WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Co robisz?
Chyba mi nie wierzysz.
Zaczynam świrować.
Niesprawiedliwe. Kiedy cię okłamałem?
- Wierzę ci. - Nie byłabyś taka, gdybyś wierzyła.
To posrane. Zawsze byliśmy szczerzy. Odpuść.
- Nie zawsze. - Nie?
Nie jesteśmy w kwestii...
Czego?
Tego, że przestaliśmy się sobie podobać.
A przynajmniej ja tobie.
Rozumiem. Zostałeś królem świata i mógłbyś mieć każdą.
Nie gadaj głupot!
Nie dziwię się, że chciałeś dymać włoską dziwkę.
Ale nie dymałem, do chuja.
- Bardziej niż zdrada boli mnie... - Nie było zdrady!
...to, jak to świadczy o nas.
Jak? No jak?
Wydaje się, że coś umarło.
Jesteśmy za młodzi, by być tacy starzy.
Chyba nie chcesz już mieć tego za sobą.
Ja - nie.
Mam sporo na głowie. Strasznie tyram i...
Nie wiem.
Popracujmy nad tym. Dobrze?
Pragniesz mnie w ogóle?
Kocham cię.
- Dołujesz mnie. - Bo cię kocham?
Nie.
Ja ciebie też.
Idziesz biegać czy jak?
Nie wiem.
- Chcesz kawkę? - Poproszę.
Jest przekonana, że coś zmalowaliście, gdy nas nie było.
Mówisz? Na przykład?
Bo ja wiem?
- Co tym razem? - Mówiłem: balowaliśmy.
- Jak mocno? - Strasznie.
Strasznie, kurwa, mocno!
Bo mnie zostawiłaś. Porzuciłaś.
Teraz cię ukarzę.
A ty? Dymałaś kogoś w Noto?
Tłustego, śmierdzącego Włocha z brudną pałą?
- Wszystkich co do jednego. - Oż ty...
Doigrasz się.
Jak tam opera?
- Zginęła. - Kto?
Madame Butterfly.
- A jak twój wypad? - Wesoły.
Prawie nas aresztowali. Nie zapłaciliśmy za arancini.
- One są po dolarze. - Wiem.
Uważaj na tego chłopaka.
Bo?
Ma dziwną relację ze stryjkiem.
Dlaczego?
- To chyba nie jego stryj. - Tak.
Skąd taka myśl?
Po prostu... mam mocne przeczucie.
Aha...
Portio.
Widzę w tobie młodszą siebie.
Jak byłam mała, mama zawsze stroiła mnie jak lalkę.
Wiecznie byłam małą laleczką, czekającą, aż ktoś się z nią pobawi.
Gdy odczuwasz pustkę i nie masz celu...
trafiasz w szalone miejsca, ale wciąż błądzisz.
Do czego zmierzasz?
Ogarnij się wreszcie.
Witam, moje panie.
Mimosę z ananasem?
- Tak. - Jasne.
- Jak się spało? - Kiepsko.
Słyszałam dziwne hałasy.
O nie... Wypocznij do wieczora, jesteś gościem honorowym.
Dziś wielki dzień. Odwiedzimy ojczyznę.
Fajnie byłoby spotkać krewnych.
Marty Fiorina zrobił coś podobnego, tylko w Apulii.
Znalazł całą dalszą rodzinę.
Zjedli duży obiad, pili wino, porobił zdjęcia...
Prawdziwe ciepłe przyjęcie. Miło by było.
- Znalazłem tłumaczkę. - Mądrze.
Dzień dobry.
Zostawił ktoś może kopertę dla Lucii Greco?
Nie, nie wydaje mi się.
Salvatore?
Czy ktoś zostawił kopertę dla Lucii Greco?
Nie, przykro mi.
A to chujek jebany.
Podobało ci się wczoraj? Dobrze grałam?
Wybacz, nie mam czasu. Proszę, dajcie mi spokój.
Co wy kombinujecie? Migacie się od zapłaty?
- Nie zapłacił wam? - Należy się 1300 euro.
Nie ma sprawy. Nie wiedziałem, że ich nie dostałyście.
Cześć.
Salvatore, stanąłbyś w dużej recepcji? Jest pusta.
Giovanni tam stoi.
To idź sprawdzić, czy mnie tam nie ma.
- Zmykaj. - Już.
Mam dziś urodziny.
Najlepszego! Nic nie mówiłaś.
Pomyślałam, że...
jeśli nie masz ciekawszego zajęcia...
po pracy mogłybyśmy wyjść się napić.
Wznieść razem mały toast.
Ale rozumiem, jeśli jesteś zajęta.
- Skądże. Jasne, że chodźmy. - Tak?
- Wspaniale. - Najlepszego.
- Gratulacje. - Dzięki.
A ty co tu robisz? Idź pomóc tamtym gościom.
Co?
Widziałam, jak gadasz z dziwkami.
Przez tego kaca mam siłę tylko leżeć na plaży.
- Nie rób ze mnie wariatki. - Nie robię.
Wszystko wytłumaczę, ale proszę, nie w tej chwili.
Jak chcesz.
Już mi wszystko jedno.
Rzygać mi się chce na widok tych kiełbas.
Jezu!
Wystraszyłem dzidzię? Słuchaj.
Dostałem wóz. Przejedziemy się?
Jedźmy do Cefalu pić Peroni i jeść lody. Co ty na to?
Jasne, chętnie. Tylko chcę wrócić na tę balangę wieczorem.
Wrócimy, nie bój nic.
Pakuj się i będę czekał przy furze.
Stryjek dał mi kartę, więc... no wiesz.
- Kurwa! - Przepraszam.
Wredny jesteś!
Niewiarygodnie byłoby znaleźć jakichś dalszych krewnych.
Byłoby.
Tylko się nie wywal, zanim wsiądziesz.
Słuchajcie, to jest Lucia, nasza tłumaczka.
A to - mój ojciec Dominic i dziadek Burt.
Dzień dobry. Miło mi.
- Cześć. - Kojarzę cię.
Tak, często tu bywam. Uwielbiam ten hotel.
Chwileczkę.
Myślałem, że mowa o jakiejś pracownicy.
Coś nie tak?
To chyba kiepski pomysł.
Jedzie z nami, jasne? Bądźcie mili.
Przesadzasz.
- I się ujawniasz. - Co ujawniam?
- Że z nią spałeś. - Przestań. Nie chcę jej zabierać.
Co ci dolega? Wrzuć na luz.
Opanuj się.
Dobra, to w drogę.
Dobrze znasz obsługę.
Tak, to brat znajomego.
Opowiedz coś o sobie. Skąd jesteś?
Z Katanii.
- Gdzie się uczyłaś języka? - W szkole.
I... w pracy.
W jakiej branży?
Usługowej.
Ponoć jest tu duże bezrobocie. Świetnie, że masz pracę.
Dzięki. Tak, całe szczęście.
Chcę przed wylotem iść na masaż. Zabierzesz się?
- Pewnie. - Spytam, czy ktoś jest wolny.
Stary.
- Nabruździłeś mi. - Jak?
Harper jest przekonana, że ją zdradziłem.
To się myli.
Możesz za mnie poręczyć albo coś?
Czy można dziś przyjść we dwie na masaż?
Daphne Sullivan, 109.
Dzięki.
Mieli ostatnie okienko, ale trzeba by iść już. Na pewno nie chcesz?
Idź sama. Ty masz pełną chatę dzieci.
- To pójdę. Chcę się wyparować. - Jasne.
- Wrócę za parę godzin. - Bez pośpiechu.
Pa.
- E, idziemy się napić? - Nie, dzięki.
- Ja pójdę. - Tak?
No, chodźmy.
Masz jakieś ambicje? Co?
- Ambicje? - No.
- A ty jakie masz? - Nie wiem.
Zadowolenie.
Fajnie by było.
Trzeba się cieszyć każdym dniem. Przynajmniej ja tak robię.
Kto wie, czy będę tu jutro.
Święta racja. Świat jest zjebany.
Dlaczego?
Żartujesz?
Mnie tam się podoba.
Wszystko się wali.
Wolałabyś żyć w średniowieczu?
Gdy ludzie rąbali się na kawałki gorzej od tych typów z ISIS?
Cud, że w Europie w ogóle ktoś został.
Nic tylko się tu ćwiartujemy i palimy na stosie.
Idę po piwko.
Zmierzam do tego, że mamy jebitny fart i tyle.
Żyjemy w najlepszej epoce w dziejach, na najlepszej planecie.
Jeśli nie umiesz być zadowolona tu i teraz...
to nigdy nie będziesz.
Chodź się naprać, co?
No chodź. Wezmę to.
Marny widok. Nie dziwota, że wyjechali.
Na kogo bym tutaj wyrósł?
Też byś stąd wyjechał.
Jedni zostają, drudzy - odchodzą.
I ja bym odszedł?
Bo cię nosi. Masz to po mnie.
Nie uwierzycie. Tamta kobieta mówi, że Di Grassowie wciąż tu mieszkają.
- Zna ich. - Żartujesz!
- Półtora kilometra stąd. Mamy adres. - W drogę!
- Co? - To Alessio.
- Śledził nas? - Wsiadaj.
Mógłby pan już ruszać?
- Coś nie tak? - Odpalaj, jedźmy.
- Powiecie mi, co jest grane? - Śledzą nas jakieś typy.
- Kto? - Jacyś znajomi Lucii.
Co robić?
Niech pan stanie.
Pogadam z nim.
- Co robimy? - Nie wiem, tato.
Co się dzieje?
- Jadę z nim. - Nie ma mowy. Przegonimy go.
Nie możecie.
- Wezwać policję? - Żadnej policji.
Nie martwcie się. Muszę z nim pogadać, bo się gniewa.
- Nie zostawimy cię z nim. - Ale nie zaogniajmy sprawy.
Proszę, nie psujcie wycieczki. Spotkajcie się z rodziną i...
widzimy się wieczorem. Bez obaw.
- Na pewno? - Tak.
Zadzwonię.
Co jest? Pozwolicie ją uprowadzić?
- Tego chciała. - Nie...
Nie jedź z nimi!
"Poszłam do pokoju po kapelusz".
Czekaj chwilę.
Jezu, jaki niecierpliwy.
- Po co zamknęłaś zamek? - Zamknęłam?
Co? Jasne, że tak.
- Z przyzwyczajenia. - Od kiedy je masz?
Piłam tequilę, mogłam się zapomnieć.
Napiłaś się tequili i weszłaś po kapelusz?
Nie chciałam się oparzyć. Chodź na dół.
Dlaczego są otwarte?
Nie wiem.
- Nie mam pojęcia. - Cameron tu był?
- Nie. - Gdzie jest?
- Pewnie u siebie. Też po coś wrócił. - Weszliście razem?
No i co? O co ci chodzi?
- Powinny być zamknięte. - To zamknij.
Czekajcie na mnie.
Brałem książkę. Chodźcie.
Idziesz?
Co teraz?
Wejdźmy, skoro tyle jechaliśmy.
Dzień dobry, nie mówimy po...
No parlo italiano, ale jestem... Dominic Di Grasso.
Panie też Di Grasso, si?
Matka była z Testa dell'Acqua. Stąd.
I wyjechała do Ameryki.
Wróciliśmy teraz odkryć swoje korzenie.
I myślimy, że jesteście naszymi krewnymi.
Ja i wy to kuzyni.
Kto to przyszedł? Słyszę jakieś głosy.
- Wasza matka? - Tak. Mama!
- Przyjechali trzej faceci. - A na co nam oni?
Można by się przywitać?
Signora? Jesteśmy waszymi kuzynami z Ameryki.
Moja matka była z Testa dell'Acqua. Stąd.
Precz! Jazda z mojego domu! Nie znam was! Wynocha stąd!
Idźcie sobie. Nikogo takiego nie znamy, jasne?
Przychodzimy w pokoju!
- Jesteśmy krewniakami... - Chodź, spadajmy.
- Jedźmy. - Chodźcie na obiad!
A wy nie ważcie się tu wracać! Forsy się zachciało! Wstyd!
- Spadamy. - Karczochem zarobicie!
- Inaczej to sobie wyobrażałem. - Przeklinam was wszystkich!
Tak jest, spierdalać. Już was nie ma.
- Nie będę mówił źle o kumplu. - Po prostu się przyznaj.
Umie zaszaleć. Tyle w temacie.
Spróbuj, jest nawet dobry.
Co ci tak wesoło?
Co?
Dlaczego nagle się tak cieszysz?
Bo jesteśmy na Sycylii i jest pięknie.
No i...
Cameron potwierdził wszystko, co mówiłeś.
- Tak? - W zasadzie tak.
Cześć. Nie miejcie mi za złe, ale...
- Co? - To był boski masaż.
Tak? Miło to słyszeć.
Ucieszy cię też, że masowało mnie straszne ciacho.
- Trochę jak Timothee Chalamet. - Fajnie.
- Z muskułami. - Co? Timothy Shameley?
- Macał cię po cyckach? - Prosiłam.
- Ty szmato. - Zazdrosny?
Tak! Żądam rozwodu!
Kurwa mać.
- Jak ja kocham piwko. - Widać.
- A jak to twoje? - Dobre.
Wrócimy niedługo do domu? Chyba impreza się zaczyna.
Nie, jebać. Weźmy dolewkę.
Ziomuś? Jeszcze dwa, co? Dzięki.
Nie łam się, stryjek zaczyna i kończy późno. Sponio.
Ja pierdolę.
Mój Boże, jaka olśniewająca.
Olśniewająca! Dalej, odwróć się.
- Mam duży tyłek. - Skąd.
Pokaż ten śliczny zadek w barwach łososiowej symfonii.
Tak!
To nie koniec dobrych wieści. Znalazłem ci idealnego towarzysza.
Kogo?
Najbardziej ponętnego heteroseksualistę w Palermo.
- Kto to taki? - Niccolo.
Śliczny i słynący z wyposażenia.
Nie widziałem go na własne oczy, czego żałuję, ale bardzo się starałem.
- Jak zarabia na życie? - Robi to i owo.
Może być powiązany z pewną bardzo wpływową sycylijską rodziną.
- Mowa o mafii? - Ja nic nie mówię.
W Palermo to brzydkie słowo.
Znam go stąd, że zaopatruje moje przyjęcia w najlepsze używki.
Nie spodobam mu się.
Coś ty. Masz to jak w banku, jak to mówią.
Chodź, ludzie czekają.
Penelope Bianchi. Moja droga Emily Fitzroy.
- Peppe Tasca. - Co za zaszczyt.
Rozkoszni ludzie, lecz nie przynudzajmy.
Niccolo? A oto i on!
Oto dama, o której ci mówiłem.
- Witaj, miło cię poznać. - Ciebie też.
- Jesteś Sycylijczykiem? - Tak, z Palermo.
- Życzysz sobie? - Od dawna nie brałam.
To jak z rowerem.
Proszę, weźmy razem.
Dalej.
Proszę.
- Już czujesz? - Tak...
- Bardzo czysta. - I świeża.
Chyba się polubicie.
- Masz piękne szerokie źrenice. - Dzięki.
Zabawimy się dzisiaj.
- Cześć. - Jakby co, jestem gotowa.
Tak, tak. Załatwię tylko jedną rzecz i możemy iść.
- Wybrałam piękny lokal. - Wspaniale.
Chcę z tobą pomówić o Salvatore.
Tak? Słucham.
Ciągle mnie podrywa. Jest mi z tym niekomfortowo.
Ojej, przykro mi.
Porozmawiam z nim.
Dzięki. Miałam nadzieję, że odeślesz go na plażę...
a Rocco wróci na recepcję.
Oczywiście, wróci do klubu na plaży. Spokojna głowa.
Znajdziemy kogoś innego.
Wolałabym Rocco, bo...
to mój chłopak.
- Rocco? - Tak.
Twój chłopak?
Mieliśmy nikomu nie mówić, ale...
oświadczył mi się.
- Gratuluję. - Dzięki.
Mogłabyś go odesłać na recepcję?
Obiecujemy być grzeczni i mało gadatliwi.
Jeszcze nie wiem. Zastanowię się i dam ci znać.
Dziękuję.
Powiedz, kiedy możemy iść.
Właśnie strasznie rozbolała mnie głowa i mam dużo pracy. Lepiej to przełóżmy.
Na pewno? A twoje urodziny?
Na pewno. To dzień jak każdy inny.
Dajmy dziś spokój. Widzimy się jutro.
Dobrze, to do jutra.
- Najlepszego. - Dzięki.
Po co te jadłospisy? Znamy je już na pamięć.
Wszystko gra?
Podobno mówiłeś coś Harper.
Tak. Powiedziałem, że...
byłeś grzeczny i nic nie przeskrobałeś.
Przestań podrywać moją żonę.
Stary... Ty tak na serio?
Byłeś u nas?
- Kiedy? - Dzisiaj.
Byłeś w naszym pokoju?
Pewnie, że nie.
- Rozebrałeś się przy niej. - Co?
Pierwszego dnia, gdy pożyczałeś kąpielówki.
- Widzę, co knujesz. - Odbija ci?
Mów, kurwa: byłeś u nas czy nie?
Trzeba mieć studio.
- Systemu nie pokonasz. - Też mnie to złości.
O rety.
Timmy Chalamet chyba zepsuł mi plecy.
- Zaczynają boleć. - Przykre.
- Masz aspirynę? - Mogę mieć.
Dzięki.
Hej, Riccardo.
Zrobiłbyś mi martini?
Tato?
Spoko?
Człowiek marzy o ciepłym przyjęciu.
Że kobieta go obejmie...
i powie, że jest dumna.
Ale niedoczekanie.
Dla mnie - już nigdy.
Nie jestem głodny. Pójdę się napić do baru.
Jesteś świetna.
Nie to co tamten. Był okropny!
Mój pierwszy wielbiciel.
Dzięki.
- Kocham Palermo. - A Palermo - ciebie.
Nie mów nikomu, co tu robimy. To nasz sekret.
Hola, hola!
- Zajrzymy do torby? - Pewnie.
Chcę dokładkę.
Ojej, masz pistolet.
Nie rozstaję się z nim.
I co z nim robiłeś?
To takie seksowne.
- Bierzmy. - Zaczniesz?
Pierwszy raz widzę, jak pijesz.
Bo mam dziś urodziny.
I obchodzisz je sama?
Nie mam nikogo do towarzystwa.
Powinnaś teraz wyrywać kogoś w barze dla lesbijek.
Chciałabym ci wyznać... sekret.
Skoro się wstawiłam.
Nigdy nie spałam z drugą kobietą.
No co ty.
Nawet ja już to robiłam.
Ale wolisz kobiety, prawda?
Dlaczego nie...?
Dam ci prezent. Pomogę ci.
Spokojnie.
- Dam ci buzi. - Przestań.
Nie tu.
W hotelu jest sto pokoi. Na pewno wiesz, które są puste.
Na piętrze jest pusty apartament.
To chodźmy.
- Mam główny klucz. - Poważnie?
No chodź!
Czego od ciebie chce?
Panować nade mną. Nie wypuści mnie.
Co musiałby dostać, żeby to zrobić?
Pieniądze. Rzekomo mam dług.
Zarabiam dla niego krocie. Mówię ci, jest szurnięty.
Ale to nie twoje zmartwienie.
Jesteś taki miły. Szkoda, że nie jak każdy facet.
- Weź, wcześnie jest. - Nie, wracajmy.
No dobra.
Patrz, jak leziesz, piździelcu!
Kutas.
Spokój. Chcesz jechać na przyjęcie? To jedźmy.
Nie. Nie mogę jechać po pijaku.
Znajdziemy hotel. Mam tę kartę stryjka.
Uśmiech, nie łam się. To zgraja gejów i starych wiedźm.
Zróbmy własną balangę. Będziesz zadowolona.
Wreszcie zadowolona!
Czekaj chwilę.
Jezu, jaki niecierpliwy.
Też chcesz Ambien?
Chcesz Ambien?
Nie.
- Mówiłam ci, nie znam włoskiego. - Zaraz wrócę.
- Dobrze. - Czekaj chwilkę.
Jestem spięta...
Usiądź sobie.
Jesteś taki przystojny.
Tak?
Ładny pokój, nie?
Tak, nawet... ujdzie.
Gratis.
Fajnie mieć dzianego stryjka.
Cóż.
W zasadzie nie jest dziany. Wydał większość fortuny.
Widziałaś, jak żyje. Ten jacht...
ten dom...
Wszystkie te jebane księżniczki, lordowie...
i frymuśne chujki mają pałace...
ale żadnej forsy. Miał sprzedać tę całą willę.
Jego rodzinną chatę!
Twoją też, prawda? Bo to...
twój stryjek.
Zajebałby się wtedy.
Ale już nie musi?
- Zaraz się obłowi. - Tak?
No...
Kumplom też pomoże, bo jest... bardzo szczodry.
Cieszę się, że mogę... no wiesz...
pomóc trochę jemu.
Jak on mnie.
Jak mu pomagasz?
Byłem w jebanym dole.
Biadolisz o swoim życiu...
ale nie masz nic do gadania, bo w dole - nie byłaś.
Ale zjawił się i...
Nie ma ideałów.
Czasem robi się rzeczy wbrew sobie.
- Czaisz? - Nie.
Co masz na myśli? W jakim dole?
Takim w chuj głębokim.
Jak skurwysyn.
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak