WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
BIAŁY LOTOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Hej, pora wracać do łóżka. U was jest środek nocy.
- Gdzie tata? - Dasz babci słuchawkę?
Zawołaj tatę.
Cameron?
Pyta o ciebie.
- Cześć, mały, jak leci? - Zobaczymy się jutro.
Pomogę ci.
Nie wyjeżdżaj.
Może przyjedź do Los Angeles?
Voglio che tu venga Los Angeles.
Słucham?
Dzień dobry.
Oto i ona.
Nowa diwa Palermo.
- Życzysz sobie kawę? - Bardzo.
A zatem... jak tam Niccolo?
Cała ta noc była jak ze snu.
Chcieliśmy cię pożegnać w wielkim stylu.
Jak to pożegnać?
Trzeba cię odwieźć do Taorminy.
Chciałabym was spakować do toreb i zabrać do domu. Naprawdę.
Zmieścilibyśmy się.
Fakt.
Wspaniale nawiązać nową znajomość w późniejszym życiu.
Późniejszym?
Tak mówimy po francusku.
Takie powiedzenie.
Macie niejedno.
Widzieliście Portię? Jest tu? Była na przyjęciu?
Pewnie pląsa gdzieś po polu z Jackiem.
Ja to mam pecha do asystentek.
Role się odwracają i to one zaczynają szefować mnie.
A potem kradną mi leki i...
i znikają. Tak już z nimi mam.
Co robisz?
Szukam telefonu. Gdzie jest?
A bo ja wiem?
Ładował się całą noc przy łóżku.
Na bank się znajdzie. Wracaj do łóżka.
Muszę zadzwonić do Tanyi.
Luz, ja napisałem do stryjka.
Spoko.
No chodź.
Wszystko będzie dobrze.
Ale to takie dziwne.
Może został w barze.
Nie... na pewno go wczoraj miałam, bo...
nie mogłam cię znaleźć na Instagramie.
Nie mam go.
Nawet Instagrama?
Dzień dobry.
Nie wolno wchodzić do pokoju bez pukania!
Kto to widział?
Jezu, ale późno!
Gdzie moje majtki?
Gdzie się podziały?
Chrzanić, pójdę bez.
Podobało ci się wczoraj?
Niezła jesteś.
Serio.
Podobno strasznie się wściekł w robocie.
Adam?
Cisnął w asystenta jogurtem.
Jezu, zwolnili go za jogurt?
- Przecież tak nie wolno. - Chrzanić, to asystent.
Jego żona też jest okropna.
Dwoje dzieci w prywatnej szkole. Niby rodzina im pomoże, ale...
Chryste. Od kiedy światem rządzą zakonnice?
Nie wolno już nawet odnosić sukcesów.
Bo wtedy komuś może się zrobić smutno.
Będzie łyso wszystkim żałosnym frajerom.
Głupi jesteś.
- Jak spałeś? - Dobrze.
- Tato? - No?
Potrzebne mi 50 tysięcy euro.
50 tysięcy?
Na co?
Chyba nie dla tamtej?
Zapomnij.
Znam dane jej konta. Zadzwoń do księgowego i zleć przelew.
Jasne, już się robi.
Nie.
- Co? - Czyjeś życie może...
50 tysięcy dla babki, którą znasz od trzech dni?
- No i? - Przejrzyj na oczy!
Masie ludzi brakuje. Nie jestem fundacją.
Nie potrzebujesz ich. Dla ciebie to nic.
Raczej dla ciebie, bo nie pracujesz.
Dla ciebie też.
Będziesz tak ratował każdą dziewczynę w potrzebie?
Może i tak.
Powodzenia. Nie licz na finansowanie.
Potraktuj to jako... karmiczny dług.
Karmiczny?
- Za co? - Za wszystkie grzechy.
- Dziesięć. - Targujemy się?
Nie. Nie wiem. Nie potrzebuje takiej kwoty.
- Właśnie tak. - Niby na co?
Widziałeś. Prześladuję ją typ.
Tkwi w tym i... tak dalej.
To 50 tysięcy dolarów. Nie mógłbym tak z czystym sumieniem...
Teraz słuchasz sumienia? W tej sprawie?
Zapłać, co ci szkodzi?
I co dalej? Zwiążesz się z tą dziewczyną?
Czemu nie? Lubię ją.
Może do nas przyjedzie.
Albie, weź.
Jak chcesz coś osiągnąć, będąc takim frajerem?
Nie jestem nim.
Pomogę z mamą.
Daj 50... to ci pomogę.
- Niby jak? - Nie wiem.
Powiem jej, jak bardzo żałujesz...
i że przez cały wyjazd myślałeś tylko o niej.
Że chyba naprawdę się zmieniłeś.
Itede.
Naprawdę?
- Dzień dobry. - Dobry.
- O czym gadacie? - O niczym.
Śniło mi się, że odwiedziliśmy krewniaczki.
I strzygi wygoniły nas z miasta.
Mama zrobiła wczoraj arancini. Białe i czerwone.
Pyszności. Mogę ci jutro przynieść.
Wielkie dzięki. Wybacz, idę pogadać z Valentiną.
Cześć.
- Nie widziałam, jak przyszłaś. - Nie?
Nie.
Bo dziś weszłam tyłem.
Przemyślałaś już kwestię Rocco?
I jego powrotu?
Tak, zgadza się. Jasne, niech wróci.
Poważnie?
Dziękuję! Bardzo dziękuję.
Nie pożałujesz. Będziemy bardzo profesjonalni, słowo.
Salvatore?
Podejdź.
Wybacz, ale odsyłam cię na plażę.
Podrywasz i niepokoisz dziewczynę, która mogłaby być twoją córką.
Wracaj na plażę i powiedz Rocco, by wrócił tutaj.
Wybacz, ale wczoraj byłem na plaży, dziś - w recepcji.
Dokąd mnie wygnasz jutro?
Do kuchni, na zmywak. Idź.
No idź.
Halo?
Co robisz?
Cześć...
Weszłam tu wczoraj i znalazłam to zdjęcie.
Myślałam, że mi się przyśniło, ale jednak nie.
Kto to?
Steve.
Pracował na ranczu, na które trafiłem, będąc niespełnionym Kerouakiem.
Wędkowaliśmy i braliśmy kwas.
- Co się z nim stało? - W zasadzie nie wiem.
Nie rozmawialiśmy kilkadziesiąt lat.
Boże.
Wygląda całkiem jak Greg!
- Greg? - Mój mąż.
Tylko z włosami.
Łudząco podobny.
Wychodzimy. Za pół godziny trzeba być na przystani.
Matteo niestety zostaje, ale chciał się pożegnać.
Rety, Matteo.
Powodzenia.
Idziemy?
Popłakał się.
Tak, Włochów często ponosi.
Co jest?
Dymałaś go.
- Co? - Już wiem.
Przedymałaś go, żeby się odegrać.
- Wszystko gra? - Coś zrobiłaś.
- Nie. - Nie umiesz kłamać.
Wcale teraz nie kłamię.
Powiedziałaś mu, że jest głupi.
To cię zdradziło. Inaczej byś się nie odezwała.
- Bez sensu. - Nie wciskaj mi kitu.
Wybaczę ci, ale bądź szczera. Widziałem was w barze!
- Którym? - Dobrze wiesz.
Ja pływałem, a wy piliście i szeptaliście czułe słówka,
a potem zastałem zamknięte drzwi.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Jasne.
Nie wiem! Doszukujesz się czegoś.
To ja znalazłam gumkę na kanapie.
Tylko że ja nic nie zrobiłem, wiesz?!
- Skąd mam wiedzieć? - Bo ci, kurwa, powiedziałem!
Całą prawdę.
A teraz ja mówię, że nic nie zrobiłam. Chyba też zawsze byłam szczera?
Tak, ale teraz kłamiesz.
- Odwal się. - Bądź szczera.
Powiedz mi po prostu, co się stało.
Nie odpuszczę, póki tego nie zrobisz.
Dobra.
Tak, piliśmy przy barze.
I...
Gniewałam się na ciebie o te dziwki, gumkę i tak dalej.
I co?
I...
I powiedział: "Chodźmy na górę".
A poprzedniej nocy, przy kolacji, pod stołem...
macał mnie po nodze. Nie pamiętam, upiłam się.
Weszliśmy na górę, wpuściłam go...
zamknął zamek...
i mnie pocałował.
Ale to wszystko. Wszedłeś za nami i uciekł do siebie.
Całował mnie góra dwie sekundy.
Byłam pijana i wcale na niego nie lecę. Brzydzi mnie.
To zwykła pijacka głupota.
Od razu jej pożałowałam. Już.
Czyli nie po kapelusz.
Co?
Mówiłaś, że chciałaś jebany kapelusz.
- To nie jest śmieszne! - Wiem.
Nie po kapelusz.
Ale to nic ponad głupstwo po pijaku. Mniej niż nic.
Zresztą gorsze jest to, że już cię nie pociągam.
Nie chcesz się bzykać. Zmyślasz wymówki i wolisz pornosy.
To ważniejsze niż dwusekundowy całus.
Nadal kłamiesz.
- Nie. - Tak.
Przez dziesięć minut tylko się całowaliście? Umniejszasz to.
- Źle skręciliśmy po pijaku. - Pierdolisz.
- Wcale nie. - Błagam, przestań!
- Jak Boga kocham. - Dobra, ale co się stało?
Obciągnęłaś mu? Wyjął fujarę?
Nie! Co?
Kłamiesz.
Wszystko wyznałam.
Jedno jest pewne: że chciał cię wydymać.
A ty dokąd?
Idę.
Cześć.
- Co jest? - Gdzie Cameron?
Na plaży, pływa. Wszystko gra?
Cameron!
Siema, co jest?
- Zarywasz do mojej żony? - Co?
- Dobierasz się do mojej żony? No? - Nie wiem, co ty pieprzysz.
Po to nas zaprosiłeś na ten durny wyjazd?
- Żeby dymać twoją żonę? - Dlaczego to robisz?
Masz kompleks, bo teraz więcej zarabiam?
Nie. Przyjaźnimy się. Bardzo się cieszę!
To nie byle laska, na którą lecę, tylko moja żona.
Przyjaciel nie posuwa drugiemu żony!
Posrało cię.
Ej, zostaw go!
Co, kurwa?!
Spieprzaj.
Starczy tego, koleś.
Nadal nie wiem, gdzie ten telefon.
No bo...
W końcu się znajdzie.
Jest potrzebny teraz.
Muszę zadzwonić do szefowej.
Teraz nie odbierze, jest na jachcie.
Tak?
Wraca do Taorminy.
A ja niby jak wrócę?
Odwiozę cię. Myślałem, że się ucieszysz.
To nasz ostatni dzień. Pokażę ci wyspę.
Będziesz zadowolona.
Słuchaj.
Idę się wysrać.
A potem - postawię ci drinka. Bo musisz... wyluzować.
Dobra?
Ty to masz życie. Taki jacht, taka willa...
To jedno wielkie dzieło sztuki.
Na Sycylii jest tyle wspaniałych, zaniedbanych pałacyków.
Odkładaliśmy pół życia, by ocalić je przed ruiną, nieprawdaż, Didier?
Robię to samo na południu Francji. Noblesse oblige.
Za mało ludzi przejmuje się losem takich zabytków.
Żyjemy tak krótko, ale nasze domy - zostawiamy potomnym.
Miło, że się zgadzasz.
Rety. Czekajcie.
Na wodzie zwykle nie ma zasięgu.
Halo. Portia?
Zaczekaj, nie słyszę. Przepraszam.
- Z czyjego numeru dzwonisz? - Od Jacka.
Zgubiłam komórkę i coś mi mówi, że on ją ma.
Cóż, nie zdziwiłabym się.
Słuchaj, wiem, że ci się podoba, ale...
gdy jednej nocy chodziłam po willi...
nakryłam Jacka z jego stryjkiem. Byli...
rozebrani i takie tam.
Rozebrani? I co robili?
Cóż.
Tak jakby... go posuwał.
- Co? - Nie miałam serca ci powiedzieć.
Portia?
No...
Chyba mam złe przeczucie.
- Jak to złe? - Nie wiem.
Po prostu wydaje mi się, że stanie się coś złego.
Tobie czy mnie?
Jack opowiadał wczoraj po pijaku, że Quentin nie ma pieniędzy
i prawie stracił dom, ale zaraz ma zarobić z pomocą Jacka wielką kwotę.
Ale to bez sensu!
Płynę właśnie jego jachtem. Ma pieniądze.
Mam jakieś straszne przeczucie.
Czekaj, czekaj.
Stało się wczoraj coś dziwnego.
Co?
Weszłam do sypialni Quentina i znalazłam na szafce zdjęcie.
Facet wyglądał jak Greg.
Miał zdjęcie Grega?
To nie może być on. Nie zna żadnych gejów z Sycylii.
Ale nalegał, żebyśmy tu przyjechali.
Intercyza!
Co z nią?
W razie rozwodu nic nie dostanie.
Ale jeśli...
- Co? - Jeśli...
Zginiesz?
O Boże.
- Tanya? - O Boże!
Spotkajmy się w Taorminie. Trzeba stąd spierdalać.
Nic ci nie będzie. Chyba za bardzo to rozdmuchujemy.
Portia?
Dzwoniłaś za granicę? To kosztuje.
Muszę wracać do Taorminy, i to już.
Wylatujesz jutro. To nasz ostatni wspólny dzień.
- Tak... - Co cię ugryzło?
Czuję, że muszę wracać.
Wrócisz. Bez pośpiechu.
Chodź pozwiedzać.
Cześć.
Co tam u Portii? Czy Hades porwał ją w zaświaty?
To... kiedy będziemy w Taorminie?
Za kilka godzin.
Naciesz się Morzem Jońskim, póki możesz.
Ethan?
Usiądź ze mną.
Wszystko gra? Od paru dni jesteś jakiś nieswój.
Praca?
Co jest?
- Powiedzieć ci? - Tak.
Chyba...
Co chyba?
Cameron i Harper...
Co Cameron i Harper?
Chyba coś się stało.
Nie ma się czego bać.
Nigdy nie wiadomo, co myślą ani co robią inni ludzie.
Choćbyś spędzał z kimś każdą chwilę, wciąż będzie pewną zagadką.
Ukochanego nie trzeba znać na wylot.
Ta zagadkowość... bywa seksowna.
Szczerze mówiąc, ja też stale zaskakuję samą siebie.
Chyba trzeba...
robić, co w swojej mocy, żeby nie czuć się jak życiowa ofiara.
Rozumiesz?
Mieć wyobraźnię.
Byłeś już na Isola Bella? Chciałam ją zwiedzić przed wylotem.
Jest taka ładna.
Chodź, przejdźmy się.
Można już zejść z pokładu?
Myślałem, że zjemy kolację.
Wolę wracać do hotelu.
O nie, masz nas dość?
Nie, tylko...
Tak duży jacht nie może podpłynąć bliżej.
Na pocieszenie powiem, że twój ukochany Niccolo
przypłynie wieczorem łódeczką i osobiście odwiezie cię na brzeg.
Będziemy sami?
Ostatnia schadzka nie brzmi kusząco?
Cześć.
- Jak ci ładnie. - Dzięki.
Jak ci mija dzień?
Bardzo dobrze. A tobie?
Też. Będę dziś śpiewać.
Pomyślałam, że jeśli nie goni cię czas...
- mogłybyśmy się spotkać. - Jasne!
Chociaż lepiej byłoby ci z prawdziwą lesbijką.
- Mówisz? - Tak.
Znam mnóstwo fajnych dziewczyn i masę klubów.
Zabiorę cię z Lucią, kiedy zechcesz.
Dobrze.
A dzisiaj... nie mam nic przeciwko.
To do zobaczenia.
Pa.
Rocco.
Witaj z powrotem.
Dzięki.
- Tak, tu Valentina. - Giuseppe!
Wrócimy do tego później.
Poskładali mnie do kupy i jestem w świetnej formie.
Uważaj na siebie.
Oddzwonię, pa.
- Ty żyjesz. - Co tu robisz?
Zaraz zaczynam występ.
Nie przy moim fortepianie.
Co tu robi?
Zastępowała cię, gdy zdrowiałeś.
Już nic mi nie jest. Przegoń ją.
Posłuchaj.
Nie mogę, ponieważ... dałam jej twoją posadę.
Od teraz Mia będzie naszą pianistką.
Co?
Goście wolą ją od ciebie.
Przykro mi, mamy merytokrację.
Zwalniam cię.
Że co? Zwalniasz?
Nie wolno ci.
Pewnie, że wolno, jako kierowniczce.
To jakiś spisek.
Próbujesz mnie zabić, a teraz mnie podsiadasz?
Nie każ mi wzywać ochrony.
Pierdolę was.
- Przykro mi. - Pożałujecie tego.
Nie mówiłem, że go nie odholują?
Przestaniesz kitować? Porwałeś mnie czy jak?
Nie. Co ty gadasz?
Gwizdnąłeś mi komórkę.
Pogięło cię?
Proszę, powiedz prawdę. Wiem, że Quentin to nie twój stryjek.
Jest nim.
Tak? Posuwasz stryjka?
Miałem ci pokazać wyspę...
ale już nie chcę.
Odwiozę cię.
- Mogę... wziąć taksówkę. - Nie stać cię na taki kurs.
I stryjek kazał obiecać, że cię odwiozę.
Inaczej mi się dostanie.
Nie utrudniaj mi roboty, co?
Jak to roboty?
Przydzielił ci mnie...?
Odpuść.
Szlag.
Wielki ten jacht.
Gadasz po angielsku? Nie?
Znasz tych gejów? Znasz ich?
Zabrzmię jak wariatka, ale mój mąż zna Quentina.
Przywiózł mnie na Sycylię i wyjechał, żeby mieć alibi.
Potem tamci geje zabrali mnie do Palermo
i poznali mnie z takim typkiem z mafii,
który chyba będzie chciał wyrzucić mnie za burtę.
Zrobią za Grega brudną robotę,
a potem urządzą sobie za moją forsę domy, czy jakoś tak.
Może mam paranoję, ale chcę, żebyś zabrał mnie na brzeg.
Proszę! Tamci geje chcą mnie zabić!
- Rozumiesz? - Tak.
Też jestem gejem.
Tu są sami geje.
- Ty też? - Tak.
To cała łajba gejów. Cała.
O Boże...
Mnie też trochę spuchła twarz.
- Czekaj chwilkę. Witam. - Dobry wieczór.
Prosimy stolik dla dwojga.
Cześć.
Bez żartów.
- Tu jesteście! - Co tam?
- Dostałaś wiadomość? - Nie.
- Właśnie napisałam. - Jedlibyście sami w ostatni wieczór?
Poprosimy jeszcze dwa nakrycia.
I najlepszego szampana.
Ale tu ładnie.
Proszę pana?
Dali mi tę posadę.
Gratulacje.
Dzięki.
Proszę.
Zrobione.
Co?
Dług spłacony.
Nadałem przelew.
Ale nie róbmy wielkiej hecy. Udawajmy, że nic się nie stało.
I choć nie to mną kierowało, liczę, że wkrótce mógłbyś...
powiedzieć matce parę dobrych słów.
Już to zrobiłem.
Tak?
Słodka dziewczyna.
Wiecie... mogłaby być moją wnuczką...
jednak gdy mnie teraz uściskała...
podnieciłem się nieco.
Ale to naturalne.
Nasza pięta Achillesa to kutas Achillesa.
Istna grecka klątwa.
Chciałbym...? Mogę z wami nie jeść? Kocham cię.
Dzięki.
Kocham cię.
A to za co?
Powiem tylko, że za nami cudowny wyjazd.
Kto by pomyślał, kiedy urzędas z Yale wsadzał nas do jednego pokoju,
że po latach wciąż będziemy obecni w swoim życiu.
Fajna sprawa.
Harper...
wspaniale było wreszcie bliżej cię poznać.
Skarbie?
Dzięki, że mnie znosisz.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Wypijmy za przyjaźń.
Za podróże i dobre życie.
Zdrowie. A za rok - Malediwy!
Nurkowanie zamiast klusek.
Mam dobre wieści.
Jakie?
Zajrzyj na konto.
Nie przepadasz za lazanią?
Rozprasza mnie.
Niccolo tak już działa na ludzi. Bardzo ci zazdrościmy.
Jeszcze jak.
Dzięki za zapoznanie nas.
Chciałem, żeby ten wyjazd minął ci magicznie.
Oto i on.
Gdy będziesz gotowa... Niccolo odwiezie cię do Taorminy.
A Didier i jak mu tam było?
Oni nie wracają do hotelu?
Nie, nocują na jachcie. Płyniesz sama z Niccolem.
W pięknym blasku księżyca.
Popłyniemy?
Nie...
napiłabym się jeszcze wina.
Czasu nam nie brakuje.
Ethan?
Co z nami będzie?
Dziękuję.
Odebrałaś. Jak tam?
Tęsknię.
Słuchaj, teraz nie mogę rozmawiać, ale... może...
zadzwoń po powrocie.
- Jasne, zadzwonię. - Pa.
Pa.
Po co stajemy?
Jack?
Gdzie jesteśmy?
Mówiłeś, że odwieziesz mnie do Taorminy.
Nie jedziemy tam.
To Katania. Tam jest lotnisko.
Dam ci radę.
Nie jedź do hotelu.
Nie czekaj, tylko odleć rano i spierdalaj z Sycylii, dobra?
To potężni ludzie. Nie zadzieraj z nimi.
Wiem, że jesteś bystra.
Nie to co ja.
Nie zrób głupstwa.
Czekaj...
Chyba już pora, nieprawdaż?
Muszę do ubikacji.
Wiesz, gdzie jest.
Tanya?
Tanyu, czy wszystko dobrze?
Tak...
Chwileczkę!
Wszystko w porządku?
Chwileczkę!
Nie weszłaś do łazienki.
To sypialnia.
Trzeba ci pomóc?
Możemy wejść?
Porozmawiamy?
Czy Greg ma romans?
Mów, przecież wiesz.
Mów!
Zaraz, zaraz...
Nie zejdę.
Zejdę...?
Nie mogę...
Dasz radę!
- Portia? - Cześć.
- Gdzie twoi tata i dziadek? - Tam siedzą.
A twoja szefowa?
Akurat nie odbiera telefonu.
Słyszałaś, że utonął któryś gość?
Wiadomo, kto?
Nie, ale to obłęd. Znaleźli też kilka trupów na jachcie.
Jak było w Palermo?
Średnio.
A tamten facet?
Jest walnięty.
- A tamta dziewczyna? - Wykiwała mnie.
- Dasz mi swój numer? - Jasne.
- Po prostu się wpisz. - Ty też.
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak