może zjemy tam we trzech.
Wolałbym chyba spędzić ten dzień sam.
- Ale obiad chyba zjesz? - Jeszcze zobaczymy.
Przepraszam! Pomyłka!
Tak!
Przepraszamy, to my się pomyliłyśmy.
Właśnie. Miłego dnia.
Dzień dobry, witamy!
Najdziwniejszy głos pod słońcem.
Cześć! Jak miło, że jesteście.
Wejdźcie naokoło.
Piękności. Wybaczcie, napiłem się.
Co byście chciały?
Dobrze... Ja poproszę różowe wino.
Mattea już znacie,
a to nasi pozostali znajomi, Hugo i Didier.
Francuzi, tak? Rety...
Ród Didiera ma wspaniały dworek w Eze. Musicie go zobaczyć, nim się zawali.
To moje arcydzieło, jednak zniszczyło mi życie.
Wierz mi, dobrze wiem, jak to jest.
Jack? A oto Jack, mój niesforny bratanek.
Cześć, cześć! Miło was poznać.
O kurde. Ciebie widziałem przy basenie.
Zgadza się. Witaj ponownie.
Pływałaś? Chyba nie ma grzania.
Nie wiem, nie zanurzałam się.
Zamówimy jakieś przekąski?
Przekąski - obowiązkowe.
- Jesteś z Ameryki? - Tak.
- Nie byłem. - Serio?
Gówno widziałem. Jestem z Essex.
Tam byłem.
A od dawna jesteś na Sycylii?
Dwa miesiące w Palermo.
Dwa miesiące? Niesamowite.
Jest spoko... jeśli ktoś lubi, gdy geje łapią go za tyłek.
Przeszkadza ci to?
Nie, ale strasznie mocno chleją.
Niektórzy są nieźle nabici. Urządzają imprezy w willi.
I zapraszają same stare, dziane wiedźmy.
Są w porządku, ale...
nie przyjechałem tu na herbatkę.
Tak, ja...
też spodziewałam się, że to będzie większa przygoda,
ale jak na razie... mnie zabija.
Zabija? Rany.
Jeśli masz ochotę na przygodę, zostań ze mną.
Umiem się bawić w piaskownicy. Rozumiesz?
Nie wiem, co to znaczy, ale...
Pokażę ci.
Dobra.
Ile dziennie ćwiczysz?
Jakieś dwie godziny. Bardzo intensywnie.
Mam w Palermo dom ze świetną siłownią. Mógłbyś kiedyś wpaść.
- Czy ja wiem... - Matteo.
Poznałem go przy basenie. Ma sporo ładnych kolegów.
- Nie interesuje mnie to. - Daj spokój.
Jakie piękne miejsce.
To fakt.
Orientujesz się, co to?
Isola Bella.
Jest owiana legendą. Stoi tam dom zamożnej szwedzkiej rodziny.
Jej matka mieszkała tu jako ostatnia.
Zjawili się "wpływowi miejscowi inwestorzy", jeśli rozumiesz.
Chcieli ten dom i wyspę.
Ale stara matrona nie ustępowała. Składali jej różne oferty.
Aż pewnego dnia znaleziono ją na skałach.
Zabili ją?
Boże święty!
Może to nie tak źle, bo dziś dom jest otwarty dla każdego.
Chciałabyś go zwiedzić? Jesteś tu tylko z asystentką?
Nie... Właściwie przyjechałam z mężem.
Ale wyjechał.
Zostawił cię tu samą?
Dlaczego?
- Długa historia. - Nie śpieszy nam się.
Opowiadaj. Od początku.
Cóż...
Pochodzę z San Francisco.
Od samego początku?
- Dziękujemy. - Pa, Francesco.
O matko. Dobrze być z powrotem.
Ładna sukienka.
Daphne mi kupiła.
Nie sprzątali?
Pokojówka przyszła, ale jeszcze leżałem. Jak było?
Tak jak myślałam: udają.
Całują się i zgrywają idealnych tylko na pokaz.
- Tak? - On ją zdradza.
- Skąd wiesz? - Bo mi powiedziała.
Myślę, że ona jego też.
- Serio? - Tak.
Nie przyznała tego wprost, ale mają niezdrową relację.
A my nie. Przy nich... jesteśmy zdrowi.
Dobrze cię widzieć.
Tak?
Schlałeś się?
Fajnie się pływało.
I nie ma żadnych koleżanek.
Tylko mnie, a ledwie mnie zna. Obłęd, co?
Dlaczego nie ma?
Bo dotarło do niej, że obrabiają jej dupę.
Jak ty teraz?
Dała mi żelka z THC. Wiem, że źle zrobiłam.
- Chyba muszę do łazienki. - Wywaliło mnie pod sufit.
Wiesz, jak mnie bierze. Wpadłam w czarną dziurę.
Strasznie. Spijałam każde jej słowo.
Idę.
A jej wydaje się, że każda zazdrości jej takiego życia.
Nie.
Dobra, chyba się zbiorę.
Co chcesz dziś porobić?
Coś tylko we dwójkę? A może spytamy ich?
Spytaj.
Dobra.
Cześć. Co dzisiaj robimy?
Gdzie usiądziemy?
Tu.
Patrz, jak ładnie.
Przepraszam, ten leżak jest zajęty. Zająłem go.
Nie chcesz nas tu?
Czekam na koleżankę.
Zwolnimy go, jak przyjdzie.
Chyba będzie tu lada chwila.
Kojarzę cię.
- Chodź, spadamy. - Tak, kojarzę.
Jak jest w Palermo?
Palermo jest pojebane. Seryjnie.
Ludzie balują na ulicy, tłuką się, dymają...
- W sam raz dla mnie. - W tej willi też?
Jeszcze jak. Jest zajebista. Musisz wpaść i zobaczyć.
- Bardzo chętnie. - Tak?
Chyba nigdy nie gościła tam kobieta przed 60-ką. Byłabyś pierwsza.
Przeżyję.
Cześć, jestem Albie.
Siemka.
Zająłem ci leżak. Chyba ostatni.
Fajnie, dzięki.
Muszę jeszcze posiedzieć z Tanyą. Chłopaki zamówili jedzenie.
Szykuje się chyba impreza.
Ale chcę posiedzieć. Przyjdę potem.
Dobra, będę tam.
Albie.
- Mamy stolik. - Cześć, Portio.
Znajdę cię, dobra?
To do zobaczenia. Miło było.
Kto to?
Taki jeden chłopak z hotelu.
Podobasz mu się.
Cześć, Albie. Zobacz, co kupiłem.
- Co myślisz? - O czym?
To dla matki. Spodoba jej się, nie? Tani nie był.
Idealny. Na pewno.
Mam też kolczyki dla Cary.
- Przebaczenia się nie kupi. - To miły gest.
Chętnie z nią pogadam, jak mówiłem.
- Nie posłucha cię. - Szanuje moje zdanie.
Otóż nie, nie w tej kwestii. Właściwie posłuchałaby chyba tylko...
Ale nieważne.
Nie będę twoim adwokatem.
Rozumiem, nie ma sprawy.
Chociaż wolałbym nie rozbijać rodziny.
Co za manipulacja.
Co?
Muszę lecieć. Przepraszam.
Przejdzie mu.
Ciao, moja droga.
Już byśmy zamówili.
Powiedz mi tylko, co znaczą te cyferki przy daniach. To ceny?
Nie przejmuj się cenami, za nic nie płacisz.
Nieźle. Cztery szprycery.
- Lepiej nie pijmy. - Coś ty, klinik.
- Nie chcę znowu rzygać. - Nieźle zaszaleliście.
Żebyś widziała, jak ten szalał na parkiecie.
- Serio? - Wyszedłem z wprawy.
Ja też trochę się wykosztowałam. Będzie bardzo włoska gwiazdka.
Zastrzelcie mnie.
W porządku?
Nie chcę być milionerką.
Chcę tylko otworzyć własny sklep...
i przestać tak zarabiać.
- Mówisz serio? - Tak.
Guzik mnie obchodzą pieniądze. Po prostu chcę śpiewać.
- Chyba przelecę pianistę. - Co?
Miałam być praktyczna, a on obiecał mi pomóc.
Muszę się z nim przespać.
Nie, Mia!
Tylko jeden raz. Wiem, że jest stary i ohydny,
ale raz - wytrzymam. Za mocno chcę śpiewać.
- Idziesz teraz? - Tak, teraz.
- Dzięki, Luci. - Niby za co?
Stworzyłam potwora.
Sam widzisz. To wielkie pasmo...
- bardzo złych decyzji. - Skąd.
- Po prostu miałaś pecha. - Wiem.
Jesteś główną bohaterką włoskiej opery.
- Czyli jestem zgubiona? - Nie, w żadnym razie.
Jesteś zbyt piękna, by się smucić. Spójrz, gdzie siedzisz.
Pij wino. Los ma to do siebie, że może się odmienić.
- Wierzysz w to? - Nie.
Nie przyszła.
Tak, przyszła.
Tam stoi. Nie chcę wskazywać palcem.
Wystawiła cię. Nieładnie.
Co tam. Nic się nie stało.
Mogę tu usiąść?
Jasne, śmiało. Marnuje się.
- Jestem Lucia. - Albie.
Skąd jesteś?
- Z Katanii. - Fajnie. Chyba ją odwiedzimy.
- Cześć. - Cześć. Jak miło cię widzieć.
Niech ci będzie. Ale klnij się na Boga, że pomożesz.
Pewnie, że pomogę.
Chcę być piosenkarką. Chodź, miejmy to z głowy.
Kiedy?
- Teraz? - Teraz.
Jak najszybciej.
W porządku. Chodźmy.
Idziemy do kaplicy? Zwariowałeś?
Już nie pracuje.
Nikt tu nie chodzi. Jaka piękność...
Zamknij się. Zginiesz, jeśli nie pomożesz.
Tak, tak, pomogę. Chodź tu.
Nie szarp!
- Kocham cię. - Nie, nie.
- Co jest? - Nie tak.
- Dlaczego? - Siadaj.
- Dobra? - Lubię, gdy się rządzą.
Podoba ci się błękitna sycylijska woda?
Tak, jest piękna.
To fakt. Mam pomysł.
Przepłyniemy się?
No. Jasne.
Chodźmy.
Kurwa.
- Co jest? - Mam kłopot.
- Jaki? - Nie dam rady.
Spróbujmy jutro.
Nie, drugi raz nie chcę. Dawaj, dawaj.
Mówię ci, że nie mogę.
Chcesz Viagrę?
- Masz? - Wezmę od koleżanki.
Czekaj tutaj.
Nie ruszaj się stąd.
Obejrzyj sobie pornosa na komórce.
Nikomu nie mów!
- "Lucia", tak? - Tak.
- Czyli mieszkasz w Los Angeles? - Tak.
Zawsze chciałam je odwiedzić. Marzę o tym.
- Nigdy nie byłaś poza Sycylią? - Nie.
- Dobrze mówisz po angielsku. - Serio?
Tak, świetnie.
Która to Viagra?
Co? Nie słychać cię.
Pianista musi wziąć Viagrę.
Nie słyszę.
Czego chciała?
Ona zawsze czegoś chce. Mam to gdzieś.
- Jak to się mówi po włosku? - Non me ne fotte.
- Masz? - Bierz.
- Jedną. - Łykaj dwie.
Pomoże?
Czekaj.
Cierpliwości!
Dlaczego to faceci są u władzy?
Gdyby nie byli, nie ułatwialiby życia takim ślicznotkom jak ty.
Wcale nie jest mi łatwo.
Na drugi raz zostaw męża i leć do Eze.
Tak, wszystkich tam znamy.
Wszędzie cię zabierzemy.
- Rozumiesz francuski? - Tak, troszeczkę.
Słuchajcie.
Taki Jack Dorsey ma okrągłą saunę.
- Obłęd. - I je tylko obiady.
- Co? - A w weekendy - pości.
Ja chcę wstawić do domu komorę hiperbaryczną.
- Po co? - Żeby żyć wiecznie, kurwa.
180 lat.
Ja bym nie chciała. Nie chcę się zestarzeć.
- Dla mnie nigdy nie będziesz stara. - Nie?
A ty co robisz, żeby tak wyglądać?
Biegam i się gimnastykuję.
Dziwnie się czuję. Wody.
Spróbujemy kiedy indziej.
Co ty mi dałaś? To na pewno była Viagra?
Uczesz się.
I co z tymi znajomymi?
- Jakimi? - Miałeś mnie im przedstawić.
Nie mogę teraz o tym gadać. Później, dobrze? Wybacz.
Gotowa?
Co się z tobą dzieje? Od rana jesteś jak zombie.
Chodzi o nich? Nie chcesz iść z nimi na kolację?
Odezwiesz się jeszcze?
Co wczoraj robiliście?
Pływaliśmy na skuterach, a potem...
- się schlaliśmy. - Z kim?
Sami. I...
gadaliśmy jeszcze z ludźmi przy barze.
- Jakimi? - Nie zagadam do nich nigdy więcej.
- Facetami czy babkami? - Jednymi i drugimi. A co?
Co?
- Dobrze. - O co się martwisz?
- Siema. - Gotowi?
Tak, chodźmy. Zgłodniałam.
- Ja też. - Ładna sukienka.
Dwa miesiące temu w nią nie wchodziłam. Trudno schudnąć po ciąży.
Idziesz?
Tak. Tylko wezmę klucz.
Polubiłam ich, a ty?
Geje to jednak najlepsi przyjaciele.
Nie oszukujmy się. Kobiety są...
dołujące.
- Mówisz? - Przynajmniej większość.
Nie winię ich. Mają dużo powodów do smutku.
Ale nie są rozrywkowe, jak ci geje.
Spodobałaś się bratankowi.
- Nie. - Tak, tak.
A on tobie?
Ładny jest.
Piękna jesteś.
- Tęskniłaś? - Troszkę.
- A ty za mną? - Włożyłem nowe majtki.
Po co? Tamte obsrałeś?
Nie, to te ładne. Na specjalne okazje.
Potem ci pokażę.
Zobaczymy.
Jezu Chryste, gorzej niż zwykle.
Mogę dzisiaj nie jeść z wami?
Spotkałem na plaży dziewczynę i wolałbym z nią.
Z nią? Śmiało, nie obrazimy się.
Fajnie, dzięki.
- Do zobaczenia rano. - Pa.
Powodzenia.
Farciarz.
Zazdrościsz?
Czego?
- Nawet ciut? - Nie.
Ja tak. Ciut.
Mogę już nie zobaczyć nagiej kobiety.
Choć dziś widziałem jedną w pokoju.
Zastałem u siebie tamte dwie, które ostatnio wychodziły od ciebie.
Jedna była goła od pasa w górę.
- Co u ciebie robiły? - Nie mam pojęcia.
Ale widok był milutki.
O Boże.
Wzywaj karetkę!
Oddychaj, Giuseppe.
- Spokojnie. - Wołaj księdza.
Nie. Żadnego księdza.
- Wołaj księdza. - Nie zdychać.
Stolik dla czworga.
Cześć.
- Coś ci dam. - Tak?
Mijałam dzisiaj tego jubilera, który ci się podoba. Pancraziego.
Weszłam tam i na widok tego... pomyślałam o tobie.
To rozgwiazda.
Przepiękna.
- Podoba ci się? - Bardzo. Dziękuję.
Proszę.
Możesz ją sobie przypiąć do klapy.
Mogłabym?
- Dobrze. - Przytrzymam.
Boże, tak dobrze ci pasuje...
- Valentina, chodź! - Co się stało?
- Co się dzieje? - Giuseppe zasłabł.
Lepiej do nas wróć.
Bądź dobrej myśli, Giuseppe! Dobrej myśli!
Mogę go zastąpić. Dobrze śpiewam.
Żarty sobie stroisz? Precz.
A wy co, na balu? Do roboty.
Mia! Co tu się stało?
- Świetnie wyglądasz. - Ty też.
Już opowiadam.
Uznałam, że przelecę pianistę.
Ale nie stawał mu, gdy doszło co do czego.
Dałam mu Viagrę od ciebie i strasznie się pochorował.
Pocił się, nie mógł oddychać...
I nagle - bach. Runął na podłogę.
- Jak to runął? - Bałam się, że nie żyje.
Dostałby zawału od Viagry?
- Czyli to nie Viagra. - Na pewno nie!
Nie wiem, masz masę różnych piguł.
Cześć. Tata zgodził się, żebyśmy zjedli razem.
Tak? Super. Najpierw się napijmy.
- Jasne. - Pamiętasz moją koleżankę, Mię?
Pewnie. Cześć, Albie.
- Co pijemy? - Gin z tonikiem?
- Trzy razy? - Dla mnie: szprycer.
Dwa giny z tonikiem i szprycer.
To tamte.
Te z mojego pokoju. Teraz siedzą z Albiem.
Jaki ojciec, taki ojciec i syn.
Miałam ciarki.
Bliska znajoma ma syna z autyzmem. Urządziliśmy bieg ze zbiórką.
Długo trenowałam. Jeden facet biegł obok mnie
i nagle runął na ziemię. Całkiem nagle. Nierealne.
I umarł.
Chcę wam podziękować za dzisiaj.
Czułam się bardzo zdołowana, a teraz...
- jest o wiele lepiej. - Świetnie.
Dobrze się tak oderwać.
W gruncie rzeczy robię to całe życie.
Po prostu... dziękuję za to, że nas przyjęliście i...
i jesteście dla nas tacy mili.
Płyńcie z nami jutro do Palermo.
Zabieramy Hugo i Didiera na jacht, a potem będzie impreza w willi.
Musisz zobaczyć willę. Jacht też.
- To będzie duża impreza? - Oj, tak.
Znajdziemy ci hetero Włocha z wielkim przyrodzeniem.
- Jestem mężatką... - Nie powiemy.
Kuszące.
Chyba popłyniesz.
Tak, popłynę!
Dziś bez śpiewów przy pianinie.
Oby tylko nie umarł.
Może znajdą lepszego.
- Dokąd to? - Bo ja wiem.
Nie ma spania. Trzeba się napruć.
Dobry wieczór. Dwa razy gin z tonikiem,
dwa Jagermeistery... i dwa Red Bulle.
Dla mnie tylko gin z tonikiem. Wystarczy.
- To włoski gest. - Jasne. Kiedy robi się tak?
To jeden Jagermeister i jeden Red Bull.
Gdy... masz wyjebane.
Powtórzysz?
Kiedy masz coś gdzieś.
Mam coś gdzieś...
Powinniśmy chyba...
przesiąść się tam albo stąd iść. Nie wiem.
Dlaczego?
- Bo mi głupio. - Mówisz?
Świetnie się bawi. Radzi sobie.
- Jest taki słodki. - Tak, widzę.
- Chcesz, żeby był zazdrosny. - Wcale nie chcę.
Pewnie, kurna, że chcesz.
A gdy skończyłem Stanford...
wróciłem do domu i spytałem się: "Co dalej"?
Chyba już pójdę. Spadam.
Nie może wygrać.
- A to ci. - Co nie?
- Co? Niezręcznie ci? - Chodźmy do mnie.
Kurna, proste!
Chyba wygraliśmy.
Chodź do mnie, skarbie.
To ja rozumiem.
Tęskniłem wczoraj.
Ja za tobą też.
Nie zostawiaj mnie więcej.
Dobrze.
- Słowo? - Słowo.
Co się wczoraj stało?
Mówiłem ci, że nic.
Znaczy...
stała się jedna rzecz. Chyba miałaś rację.
Cameron chce, żebym u niego zainwestował.
Pewnie dlatego nas zaprosili.
- I już? - Czego się obawiasz?
Niczego.
Ładne, nie? Podobają się?
Są boskie.
Niegrzeczna.
O Jezu.
Zaraz dojdę.
Już.
Już!
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak